Laatste Nieuws

Volk is politieke klasse die het onderling uitmaakt zat

Geplaatst op by 0 reacties

De geëmancipeerde bevolking heeft de buik vol van zakelijke managerspolitiek.

Loek Hermans kreeg onder uit de zak van de rechter. Meavita was een megalomane fusieorganisatie die de nederige thuiszorg ontstegen was. Hermans werd als commissaris verondersteld dit bedrijf te bewaken. Hij liet het flodderen, nadat eerder toestanden bij het COA commissaris Hermans ontschoten waren. Een moppentapper met een uitmuntend adresboek – het duurde jaren voor hij tot de orde werd geroepen.

Nu is Hermans uit de Eerste Kamer gestapt. Ik begaf me op het hoog-polige tapijt van de senaat. Daar zag men geen zwarigheid in Hermans’ avonturen met nevenfuncties. Hij wordt gezien als bedrijfsongeval. Zelfs SP’er Tiny Cox, die ik tegen het lijf liep, vindt dat zijn medesenatoren zelf moeten uitmaken welke bijbanen ze uitoefenen. Ook al dienen ze koepels met geen andere functie dan beleidsbeïnvloeding in Den Haag.

Senatoren voeren immers het woord niet als hun nevenfunctie in het geding is, zo luidt de rechtvaardiging. De commotie over dubbele petten is een schijndiscussie, zei Heleen Dupuis, nu vertrokken, in de NRC. Het zou te denken moeten geven dat de buitenwacht daar radicaal anders over denkt, maar dat is niet zo. De senatoren geven geen krimp.

Lees deze column van Martin Sommer verder op de Volkskrant

Burger, u bent nog lang niet boos genoeg

Geplaatst op by 0 reacties

Op wie moet je letten om Den Haag te begrijpen? Deze week: bestelcrisis in beeld: Hermans en de ‘bijbanen’; Dijsselbloem en de bankenlobby. Ofwel: de burger verlangt meer zeggenschap – waarom doet niemand iets?

Blijkt zo’n bank het ministerie van Financiën dus letterlijk de wet voor te schrijven. Een gewone burger met een bijzondere wens komt zelden verder dan zo’n 0800-nummer: altijd wachtenden voor u. Maar als ING via nieuwe regeltjes 350 miljoen wil binnenhengelen, zetten ze het gewoon zelf op papier: de overheid neemt het wel over.

Zo ging dat vorig jaar, onthulde deze krant woensdag, en de vraag was wat we hier zagen: te krachtige lobbyisten of te slappe politici?

Ik vermoed dat het is zoals met die ‘bijbanen’ van senatoren: oude gewoonte, amper bekend, die uit de hand is gelopen. De traditie van het polderen heeft grote bedrijven altijd een plaats aan de tafel in Den Haag gegeven. De banden tussen de banken en Financiën zijn altijd voortreffelijk geweest. Het is alleen een inside game gebleven: de burger is er nooit over geïnformeerd.

Er komt bij dat de lobbywereld is getransformeerd van verlegen ventje tot bijdehante bink. Lichtbruine puntschoenen en allemaal zo’n dubbele naam op de gevel. Twintig jaar terug wilden Kamerleden liever niet met lobbyisten gezien worden. Nu vragen Kamerleden onbekommerd of lobbyisten even ‘input’ voor hun aanstaande motie willen leveren.

Ook dit laatste realiseren burgers zich amper, en als de werkelijkheid naar buiten komt groeit het wantrouwen zienderogen. Het illustreert de bestelcrisis waarin Den Haag verkeert.

Het SCP constateerde nog vorige maand, in alweer zo’n onvolprezen rapport van onderzoekers Paul Dekker en Josje den Ridder (Meer democratie, minder politiek?), dat politici volgens Nederlanders in hun eigen wereld leven, met hun eigen belangen, waardoor „gewone burgers te weinig te zeggen hebben”. De inspraakavonden over vluchtelingenopvang moesten toen nog uit de hand lopen.

Dit is dus het ware dilemma: waar de burger meer zeggenschap verwacht, conserveert Den Haag een bestel dat die zeggenschap uitbesteedt aan bedrijven, lobbyisten en belangengroepen die, via mechanismen als polderen en de Eerste Kamer, de binnenwereld van de politiek bespelen. En terwijl het onbehagen hierover groeit, staat vreemd genoeg niemand op die zegt: laten we iets doen.

Lees dit uitstekende artikel van Tom-Jan Meeus verder op het NRC

Van de crisis hebben ze niets geleerd

Geplaatst op by 0 reacties

Net als voor de crisis hebben banken de politieke beslissers in hun zak. Nee, de politieke kaste heeft niets geleerd en de bancaire kaste is helaas niets vergeten, concludeert Ewald Engelen.

Zeven jaar na het bankroet van Lehman Brothers krabbelt Nederland langzaam uit het dal. De economie groeit weer – zij het traag. De werkloosheid daalt – zij het langzaam. Het begrotingstekort krimpt – zij het mondjesmaat. De binnenlandse vraag trekt weer aan – zij het na jaren van krimp. En de huizenmarkt herstelt zich weer – zij het vooral in de Randstad.

In Amsterdam en Utrecht gaan appartementen weer als warme broodjes over de toonbank. De makelaardij toert weer als vanouds met matje en puntschoentjes per scooter van pand naar pand. De bankreclames zijn niet van de schermen te slaan. Klanten worden doodgegooid met aanbiedingen voor oversluitingen. En op de cover van Eigen Huis Magazine prijken deze week pontificaal de hoofdeconomen van de drie Nederlandse grootbanken. ‘Hoofdmeesters van de economie’ heten ze. En volgens het clubblaadje van de huizenbranche is er veel dat woningbezitters van ze kunnen leren. Zeepbel redux.

Als de voortekenen niet bedriegen, gaat de herfst van 2015 de boeken in als het moment waarop de bancaire sector victorie kraaide. De toezichtsdiarree is tot stilstand gebracht en de gang naar minder regels en soepelere eisen is eindelijk ingezet: tijd voor oesters en champagne. Drie voorbeelden.

Lees verder op het NRC

Premier IJsland: als EU-lid zouden we failliet zijn gegaan

Geplaatst op by 0 reacties

De IJslandse premier Gunnlaugsson is opgelucht dat zijn land zich nooit bij de Europese Unie heeft aangesloten. Ondertussen gaat het economisch met IJsland beter dan met de EU.

Sigmundur Davíð Gunnlaugsson zegt in een interview met Politico:

Ik ben er zeker van dat ons economisch herstel niet had kunnen plaatsvinden als we onderdeel van de EU zouden zijn geweest. We zouden zelfs failliet zijn gegaan als al onze schulden in euro’s zouden zijn geweest en we gedwongen waren hetzelfde te doen als Ierland en Griekenland en de verantwoordelijkheid op ons genomen hadden voor de schulden van de falende banken. Dat zou voor ons een economische ramp zijn geweest.

IJsland voerde echter zijn eigen koers, pakte de schuldige bankiers op en zette ze achter de tralies.

De belangrijkste reden voor onze aanvraag in 2009 was een economische. De IJslandse economie doet het veel beter dan die van de EU, wij hebben enorme verbeteringen gezien de afgelopen jaren terwijl de EU te maken heeft met voortgaande crises en moeilijkheden.

Samen met Noorwegen en Liechtenstein maakt IJsland onderdeel uit van de Europese Economische Ruimte (EEA), waardoor zij toegang hebben tot de Europese markt zonder ondergeschikt te worden aan de machtsstructuren van de EU.

Lees verder op De Lange Mars

Overdracht van bevoegdheden gaat op alle fronten gewoon door

Geplaatst op by 0 reacties

Afgelopen week presenteerde de Europese Commissie haar werkprogramma voor 2016 onder de naam ‘no time for business as usual’.

De titel klopt wel en niet: de plannen van de Commissie grijpen nog een stuk verder in op het sociaaleconomische beleid van de lidstaten dan we gewend waren. Maar het rupsje-nooit-genoeg karakter van Brussel is wel gewoon ‘business as usual’. Wat ook hetzelfde als altijd is gebleven: de overdracht van bevoegdheden gaat geruisloos, terwijl een serieus maatschappelijk debat erover hard nodig zou zijn.

In een eerdere campagne spraken we als SP van ‘de klauwen van Europa’. Daarmee bedoelden we dat niet langer de Tweede Kamer maar de Europese Commissie het laatste woord zou hebben over de Nederlandse begroting. In het nieuwe werkprogramma breidt de Commissie haar macht alweer verder uit: onder meer over de concurrentiekracht van de economieën, over het nationale investeringsbeleid, en over het sociale beleid. Iedereen schijnt dat normaal te vinden of vindt het zelfs mooi, omdat de Commissie het presenteert alsof zij afscheid genomen heeft van de scherpste kantjes van het begrotingsfetisjisme. In de praktijk zet zij haar neoliberale beleid echter gewoon voort.

Een paar voorbeelden.

Lees verder op weekklog van Dennis de Jong

Holebirechten brug te ver voor prille democratie Oekraïne

Geplaatst op by 0 reacties

De Oekraïense parlementsleden hebben vandaag met grote meerderheid een aanpassing van de arbeidswet verworpen die het discrimineren van seksuele minderheden zou verbieden.

De Europese Unie (EU) wil echter dat die aanpassing er wel komt en heeft ze tot voorwaarde gemaakt voor een door Kiev gewenste versoepeling van het Schengen-visaregime. Van de theoretisch 450 leden die de Verhovna Rada, het eenkamerparlement, telt, stemden amper 117 parlementariërs voor de aanpassing. Een minimum van 226 stemmen was nodig.

Volgens Pavlo Ongoerjan van het Volksfront, de partij van premier Arseni Jatsenjoek, is die aanpassing onnodig, want de geviseerde minderheden “worden niet gediscrimineerd”.

Volgens Irina Soesjko van de ngo Europa zonder Grenzen is de verwerping van de arbeidswetaanpassing “een gevoelige slag voor het imago van Oekraïne.

Overigens spreekt directrice Tetjana Mazoer van Amnesty Oekraïne de bewering van Ongoerjan tegen. Holebi’s worden in Oekraïne wel degelijk gediscrimineerd, en niet alleen op de werkvloer, zei ze.

Lees het hele artikel op De Morgen

Porosjenko zorgt vooral goed voor zichzelf

Geplaatst op by 0 reacties

Ondanks de crisis in Oekraïne wordt president Petro Porosjenko rijker en rijker. Waar andere oligarchen een stap terug moeten doen, gaat het de chocoladekoning voor de wind.

Eén miljard dollar zou hij bezitten volgens het weekblad Novoye Vremya, dat een lijst van de rijkste Oekraïners publiceerde. Petro Porosjenko (50), die behalve president ook eigenaar is van chocolade- en snoepfabriek Roshen, kwam daarmee met stip op nummer zes terecht. Vorig jaar stond hij met honderd miljoen minder nog op nummer negen.

Opvallend, want economisch gezien staat Oekraïne er belabberd voor. De lokale munt, de hryvna, verloor dit jaar zo’n 45 procent van haar waarde ten opzichte van de dollar. Investeerders hebben hun interesse in het land verloren en veel fabrieken, vaak in handen van de oligarchen, moesten hun deuren sluiten vanwege de oorlog in het oosten.

Porosjenko is de enige persoon op de ranglijst die zijn vermogen heeft zien groeien. Rinat Achmetov, de rijkste man van het land en voormalig steunpilaar van de verdreven president Viktor Janoekovitsj, verloor bijvoorbeeld ruim de helft van zijn vermogen ten opzichte van het jaar ervoor.

Maar de macht van de Oekraïense oligarchen reikt veel verder dan het bezit van aandelen in grote bedrijven, en dat is Porosjenko een doorn in het oog. De meeste rijke zakenmannen hebben namelijk ook politieke invloed. Dat was tijdens de lokale verkiezingen twee weken geleden goed zichtbaar. Die stembusgang werd vooral een strijd tussen Porosjenko en de oligarchen Achmetov en Igor Kolomoiski (nummer twee op de lijst van rijken).

Deze laatste twee krijgen steeds meer politieke invloed in de regio’s, maar volgens Kiev plegen ze fraude. Zo werd Achmetov tijdens de verkiezingen op de vingers getikt omdat hij in Marioepol zelf stembiljetten zou hebben bijgedrukt.

En ook Kolomoiski ligt onder vuur. In maart werd hij door Porosjenko al uit zijn functie gezet als gouverneur. Maar zijn partij, geleid door zijn vriend Hennadiy Korban, deed het tijdens de laatste verkiezingen erg goed en zou in de tweede ronde wel eens als winnaar uit de bus kunnen komen. Korban werd dit weekend opgepakt door de geheime dienst, hij zou geld hebben verduisterd. Maar volgens zijn aanhangers is die actie louter politiek gemotiveerd.

Porosjenko beloofde bij zijn aantreden als president een einde te maken aan de alomvattende macht van de rijke zakenmannen. Slechts een deel van die belofte loste hij in. Het parlement nam onlangs een wet aan die alle bestuurders verplicht hun vermogen elektronisch op te geven. Zo heeft iedere Oekraïner inzicht in de omvang van hun rijkdom. Bovendien mogen partijen voortaan alleen nog worden gesponsord door de staat en niet meer door de oligarchen, die vaak hun eigen kandidaten naar voren schoven.

Maar van Porosjenko’s andere beloftes is tot nu toe niet veel terechtgekomen. Hij zou bijvoorbeeld zijn succesvolle chocolade- en snoepfabriek Roshen zo snel mogelijk verkopen als hij president zou worden. Maar dat is ruim een jaar later nog altijd niet gebeurd.

Porosjenko zegt dat hij geen geschikte koper kan vinden omdat het investeringsklimaat momenteel zo slecht is in Oekraïne. Maar ondertussen lijkt de chocoladekoning als enige oligarch niet veel last te hebben van de economisch zware tijden. De fabriek opende dit jaar verschillende vestigingen en veroverde nieuwe markten.

Bron: Het Parool van 4 november 2016 (op papier)

Referendum associatieverdrag met Oekraïne is op 6 april 2016

Geplaatst op by 0 reacties

Het referendum over de Associatieovereenkomst met Oekraïne wordt op woensdag 6 april 2016 gehouden. Dat heeft de Referendumcommissie bepaald.

Er is gekozen voor een datum over vijf maanden, omdat er dan nog voldoende tijd is voor een publiek debat. Bovendien moeten gemeenten de tijd hebben om zich voor te bereiden.

In de wet staat dat de datum moet vallen tussen 85 dagen en 6 maanden nadat de commissie heeft besloten dat het referendum kan doorgaan. Dat was op 14 oktober, toen werd vastgesteld dat er genoeg geldige handtekeningen waren ingezameld.

Dat betekende dat het referendum tussen 14 januari en 21 april moest plaatsvinden. Er werd voor een woensdag gekozen, omdat het in Nederland gebruikelijk is om op die dag te stemmen.

De commissie heeft zich ook gebogen over de vraag op het stembiljet. Die gaat luiden:

“Bent u voor of tegen de wet tot goedkeuring van de Associatieovereenkomst tussen de Europese Unie en Oekraïne?”

De referendumvraag moet altijd beginnen met: “Bent u voor of tegen”. De commissie heeft ervoor gekozen om het vervolg van de vraag zo helder, kort en volledig mogelijk te formuleren. “Dit is het minimum aan aantal woorden dat we konden gebruiken, met een maximum aan duidelijkheid”, zegt commissievoorzitter Van der Laan.

Lees verder op de NOS