Donderdag houdt Groot-Brittannie parlementsverkiezingen. De uitslag is ook voor ons van groot belang, want als het aan Farage van de UKIP ligt stapt Groot-Brittannië uit de EU.
Auteur: Burgercomité-EU
Nederland bij grootste nee-stemmers in Europa
Nederland blijkt een van de grootste dwarsbomers van Europese wetten. De Nederlandse regering staat in de top 4 van nee-stemmers in de Europese Raad. Alleen de Britten, Oostenrijkers en Duitsers stemmen nog vaker tegen een wetsvoorstel in de Europese Raad. Dit blijkt uit een onderzoek van de internationale organisatie VoteWatch Europe, die Europese stemmingen registreert en analyseert.
Het vaakst zijn voorstellen over de Europese begroting het probleem. Hier lag Nederland de afgelopen jaren het meest dwars. Van juli 2009 tot maart dit jaar stemde Nederland ruim 30 keer tegen bij 680 stemmingen. De grootste nee-stemmers zijn echter de Britten: die laten andere landen ver achter zich met 85 tegenstemmen.
Ook andere landen stemden vaker tegen Europese wetten. De Oostenrijkers hadden vooral moeite met voorstellen over milieu en rechtspraak, terwijl de Duitsers veel bezwaren hadden bij onderwerpen als werkgelegenheid, verkeer en milieu. Voor de Britten waren regels over landbouw, vreemdelingenbeleid en veiligheid ook vaak reden om de duim omlaag te keren.
Toch zijn de meeste voorstellen in de Raad de afgelopen jaren gewoon aangenomen. De Europese Raad heeft namelijk geen unanimiteit nodig om een voorstel aan te nemen. De nee-stemmers behoorden vaak tot een minderheid, waardoor een wetsvoorstel er in de regel meestal toch doorheen kwam.
Europees Parlement smijt geld over balk
Weet u wat het Europees Parlement doet? Nou, de laatste tijd bijzonder weinig. De 751 Europarlementariërs blijken namelijk met halflege agenda’s te zitten.
Sinds het aantreden van de nieuwe Europese Commissie onder leiding van Jean-Claude Juncker vorig najaar is er weinig wetgeving. En dat betekent weinig werk voor het Europees Parlement als medewetgever.
Dat al die duurbetaalde krachten op een houtje zitten te bijten, is al erg genoeg [vinden wij niet zo erg, kunnen ze ook geen schade aanrichten, red]. Ondertussen houden de Europarlementariërs en hun hele gevolg ook nog eens elke maand een volksverhuizing van Brussel naar het Franse Straatsburg. Dat hele circus kost ons zo’n 200 miljoen euro, elk jaar. Reden genoeg om die rituele verhuizing af te schaffen, zou u denken.
Toch ziet het er niet naar uit dat dit gaat gebeuren. In het Verdrag van Amsterdam – jawel, Nederland is hier mede debet aan – is in 1997 vastgelegd dat Straatsburg jaarlijks ‘recht’ heeft op twaalf vergaderingen van het Europees Parlement.
Alleen een akkoord van alle 28 lidstaten samen kan dat veranderen. En er is geen Fransman die Straatsburg wil opgeven als Europese hoofdstad.
Het imago van de Europese Unie is al niet best en dit maakt het er niet beter op. Het bevestigt het beeld dat het een bureaucratisch gedrocht is dat nodeloos veel geld over de balk smijt.
Bron: AD van 4 mei 2015
‘Een Europees leger is het doel’
Minister van Defensie Jeanine Hennis-Plasschaert en haar Duitse collega Ursula von der Leyen hebben tijdens een ontmoeting in Den Haag benadrukt dat het verbeteren van de gezamenlijk Europese defensie-inspanningen hoge prioriteit verdient.
“Een Europees leger is het doel, maar waarschijnlijk zal dat nog heel lang duren”, aldus Ursula von der Leyen. “Dat zullen mijn kinderen mogelijk ooit meemaken”, zei de bewindsvrouw tegen Bild am Sonntag. “Het gaat er nu om dat we stap voor stap de Europese Defensie-samenwerking op de rails zetten. Ook de Verenigde Staten willen dat Europa een sterke kracht wordt binnen de NAVO. Omdat te bereiken moet een aantal landen in Europa op het gebied van Defensie beter samenwerken en hun krachten bundelen. En dat doen Nederland en Duitsland al.”
Volgens Jeanine Hennis-Plasschaert: “In de NATO ontbreekt het nu aan balans. De Amerikanen nemen het meeste werk voor hun rekening. Daarom moeten Europese landen samenwerken. En daarbij is tempo gewenst. De inzetbaarheid van de legers van de Europese landen moet worden verbeterd.”
“In crisissituaties moeten we snel kunnen ingrijpen. Kijk, bijvoorbeeld naar de uitbraak van Ebola en de dreiging van IS. Daar had Europa sneller moeten ingrijpen”, aldus Von der Leyen. “De afgelopen tientallen jaren hebben Europese landen erg veel bezuinigd op Defensie. Het materiaal en de systemen waren niet up-to-date. Tot slot moeten we ook meer samenwerken en op elkaar vertrouwen. Om dat te bewerkstelligen zullen in de komende maanden eenheden van het Duitse leger onder Nederlands commando worden geplaatst”, aldus de minister.
Hypocriete ophef over € 200 miljoen EU-naheffing
Ja! Iedereen is woestboos over de naheffing van € 200 miljoen. Moeten we wééééér extra betalen voor luie rot-Grieken en de hoge heren in het Haagse pluche en ambtenaren in Brussel met bonussen die voor de Rothschild’s geld scheppen om het Zionisme te financieren tegen de gewone man die zijn natje en droogje niet meer ken betale terwijl zijn ogen prikken van de chemtrails met genetisch gemodificeerde quinoasalade. Staat allemaal in het werk van L. Ron Hubbard van Scientology DUS het is waar. JA! Toch? Nee.
Nee, lieve kijkbuiskinderen. Hier is iets anders aan de hand. Vier bizarre feiten over naheffingsgate 2.0.
1) Ja, Jeroen Dijsselbloem en Mark Rutte weten al jaren dat de naheffing eraan zit te komen maar manipuleerden de publieke opinie bewust;
2) In de nabije toekomst worden we netjes voor deze naheffing gecompenseerd door o.a. Griekenland (?!?!?. Ja.);
3) Het effect van de vorige punten samen is dat de Europese Commissie op lange termijn de begroting kan ophogen zonder wetswijziging;
4) Op korte termijn kan een land begrotingstechnisch, of anderszins, naar keuze geholpen worden.
Dat vergt wat uitleg. ‘Naheffingsgate’ is het gevolg van dit document uit 2008. Let op, 2008. Daarin worden de statistische definities van de componenten van nationaal inkomen aangepast. Wie hebben dit document ondertekend?
Dit is een groepje mensen dat in 2008 redelijkerwijs kon bevroeden dat er schuldencrisis aan zat te komen (conspiracy!). Zo moeilijk was dat niet te voorspellen. In een situatie waarbij de de verhouding Schuld/Inkomen totaal verziekt is (in Griekenland is die nu meer dan 180 procent) kunnen we drie dingen doen. De eerste oplossing is dat we het absolute bedrag aan schulden terugdringen, met simpelweg sparen: meer verdienen dan je uitgeeft. Dat is Griekenland in 170 jaar nog nooit gelukt, dus terecht dat de ondertekenaars zich niet aan deze strohalm vastklampten.
De volgende keuze is het verhogen van het inkomen. Als u een ton schuld heeft, is dat dan erg? Hangt ervan af of u in de bijstand zit of een miljoen per jaar verdient. Schuld kan cosmetisch worden verlaagd door het inkomen dat er tegenover staat, te verhogen. Ook dat is onwaarschijnlijk. Europa zit gevangen in een demografische nachtmerrie, waarbij hippe vrouwen op 38-jarige leeftijd één designerkid krijgen dat ze vanaf de geboorte met schuld opzadelen door met hun creditcard (uit de tijd dat ze nog wél fulltime werkten) Zalando stuk te shoppen voor schoenen die ze al in drie andere kleuren hadden maar toch zo lekker bij dat H&M-jurkje passen.
Alle Europese landen zullen hard krimpen en misschien instorten. Geen enkel Europees volk krijgt genoeg kinderen om de volgende generatie even groot te laten zijn als de huidige. Zoals de auteur van ‘America Alone’ het beschrijft: over twee eeuwen wordt er alleen nog Duits in de hel gesproken, als Hitler, Himmler, Goering en Goebels een potje zitten te klaverjassen. In Griekenland is het langjarige geboortecijfer 1,29. Aangezien praktisch alle kinderen uit vrouwen in heterogezinnen voortkomen, is de bevolking van Griekenland over twee generaties gehalveerd (*). Europa kan zich dus onmogelijk uit de schulden groeien.
Dan blijft er nog één optie over, wat in de VS ‘boekhoudfraude’ heet.
Quo vadis, Varoufakis?
Eerder deze week besloot de Griekse regering om het onderhandelingsteam dat samen met de “instituties” (Europese Centrale Bank, Europese Commissie en IMF, ook wel de trojka genoemd) aan tafel zit, te herschikken. De flamboyante minister van Financiën Yanis Varoufakis staat niet langer aan het hoofd van het team. Voor zover bekend, blijft hij wel gewoon deelnemen aan de vergaderingen van de ministers van Financiën van de eurozone, de zogenoemde Eurogroep.
Het was nochtans net die Eurogroep die volgens de media afgelopen week zware kritiek had op Varoufakis. Hij zou een amateur zijn, een gokker, en iemand die kostbare tijd verprutst. Daarmee wordt voor het eerst openlijk op de man gespeeld, en niet langer op de posities die hij inneemt.
Varoufakis heeft steeds gezegd dat het bezuinigingsbeleid van de voorbije jaren de Griekse economie doodknijpt en dat de cijfers die door de instituties tot doel worden gesteld, niet haalbaar zijn. Het feit dat het IMF de voorbije jaren voortdurend zijn voorspellingen over de Griekse economie heeft moeten bijstellen, lijken die mening te versterken. Eminente economen zijn Varoufakis bijgevallen. Het was de taak van de Griekse minister van Financiën om de Europese partners er van te overtuigen dat een koerswijziging voor Griekenland nodig was.
De onderhandelingen over die koerswijziging zijn nu iets meer dan twee maanden aan de gang, en voorlopig lijkt er weinig vooruitgang geboekt. Vaak wordt gehoord dat die impasse te wijten zou zijn aan de houding van Varoufakis. Steeds wordt er benadrukt dat hij een expert in speltheorie is, hoewel hij natuurlijk ook een topeconoom is. Daarmee wordt de indruk gewekt dat hij meer als pokerspeler dan als minister aan de onderhandelingstafel verschijnt. Wanneer hij het heeft over “creatieve onduidelijkheid”, versterkt hij die indruk, en toont hij dat hij niet geneigd is om concrete maatregelen met kosten en baten op tafel te brengen. Zijn argument daarvoor is dat de Griekse economie eerst weer dient te groeien, voor er echt realistische cijfers kunnen worden gegeven. Maar het feit dat de geruchten over Grexit dagelijkse kost zijn geworden sinds het aantreden van de nieuwe regering, bemoeilijkt een heropleving van de Griekse economie.
Hoe de lobbygroepen de democratieën in de EU ondermijnen
Uit het laatste rapport van Transparency International naar de gevolgen van lobbypraktijken in 19 Europese landen blijkt dat er “ongepaste politieke inmenging plaatsvindt en er een bijna onbegrensde invloed” van bedrijven op de politiek is, schrijft El Confidential. Slechts zeven landen (Oostenrijk, Slovenië, Frankrijk, Ierland, Litouwen, Polen en het Verenigd Koninkrijk) “beschikken over specifieke lobbywetgeving. Dit gebrek [in andere landen] heeft tot gevolg dat de commerciële belangen een bijna onbeperkte invloed kunnen hebben op het dagelijks leven van de burgers.”
In de studie is onderzoek gedaan naar de lobbypraktijken, transparantie en ethiek in de Europese landen en de drie belangrijkste EU-instellingen (Europarlement, Europese Commissie en Europese Raad). Transparency International heeft ook de verschillende sectoren zoals de tabaks-, alcohol-, automobiel-, energie-, financiële en farmaceutische industrie onder de loep genomen.
De situatie is volgens Transparency International weinig bemoedigend: op grond van de internationale standaarden en beste praktijken voldoen de 19 onderzochte landen tezamen aan slechts 31 procent van de normen. Bovenaan het klassement staat Slovenië met 55 procent, op de laatste plaats staan Cyprus en Hongarije met 14 procent. Italië, Portugal en Spanje, drie eurozonelanden die hard zijn geraakt door de crisis, scoren met respectievelijk 20 procent, 23 procent en 21 procent ook slecht. Volgens het rapport gaat het om landen waar de “nauwe banden tussen de publieke en financiële sector voor een verhoogd risico zorgen”.
El Confidencial is van mening dat “Europa een urgente hervorming wat betreft het lobbyen” nodig heeft. Transparency Internal geeft in het rapport aan dat er in Europa zo weinig regels voor lobbyisten bestaan dat zij “democratieën kunnen ondermijnen”. Bovendien “toetst geen van de Europese landen of instellingen op een adequate wijze de overgang van personen van de publieke naar de private sector”, de zogenaamde “draaideuren”. Dat terwijl zij “de eerste keuze voor lobby-activiteiten vormen”. De Spaanse website noemt als voorbeeld Portugal. Daar wordt sinds 1974 54 procent van de ministersposten bezet door voormalige bankiers. In landen als Frankrijk, Spanje en Portugal mogen parlementariërs aan de slag gaan als lobbyist of adviseur, terwijl zij nog hun publieke functie hebben.
Nationale overheden hebben niets meer te zeggen
In zijn nieuwe boek schetst de Duitse socioloog Wolfgang Streeck een dubbele crisis: een van het westerse kapitalisme en een van de democratie in Europa, veroorzaakt door de strenge Europese muntpolitie. ‘Eigenlijk moeten alle EU-lidstaten Duitsland worden. Een idioot idee.’
Gekochte tijd is de kroniek van het kapitalisme diep in de blessuretijd, een systeem dat van crisis naar crisis hotst en telkens een manier vindt om zijn hachje te redden. ‘Sinds de jaren 70 gaan kapitalistische samenlevingen door opeenvolgende crises. In elke crisis vinden ze echter een manier om tijd te kopen, tot die oplossing zelf weer een probleem wordt’, steekt Streeck van wal in zijn kantoor bij het Keulse Max-Planck-Institut für Gesellschaftsforschung.
Streeck, een oud-student van de legendarische cultuurwetenschapper Theodor Adorno, is niet onder de indruk van de monetaire hocus pocus die vandaag wordt toegepast om het systeem overeind te houden. ‘Inflatie, staatsschuld, privékrediet, geldproductie door centrale banken: allemaal om het systeem op het laatste nippertje op de been te houden. Je moet de crisis van 2008 in historisch perspectief zien: het is slechts één uit een reeks gelijkaardige crises.’
Maar het systeem vindt altijd een manier om overeind te blijven?
‘Tot nog toe schijnbaar wel, maar dat wil niet zeggen dat het altijd zo zal zijn.’
De theorie van het laatkapitalisme voorspelde in de jaren 70 al het einde van het systeem. Veertig jaar later staat het kapitalisme nog steeds overeind.
‘De (politieke) geschiedenis van het kapitalisme leert ons dat het een onstabiel systeem is, dat constant gerepareerd moet worden. Meestal zijn we bezig met het ontzenuwen van erg kritieke situaties. Ik ben er zeker van dat we in het komende decennium een even gevaarlijke crisis zullen meemaken als die van 2008. Of er dan iemand een oplossing zal hebben, kunnen we niet voorspellen. We zitten boven op een vulkaan. De drie relatief kalme decennia na 1945 waren uitzonderingen, met een kapitalisme dat veel meer door de overheid werd gecontroleerd. Toch is die rust als de norm gaan gelden.’
U hebt de naam een euroscepticus te zijn?
‘Ik hou niet van die term. Ik beschouw mezelf als een patriottistische Europeaan. Maar ik maak me grote zorgen over de Europese muntunie. Dat is niet hetzelfde.’
‘Kijk om je heen: de conflicten tussen de Europese volkeren zijn sinds de Tweede Wereldoorlog nooit meer zo heftig en emotioneel geweest als vandaag. Dat is het gevolg van die euroconstructie, die verschillende nationale economieën in één monetaire unie dwingt. Daarbij wordt de historische specificiteit van nationaal economisch beleid onderdrukt. Eigenlijk is het erop gericht om alle lidstaten in Duitsland te veranderen. Een idioot idee.’