Het Europees Parlement (EP) heeft een bijzondere vergaderweek in Straatsburg achter de rug. Zo werd tijdens de openingssessie op maandag besloten het debat over rechten van aandeelhouders te verplaatsen naar de plenaire vergadering van juli. Dit was een verzoek van de S&D-fractie en heeft onder andere te maken met de verdeeldheid over de herziening van het bonusbeleid voor bestuurders. Volgens de ontwerpresolutie moet het bonusbeleid om de drie jaar worden goedgekeurd door de algemene vergadering van aandeelhouders, maar de EVP, ECR en ALDE willen dat dit onderdeel minder strikt wordt voorgeschreven. Het EP wil de komende maand gebruiken om hierover een compromis te bereiken.
Vervolgens stond woensdagochtend het parlement op zijn kop toen verschillende Europarlementariërs forse kritiek uitten op het uitstellen van de stemming over de ontwerpresolutie TTIP. Voorzitter Schulz werd verweten ondemocratisch te hebben gehandeld door dinsdag de stemming (gepland voor woensdag na het debat) uit te stellen in de wetenschap dat de S&D geen meerderheid had voor het uitsluiten van ISDS in TTIP. Ook werd er gewezen op eventuele verdeeldheid binnen de fractie over dit standpunt. Vervolgens brak er een discussie los over het wel of niet voeren van een debat, waarbij de voorzitter van de EVDD het debat op de agenda wilde houden en de voorzitters van de ECR en Groenen pleitten voor uitstel. Uiteindelijk waren 183 Europarlementariërs voor en 181 tegen uitstel. Het debat en de stemming worden waarschijnlijk geagendeerd voor de plenaire vergadering van juli of mogelijk september.
Ook als gecertificeerde crisisjunk ben ik al lang het overzicht kwijt in de almaar voortdurende Griekse schuldensage. Te veel Uren U, te veel deadlines, te veel één-voor-twaalf-momenten.
Iedere nieuwe tranche, iedere nieuwe afbetaling, ieder nieuw overleg levert nu al vijf jaar lang apocalyptische taferelen op. Trekken de Noord-Europese crediteuren nu eindelijk de stekker eruit? Houden de Griekse debiteuren nou eindelijk de eer aan zichzelf? Of dreigt dan de grote kladderadatsj?
Steeds bleek toch een halfbakken compromis mogelijk, bleek de Griekse overheid toch de vereiste miljoenen bij elkaar te kunnen schrapen, bleek Merkel uiteindelijk toch inschikkelijker dan Schäuble had voorgespiegeld, en bleek er toch een nieuwe hervormingsagenda met de Grieken te kunnen worden afgesproken.
Met de verkiezingsoverwinning van Syriza begin dit jaar is dit kippenspel echter in een beduidend schrillere toonsoort komen te staan. Over werkelijk iedere komma, iedere procentpunt, elke hervorming wordt nu gestreden als ging het om een strategisch kruispunt in een stadsguerrilla op leven en dood. En dus wordt de publieke opinie nu al zes maanden bespeeld met voorstellen en tegenvoorstellen die gaan over primaire begrotingsoverschotten van één procent in 2015, twee procent in 2016, drie procent in 2017, 3,5 procent in 2018, en meer van dat soort flauwekul. Alsof politici in de volatiele wereld van vandaag überhaupt in staat zijn het schip van staat op zo’n precieze koers te houden.
Het punt is dat de bereidheid van de kant van Merkel en de haren om Griekenland opnieuw, voor het oog van de wereld, tegemoet te komen tot op het nulpunt is gedaald. Sterker, als je het onderhandelingsspel van de laatste zes maanden ook maar een beetje hebt gevolgd, weet je dat het al lang niet meer gaat over de houdbaarheid van de Griekse schuld, het primaire overschot op de Griekse begroting, de Griekse pensioengerechtigde leeftijd, het Griekse minimumloon, de privatisering van Piraeus, Griekse arbeidsmarkthervormingen of zelfs maar het lidmaatschap van Griekenland van de eurozone.
Totale vernedering van de Griekse populisten is sinds januari het onuitgesproken doel. Syriza moet en zal op de knieën. De ruggengraat moet worden gebroken. En dat heeft niets met Griekenland te maken – hinderlijke kiezelsteen in de hiel van de Europese schoen – maar alles met Spanje, de vierde grootste economie van de eurozone, waar zo’n zelfde progressief populistische beweging op het punt staat de middenpartijen weg te vagen.
Het IMF stopt de onderhandelingen met Griekenland over het reddingsplan voor het land, omdat er te weinig schot zit in de besprekingen. Het IMF-onderhandelingsteam in Brussel is teruggehaald naar Washington.
Dat heeft een woordvoerder van het IMF donderdag gezegd. ‘Er zijn nog grote verschillen van opvatting over de belangrijkste uitstaande kwesties en er is de afgelopen tijd geen vooruitgang geweest bij het overbruggen daarvan. We zijn dus ver van een akkoord verwijderd’, aldus Gerry Rice. ‘De bal ligt nu heel erg op de Griekse helft.’
De breuk tussen het IMF met de eurolanden is niet definitief en lijkt vooral bedoeld om de druk op Griekenland maximaal op te voeren. Volgens Rice is IMF-directeur Christine Lagarde volgende week gewoon aanwezig bij de als beslissende aangeduide bijeenkomst van de Eurogroep over Griekenland in Luxemburg. ‘Zoals onze directeur vaak heeft gezegd: het IMF staat nooit op van de tafel’, aldus Rice. Hij zei ook dat het IMF betrokken blijft.
Het IMF maakt samen met de Europese Commissie en de ECB deel uit van de ‘instellingen’ die sinds februari met de nieuwe Griekse regering onderhandelen over aanpassing van het steunprogramma en de daaraan gekoppelde uitkering van de laatste tranches van de Griekse lening. Voorheen heette dit gezelschap de trojka, maar die benaming is op verzoek van de nieuwe Griekse regering geschrapt. De ambtenaren werden beschouwd als vreemde overheersers, die de Griekse regering vertelden hoe ze moest bezuinigen.
Hoewel de onderhandelingen zich de jongste weken op Grieks verzoek hebben verplaatst van het ambtelijke naar het hoogste politieke niveau, is de bereidheid van de linkse premier Alexis Tsipras om concessies te doen niet merkbaar groter geworden. Woensdagavond praatten bondskanselier Angela Merkel en president Francois Hollande voor de tweede keer binnen een maand op de Griekse leider in, zonder resultaat. Ook de voorzitter van de Europese Commissie, Jean-Claude Juncker, ondernam donderdag een ‘laatste poging’ om een akkoord mogelijk te maken.
Deze week moet er een akkoord liggen tussen Griekenland en zijn schuldeisers – de Europese instituten en het IMF – anders is het land eind deze maand failliet. Velen verwijten de Grieken ‘luiheid’ en het niet willen nakomen van afspraken. Tijd voor enige nuancering.
Al maandenlang steggelen de hoofdrolspelers in het Griekse drama over de vraag wat er moet gebeuren om de problemen in het land op te lossen. De Europese instituten – onder aanvoering van de Duitse bondskanselier Merkel – eisen dat de Grieken hervormen; de Griekse regering van premier Alexis Tsipras en minister van Financiën Yanis Varoufakis wil geen verdere afbraak van de Griekse economie met een ernstig aangetaste koopkracht van de burger. Zij willen dat met name de verdere verschraling van de pensioenen wordt stopgezet, dat het lage btw-tarief op elektriciteit en medicijnen gehandhaafd blijft en dat er niet verder getornd wordt aan het minimumloon. De posities liggen mijlenver uit elkaar, een compromis lijkt voorlopig nog niet in zicht.
Toch begint de tijd te dringen en is een compromis nodig om te voorkomen dat Griekenland failliet gaat. Het land heeft tijd gekocht met het uitstellen van een aflossing van 300 miljoen euro aan het IMF door die te bundelen met een andere aflossing aan het IMF, later deze maand. Maar de spanning loopt op, overal: van de financiële markten tot Washington, zoals blijkt uit het ‘advies’ van de Amerikaanse president Obama – tijdens de G-7 top afgelopen weekend – aan Merkel om Griekenland koste wat het kost ‘in de euro te houden’.
Ofschoon de VS het omwille van de politiek publiekelijk niet te hard van de daken zal schreeuwen wil het dat Griekenland lid blijft van de NAVO en de EU. Dit wil de VS om geopolitieke redenen en daarom mag Griekenland de eurozone niet verlaten [dat zou namelijk ook een vertrek uit de EU betekenen, JW.]. De Amerikanen hebben makkelijk praten: de rekening van het handhaven van Griekenland in de eurozone komt op het bordje van de (Noord-)Europese belastingbetaler terecht, want vriend en vijand zijn het erover eens, dat het landje aan de Egeïsche zee nimmer zijn gigantische schuldenberg kan terugbetalen. Ook al hervormen ze tot sint-juttemis.
Een Grexit wordt dus om politieke redenen verboden door Uncle Sam. Dat brengt me op de rol die het Internationale Monetaire Fonds (IMF) speelt in dit Griekse drama. Hierbij wil ik graag verwijzen naar een vernietigend artikel in The Telegraph van de bekende financieel journalist Ambrose Evans-Pritchard van 5 juni jongstleden. Hierin stelt hij dat het IMF een serieus geloofwaardigheidsprobleem heeft. Het IMF wordt geacht landen te helpen bij hun financiële problemen, maar vijf jaar eurocrises hebben geleerd, dat het doel niet was om het land te redden, maar de (Noord-)Europese banken en de euro als gemeenschapsmunt.
Eerder al verzetten verschillende IMF-mensen zich tegen deze onaanvaardbare politieke rol van het IMF, zoals ik ook in mijn boek Het Eurobedrog heb laten zien. Maar het Fonds – onder leiding van de in eigen land van fraude verdachte Française Christine Lagarde – is gezwicht voor de politieke druk uit Brussel en – vermoedelijk – ook Washington en is doorgegaan met het redden van banken en het Europese monetaire politieke prestigeproject, de euro.
Het was geen gemakkelijke week voor wie nog wilde geloven in de onkreukbaarheid van het menselijk gemoed. Het aftreden van Sepp Blatter als voorzitter van de Fifa legde daarbij niet eens zoveel gewicht in de schaal. Dat deze man en zijn organisatie het met de regels niet zo nauw namen zal niemand hebben verbaasd. Verrassend was eerder dat hij het nog zo lang, tot aan een herverkiezing toe, had weten uit te houden.
Natuurlijk, de NS-top zal geen miljoenen in eigen zak gestoken hebben, zoals bij de Fifa schering en inslag lijkt te zijn geweest. De omvang van het bederf kan ongetwijfeld niet in de schaduw staan van dat in de voetbalwereld. Het ‘vals spel’ bleef beperkt tot een iets te creatieve interpretatie van de regels en een iets te ver oprekken van de grenzen. Een bestuurlijk incident, geen graai- en zakkenvullersgedrag. ‘Fraude’, zo noemen wij dat dan, maar natuurlijk geen ‘corruptie’.
De Vlaamse schrijver Eric de Kuyper, die tientallen jaren in Nederland heeft gewoond, heeft daar zo’n vijftien jaar geleden al ironisch de vinger op gelegd. ‘Nederlanders hoeden zich ervoor het woord corruptie te gebruiken,’ zo schreef hij in zijn boek Een vis verdrinken, ‘althans voor binnenlandse aangelegenheden. Corrupt is men immers vooral in het buitenland […]. In eigen land doet men, als het al voorkomt, meer aan fraude.’
Des te harder kwam de klap van de volgende dag. ‘Top NS wist van vals spel Limburg,’ zo kopte deze krant op de voorpagina. Een eerlijke aanbesteding van de exploitatie van het Limburgse spoorwegnet was daardoor ‘in de weg gestaan’. De concurrent was niet alleen ‘bewust benadeeld’, de NS had ook nog eens een onderzoek daarnaar via de rechter uit de publiciteit trachten te houden.
Er was verzwegen en gelogen, zo constateerden andere nieuwmedia. Er was gesjoemeld en geïntrigeerd. Er waren ‘onregelmatigheden’ geweest en er was ‘vals spel’ gespeeld, zo schreef opnieuw deze krant toen de zaterdag daarop NS-topman Timo Huges zijn functie had neergelegd. Cartoonist Tom tekende op de opiniepagina een rotte appel met als worm een intercity in de vrolijke kleuren van de NS.
Het Lagerhuis staat massaal achter een referendum over het Britse lidmaatschap van de Europese Unie. Dat bleek dinsdag tijdens het referendumdebat. Alleen de Schotse nationalisten zijn fel tegen. Binnen de Conservatieve Partij begint langzamerhand wel de vraag te spelen of premier David Cameron zelf wel enthousiast is over de door hemzelf beloofde volksraadpleging.
Een maand na de gewonnen verkiezingen heerst er onrust bij de Tories. Reden? Een gebrek aan vertrouwen in Camerons bereidheid om in Brussel te strijden voor het Britse belang. Eurosceptische fractieleden hebben zelfs een pressiegroep opgericht: Conservatives for Britain, met de eis dat Cameron de onderhandelingen radicaal ingaat. Het doet denken aan de problemen die Camerons voorganger John Major in de jaren negentig kreeg met eurosceptici – door hem ‘bastards’ genoemd – nadat hij het omstreden Verdrag van Maastricht had ondertekend.
Het genootschap kon zondag meteen in actie komen nadat Cameron had verklaard dat ministers, anders dan bij het EG-referendum van 1975, geen campagne mogen voeren voor een Brexit. Een dag later zei Cameron dat zijn woorden verkeerd geïnterpreteerd waren. Vijf van zijn ministers hebben het afgelopen jaar al met een Brexit-gedachte geflirt. Dinsdag gooide Boris Johnson zijn gewicht in de strijd door te beweren dat er ook binnen het kabinet keuzevrijheid moet zijn. Wat hem betreft moet Cameron echt klaar staan om weg te lopen wanneer hij niet genoeg gedaan krijgt in Brussel.
De eurosceptici waren al not amused toen commissievoorzitter Jean-Claude Juncker na zijn recente bezoek aan Cameron had onthuld dat de premier het Verenigd Koninkrijk ‘voorgoed aan de EU wil binden’. Binnen het Brexit-broederschap bestaat de vrees dat Cameron met enkele cosmetische veranderingen thuis zal komen om deze te verkopen als de grootse Britse uitoverwinning sinds de Slag bij Waterloo.
Camerons lievelingsdenktank Open Europe, die haar baas Mats Persson onlangs zag vertrekken naar 10 Downing Street, presenteerde maandag een blauwdruk voor ambitieuze Europese hervormingen. Volgens Open Europe moet de gemeenschappelijke markt weer de basisgedachte worden en niet het streven naar een ‘almaar hechtere unie’. Tijdens een presentatie zei Perssons opvolger Raoul Rapurel dat het Europa van meerdere snelheden moet worden vastgelegd in een verdrag. ‘Landen moeten vrij zijn verder te integreren, maar dat mag geen gevolgen hebben voor landen die dat niet willen.’
Waar Open Europe en de Conservatieven in wezen voor pleiten is het recht voor het Verenigd Koninkrijk en gelijkgezinde landen om een eigen economische schaduwgemeenschap te vormen binnen de EU. Een gemeenschappelijke markt was immers waar tweederde van de Britse bevolking in 1975 per referendum haar goedkeuring aan gaf. Volgens minister van Buitenlandse Zaken Philip Hammond is de samenwerking sindsdien op onherkenbare wijze veranderd. ‘Ik herinner me niet dat men toen sprak over een ever closer Union of een gemeenschappelijke munt,’ zei hij in het Lagerhuis.
Binnen het CDU van bondskanselier Angela Merkel groeit de kritiek op haar streven Griekenland binnen de eurozone te houden. Dat zou Merkel in haar rol als ‘Redster van de euro’ op den duur een geloofwaardigheidsprobleem kunnen opleveren.
‘De regeringen in Europa moeten het onder ogen zien: het experiment met de hervormingsgezinde Grieken is mislukt en moet worden beëindigd.’ Dat schreef CDU-parlementariër Christian Freiherr von Stetten deze week in een stellingname waar journalisten van Der Spiegel beslag op legden.
Niet dat Von Stetten de eerste is; al sinds het prille begin van de Griekse reddingsacties in 2010 zijn er sceptici in het christen-democratische kamp. Hun voorman was lange tijd Peter Gauweiler, voormalig vicevoorzitter van de Beierse zusterpartij CSU. Eind maart legde hij uit onvrede met de Griekenlandpolitiek al zijn partijfuncties neer.
Als de Bondsdag over Griekenland debatteerde, stond Gauweiler samen met Wolfgang Bosbach en Klaus-Peter Wilsch altijd garant voor een gefrustreerd pleidooi voor Griekse uittreding. Nu breidt het gemor zich uit, vooral in de economische contreien van de partij. Von Stetten is voorzitter van de Middenstandskring, een verbond binnen de partij die opkomt voor de belangen van het Duitse midden- en kleinbedrijf. Van die kring zijn 181 van de 311 CDU-parlementariërs lid, dus de verklaring van Von Stetten is vermoedelijk niet aan dovemansoren gericht.
Von Stetten wil Griekenland niet aan zijn lot overlaten, schrijft hij volgens Der Spiegel, maar binnen de eurozone heeft het land geen toekomst meer. Als mogelijk alternatief voor uittreding noemt hij het invoeren van een tweede Europese munt.
Ook Carsten Linnemann, voorzitter van de Middenstands- en economievereniging van het CDU gelooft niet dat Europa en Griekenland iets opschieten met ‘weer een noodpakket waarover de partijen het om vijf voor twaalf eens zijn geworden’.
In de laatste week van mei is Burgercomité EU een campagne gestart met de naam Referendum 2.0 die alles te maken heeft met het feit dat het op maandag 1 juni precies tien jaar geleden was dat Nederlandse burgers in een referendum mochten stemmen voor of tegen een Europese grondwet. Meer dan 60% stemde tegen, maar we kregen deze grondwet, zij het vermomd als het Verdrag van Lissabon, alsnog. Sindsdien wordt de Nederlanders iedere dag weer meer zeggenschap over hun eigen leven en de inrichting van hun land ontnomen. Veelal is men zich daar niet eens van bewust.
De campagne
Onze campagne had/heeft vijf elementen:
– Presentatie van ons Manifest ‘Aan het Volk van Nederland’;
– Start handtekeningenverzamelactie Raadgevend Referendum onder de naam Referendum 2.0;
– Campagnefilmpje;
– Burgerinitiatief Peuro;
– Debat soevereiniteitsoverdracht.
Manifest
Woensdagmiddag 27 mei presenteerde het Burgercomité EU het Manifest ‘Aan het volk van Nederland’ in Nieuwspoort. In de tien jaar na het EU-referendum is het Europese integratieproces sindsdien niet alleen verder gegaan maar onder invloed van de financiële crisis zelfs versneld. Dit manifest is een aanklacht tegen deze afschaffing en ondermijning van onze democratie door de Europese Unie en een oproep tot grondwettelijk herstel. Lees meer over het Manifest!
Presentatie van het Manifest
Arjan van Dixhoorn licht toe
Pepijn van Houwelingen licht toe
Samen in de Volkskrant
Ons Manifest in de boekhandel
Handtekeningenverzamelactie Referendum 2.0
De bedoeling van Referendum 2.0 is ons verder te bekwamen in het organiseren en inzetten van referenda (met als uiteindelijk doel – linksom of rechtsom, officieel of officieus) een landelijk referendum over de EU. Per 1 juli a.s. wordt de nieuwe wet Raadgevend Referendum van kracht. Als er een wet de Tweede en Eerste Kamer is gepasseerd waarbij sprake is van enige vorm van soevereiniteitsoverdracht aan de EU, willen wij dit referendum in gaan zetten. Hiervoor zijn in korte tijd 300.000 handtekeningen nodig. Dit is een zeer korte verzameltijd! Daarom kunt u daarom nu alvast meedoen!
Campagnefilmpje
Dit alles kan natuurlijk niet anders dan begeleid worden door een heus campagnefilmpje dat gaat over het verlies aan zeggenschap van Nederlandse burgers over hun eigen land en eindigt met de aankondiging van de handtekeningenverzamelactie Referendum 2.0. Met aan het einde de van onze kant de natuurlijk onwaarschijnlijke belofte dat wij uw democratie gaan redden, maar hé: in het licht van alle loze beloften die u door het pro-EU kamp al jaar in jaar uit gedaan zijn, kan deze er ook nog wel bij ;-).
Wij zijn Peter Vlemmix, documentairemaker van Panopticon en Euromania, zeer erkentelijk voor het maken van ons campagnefilmpje en kijk vooral ook op zijn YouTube-kanaal naar zijn fantastische documentaires over o.a. privacy en de Europese Unie.
Burgerinitiatief Peuro
Op dinsdagmiddag 2 juni zijn wij, samen met Forum voor Democratie van Thierry Baudet met wie wij dit organiseerden, naar de Tweede Kamer gegaan om de 43.000 handtekeningen aan te bieden van ons Burgerinitiatief Peuro. Dit vraagt om een parlementaire enquête naar de invoering van de euro. Meer informatie daarover vindt u op onze website Peuro. Na de zomer vernemen wij van de Commissie Verzoekschriften en Burgerinitiatieven (hieronder een foto van Helma Nepperus, voorzitter van deze commissie bij de overhandiging van de handtekeningen) of ons burgerinitiatief in behandeling wordt genomen.
Thierry Baudet overhandigd de handtekeningen aan de voorzitter van de Commissie en Burgerinitiatieven en Verzoekschriften van de Tweede Kamer namens Forum voor Democratie, Burgercomité EU en Jort Kelder en Arno Wellens.
Debat Soevereiniteitsoverdracht
Begin 2014 kregen we ons tweede Kamerdebat over het Burgerinitiatief “Geen EU-bevoegdhedenoverdracht zonder referendum”. Helaas werden alle moties weggestemd. Wel werd de Raad van State verzocht onderzoek te doen naar de ‘sluipende bevoegdheidsoverdracht’. Bestaat deze, en zo ja, hoe? Het rapport van de Raad van State dat in juli 2014 uitkwam, deed ons van de ene verbazing in de andere rollen. Voor een groot deel gaat daar ook ons Manifest dan ook over. In onze nieuwsbrief van 17 juni leest u een hilarisch en een beetje boos verslag van dit debat.
Lancering Forum voor Democratie
Ook hebben wij nog foto’s van de bijzondere lancering van het Forum voor Democratie van Thierry Baudet op maandagavond 1 juni jl. in Hotel de l’Europe.
Daniel Hannan is eerst zondag te gast bij Buitenhof
Thierry opent de feestelijke lancering van Forum voor Democratie
Dan Hannan geeft een lezing bij de feestelijke lancering van Forum voor Democratie
