Nexit is beter

Met de dreigende exit van Griekenland uit de eurozone, vragen veel experts zich (eindelijk) af of de eurozone wel zo’n goed idee is. De meesten zeggen dan dat landen zoals Griekenland er eigenlijk niet bij horen en dat een exit van deze landen, uiteindelijk, alleen maar goed zou zijn.

Nu ben ik blij met de wat meer kritische houding, maar de essentie van het probleem hebben ze nog steeds niet begrepen. Daaruit voortvloeiend slaan ze ook de plank mis wat betreft de beste manier van aanpak; Grexit, Spexit et cetera is, voor Nederland, niet de beste oplossing. In plaats dat al deze landen de euro verlaten, moeten wij dat juist doen! ‘Nexit’ dus.

Waarom euro niet werkt
Er zijn veel problemen met de euro. Grootste is dat de euro, net als elke andere muntunie, een one-size-fits-all beleid moet voeren. Dit is prima zolang alle leden ook allemaal op elkaar lijken.

Vergelijk het met een dieet: stel, 19 mensen komen bij een diëtist. Deze pakt de meest gezond uitziende van de 19 eruit (toevallig is hij Duits) en draagt iedereen op het zelfde eetpatroon te hanteren van deze persoon. Probleem is echter dat deze Duitser groot en sterk is, terwijl veel van de andere 18 mensen stukken kleiner is, ouder, jonger, vrouw, gehandicapt, allergisch, en zo verder zijn.

Het dieet van de Duitser zorgt er dus voor dat de andere 18 leden helemaal niet gezonder worden en meer op hem gaan lijken; het zorgt er juist voor dat de 18 andere steeds ongezonder worden, en dus ook steeds meer verschillen van elkaar.

Dit is wat er nu in de eurozone plaatsvindt. One-size-fits-all-beleid op verschillende leden geeft nu eenmaal per definitie verschillende uitkomsten. Deze verschillen moeten dan weer worden gladgestreken via allerlei hulpprogramma’s. Deze hulpprogramma’s zijn dan ook niet incidenteel, maar een structureel fenomeen van de eurozone. Hoe lang wilt u nog meebetalen aan dit idee?

Nexit
Punt is in ieder geval dat deze verschillen de eurozone uiteindelijk uit elkaar doen spatten. Als dit als gegeven wordt gebruikt, dan is de volgende vraag: hoe komen we hier met de minste kleerscheuren vanaf? Het antwoord is dus Nexit.

Lees de column van Alexander Sassen van Elsloo verder op DFT >>>

‘De ‘Trots van Europa’ is Ierlands bijdrage aan het giftige Europese sprookje’

In het besparingsdebat wordt Ierland vaak aangehaald als het succesverhaal van de EU-crisisstaten. Dat stemt niet overeen met de realiteit, schrijft de Irish Times.

‘De Trots van Europa’ is een uitgevonden verhaaltje dat de plaats wil innemen van de waarheden die het ontkent. Het is niet zomaar een verhaal op zichzelf. Die ‘Trots’ heeft een stoute broer: Griekenland. Het behoort tot een specifiek genre in de fictie: het ethische sprookje.

Ierland is de ‘Trots van Europa’ omdat het het anti-Griekenland belichaamt. We zijn goed omdat we meedoen met de grote verhalen van de crisis in de eurozone. Griekenland is slecht omdat het dat niet doet.

Het Griekse lidmaatschap van de eurozone was altijd al een sprookje – een verhaal dat iedereen geloofde omdat het zo beter uitkwam. Griekenland voldeed nooit aan de criteria voor lidmaatschap. Waarom het dan werd toegelaten? Omdat het de boeken vervalste, met de steun van Goldman Sachs. Maar de regeringen van de eurozone gingen in dat verhaal mee.

Onvoorstelbaar genoeg is er ook in het huidige debat niemand die het sprookje nog gelooft. Het IMF heeft al lang toegegeven dat zijn berekeningen over de economische effecten van besparingen volledig fout zijn. Niet één analyst gelooft nog dat Griekenland zijn schulden ooit kan terugbetalen.

En toch moet het sprookje worden volgehouden: Griekenland moet zijn volk blijven straffen om de betalingen te doen voor onbetaalbare leningen.

In de omgekeerde wereld waarin we leven is Syriza – dat een einde wil aan deze waanzin – ‘een stelletje ongeregeld’, terwijl de troika zich gedraagt alsof de fictie werkelijkheid is.

Alles – van de levens van gewone Grieken tot de basisbeginselen van de EU – moet worden geofferd op het altaar van het Europese sprookje.

De ‘Trots van Europa’ is Ierlands bijdrage aan dit giftige sprookje. We bestaan, niet als maatschappij, maar als een noodzakelijke bevestiging van een destructieve fictie. Net als de ‘Trots van Europa’ geen schaamte kent.’

Met dank aan Express >>>

Is Tsipras de regie kwijt?

Het Griekse drama nadert zijn ontknoping. Zondag houden de Grieken een referendum over de voorstellen van de trojka. Tsipras vroeg ‘en passant’ nog om een derde bail out, maar die werd geweigerd. Wat is de strategie van de Griekse premier? Hij lijkt de regie helemaal kwijt te zijn.

Wie kijkt naar de ontwikkelingen van het Griekse drama van de afgelopen dagen krabt zich achter de oren en vraagt zich af of dit slagveld aan wederzijdse verwijten, beledigingen en mediaoptredens nog iets met rationele politiek te maken heeft.
Tsipras

Hierbij is niet in de laatste plaats een hoofdrol weggelegd voor de Griekse premier Alexis Tsipras, die de wereld verrast met steeds weer andere konijnen uit zijn Griekse goochelaarshoed. Eerst kwam hij ter elfder ure met het voorstel voor een referendum over de laatste voorstellen van de trojka; vervolgens lost hij het IMF niet af, maar vraagt in plaats daarvan een derde bailout-pakket aan zijn crediteuren ter waarde van 29 miljard euro, louter om bestaande leningen te herfinancieren; vervolgens liet hij weten alsnog akkoord te kunnen gaan met de voorstellen van de trojka mits er enkele kleine aanpassingen werden gedaan – beide voorstellen werden overigens direct door Merkel en haar minister van Financiën Schäuble naar de prullenbak verwezen. Schäuble verklaarde zelfs dat hij niet eens de moeite had genomen het laatste Griekse bod te lezen; en gisteren verscheen Tsipras op de Griekse televisie met een emotionele toespraak waarin hij het Griekse volk opriep om zondag ‘OXI’ (nee) te stemmen.

Die toespraak had weinig méér om het lijf dan dat een ‘Nee’ nodig was om betere voorwaarden te bedingen van de trojka, nodig om de Griekse economie een kans te geven zich te herstellen. De premier lijkt de draad totaal kwijt te zijn of zit er een welbewuste strategie achter?

Lees verder op Follow The Money >>>

Wel uit de euro, niet uit de euro

De Griekse minister van Financiën Varoufakis zegt dat zijn land zich niet uit de euro laat zetten. Óók niet als de Grieken zondag tegen de Europese bezuinigingsvoorstellen stemmen. Eurogroepvoorzitter Dijsselbloem vindt dat de Grieken dan wél uit de euro moeten.

Als de Grieken zondag ‘nee’ stemmen, dan hebben ze geen andere keuze dan hun drachme of een andere munt in te voeren. Althans, volgens Bas Jacobs, hoogleraar Economie aan de Erasmus Universiteit. Want, zo zegt hij: “Van niemand krijgen ze nog geld en de kans is groot dat de ECB de Griekse banken zal laten vallen.” De Europese Centrale Bank staat dan ook een belangrijke beslissing te wachten, zegt Jacobs. “Ze moeten besluiten of de Griekse banken met veel Griekse obligaties niet langzamerhand in een staat van faillissement terechtkomen als die Griekse obligaties veel minder waard worden.”

En ja het kan, stelt de hoogleraar, dat de banken alsnog overeind gehouden worden met noodsteun of eventuele herstructureringen. Maar ik het politieke draagvlak daarvoor is volledig aan het vervliegen, zegt hij: “In dat geval denk ik dat de ECB de stekker uit het Griekse bankensysteem trekken en zal Griekenland geen andere keuze meer hebben dan het invoeren van een parallelle of een eigen munt. Want de ambtenarensalarissen, de pensioenen, die moeten allemaal worden uitgekeerd.”

De afgelopen dagen en weken gingen voorstellen heen en weer, de verschillen worden steeds kleiner en toch komen ze er niet uit. Waarom niet? “Omdat het politiek is geworden”, zegt Jacobs. “Het heeft allang niet meer met de economie te maken. Wat we de afgelopen dagen hebben gezien is een totale chaos over en weer. Dit is een tamelijk overzichtelijk probleem dat Europa op een totaal onoverzichtelijke manier laat ontsporen. De Griekse staatsschuld is erg hoog en onhoudbaar. Het macro-economische recept dat jarenlang is gevolgd heeft de Griekse economie in puin gelegd. De economie is meer dan een kwart gekrompen, de werkloosheid is gestegen naar meer dan 25 procent.”

Daar moet een andere oplossing voor worden gevonden. Eén die er volgens Jacobs uit bestaat dat ‘op korte termijn wat minder wordt bezuinigd’, mét strenge hervormingen en wat schuldenverlichting. “Maar daar wil Europa niet aan.”

Lees (of luister) verder op BNR >>>

Waarom Portugal het nieuwe Griekenland wordt

Alle aandacht gaat momenteel uit naar Griekenland. Maar hoe staat het met dat andere Zuid-Europese land dat ook voor faillissement behoed moest worden? Is Portugal werkelijk het succesverhaal dat het op de financiële markten lijkt te zijn? Hendrik Oude Nijhuis heeft zo zijn twijfels.

Portugal lijkt er in eerste instantie duidelijk beter voor te staan dan in 2011. Toen moest het land onder zware druk van de financiële markten noodhulp accepteren van de Europese Commissie, de Europese Centrale Bank en het Internationaal Monetair Fonds. Anders zou het land failliet gaan.

Inmiddels heeft Portugal noodhulp niet langer nodig. Voor nieuwe leningen kan het land weer op de financiële markten terecht en de Portugese 10-jaars rente bedraagt momenteel slechts 3 procent.

De Portugese economie groeit weer, al is het nog niet veel. In 2014 bedroeg de groei 0,9 procent en voor dit jaar wordt een groei van 1,6 procent verwacht. De werkloosheid is bovendien gedaald. Eind 2014 bedroeg het werkloosheidspercentage 13,5 procent waar deze twee jaar daarvoor nog 17,5 procent was.

Met bovenstaande is het positieve nieuws over Portugal wel verteld.

Lees deze column van Hendrik Oude Nijhuis verder op Z24 >>>

Niet alleen Grieken zijn grote oplichters

Volgens Arnon Grunberg is het evident dat de Griekse regering incompetent is en volgens Hans Wansink zullen, na de ‘valse beloften’ van Tsipras en zijn ‘halsoverkop’-referendum, de Grieken eindelijk inzien dat de toekomst van hun land op het spel staat. Bij beide, sterk op elkaar lijkende standpunten, is enige nuancering op haar plaats. Daartoe dienen de volgende recente herinneringen.

Het indertijd door en door corrupte Griekenland moest en zou tot de euro worden toegelaten ook al was het daarvoor niet gekwalificeerd. Nog maar net (per 1 januari 2001) tot de euro toegelaten, werd Goldman Sachs van stal gehaald om met een geheime en dubieuze constructie de Griekse staatsbalans op te schonen zodat aan de EU-normen voor verdere kredietverlening werd voldaan. Let wel, alle betrokken spelers, ook de EU-toezichthouders, kenden dit onoorbare spelletje en lieten dat toe.’

Vooral de Duitse en Franse banken zagen hun kans schoon om veel geld te verdienen met het aan Griekenland verkopen van nog meer kredieten dan het land al had toen het lid werd van de euro. Die banken, zo hebben we inmiddels geleerd, waren ’too big to fail’. De bankiers wisten dat maar al te goed, maar zagen er geen moreel bezwaar in om voor zichzelf, met toekomstig belastinggeld, ons geld dus, een uitgebreide ‘free lunch’ te organiseren. Inclusief stevige bonustoetjes.

Lees verder in de Volkskrant >>>

Griekse puinhoop vooral door elites

Leon de Winter heeft een fantastische column geschreven in de De Telegraaf van vandaag. Een aantal citaten:

De euro zou Brussel controle geven over de begrotingen van de lidstaten, en daarmee zou Brussel een echte federatie gaan leiden. De nieuwe munt werd dus uit politieke motieven ingevoerd.

Dit Europese avontuur kon niet op een democratische manier tot stand komen, en dat weten de elites. Oorspronkelijk gedreven door de gedachte dat op Europees grondgebied geen oorlog meer gevoerd mocht worden, is het avontuur van de EU gekaapt door machtsmannetjes. De federatie die de EU inmiddels is, is een elitair wangedrocht dat alleen kan bestaan door een autoritair centrum dat in achterkamertjes plannen maakt en ze ongeacht de mening van de burgers afdwingt.

Elke EU-politicus wist wat er aan de knikker was [met de opgeleukte cijfers van Griekenland bij toetreding, red.], maar de gedachte aan een eenheidsmunt geleid door een centrale Europese bank was zo verleidelijk dat ze wegkeken. En de Grieken namen het ervan. Ze kochten veel leuke dingen in het noorden, zoals Porsches en Mercedessen en Miele-koelkastjes, en gingen ervan uit dat de rekening nooit zou komen. En die komt ook niet. Wij zullen de schulden van de Grieken moeten ophoesten want de Grieken zullen die bedragen nooit en nimmer bij elkaar krijgen. Maar kijk niet alleen naar die maffe Griekse neomarxistische politici. De ergste types zitten in Brussel, of komen zo nu en dan daar bijeen om de technocraten een handje te helpen.

De Grieken kunnen hun economie niet moderniseren. Natuurlijk, ze produceren meer dan ouzo, olijven en feta, dus ik overdrijf – en toch: wat valt er te moderniseren aan het persen van olie, of het bereiden van feta? Griekenland is geen Nederland, en het linken van de begrotingen en de economieën van die twee landen via een euro is ronduit misdadig. Schuldig daaraan zijn de Haagse en Brusselse elites.

Zo functioneert de EU, de Europese volksautonomie die na eeuwen van bloedige oorlogen is ontstaan, is door een groep van enkele duizenden mensen in de toppen van de Europese politieke partijen weggevaagd en vervangen door een stille autocratie. Die kans hebben ze omdat we er inderdaad geen zak van begrijpen. We hebben namelijk wat anders te doen. We werken ons allemaal te pletter en daarna vermaken we ons, en dat is gerechtvaardigd. In de tussentijd is Europa in handen gekomen van non-valeurs die een oorlog met Rusland riskeren, de Grieken en andere zuidelijke hebben geholpen niet-inbare schulden op te bouwen, en de crises van de islam tot over de drempel van onze voordeur hebben gebracht.

De eurozone kan alleen bestaan wanneer de noordelijke structureel de zuidelijke financieren. Als we de huidige eurozone in tact laten, zullen we allemaal continu een Spaans of Portugees of Grieks gezin mee-etend aan tafel hebben. Als we dat niet willen, moeten we nu de rekening betalen en de euro van het zuiden losmaken. Vervolgens moet er een andere euro gedrukt worden voor de zuidelijke landen zodat ze hun schulden via devaluaties kunnen saneren.

Lees de hele column op de De Telegraaf van vandaag >>>

Naheffing-gate: Brussel zet kabinet in zijn hemd

Het kabinet wordt bij de zogeheten naheffing-gate in zijn hemd gezet door Brussel. De Europese Commissie vraagt Den Haag om meer openheid te betrachten en alsnog toestemming te geven om documenten over de veelbesproken EU-heffing van 642 miljoen euro vrij te geven.

De verrassende wending komt nadat De Telegraaf een juridische procedure tegen de commissie was gestart bij het gerecht in Luxemburg om openbaarmaking af te dwingen. Het betreft correspondentie uit 2014 tussen Nederlandse en Brusselse functionarissen over de torenhoge naheffing. De ministers Dijsselbloem (Financiën) en Koenders (Buitenlandse Zaken) hebben steeds beweerd dat juist Brussel vrijgave van de stukken blokkeerde.

Dat blijkt andermaal kul. In een brief van 19 juni jongstleden aan het Europese Gerecht schrijft de commissie dat zij „de Nederlandse overheid (heeft) verzocht of zij haar bezwaar handhaaft”. De reden voor dit nieuwe verzoek is volgens Brussel dat de Nederlandse overheid onlangs een reeks documenten heeft vrijgegeven inzake de naheffing.

Dat betrof interdepartementale correspondentie die het ministerie van Financiën na een half jaar tijdrekken schoorvoetend openbaar maakte, eveneens na een bezwaarprocedure van De Telegraaf. Veel andere stukken blijven nog steeds onder de pet.

De naheffing deed in oktober 2014 veel stof opwaaien. Dijsselbloem zei overvallen te zijn door het torenhoge bedrag en verkondigde niet zo maar te zullen betalen. Toch betaalde hij snel. Uit tot nu toe vrijgegeven correspondentie blijkt dat Nederland ogenschijnlijk geen pogingen heeft ondernomen om de naheffing te betwisten en dat Dijsselbloem zijn verbazing veinsde.

Lees het hele artikel in de Telegraaf >>>