Categorie: PhpList

Not a Grexit but a “slow-motion coup d’état” for Greece

Geplaatst op by 0 reacties

Berlin is not going to force Athens out of the eurozone anytime soon.

You can ignore all the talk of a “Grexit,” the bluff and bluster of right-wing German ideologues such as Finance Minister Wolfgang Schäuble who would celebrate it, and repetitive, stubbornly dire warnings that time is running out. Did you notice that the much-hyped June 5 deadline for the Greece’s payment to the International Monetary Fund (IMF) came and went, Greece didn’t pay and nobody fell off a cliff? Trust me, this is not a cliffhanger.

Although there have been numerous references to game theory in the ongoing commentary, it’s really not necessary if you look at the revealed preferences of those whom the Syriza government is polite and diplomatic enough to call its European partners. Take partner-in-chief German Chancellor Angela Merkel: If there’s one thing she doesn’t want to be remembered as, it’s the politician who destroyed the eurozone.

Of course, we don’t know if a Greek exit would do that, but there’s a chance that it could. Even if the European Central Bank would be able to contain the resulting financial crisis, it is possible that Greece would, after an initial shock, ultimately do much better outside the euro, which might convince others to want to leave. Whatever the probability of that scenario, Merkel is, like most successful politicians, a risk-averse creature who won’t roll those dice.

And there is an elephant in the room that she is not going to ignore: the United States. There are scattered press reports that Barack Obama’s administration has put pressure on Merkel to reach an agreement with Greece, but the importance of that has been vastly understated. Unless it is a request that could get a German government voted out of office — such as George W. Bush’s bid for support of his invasion of Iraq in 2003 — something that is strategically important to Washington is extremely likely to find agreement in Berlin. And in this case, Merkel and Obama are basically on the same page.

The politics of empire are much more important than any economic concerns here. For the same reasons that the United States intervened in Greece’s civil war (1946 to ’49) and supported the brutal military dictatorship (1967 to ’74) — with all the murder, torture and repression that these involved — Washington does not want to have an independent government in Greece.

Lees verder op Al Jazeera >>>

Dijsselbloem ontslagen en ondertussen hebben we niet de Grieken geholpen maar de Fransen, ten koste van onszelf

Geplaatst op by 0 reacties

Dijsselbloem ontslagen door Schäuble: naïeve Nederlanders hard gepakt door slimme Franse en Duitse bankiers.

Als je zoveel complimenten krijgt van de woordvoerder van Angela Merkel haar Minister van Financiën Wolfgang Schâuble, dan kan het niet anders dan dat je ontslagen wordt (als voorzitter van de Eurogroep). Heeft Nederland nog wel zo netjes al die naheffingen op tijd betaald, als enige in Europa eigenlijk. En dan nog wordt onze Jeroen Dijselbloem aan de kant gezet. Maar als we naar de cijfertjes kijken (welke bankiers hebben het Griekse hulpgeld in hun gevoerde zakken gestopt) dan is het volslagen duidelijk waarom het nu de beurt aan een Spanjaard is; en dat vooral de Franse banken lekker hebben geprofiteerd van de solidariteit.

Open Europe. Dat is de naam van de denktank die zo aardig was de volgende vraag te beantwoorden: wie krijgt er nog geld van Griekenland? Het antwoord wordt uitgesplitst in privaat en publiek en naar de mutatie van 2011 naar 2014. Kort gezegd daalt de exposure van de banken, omdat overheden zo vriendelijk waren de private banken te ontlasten. Maar sommige komen er beter af dan andere.

Wat opvalt is dat de totale schuld die uitstaat bij overheden toeneemt met € 70 miljard, terwijl de exposure van private partijen, zoals banken en verzekeraars, afneemt met € 40 miljard. Daar kunnen we twee conclusies uit trekken. Een: bankiers mogen hun rommel bij de belastingbetaler dumpen en twee: het jarenlange bijstaan heeft alleen maar tot meer probleemschulden geleid. Die zijn namelijk met 35 procent gestegen. Laten we ons beperken tot enkel de grote landen, die serieuze bedragen te verliezen hebben.

Lees dit artikel van Arno Wellens verder op 925 >>>

Deense anti-EU partij tweede na verkiezingen

Geplaatst op by 0 reacties

More than 15 years ago, Poul Nyrup Rasmussen, the Social Democratic prime minister of Denmark, claimed in parliament that the Danish People’s Party would never be recognized by the political establishment due to its anti-immigration policy.

On Thursday, the party’s chairman, Kristian Thulesen Dahl, 45, joined his supporters in a rendition of “You’ll never walk alone” after taking a sensational 21 percent of the votes and becoming the second biggest party in parliament. “You’ll never walk alone,” is the favorite song of Liverpool football club, and Thulesen Dahl is a staunch fan of the team.

Denmark has changed.

Here are six takeaways from Thursday’s elections.

1. The big paradox
In 2011, outgoing Prime Minister Helle Thorning-Schmidt and her Social Democratic Party had their worst election result in 100 years, but they won power. In 2015, Thorning-Scmidt’s party got more votes than any other party, but they lost the power. Why? Because her coalition partners suffered big losses, which means that she cannot muster a majority in parliament anymore.

It’s exactly the other way around for the opposition. In 2011, then-prime minister and leader of the conservative Liberal Party, Lars Løkke Rasmussen, received more votes than any other party but lost power. Yesterday, his party lost around 25 percent of its seats in parliament but won power. Why? Because its coalition partners gained enough votes to confect a majority for him in parliament.

2. The big winner
The anti-immigration and anti-EU Danish People’s Party received its best result ever. It is now the second biggest party and almost doubled its support compared to 2011. This will resonate around Europe, where anti-immigration and anti-EU forces are gaining ground in several countries. The big question is whether the Danish People’s Party will join the new government. If that happens, the party’s chairman, Thulesen Dahl, may become the next minister of finance. It will depend on negotiations with Lars Løkke Rasmussen. “Am I awake, or am I asleep and dreaming?” the founder of the party and former chairman, Pia Kjærsgaard, told Danish TV.

3. The big winner outside Denmark: Cameron
British Prime Minister David Cameron can count on support from the new Danish government for renegotiating a deal with the European Union. A week ago, the four opposition parties announced that if they were able to form a government after the election they would support Cameron’s search for a new deal with the EU. At the very least, it probably means that the new Danish government will be more skeptical of the European Union.

Lees verder op Politico >>>

Een #TTIP-diner bij de Amerikaanse ambassadeur

Geplaatst op by 0 reacties

FTM-hoofdredacteur Eric Smit ging in een vers gestoomd pak op bezoek bij de Amerikaanse ambassadeur om te praten over het handelsverdrag TTIP. Hij trof er vertegenwoordigers en belangenbehartigers van grote corporates aan en veel eensgezindheid over het naderende handelsverdrag. ‘This is off the record!’

Als FTM-journalist krijg je niet snel uitnodigingen uit de hoek van het establishment. Een eervolle uitnodiging van de Amerikaanse ambassade om in de ambtswoning tijdens een diner te praten over het inmiddels geruchtmakende TTIP handelsverdrag tussen de Verenigde Staten en Europa leek mij dan ook een buitenkans. Ambassadeur Timothy Broas wenste in een ‘gezelschap van Nederlandse opiniemakers en experts’ zijn begrip te vergroten over hoe TTIP in Nederland wordt beleefd. Het handelsverdrag beoogt de laatste handelsbelemmeringen tussen de twee economische machtsblokken weg te nemen. De economie zal daarvan profiteren – zo luidt de theorie althans.

Voorafgaand had ik met de medewerker van de ambassade besproken op welke voorwaarden ik bij het diner aanwezig kon zijn. Ik wilde er in het publieke domein mededelingen over kunnen doen, zo luidde mijn voorwaarde. Want wat zou ik anders als journalist waard zijn? Daar ging hij mee akkoord, zolang aanwezigen maar niet door mij zouden worden geciteerd. Mensen moesten vrijuit kunnen spreken. Dat leek mij een aanvaardbare tegemoetkoming en dus toog ik op de zonnige avond van 10 juni met mijn uitnodiging en paspoort in de binnenzak naar Den Haag. Dresscode: business. Hoewel ik mijn zaakjes doorgaans in spijkerbroek en zwartleren cowboylaarzen pleeg af te handelen, leek het mij gepaster om in een vers gestoomd pak, gepoetste schoenen, dasloos en fashionably late bij de Amerikanen aan te bellen. In de hal van de ambtswoning schudde ik de hand van de ambassadeur die mij allerhartelijkst verwelkomde, maar mij niettemin nog even serieus toesprak: ‘everything is off the record tonight’.

‘Of course it is’, verzekerde ik hem.

Lees verder op Follow the Money >>>

Conflictgebieden? Hek er omheen!

Geplaatst op by 0 reacties

Het zijn wilden, dat komt nooit meer goed. Hek er omheen en wegwezen. Geen Hollandse jongen zou hier voor dit zootje mogen sterven.’ Deze passage las ik voor een volle zaal in theater Frascati. Twintig jaar Sebrenica werd dinsdag herdacht. Rondom de tafel zaten wij, Kamerleden van toen, woordvoerders op het dossier vredesoperaties. De organisatie liet mij een stuk citeren dat ik destijds, vlak na een werkbezoek aan het oorlogsgebied, in Vrij Nederland had geschreven. Het net gegeven citaat kwam uit de mond van verschillende onderofficieren tijdens een pilsje aan het einde van de dag.

Deze militairen kwamen bij mij hun gal spuwen, want ik was ’toch lange tijd officier van de mariniers geweest en moest als Kamerlid toch kunnen begrijpen hoe ellendig zij zich voelden’. ‘Meneer, de strijdende partijen houden zich overeind met de levensmiddelen die wij aanvoeren en die wij onder dwang moesten inleveren. Sterker: een paar dagen geleden hebben we onze wapens en een voertuig aan moslimstrijders moeten afstaan, die we de dagen daarna vrolijk in onze truck zagen rondrijden. We mochten niets doen, gewoon lijdzaam toezien. Ze snijden elkaar de strot af, gesterkt door onze goederen en wapens. Meneer het is hier krankzinnig, wat we hier doen staat haaks op alles wat we als militair in onze opleiding hebben geleerd.’

Ik stond met kromme tenen te luisteren. Dit was ernstig. Een existentieel verwijt aan politici die in een opwelling van morele verontwaardiging hun militairen de rotzooi insturen. Met mijn militaire achtergrond kwam dat verwijt extra hard aan. Ik heb later overste Karremans altijd verdedigd op grond van wat ik daar in dat oorlogsgebied meemaakte. Als de overste de domheid had begaan zich tegen de troepen van Mladic te verzetten en er waren zelfs maar twee van onze soldaten gesneuveld, dan hadden wij, politici, hem in Den Haag aan de hoogste boom opgeknoopt…

Sinds die ervaring daar, ben ik een vurig voorstander van de Herasvariant. Conflictgebieden mijden als de pest. Hek er omheen en afwachten tot de rust weerkeert. Duizenden doden? Het zij zo. Een Engelse filosoof zei me later: ‘Let those people fight themselves into stability.’

Lees verder op de Volkskrant >>>

30 jaar Schengen: het Europa zonder grenzen wankelt

Geplaatst op by 0 reacties

Het verdrag van Schengen bestaat dit weekend dertig jaar. Toch wil er in Brussel maar geen echte feeststemming in komen. Met name de recente toestroom van vluchtelingen uit Noord-Afrika heeft ervoor gezorgd dat vertrouwen in het verdrag wankelt en het Europa zonder grenzen steeds meer op losse schroeven staat.

Dit weekend reizen prominenten politici naar Brussel om dertig jaar verdrag van Schengen te vieren. Onder anderen president van de Europese Commissie Jean-Claude Juncker, de premier van Luxemburg Xavier Bettel en Martin Schulz, president van het Europese Parlement zijn allemaal aanwezig om te vieren dat dertig jaar geleden het verdrag van Schengen werd ondertekend.

Maar het verdrag zorgt ook voor steeds meer wrijving binnen Europa. Griekenland gebruikte het verdrag afgelopen maart zelfs als chantagemiddel. Als Europa de financiële steun aan Griekenland zou stopzetten, zouden het land zijn grenzen openstellen om massaal vluchtelingen naar de rest van Europa te laten doorreizen. En als bij die vluchtelingen toevallig leden van Islamitische Staat zouden zitten, had Europa dit aan zichzelf te danken. “Idiote dreigementen”, sprak premier Mark Rutte toen en dreigde op zijn beurt Griekenland uit het Schengenverdrag te zetten als het land de plannen zou uitvoeren.

In 1985 besloten Frankrijk, Duitsland, België, Nederland en Luxemburg het verdrag van Schengen te tekenen om hun grenzen geleidelijk open te stellen. Op 26 maart 1995 volgde de rest van de toenmalige EG-landen. Sindsdien kunnen reizigers van de verschillende lidstaten vrij reizen tussen de landen zonder controles.

Hoewel het enerzijds nog steeds wordt gezien als één van de belangrijkste verdragen in Europa, komt er ook steeds meer verzet tegen. Met name omdat het verdrag niet alleen populair is bij inwoners van de EU, maar ook bij migranten die, als ze eenmaal een land in de EU binnen zijn gekomen, vaak ongestoord door de rest van de Europese landen kunnen reizen.

En dit zit veel landen niet lekker. Zeker sinds de vluchtelingenstroom vanuit landen als Syrië en Eritrea steeds verder de pan uit rijst en veel migranten Europa binnen proberen te komen via de Italiaanse havens. Steeds meer landen zoals Duitsland, Frankrijk, Italië en Denemarken hebben dan ook hun twijfels over het akkoord uitgesproken.

Lees verder op Trouw >>>

EU-stoomwals vermorzelt Griekse democratie

Geplaatst op by 0 reacties

De onderstaande transcriptie van de toespraak die Varoufakis vorige week in Berlijn heeft gehouden is absoluut het lezen waard en laat mooi zien hoe de ‘Europese droom’ voor de Grieken is geëindigd in een nachtmerrie. De Grieken zijn niet langer baas in hun eigen land. Dat is wat hun Minister van Financiën zelf zegt. EU-technocraten en niet de Griekse bevolking sturen de Griekse regering aan. Lees en huiver.

From the first day in office I have been making a simple proposal to our partners, in the Eurogroup and elsewhere: Given that we have been elected to challenge the program that you believe in, and which you want us to abide by, the negotiations will be protracted. Let us negotiate in good faith. But, also, let us agree in the meantime, as quickly as possible, on a number of reforms that we all agree are absolutely necessary and which the previous governments refused to implement. Let us pass through our Parliament three or four, commonly agreed, bills that deal with tax evasion, that set up an fully independent tax authority, that strike a blow at corruption, that reform the income tax code, that regulate and tax television channels etc. etc. Let us implement immediately these reforms while the ‘larger’, ‘comprehensive’ negotiation continues.
The answer I received was unequivocal: “No! You must not pass anything through Parliament until and unless the complete review of the Greek Program is successfully completed. Any such legislation will be considered to be unilateral action and will jeopardise your relation with the institutions.”

Bron: Social Europe >>>

TTIP, ISDS en de D van democratie!

Geplaatst op by 0 reacties

Het afsluiten van het vrijhandelsverdrag TTIP is nog geen gelopen race.

Elke fatsoenlijke politieke partij heeft natuurlijk de democratie, de rechten van consumenten, het milieu en de rechtsstaat hoog in het vaandel staan. Veel partijen hebben democratie zelfs in hun naam verwerkt. Democratie is waar ze pal voor staan.

Sinds vorige week is de vraag echter welke consequenties partijen aan dat vlagvertoon verbinden als het aankomt op een stemming over TTIP, het omstreden vrijhandelsverdrag waarover de EU en de VS op dit moment met elkaar onderhandelen. Op 28 mei werd in de handelscommissie (INTA) van het Europees Parlement een ontwerpresolutie aangenomen die het handelsverdrag simpelweg omarmt, inclusief extreem controversiële onderdelen zoals het Investor-to-State-Dispute Settlement (ISDS) mechanisme en de Regulatory Cooperation Body, dat aan het internationale bedrijfsleven de mogelijkheid geeft om in de Brusselse achterkamertjes rechtstreeks invloed uit te oefenen op wetsvoorstellen van de Europese Commissie vóórdat die aan het Europees Parlement worden voorgelegd. Dat wás en ís niet in het belang van onze democratie. Sterker nog, een handelsverdrag met deze ingrediënten is zo giftig dat het onze rechtsstaat en de democratie om zeep zal helpen.

Op woensdag 10 juni zou het voltallige Europees Parlement over deze ontwerpresolutie stemmen. Die stemming zou cruciaal worden omdat de uitslag van de stemming voor een belangrijk deel zal bepalen welke inzet de Europese Commissie zal kiezen in de verdere onderhandelingen over TTIP met de VS. Dinsdag werd duidelijk dat de stemming is uitgesteld omdat er teveel amendementen waren ingediend tegen het voorstel. Dat lijkt goed nieuws. Maar als de ontwerpresolutie bij een volgende stemming niet wordt weggestemd dan is de kans dat we in Europa ooit nog van ISDS of Regulatory Cooperation afkomen vrijwel nihil.

Waarom is dat zo?

Lees deze column verder op Joop >>>
Voor een breder perspectief op TTIP, kijk ook eens hier >>>