Teruglezen: IMF’s four steps to damnation

How crises, failures, and suffering finally drove a Presidential adviser to the wrong side of the barricades.

It was like a scene out of Le Carré: the brilliant agent comes in from the cold and, in hours of debriefing, empties his memory of horrors committed in the name of an ideology gone rotten.

But this was a far bigger catch than some used-up Cold War spy. The former apparatchik was Joseph Stiglitz, ex-chief economist of the World Bank. The new world economic order was his theory come to life.

He was in Washington for the big confab of the World Bank and International Monetary Fund. But instead of chairing meetings of ministers and central bankers, he was outside the police cordons. The World Bank fired Stiglitz two years ago. He was not allowed a quiet retirement: he was excommunicated purely for expressing mild dissent from globalisation World Bank-style.

Here in Washington we conducted exclusive interviews with Stiglitz, for The Observer and Newsnight, about the inside workings of the IMF, the World Bank, and the bank’s 51% owner, the US Treasury.

And here, from sources unnamable (not Stiglitz), we obtained a cache of documents marked, ‘confidential’ and ‘restricted’.

Stiglitz helped translate one, a ‘country assistance strategy’. There’s an assistance strategy for every poorer nation, designed, says the World Bank, after careful in-country investigation.

But according to insider Stiglitz, the Bank’s ‘investigation’ involves little more than close inspection of five-star hotels. It concludes with a meeting with a begging finance minister, who is handed a ‘restructuring agreement’ pre-drafted for ‘voluntary’ signature.

Each nation’s economy is analysed, says Stiglitz, then the Bank hands every minister the same four-step programme.

Step One is privatisation. Stiglitz said that rather than objecting to the sell-offs of state industries, some politicians – using the World Bank’s demands to silence local critics – happily flogged their electricity and water companies. ‘You could see their eyes widen’ at the possibility of commissions for shaving a few billion off the sale price.

And the US government knew it, charges Stiglitz, at least in the case of the biggest privatisation of all, the 1995 Russian sell-off. ‘The US Treasury view was: “This was great, as we wanted Yeltsin re-elected. We DON’T CARE if it’s a corrupt election.” ‘

Stiglitz cannot simply be dismissed as a conspiracy nutter. The man was inside the game – a member of Bill Clinton’s cabinet, chairman of the President’s council of economic advisers.

Lees dit artikel uit 2001 verder op The Guardian >>>

Deens referendum over samenwerking justitie en politie

De nieuwe Deense premier Lars Lokke Rasmussen wil nog dit jaar een referendum houden over de positie van het land binnen de Europese Unie. De Denen moeten zich dan uitspreken over de vraag of ze hun uitzonderingspositie binnen de EU willen opgeven.

Het referendum zou in maart 2016 plaatsvinden, maar wordt nu naar voren gehaald. Dat wordt meteen een proeve van Rasmussens macht, omdat zijn liberale minderheidskabinet van slechts 34 van de 179 zetels in het parlement bezetten.

Denemarken hoeft zich sinds 1992 niet te houden aan de Europese justitieregels. Om onderdeel te kunnen blijven van de Europese politieorganisatie Europol zou die uitzonderingsregel moeten vervallen.

Het Deense parlement had eerder al besloten om een referendum te houden over de Deense uitzonderingspositie binnen de Europese Unie op het gebied van justitie- en politiesamenwerking. In het referendum wordt het volk gevraagd te stemmen over een mogelijke verandering van de Deense opt-out-clausule die momenteel van kracht is. Deze clausule geeft Denemarken de mogelijkheid om niet mee te doen met bepaalde Europese afspraken.

De Deense regering wil de strikte opt-outs graag omzetten naar een flexibelere opt-in-clausule op het gebied van justitiële samenwerking. Dit zou betekenen dat Denemarken per onderwerp binnen dit beleidsterrein kan kijken of het mee wil doen aan een eventuele Europese samenwerking.

De mogelijkheid voor Denemarken om de opt-outs om te zetten naar opt-ins, was al vastgelegd in het Verdrag van Lissabon. De Deense regering heeft nu besloten om gebruik te maken van deze mogelijkheid, omdat het volledig deel wil nemen aan de Europese politiedienst Europol. Dit zou alleen mogelijk zijn wanneer bepaalde Europese regels zouden worden ingevoerd door Denemarken waar eerst niet aan werd deelgenomen.

Griekse of Europese tragedie?

Als gemiddelde krantenlezer kun je er eigenlijk geen touw aan vastknopen. Is de Grexit nu echt onafwendbaar geworden na de Varoufakis-exit uit de Eurogroep-bijeenkomst van zaterdag, of komt er toch nog ergens een Grieks konijn uit de hoge hoed getoverd? Hebben de Grieken de boel gewoon vijf maanden gesaboteerd, onder meer door steeds verkeerde versies van niet heel serieuze hervormingsvoorstellen in te sturen? Of hebben juist de technocraten van De Schuldeisende Instituties doelbewust geprobeerd de links-radicale nieuwkomers van Syriza aan de onderhandelingstafels te vermorzelen, als waarschuwing aan Podemos in Spanje, rechtspopulisten in Scandinavië en Marine Le Pen in Frankrijk?

Waren de oud-communisten van Syriza eigenlijk nooit bereid om door de neoliberale hoepel van Pruisische begrotingspolitiek heen te springen en hebben ze, toen het einde van het onderhandelingsspel in zicht was, patsboem!, de atoombom gegooid van een Grieks volksreferendum? Of heeft de toonaangevende Financial Times-columnist Wolfgang Münchau gelijk dat het schuldeisersprogramma van Dijsselbloem c.s. an economic version of Dante’s hell was en een totale economische vernietiging van Griekenland zou hebben veroorzaakt?

Wie het weet mag het zeggen. Ordinaire politiek en monetaire techniek lopen hier door elkaar heen, nog eens overgoten door een meedogenloze blame game. Deze week kan het allemaal over zijn. Grexit en Griekenland voortaan pion van Poetins Rusland. Maar voor hetzelfde geld komt op de valreep kanselier Angela Merkel nog met een goocheltruc uit Berlijn aan zetten. Hoe de Griekse tragedie ook afloopt, deze politieke freakshow is een bevestiging van de toenemende moeizaamheid van het Europese Project. Van de grote naar binnengekeerdheid ervan ook. De buitenwereld van Europa is onheilspellender en gevaarlijker dan ooit, maar de EU denkt zich te kunnen veroorloven al haar politieke energie op te gebruiken voor interne kwesties als Grexit en Brexit.

De ramp die de stroomversnelling van de EU aan het veroorzaken is, valt bijna niet meer te overzien.

Lees verder op de Volkskrant (betaalmuur) >>>

Euroscepsis neemt toe

De liefde voor Europa zit bij veel Nederlanders niet diep. Dat Nederland deel uitmaakt van de Europese Unie wordt vooral als ‘iets onvermijdelijks’ gezien.

De steun voor het Nederlandse EU-lidmaatschap ligt nu zelfs lager dan in 2005, constateert het Sociaal en Cultureel Planbureau in het vandaag verschenen kwartaalonderzoek Burgerperspectieven.

Tien jaar geleden verkeek de politiek in Den Haag zich op de stemming in het land. Bij het referendum over de Europese grondwet stemden twee op de drie Nederlanders tegen. Sindsdien is Europa niet van de politieke agenda verdwenen. De onderzoekers constateren dat de euroscepsis in Nederland verder is toegenomen. In 2005 vond 77 procent het EU-lidmaatschap een ‘goede zaak’, nu is dat percentage gedaald tot 42. Tegelijk merken ze op dat de kennis van en interesse voor Europa niet ‘bijzonder groot’ is. Nederlanders scoren op dat onderdeel slechter dan het Europees gemiddelde. Wat de Nederlandse burger vooral dwars zit, is het gevoel dat Nederland te veel macht aan Brussel heeft overgedragen. Meer dan de helft (55 procent) van de Nederlanders deelt die mening.

Lees verder op het Nederlands Dagblad via Blendle >>>

Hoezo moeten de belastingen omlaag?

Die vijf miljard lastenverlichting hebben we helemaal niet nodig. Laten we de zorg, de rechtspraak en het wetenschappelijk onderwijs weer op peil brengen.

De Haagse meevaller van een paar miljard als gevolg van een voorzichtig aantrekkende economie was een paar weken terug nog maar amper bekend, of meteen was het verjubelen ervan door de tot 21 senaatszetels verschrompelde coalitie al begonnen. Hengelend naar de steun van een half dozijn oppositiepartijen werd Sinterklaasavond 2015 met een half jaar vervroegd.

De aangekondigde belastingherziening moest vooral op belastingverlaging uitdraaien, want de ‘ondragelijk hoge’ lasten van de burgers moesten worden verlicht. En ongetwijfeld over de hele linie, anders kan de VVD haar achterban niet meer onder ogen komen.

Ook miljonairs hebben het namelijk verdomd zwaar tegenwoordig, vooral psychologisch, als we Hélène Vletter van Dort, voormalig commissaris bij De Nederlandsche Bank mogen geloven. Als gevolg van ‘het negatief volkssentiment’, aldus Vletter in het Financieel Dagblad van 13 juni, liggen nu bestuurders onder vuur: ‘Er hoeft maar een link met een mogelijk maatschappelijk belang te zijn, of met de manier waarop belastinggeld wordt besteed, of de politiek meent het recht te hebben te bepalen wat er kan en mag worden verdiend’.

En even verderop kaart zij aan, wat zij als het ‘onderliggende vraagstuk’ betitelt: ‘Wij zijn in Nederland nu zo ver dat we negatief reageren op succes. Dat maakt mensen onzeker’. Dan moet de Grote Dikke Ik-Rede van Rutte, hoe ongeloofwaardig ook, voor haar ‘mensen’ pas echt een schok zijn geweest! Dat nu zelfs de VVD ‘het negatieve volkssentiment’ omarmt maakt hen vast nog véél onzekerder.

In Wassenaar, Bloemendaal en het Gooi durven ze zich al niet meer op straat te vertonen, al die onzekere mensen. Ik snap nu ook eindelijk waarom ze hun villa’s achter hoge heggen en hekken verschuilen en zich daarbuiten uitsluitend in dure bolides met ontspiegeld glas voortbewegen, en nooit te voet of op de fiets. Anders zou immers iedereen kunnen zien, hoe deze door de politiek geplaagde mensen permanent trillen van onzekerheid. Dat zou voor de Jan Timmers, Sjoerd van Keulens en Rijkman Groeninks immers de absolute deconfiture betekenen: de stoere alfaman ontmaskerd als zenuwlijderige huilebalk.

Lees verder op de Volkskrant >>>

Wordt online vakantiekiekje met Eiffeltoren strafbaar?

Wie tijdens zijn vakantie graag foto’s maakt van openbare monumenten als de Eiffeltoren, reuzenrad London Eye of de Sagrada Familia in Barcelona, kan die binnenkort misschien niet meer zomaar op internet zetten. Het Europees parlement stemt op 9 juli over een wet die het auteursrecht voor de hele Europese Unie moet regelen, en die nieuwe wet is een stuk strenger dan de Nederlandse.

De Nederlandse Auteurswet uit 1912 zegt dat er auteursrecht rust op kunstwerken in de openbare ruimte – denk aan het beeld van Zadkine in Rotterdam, of aan het Rijksmuseum in Amsterdam – maar bevat ook een artikel dat het fotograferen ervan toestaat. Als de nieuwe wet door het Europees parlement komt, dan vervalt onze eigen wet en gelden voortaan de Brusselse regels.

Die nieuwe wet bevat een bepaling die het wat moeilijker gaat maken om een foto van de Eiffeltoren of voor de Erasmusbrug zomaar te delen.

Ook in Duitsland, waar de regels vergelijkbaar zijn met die uit Nederland, maakt men zich zorgen, schrijft de Frankfurter Allgemeine vandaag in een artikel.

“Nog drie weken om het panoramarecht in Europa te redden”, kopte een artikel van Wikipedia’s online krant The Signpost vorige week al.

Bron: NOS

Overheid misleidt Nederlanders over vrijhandelsakkoord TTIP

De Nederlandse overheid en minister Lilianne Ploumen van Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking lichten Nederlanders stelselmatig verkeerd voor over de gevolgen van het omstreden vrijhandelsakkoord TTIP.

Dat stelt voedselwaakhond foodwatch maandag.

“Zo worden cijfers selectief uit rapporten gehaald om een te positief beeld te schetsen, en de nadelige effecten van het vrijhandelsverdrag worden veelal genegeerd. Foodwatch vindt het schandalig dat de overheid haar burgers zo eenzijdig informeert over een onderwerp waarover heel veel mensen zich zorgen maken”, aldus de organisatie.

Het gaat om het zogeheten Transatlantic Trade & Investment Partnership (TTIP), ofwel het trans-Atlantisch handels- en investeringsverdrag, dat moet zorgen voor een goedkoper en eenvoudiger handel.

De voornaamste kritiek tegen TTIP is dat door het openstellen van de handel, de democratie en autonomie van landen ondermijnd gaat worden. Bovendien vrezen tegenstanders dat Europese regels voor voedsel en veiligheid op de helling gaan.

Foodwatch heeft in een open brief Ploumen “de vijf grootste misleidingen” van de overheid rond TTIP op een rij gezet. Onder meer worden de risico’s voor de democratie en voor de beleidsvrijheid van nationale bewindslieden op het gebied van volksgezondheid, milieu, en consumentenrechten stelselmatig onderbelicht.

Zo’n 390 maatschappelijke organisaties in Europa hebben inmiddels meer dan twee miljoen handtekeningen verzameld tegen TTIP.

Doe mee aan de e-mailactie van Foodwatch >>>

Brussel zal nee zeggen tegen 5 miljard belastingverlaging

De coalitie en een deel van de oppositie onderhandelen maandag over een nieuw belastingstelsel. Als het resultaat louter belastingverlaging is, keurt Brussel het af.

Vanaf maandag gaat het tussen coalitie en een deel van de oppositie om deze vraag: slagen wij erin een echt nieuw belastingstelsel op te zetten of komen we niet verder dan een eenvoudige belastingverlaging van 5 miljard? Is het alleen dat laatste, dan zegt Brussel ‘nee’.

De coalitiepartijen VVD en PvdA en vier constructieve oppositiepartijen (D66, ChristenUnie, GroenLinks en SGP) beginnen maandagavond met onderhandelen over een nieuw belastingstelsel. Bij zo’n binnenlandse aangelegenheid zou je bijna vergeten dat er ook nog EU-regels moeten worden gevolgd. Overbekend is de 3 procentseis: het tekort op de begroting van minister Jeroen Dijsselbloem van Financiën mag niet meer zijn dan 3 procent van de omvang van de economie. Op dat punt zit Nederland inmiddels ruimschoots veilig.

Sinds dit jaar is er een nieuwe speler op het veld die de begrotingsdiscipline van Dijsselbloem streng gaat controleren. De Raad van State, het hoogste adviesorgaan van het kabinet, bemoeit zich voortaan ook met ’s lands begroting.

Vergeet dat feitelijke tekort – van die 3 procent – zegt de Raad van State. ‘Daar wordt de Nederlandse begrotingsprestatie niet op beoordeeld.’ Het gaat om het vrij onbekende ‘structurele begrotingstekort’. Dat is het tekort op de begroting niet als percentage van de werkelijke economie, maar als percentage van de potentiële economie – van de economie die onafhankelijke wordt bekeken van conjuncturele schommelingen en incidenten zoals bankensteun en 4G-frequentieveilingen.

Van Brussel mag dat tekort een 0,5 procent van het bruto binnenlands product zijn. Dit en volgend jaar zit Nederland daar precies op. Maar als het kabinet 5 miljard euro structureel gaat inzetten voor lastenverlichting, vliegt het structurele tekort omhoog.

Zo’n lastenverlichting mag dan ook niet van Brussel, zegt de Raad van State.

Lees hoe wij net zo onder curatele staan als Griekenland op de Volkskrant >>>