This euro is destroying the European dream

The deficit fetishists of Brussels and Berlin must cut Greece some fiscal slack and work to promote growth.

On Sunday the Greeks vote while the rest of Europe holds its breath. No matter how clunky the wording on the ballot paper, everyone knows what’s at stake. This is a moment of great peril, not only for the euro but for the European project itself.

If Greece votes no, it’s hard to see how it can stay in the euro, which will represent the most grievous blow in the 16-year history of a currency whose momentum was always meant to be irreversible.

If yes wins, and Syriza duly falls, the victory for the European powers could prove to be pyrrhic. Too many will believe that Brussels, and more pointedly Berlin, engineered the toppling of a democratically elected government. Once Alexis Tzipras had, admittedly, put a gun to his own head by calling Sunday’s vote, the EU in effect told the Greek nation that the leaders they had chosen just six months ago were unacceptable and had to be removed. The moment will be cited ever after as proof that the EU’s approach to democracy is akin to Henry Ford’s view of consumer choice: you can have whatever colour you like, “so long as it is black”.

Lees deze column van Jonathan Freedland verder op The Guardian >>>

How ‘vision’ messed up Europe

Today the European project consists of trying to digest the euro.

One gloomy February evening in 1998 I was writing the FT’s currency market report. Nothing had happened that day, and I was 150 words short. In desperation, I leafed through the pile of bank faxes buried under the fax machine. I found one from Goldman Sachs that quoted their economist Jim O’Neill savaging the humble Greek drachma. O’Neill was the god of the currency market so I stuck his pronouncements at the end of my column and went home. The lowest-paid journalist in the building didn’t stay late.

Like most people in the market, I then forgot the drachma again. But, some days later, I noticed that it was under sustained attack. The Greek central bank blamed my article. The attacks continued. One Friday that March, Greece suddenly decided to join the European Exchange Rate Mechanism — the entry gate to the euro. Traders were astonished. True, recent Greek official economic stats had shown mysterious improvements but Greece still met none of the criteria for joining the currency. Regardless, in 2001 Greece joined. I sometimes imagine the headline over my obituary: “Helped get Greece into euro.”

Lees verder op The Financial Times >>>

Europe’s elites want regime change in Greece

Greece’s confrontation with the euro overlords will shape resistance to austerity – and the future of the whole European Union.

It’s now clear that Germany and Europe’s powers that be don’t just want the Greek government to bend the knee. They want regime change. Not by military force, of course – this operation is being directed from Berlin and Brussels, rather than Washington.

But that the German chancellor Angela Merkel and the troika of Greece’s European and International Monetary Fund creditors are out to remove the elected government in Athens now seems beyond serious doubt. Everything they have done in recent weeks in relation to the leftist Syriza administraton, elected to turn the tide of austerity, appears designed to divide or discredit Alexis Tsipras’s government.

They were at it again today, when Tsipras offered what looked like almost complete acceptance of the austerity package he had called a referendum on this Sunday. There could be no talks, Merkel responded, until the ballot had taken place.

There’s no suggestion of genuine compromise. The aim is apparently to humiliate Tsipras and his government in preparation for its early replacement with a more pliable administration. We know from the IMF documents prepared for last week’s “final proposals” and reported in the Guardian that the creditors were fully aware they meant unsustainable levels of debt and self-defeating austerity for Greece until at least 2030, even on the most fancifully optimistic scenario.

That’s because, just as the earlier bailouts went to the banks not the country, and troika-imposed austerity has brought penury and a debt explosion, these demands are really about power, not money. If they are successful in forcing Tsipras out of office, a slightly less destructive package could then be offered to a more house-trained Greek leader who replaced him.

Hence the European Central Bank’s decision to switch off emergency funding of Greece’s banks after Tsipras called the referendum on an austerity scheme he had described as blackmail. That was what triggered the bank closures and capital controls, which have taken Greece’s crisis to a new level this week as it became the first developed country to default on an IMF loan.

The EU authorities have a deep aversion to referendums, and countries are routinely persuaded to hold them again if they give the wrong answer. The vote planned in Greece is no exception. A barrage of threats and scaremongering was unleashed as soon as it was called.

Lees dit topartikel van Seumas Milne verder op The Guardian >>>

The EU’s (financial) warfare

Sunday’s referendum is taking place against the background of a kind of financial warfare. If the idea is to terrorise the population, it has only half worked.

When Times correspondent George Steer entered the city of Guernica in April 1937, what struck him were the incongruities. He noted precisely the bombing tactics “which may be of interest to students of the new military science”. But his report begins with a long paragraph describing the city’s ceremonial oak tree and its role in the Spanish feudal system.

Sitting in Athens this week, I began to understand how Steer felt. Sunday’s referendum took place under a kind of financial warfare not seen in the history of modern states. The Greek government was forced to close its banks after the European Central Bank, whose job is technically to keep them open, refused to do so. The never-taxed and never-registered broadcasters of Greece did the rest, spreading panic, and intensifying it where it had already taken hold.

When the prime minister made an urgent statement live on the state broadcaster, some rival, private news channels refused to cut to the live feed. Greek credit cards ceased to work abroad. Some airlines cancelled all ticketing arrangements with the country. Some employers laid off their staff. One told them they would be paid only if they turned up at an anti-government demonstration. Martin Schulz, the socialist president of the European parliament, called for the far-left government to be replaced by technocrats. And the Council of Europe declared the referendum undemocratic.

With ATM cash limited to €60 a day, one shopkeeper described the effect on her customers: on day one, panic buying; day two, less buying; day three, terror; day four, frozen. The words you find yourself using in reports, after looking into the eyes of pensioners and young mothers, make the parallel with conflict entirely justified: terror, fear, flight, panic, uncertainty, sleeplessness, anxiety, disorientation.

If the effect was to terrorise the population, it has only half worked. The pollsters are simply finding what Greek political scientists already know: society is divided, deeply and psychologically, between left and right.

Lees dit artikel van Paul Mason verder op The Guardian >>>

Kwijtschelding Griekse schuld is onvermijdelijk

Nederland is medeplichtig aan kapitaalvlucht uit en de erosie van de belastinggrondslag in Griekenland.

De Griekse bevolking heeft het democratische recht om bezuinigingsbeleid af te wijzen en gelijktijdig wel onderdeel te blijven van de eurozone. De Nederlandse overheid zou dit recht moeten respecteren in plaats van ondermijnen, zoals momenteel gebeurt.

Samen met vele economen, zoals Nobelprijswinnaar Joseph Stiglitz, en talloze Europese burgerbewegingen benadrukken wij dat de enige oplossing voor de economische crisis in Griekenland het kwijtschelden van de Griekse schuld is, dat democratische principes bij de onderhandelingen moeten worden gerespecteerd en dat Nederland haar eigen belastingsysteem moet hervormen om een einde te maken aan erosie van de belastinggrondslag in Griekenland.

Het bezuinigingsbeleid dat Griekenland de afgelopen vijf jaar opgelegd heeft gekregen leidt niet tot economisch herstel, maar tot een humanitaire ramp en grote ongelijkheid. Veel onderzoeken tonen aan dat de Griekse terugbetaling van schulden vooral naar Europese banken is gesluisd ten koste van publieke diensten en investeringen.

De publieke schuld van Griekenland ontstond niet door buitensporige publieke uitgaven, maar is veroorzaakt door een reeks van structurele problemen van het geliberaliseerde financiële systeem en de eurozone zelf, die leiden tot een fikse uitstroom van kapitaal en een drastische inperking van de mogelijkheden voor effectief crisisbeleid.

Het voorstel van de schuldeisers zonder ruimte voor schuldenkwijtschelding zal menselijk leed vergroten en economische alternatieven van Griekenland dwarsbomen. Elke suggestie dat de steunprogramma’s gerechtvaardigd zijn omdat ze een einde maken aan lichtzinnige uitgaven in Griekenland, ontberen geloofwaardig bewijs gezien de enorme bezuinigingen van de afgelopen jaren.

Toonaangevende academici hebben onlangs verklaard dat zij ‘verbijsterd zijn dat de belangrijkste hervormingen die de huidige regering heeft voorgesteld door het bezuinigingsbeleid worden ondermijnd, terwijl de EU-leiders daar juist hun medewerking aan zouden moeten verlenen: met name aan het uitbannen van belastingontwijking en corruptie.’

Lees verder op de Volkskrant >>>

De Grieken hebben meer hervormd dan wie ook en nog vier andere feiten

Griekenland heeft te weinig gedaan om uit de crisis te komen. Deze regering is nog erger dan de vorige. En als het de bezuinigingen niet doorzet, komt het land er nooit bovenop. Er wordt veel beweerd over Griekenland dezer dagen. Maar wat zeggen de feiten? Ik zet er vijf op een rij.

Griekenland is nog minder hervormingsgezind dan paus Leo X. En deze regering is nog erger dan de vorige. ‘Het is schandalig hoeveel tijd Griekenland heeft verspeeld om hervormingen door te voeren,’ zei VVD-Kamerlid Mark Harbers deze week nog in een Kamerdebat.

Als het om de toekomst van Griekenland gaat, lopen de gemoederen de laatste weken hoog op. Iedereen wijst zijn favoriete boeman aan. Te midden van de retoriek raakt deze vraag steeds verder op de achtergrond: wat zijn nu precies de feiten als het om Griekenland gaat?

Zijn de Grieken echt zulke slechte hervormers? Hoe hebben de bezuinigingen tot nu toe precies uitgepakt? En: treft de Grieken blaam, en zo ja, waarvoor dan precies?

Feit 1: De Grieken hebben meer hervormd dan welk Europees land dan ook
Wie de Dikke van Dale erop naslaat, leest dat hervormingen ‘veranderingen om te verbeteren’ zijn. ‘Hervormen’ is dan ook een onbeschreven blad. Iedereen mag erop schrijven wat hij mooi vindt. De één heeft het over het opbreken van economische kartels, de ander over het versoepelen van het ontslagrecht.

Ook regeringen en denktanks proberen inhoud te geven aan het begrip hervormen. Neem de OESO. In 2007 deed deze invloedrijke denktank van rijke landen een reeks hervormingsaanbevelingen om de economie harder te doen groeien.

Hoeveel van die aanbevelingen heeft Griekenland daadwerkelijk overgenomen? Antwoord: meer dan welk ander OESO-land ook. ‘Griekenland was tot 2014 een hervormingskampioen,’ zegt ook Klaus Regling, de baas van de EFSF, de instelling die namens Europese landen leningen verstrekt aan Griekenland.

Lees dit artikel van Jesse Frederik verder op de Correspondent >>>

Tsipras: dit is een viering van de democratie

‘Wij Grieken zijn vastbesloten onze toekomst in eigen hand te nemen. Wat er zondag ook gebeurt, dit is een viering van de democratie”. Dat zei de Griekse premier Alex Tsipras vrijdagavond in het centrum van Athene, waar hij tienduizenden demonstranten toesprak.

Wij Grieken zijn vastbesloten onze toekomst in eigen hand te nemen. Wat er zondag ook gebeurt, dit is een viering van de democratie”. Dat zei de Griekse premier Alex Tsipras vrijdagavond in het centrum van Athene, waar hij tienduizenden demonstranten toesprak.

Hij riep de Grieken opnieuw op ‘nee’ te stemmen bij het referendum van komende zondag. Tien miljoen Grieken mogen zich dan uitspreken over meer hervormingen in ruil voor extra steun in Griekenland. ‘Laten we een trots ‘nee’ zeggen tegen ultimatums en tegen degenen die ons chanteren”, aldus Tsipras. ‘Met een tegenstem kiest de Griek ervoor in waardigheid te leven in Europa.”

Hij kreeg bijval van de menigte, die ‘Ochi, ochi, ochi” (Nee, nee, nee) scandeerde. In Athene zijn vrijdagavond zowel voorstanders als tegenstanders van hervormingen de straat opgegaan. Er is veel politie op de been om ja- en nee-stemmers uit elkaar te houden. Peilingen laten zien dat de twee kampen min of meer gelijk opgaan.

Lees verder op Trouw >>>

Eurolanden wilden IMF-rapport over Griekse schuld tegenhouden

Meerdere eurolanden hebben tevergeefs geprobeerd publicatie van het IMF-rapport over Griekenland tegen te houden. In het rapport, dat donderdag verscheen, schrijft het IMF dat een flink deel van de Griekse miljardenschuld zou moeten worden kwijtgescholden.

Dat meldt persbureau Reuters op basis van verklaringen van ingewijden. In het rapport schrijft het IMF dat de Griekse staatsschuld momenteel onhoudbaar is. Volgens het IMF moet voor 30% van het Griekse bruto binnenlands product aan staatsschuld worden kwijtgescholden. Ook zou Griekenland de komende jaren €50 miljard extra steun nodig hebben.

De publicatie van het rapport, drie dagen voor het Griekse referendum, speelde daarmee Tsipras in de kaart. De overige eurolanden zijn juist tegen schuldafschrijving, omdat dit hen vele miljarden zou kosten.

Achter de schermen zou al maanden zijn gesteggeld over het rapport, tussen het IMF en Brussel. Afgelopen woensdag zouden vertegenwoordigers van eurolanden tijdens een IMF-vergadering hebben geprobeerd de publicatie tegen te houden. Zij waren verrast door het voornemen van het IMF het rapport donderdag te publiceren.

Er is uiteindelijk niet gestemd over de publicatie. Het merendeel van het IMF-bestuur was vóór publicatie. Naar verluidt was de VS ook voorstander. ‘Het was geen makkelijke beslissing’, zegt een IMF-bron tegen Reuters. ‘We leven niet in een ivoren toren. Maar de EU moet begrijpen dat niet alles kan worden beslist op hun commando.’

Lees verder op De Telegraaf >>>