De Griekse kwestie gaat niet over

Griekenland, is dat nog actueel? De Griekse crisis duurt nu al vijf jaar en de ene na de andere ‘deadline’ is verstreken. Ondertussen is er al voor meer dan tweehonderd miljard aan het land uitgeleend en zijn er geruisloos miljardenschulden weggestreept. Over de gevolgen van een Grexit is eindeloos gespeculeerd. De verwachting is dat de eurozone een failliet van Griekenland nu wel zal kunnen dragen, maar de verwachting is ook dat we na een Grexit nog lang niet van de Grieken af zijn. Erger, dan beginnen de problemen pas echt.

Je kunt je afvragen wat een Grexit dan nog betekent. Eigenlijk is die er al, want rijke Grieken hebben hun geld allang naar het buitenland gebracht en wat er overblijft is niet echt een moderne Europese economie, maar een reservaat van ruilhandel en vage beloften dat er ooit zal worden betaald. Als serieuze zakenpartner doe je dan niet meer mee. Maar formeel maakt Griekenland nog deel uit van de eurozone en het land zal blijven bestaan. Desnoods als ‘failed state’ waarmee Europa tot in lengte van dagen zit opgescheept.

Dat zien we terug in de ‘onderhandelingen’ van de laatste weken. Daar wordt niet echt onderhandeld, maar langs elkaar heen gepraat. De Grieken hebben een heel andere voorstelling van de werkelijkheid dan de rest en drijven de andere Europese landen tot wanhoop. Sommigen zien daarin een meesterstrategie van minister van Financiën Yanis Varoufakis, een speltheoreticus, maar volgens mij is er niets meesterlijk aan. Het is zelfs geen strategie. Dat veronderstelt dat alle partijen met min of meer doordachte stappen op elkaar reageren en daarvan is geen sprake. De Grieken leven gewoon in hun eigen fantasiewereld, zoals wel vaker in hun lange mythische geschiedenis. Dat leidt tot heel andere risico-afwegingen, die voor de buitenwereld niet te begrijpen zijn en met economie niks te maken hebben.

Deze surrealistische toestand wordt versterkt doordat de eurozone eveneens haar eigen kijk op de werkelijkheid heeft en het failliet van Griekenland (dat ook haar failliet is) om politieke redenen niet wil erkennen. Misschien zit de stekker in het verkeerde stopcontact, maar het stopcontact heeft het daarbij niet voor het kiezen. Dat levert stroom, ook als die weglekt of niet optimaal wordt benut. Europa is sterk genoeg om die te kunnen blijven leveren en Griekenland te zwak om voor algehele kortsluiting te zorgen. Misschien komt er een dag waarop er uit de Griekse geldautomaten geen euro’s komen, maar ook die dag zal voorbijgaan.

Lees deze column van Dirk-Jan van Baar verder op de Volkskrant >>>

Juncker wil Ministerie van Financiën voor de eurozone

De eurozone zou op termijn een eigen ‘ministerie van Financiën’ moeten krijgen. Dat stelt voorzitter van de Europese Commissie Jean-Claude Juncker voor in een rapport dat hij heeft geschreven met vijf leiders van Europese instellingen. Het stuk wordt vandaag (maandag) openbaar.

Dit EU-orgaan, dat er tegen 2025 zou moeten zijn, moet beslissingen nemen over begrotingsbeleid. Precieze details, voorwaarden en mandaat moeten nog worden uitgewerkt. In het voorstel van Juncker houden Eurolanden de controle houden over belastingheffingen. “Maar bepaalde beslissingen zullen steeds meer collectief moeten worden genomen”, aldus Juncker.

De commissievoorzitter schreef het rapport met de presidenten van de Europese Raad (Donald Tusk), de eurogroep (Jeroen Dijsselbloem), de Europese Centrale Bank (Mario Draghi) en het Europees Parlement (Martin Schulz).

Ook wil Juncker de eurogroep, het overleg van de ministers van Financiën van de eurolanden, versterken door de voorzitter voltijds aan te stellen. De huidige voorzitter, Jeroen Dijsselbloem, vervult de functie nu in deeltijd. Ook moet de voorzitter op het internationaal toneel een grotere rol krijgen “bij het vertegenwoordigen van het belang van de gemeenschappelijk munt”, aldus het rapport.

Het rapport wordt onder meer besproken op de top van regeringsleiders en staatshoofden van de Europese Unie op donderdag en vrijdag.

Bron: Nu.nl

Hard tegen hard in Brussel vandaag?

Wordt dit dan de dag dat achttien landen van de eurozone besluiten dat lid nummer twaalf, Griekenland, niet meer in hun club is te handhaven? Of durven zij dat toch niet aan en loopt hun spoedberaad vanavond weer uit op zo’n typisch Brusselse oplossing, van uitstel en nieuwe deadlines?

Gisteren presenteerde de Griekse premier Tsipras de ‘definitieve oplossing’ van de crisis aan de Duitse bondskanselier Merkel, de Franse president Hollande en voorzitter Juncker van de Europese Commissie. Details ontbraken gisteravond. Niets wijst er echter op dat de kloof tussen Athene en de geldschieters in een paar uur tijd opeens is gedicht. Daarvoor is er de afgelopen weken ook te veel gebeurd en vooral gezegd.

Het wordt de langste dag van het jaar in Brussel, niet alleen in aantal uren daglicht. Tsipras gaat eerst om de tafel zitten met de leiders van de in Athene zo gehate ’trojka’: Juncker (Europese Commissie), Draghi (ECB) en Lagarde (IMF). Die laatste instantie draagt volgens Tsipras ‘criminele verantwoordelijkheid’ voor de economische ellende in zijn land, zoals hij vorige week zei. Eurogroepvoorzitter Dijsselbloem schuift ook aan bij dat gesprek.

’s Middags leidt Dijsselbloem een noodzakelijke extra bijeenkomst van de eurogroep, de ministers van financiën, ter voorbereiding op de ‘eurozonetop’ van vanavond. Die ingelaste topbijeenkomst van de regeringsleiders van de negentien eurolanden is het slotstuk. Ook hiervoor zijn Lagarde, Draghi en Dijsselbloem uitgenodigd. Het zou wel eens laat kunnen worden.

De voorzitter van die eurozonetop, Donald Tusk, heeft de Grieken te verstaan gegeven dat dit geen gelegenheid is voor onderhandelingen. Die fase lijkt voorbij. “Het doel is om er zeker van te zijn dat we allemaal elkaars standpunten en de gevolgen van onze beslissingen begrijpen.” Mogelijk zal Tusk meteen de hamvraag stellen aan Tsipras: “Willen jullie de euro houden of niet? Zo ja, dan horen daar spelregels bij. Als jullie niet meer willen meespelen, dan is dat helder, maar dan gaan we nú praten over de dramatische gevolgen voor jullie zelf, en over de gevolgen voor de andere leden van de club”. De knop gaat in dat geval definitief om, een dramatische wending in de Griekse crisis.

De Griekse minister Varoufakis van financiën heeft in een opiniestuk in de Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung de bal – die volgens de geldschieters in Athene ligt – juist aan de voeten van de Duitse bondskanselier Merkel gelegd. Zij staat vanavond voor een ‘beslissende keuze’ om een ‘eervolle overeenkomst’ te sluiten met de Griekse regering, aldus Varoufakis.

Lees verder op Trouw >>>

Perhaps the world’s conspiracy theorists have been right all along

We used to laugh at conspiracy theorists, but from Fifa to banking scandals and the Iraq War, it seems they might have been on to something after all, says Alex Proud.

Conspiracy theories used to be so easy.

You’d have your mate who, after a few beers, would tell you that the moon landings were faked or that the Illuminati controlled everything or that the US government was holding alien autopsies in Area 51. And you’d be able to dismiss this because it was all rubbish.

Look, you’d say, we have moon rock samples and pictures and we left laser reflectors on the surface and… basically you still don’t believe me but that’s because you’re mad and no proof on earth (or the moon) would satisfy you.

It’s true that there was always the big one which wasn’t quite so easily dismissed. This was the Kennedy assassination – but here you could be fairly sure that the whole thing was a terrible, impenetrable murky morass. You knew that some things never would be known (or would be released, partially redacted by the CIA, 200 years in the future). And you knew that whatever the truth was it was probably a bit dull compared to your mate’s flights of fantasy involving the KGB, the Mafia and the military-industrial complex. Besides, it all made for a lot of very entertaining films and books.

This nice, cozy state of affairs lasted until the early 2000s. But then something changed. These days conspiracy theories don’t look so crazy and conspiracy theorists don’t look like crackpots. In fact, today’s conspiracy theory is tomorrow’s news headlines. It’s tempting, I suppose, to say we live in a golden age of conspiracy theories, although it’s only really golden for the architects of the conspiracies. From the Iraq war to Fifa to the banking crisis, the truth is not only out there, but it’s more outlandish than anything we could have made up.

Lees verder op The Telegraph >>>

Opmerkelijk: Britse ondernemers trekken de portemonnee voor campagne ‘UK uit de EU’

Wanneer het Britse referendum over de Europese Unie wordt gehouden, is nog onduidelijk, maar campagnes worden al voorbereid. Een groep rijke ondernemers trekt 20 miljoen pond (ruim 28 miljoen euro) uit om Britten ervan te overtuigen dat het land uit de Unie moet.

De campagne begint in september en de organisatoren zijn al in gesprek met beroemde Britse artiesten en sporters om als ambassadeur op te treden, meldt The Telegraph. De titel van de campagne is ‘Nee dank je – wij gaan wereldwijd’. Een PR-bureau is ingehuurd om de grootschalige campagne te organiseren. Een voormalige legerleider zou de campagne gaan leiden.

Arron Banks (zie foto), een succesvolle zakenman en grote donateur van UK Indepence Party, zegt dat deze campagne niets te maken heeft met die van politici. Het is overigens niet de eerste groep die zal pleiten voor een Brits vertrek uit de Unie. Zeven andere anti-EU-groepen zijn van plan campagne te voeren.

Ondanks dat Banks Ukip steunt, heeft partijleider Nigel Farage niets met de campagne te maken. ‘Dit is te belangrijk om het aan politici over te laten. Ze kunnen de campagne steunen, maar worden verder niet betrokken bij de campagne. Nigel is niet de juiste persoon om deze campagne te leiden. Hij spreekt niet iedereen aan.’

Het is de bedoeling dat met het pleidooi voor een vertrek uit de Unie, Britten uit alle lagen van de samenleving worden aangesproken. De campagne zal duidelijk maken waarom het voor hen allemaal beter is om te vertrekken, zegt Richard Tice, ondernemer en donateur van de eurosceptische denktank Global Britain. ‘Het is een enorme campagne, het is een grotere campagne voor een referendum dat ons land ooit heeft gezien,’ zegt Tice tegen de krant.

Lees verder op Elsevier >>>

De ontwrichtende burger komt onstuitbaar naderbij

Terwijl van de burger steeds meer zelfstandigheid wordt verwacht, wordt zijn keuzevrijheid nog steeds beperkt door de overheid en publieke diensten. Dit zal leiden tot een sluipende sociale omwenteling, zo stelt Steven de Waal van denktank Public SPACE.

Overal in de wereld ontstaan opstanden die worden versneld door het gebruik van moderne sociale media onder burgers. Het meest zichtbaar was dit in de zogenaamde Twitter-revoluties in 2011 in Egypte en Libië, die leidden tot de val van de dictators Moebarak en Al-Khadafi. Dit suggereert dat de burger met sociale media een nieuw machtsmiddel in handen heeft. Hoe pakt dat in Nederland uit voor de relatie tussen de burger en zijn overheid en de publieke diensten?

Een echte politieke opstand ligt hier niet voor de hand. De publieke omstandigheden in Nederland zijn vaak goed en de bestuurlijke elite vertoont geen dictatoriaal gedrag. Integendeel, Nederland kent eerder een bescheiden, goedwillende elite, die nadrukkelijk aansluiting bij ‘het volk’ zoekt. Het Nederlandse volk is ook vrij braaf. Volgens peilingen heeft het een groot vertrouwen in overheid en collectieve regelingen. Veel burgers zijn vooral druk met ‘hun eigen leven’ en politiek niet erg geïnteresseerd. Er is weinig drang om zelf politiek actief te zijn. De politicus staat op allerlei rangordes van maatschappelijke status onderaan, samen met autoverkopers en bankiers.

Voor de politiek en de bestuurlijke elite is dit gebrek aan belangstelling persoonlijk niet prettig, maar wel geruststellend. Beter een burger die met de rug naar je toe druk bezig is met zijn smartphone dan een die met gebalde vuist op je afkomt.

Lees verder op het Financieele Dagblad (na gratis registratie) >>>

De euro, een verdoemde munt

Vanaf het begin was de euro gedoemd te mislukken. Toch is de munt ons opgedrongen om politieke redenen. De Britten zijn maar wat blij dat ze niet in het ‘hart van Europa’ en dus ook niet in deze voor de Grieken inmiddels helse muntunie hoeven te zitten.

The Greek crisis epitomises the complete mess that Europe has made of the single currency. Greece should never have been admitted in the first place, though it was not the only country – Belgium and Italy were two others – that didn’t meet the strict criteria for membership. From the beginning, the rules put in place for the euro, relating to bail-outs, monetary financing and deficit levels, have been ignored. Europe claims to be a rule-based organisation. But however else the eurozone is run, it is not run strictly according to its own rules.

Lees verder op The Telegraph >>>

Greek debt crisis is the Iraq War of finance

Guardians of financial stability are deliberately provoking a bank run and endangering Europe’s system in their zeal to force Greece to its knees.

Rarely in modern times have we witnessed such a display of petulance and bad judgment by those supposed to be in charge of global financial stability, and by those who set the tone for the Western world.

The spectacle is astonishing. The European Central Bank, the EMU bail-out fund, and the International Monetary Fund, among others, are lashing out in fury against an elected government that refuses to do what it is told. They entirely duck their own responsibility for five years of policy blunders that have led to this impasse.

They want to see these rebel Klephts hanged from the columns of the Parthenon – or impaled as Ottoman forces preferred, deeming them bandits – even if they degrade their own institutions in the process.

Does anybody dispute that the ECB – via the Bank of Greece – is actively inciting a bank run in a country where it is also the banking regulator by issuing this report on Wednesday?

It warned of an “uncontrollable crisis” if there is no creditor deal, followed by soaring inflation, “an exponential rise in unemployment”, and a “collapse of all that the Greek economy has achieved over the years of its EU, and especially its euro area, membership”.

The guardian of financial stability is consciously and deliberately accelerating a financial crisis in an EMU member state – with possible risks of pan-EMU and broader global contagion – as a negotiating tactic to force Greece to the table.

Lees verder op The Guardian >>>