VVD, D66 en Guy Verhofstadt werken samen met Moldavische maffiabankier om Grexit te stoppen en TTIP te pushen (1)

De liberalen hebben er een persoonlijk financieel belang bij om een Grexit te stoppen. Met het enthousiasme van een kruisvaarder wordt de Europese unie, met munt en al, richting de grens met Rusland geduwd. Een economische motivatie is moeilijk te vinden. Immers, na vijftien jaar muntunie met de Grieken kunnen we daar moeilijk blij mee zijn. Tenminste, niet dusdanig dat we zelfs Georgië en Albanië erbij moeten willen. Toch wordt daarop aangestuurd door met name de liberalen, die worden geleid door Guy Verhofstadt die een bedenkelijk verdienmodel hanteert.

Eigenlijk is dit verhaal een beetje teveel voor het web. We doen het maar in delen. Eerst kijken we naar de Europese kruistocht richting het oosten, waarbij we steun betuigen aan corrupte politici en witwassende maffiosi. Die zijn immers zo slim om zichzelf als pro-EU te afficheren. In deel twee kijken we naar de enige manier waarop dit gunstig kan uitpakken voor de bestaande lidstaten. Dat heeft alles te maken met schaliegas in Oekraïne. Om daarbij te komen zullen we wat regeltjes moeten ombuigen. Tot slot kijken we naar de persoonlijke inkomsten van Verhofstadt en valt alles op zijn plek.

Lees dit ontluisterende artikel (1 in een serie van 6) van Arno Wellens verder op 925

The Road To Grexit

None of the Euro members are sovereign currency issuers. All of them are using a foreign currency.

Ever since the Greek government called a referendum on the June 25th proposal from the Eurogroup, the Troika and representatives of other EU governments have insisted that the referendum is a vote on whether or not Greece stays in the Euro and that it could mean Grexit. Despite Greek objections, the media has generally echoed their view.

But what does Grexit actually mean? Most commentary on this quickly gets bogged down in whether or not there is any legal means for Greece to leave the monetary union. The legal position is actually unclear, since leaving the Euro was never intended to be a possibility. But the consensus appears to be as follows:

  1. Greece cannot be ejected from the Euro by a coalition of the other Eurozone member states;
  2. Greece cannot be ejected from the Euro by Eurozone institutions;
  3. Greece cannot choose to leave the Euro while remaining within the EU (though this is disputed);
  4. Greece can choose to leave the EU, which would of course mean relinquishing Euro membership;
  5. If Greece were to leave the EU, it could still continue to use the Euro, just as Panama uses the US dollar. The EU cannot prevent this.

Furthermore, sovereign default does not imply Euro or EU exit. The two are quite separate. Greece can default while remaining legally a member of the Euro – though there would be economic and political consequences.

So on the face of it, all this talk of Grexit appears to be so much hot air. But as usual with anything involving the Eurozone, it is not so simple.

Lees dit artikel van Frances Coppola verder op Forbes

Waarom Griekenland zijn eigen geld maar vast moet gaan drukken

The gaps between Greece and creditors look too large to bridge.

Following the No vote in yesterday’s Greek referendum, the battle lines are being drawn around Europe. The Greek crisis is forcing the eurozone to face up to the existential question which it has dodged since the crisis hit – whether to integrate further or whether to adjust its membership. However, not unexpectedly, a number of countries have different reactions to this question and the splits are already emerging.

One thing all sides agree on is the need for more talks – they do love a good emergency summit in Europe. Of course, it would be nearly impossible to reject new talks out of hand, as it would seem as if eurozone leaders were rejecting the democratic vote in Greece, which would play into Greek Prime Minister Alexis Tsipras’ game of blaming the creditors for all of Greece’s woes.

The substance of the talks is an entirely different matter though. A German government spokesman drove this home saying the “preconditions have not been met” for a new bail-out deal for Greece and debt restructuring is not on the table. France’s Finance Minister Michel Sapin went a bit easier saying there is “nothing automatic” with regards to Grexit, adding that there is “a basis for” negotiation. The Baltics and the Dutch unsurprisingly rallied around the German hard line, while Italian Prime Minister has tempered his initially tough tone somewhat.

The fault lines and divisions across Europe have once again been exposed by the crisis. The difference this time is that papering them over will prove much harder. There is little wiggle room in these current talks. Tsipras has made it clear he believes Greece needs some kind of debt relief and is unlikely to budge after being emboldened by the strong No. Given that 76 per cent of Greek debt is held by taxpayer-backed institutions this would inevitably involve some kind of transfer, which will have to be explained to taxpayers across the eurozone. It is clear there is no consensus around such a prospect and pushing it through would be democratically and legally impossible.

Lees deze column van Raoul Ruparel verder op The Telegraph

Waarom de Ja-campagne faalde in Griekenland

Tsipras’s opponents made serial misjudgments, from the petty to the monumental.

It is not that hard to explain why Alexis Tsipras won the referendum by a landslide. It is a lot harder to see what’s going to happen now.

His opponents, both inside Greece and in the European Union went wrong because of serial misjudgments, ranging from the petty to the monumental. For me, three stand out.

The biggest was the clearly concerted intervention by several senior EU politicians, who said that a No vote would lead to Grexit, a Greek exit from the eurozone. One of them was Sigmar Gabriel, the German economics minister and SPD chief. He even doubled up on this threat right after the results came out. The Greeks correctly interpreted these threats as an attempt to interfere in the democratic process of their country. The news last week that eurozone officials tried to suppress the latest debt sustainability analysis of the International Monetary Fund did not help either. The IMF report essentially revealed that the Greek government had been right after all to demand debt relief. The rest of the EU gave the impression that it wanted to rig the referendum, and it did not even bother to conceal this.

The second error of the Yes campaign was a failure to explain how the bailout programme could work economically. This is not a debate between Keynesian and neoclassical economics, the kind that keeps us endlessly busy on these pages. The Greek referendum united economists with very diverse views of how the world works, including Paul Krugman, Jeffrey Sachs and Hans-Werner Sinn. There is no reputable economic theory according to which an economy that has experienced an eight-year-long depression requires a new round of austerity to bring about economic adjustment.

The third monumental error was arrogance.

Lees de column van Wolfgang Münchau verder op The Financial Times

Serviërs blieven geen EU, toch starten onderhandelingen over toetreding

Een meerderheid van de Servische bevolking ziet liever dat Servië een bond vormt met Rusland dan dat het land toetreedt tot de Europese Unie, zo blijkt uit een peiling van de Servische krant Politika.

De media in Servië besteden momenteel veel aandacht aan de EU, omdat de Duitse bondskanselier Angela Merkel deze week een bezoek brengt aan het land. Naar verwachting zal zij daar groen licht geven voor een eerste ronde van onderhandelingen over toetreding tot de EU.

Bron: Dagblad van het Noorden

Griekse minister van Financiën Varoufakis stapt op

De Griekse minister van Financiën Yanis Varoufakis legt zijn functie neer. Dat maakte hij zojuist bekend op zijn blog.

Varoufakis reageert daarmee naar eigen zeggen op de wens bij sommige andere eurolanden, die hem niet langer aan de vergadertafel in Brussel zouden willen zien. Volgens Varoufakis oordeelde premier Alexis Tsipras dat zijn vertrek daarom beter kan zijn voor de onderhandelingen, waarna hij besloot het ministerie van Financiën maandag te verlaten.

“Ik zie het als mijn plicht om Alexis Tsipras te helpen om het kapitaal dat de Griekse bevolking ons gisteren bij het referendum heeft gegeven te verzilveren, op de manier die hem goed acht”, schreef Varoufakis. “En ik zal de minachting van de schuldeisers met trots ondergaan. Ik zal premier Tsipras, de nieuwe minister van Financiën en onze regering voluit steunen.”

Wie Varoufakis opvolgt is vooralsnog onbekend.

Bron: BNR

260.000 Oostenrijkers hebben een burgerinitiatief getekend voor referendum EU-exit

Zoals wij twee weken geleden al berichtten was er in Oostenrijk een burgerinitiatief gestart over een EU-exit. Er waren 100.000 handtekeningen nodig tussen 24 juni en 1 juli, maar er kwamen er meer dan 260.000. Allen Oostenrijkers die een burgerinitiatief getekend hebben dat het parlement verzoekt om een referendum over uittreding uit de EU. Dit moet nu in het Oostenrijkse parlement besproken worden.

De 261.159 burgers representeren 4,22% van het electoraat. Een geweldig resultaat, want het burgerinitiatief werd door de gevestigde media totaal genegeerd en doodgezwegen. Hetgeen er nog maar eens op wijst dat de pers alleen geïnteresseerd is in nieuws dat de gevestigde belangen dient, tot ze er met goed fatsoen niet meer onderuit kunnen.

De initiatiefnemer is Inge Rauscher, een gepensioneerd vertaalster. In het jaar 2000 deed zij ook al eens een poging. Toen tekende 3,35% van de kiesgerechtigden. Rauscher meldt dat er waarschijnlijk nu meer steun is voor een referendum door de opeenvolgende economische en politieke crisissen. In een persbericht noemt ze het ‘een geweldig resultaat’.

Dat is het, zeker als je bedenkt dat Oostenrijk een van welvarendste landen van de EU is, met maar 4,3% werkloosheid en een 11e plaats op de ranglijst van rijkste landen ter wereld. Kennelijk heeft de grote steun dan toch niet alleen met economie te maken. De veronderstelling dat de Europese burgers alleen door economische motieven worden gedreven als het gaat om hun houding tot opzichte van de EU, lijkt niet meer op te gaan, en dat moet zeer verontrustend nieuws zijn voor Brussel.

Sociaaldemocraten stemmen toch in met TTIP én ISDS

Op woensdag 8 juli 2015 stemt het Europees Parlement opnieuw zijn rapport over de TTIP-onderhandelingen. Op 10 juni 2015 werd die stemming uitgesteld, wegens interne onenigheid binnen de sociaaldemocratische fractie S&D over het ISDS-mechanisme. Bart Staes (Groen) vreest dat de S&D-fractie nu wel voor ISDS gaat stemmen.

In een persmededeling van 3 juli 2015 laat europarlementslid Bart Staes (Groen) het volgende weten: “De sociaaldemocratische S&D-fractie en de christendemocratische EPP-fractie sloten deze week nog maar eens een compromis over het private arbitragemechanisme ISDS (Investor-state dispute settlement).”

“Dit toont aan dat men koste wat het kost de onderhandelingen over een overbodig en potentieel schadelijk vrijhandelsverdrag tussen de EU en de VS vooruit wil helpen. Gelukkig kondigen de Belgische Socialisten (SP.A en PS) aan dat ze tegen dit compromis zijn, want het blijft fundamenteel ondemocratisch.”

Martin Schulz liet de stemming over TTIP tijdens de vorige plenaire zitting (van 10 juni 2015) uitstellen, omdat hij wilde voorkomen dat zijn eigen sociaaldemocratische fractie verdeeld zou stemmen.

Staes: “Er moest te alle prijze vermeden worden dat het Europees parlement het TTIP-rapport zou afkeuren, daarmee aangevend dat TTIP zeer omstreden is. Schulz heeft vooral Duitse en Spaanse parlementsleden onder zware druk geplaatst om akkoord te gaan met het compromis (dat hij nu voorlegt). De vage en holle woorden die een zogenaamde hervorming van ISDS aankondigen zijn een doorzichtige poging van Schulz om tegemoet te komen aan Merkel en Big business.”

“De lobbygroepen van multinationals zoals Business Europe en the American Chamber of Commerce zullen tevreden zijn. Zij hebben altijd gesteld dat private arbitrage (zoals het ISDS-mechanisme) de beste manier is om democratische regelgeving van een staat ongedaan te maken die hun toekomstige winsten zou kunnen schaden. De grote coalitie van christendemocraten en sociaaldemocraten blijkt hoe langer hoe meer de politieke vertegenwoordiging van big business, terwijl burgers verweesd achter blijven. Het zijn dit soort sociaaldemocraten als Schulz die een progressief Europa langzaam afbreken”, aldus nog Bart Staes.

Lees verder op De Wereld Morgen