Auteur: Burgercomité-EU

Schulz haalt stemming over TTIP van agenda EP woensdag

Geplaatst op by 0 reacties

Referendum EU Associatieverdrag Oekraïne

Nadat we onlangs van Minister Koenders vernamen, tijdens het debat vorige week inzake ‘sluipende’ bevoegdheidsoverdracht dat plaatsvond naar aanleiding van ons burgerinitiatief geen overdracht van bevoegdheden zonder referendum, dat de Europese Commissie gaat proberen TTIP er doorheen te krijgen ZONDER het voor te leggen aan de nationale parlementen van de landen van de Europese Unie, heeft nu de voorzitter van het Europarlement, Martin Schulz, amper een dag voor de behandeling van het handelsverdrag met de Verenigde Staten in het Europarlement, de stemming voor morgen (woensdag) van de agenda gehaald. Hij verwijst het onderwerp, in overleg met de commissievoorzitter Bernd Lange, terug naar de commissie voor Internationale Handel. Hij noemt het grote aantal wijzigingsvoorstellen als reden voor zijn besluit. Dit lezen wij vanavond op de website van de SP.

SP-Europarlementariër Anne-Marie Mineur zet vraagtekens bij de beslissing: ‘Het aantal wijzigingsvoorstellen is groot, maar niet bovenmatig. Het gaat nu om 116 wijzigingsvoorstellen. Vorige maand stemden we over rapport waarop 155 wijzigingsvoorstellen waren ingediend. Het verschil zit hem in de politieke gevoeligheid van het onderwerp. Blijkbaar durven de sociaaldemocraten Schulz en Lange het niet aan om zichtbaar te maken hoe groot de verdeeldheid is in hun groep, de S&D. Dat zou de verhouding met de grootste groep, de EPP, te zeer onder druk zetten.’

De publieke druk over het onderwerp TTIP neemt sterk toe. In korte tijd groeide het aantal handtekeningen op de website van het Europese burgerinitiatief Stop TTIP (stop-ttip.org) naar ruim 2,1 miljoen. De term ‘TTIPalarm’ was ’s middags trending topic op Twitter.

U kunt nog steeds tekenen!

Waar/wanneer eindigt het EU-imperialisme (nog lange niet, nog lange niet)

Geplaatst op by 0 reacties

‘Corruptie’ op de Zuidas: honderden miljoen gestolen van Uzbekistan (dat bij de EU komt ?!?!)

Ondergetekende heeft een spelletje met Thierry Baudet bedacht. Waar denk je dat de uitbreiding van de EU gaat eindigen? Gebruik je fantasie en bedenk hoe ver je, theoretisch gezien, naar het oosten kunt kijken. Op een gegeven moment ben je Europa eigenlijk uit (bij de grens met Moldova en Oekraïne). Geen probleem, deze landen komen er ook bij.

Is het dan eindelijk afgelopen met de uitbreiding? Moet wel toch, de EU rijkt dan tot de flexibele grens met Rusland en Poetin zal er geen zin in hebben. Wie vermoedt dat de EU hier stopt denkt te klein: het grondgebied hoeft geen aaneengesloten landmassa te zijn. De Zuidelijke Caucasus met Georgië, Armenië en Azerbeidjan zullen over ongeveer vijf jaar de jongste toetreders zijn.

Referendum EU Associatieverdrag Oekraïne

De EU heeft een gemeenschappelijk buitenlandbeleid gericht op buurstaten. Dit is wel een rekkelijk begrip, want Moldova en Albanië waren de afgelopen 25 jaar gesprekspartners in dit zogeheten European Neigbourhood Policy (ENP). Waren, want ze zijn gepromoveerd tot bijna-lidstaten. De EU maakt er geen geheim van dat deze stapsgewijze uitbreiding een doel op zich is van het ‘strategische beleid‘.

Maar goed, met Baku, de in het oosten gelegen hoofdstad van Azerbeidjan zal het toch wel echt klaar zijn? Wie dan vanaf Lutjebroek naar Iran of Tsjetsjenië wil reizen hoeft maar een keer zijn paspoort te laten zien. Bij de grenzen met deze landen eindigt het onze. We zitten nu tegen de Caspische Zee aan te kijken, een natuurlijke barrière voor verdere uitbreiding. Wederom, dat is te klein denken. De grijpgrage vingers van de EU reikten al over de Zwarte Zee heen zagen we; waarom dan niet over de Caspische?

Daar liggen de Centraal-Aziatische republieken, waar alvast warme relaties mee onderhouden worden, handelsbelemmeringen worden geslecht en met EU-subsidie wordt gestrooid. De belangrijkste reden daarvoor is dat deze landen over enorme voorraden fossiele brandstoffen beschikken. Zo ook Uzbekistan.

Lees dit artikel van Arno Wellens op 925 >>>

TTIP zal burger reduceren tot louter Homo economicus

Geplaatst op by 0 reacties

De Europese Commissie gooit alles in de strijd om de burger te winnen voor het omstreden Atlantische vrijhandelsverdrag TTIP. Wetenschappelijk onderzoek waarmee ze sier maakt, blijkt verre van onpartijdig.

De politieke top in Brussel en Washington heeft zo heel zorgvuldig een wereld geconstrueerd waarbinnen het Transatlantic Trade & Investment Partnership tot een onafwendbaar feit is geworden. In die wereld is het onderscheid tussen wetenschappelijk onderzoek, gerechtvaardigde publiciteit en pure propaganda dun. Aantijgingen waarop de Europese Commissie zelf, ondanks herhaalde pogingen, geen commentaar wenst te geven, wegens gebrek aan tijd.

De ideologische bias die nu onder vuur ligt, lijkt vanaf het prille begin ingebakken te zijn in de onderhandelingen. Het startschot voor ttip werd in feite in 2007 gegeven met de vorming van de zogeheten Transatlantic Economic Council (tec). Deze kreeg in 2011 van de Duitse kanselier Angela Merkel, de Amerikaanse president Barack Obama en toenmalig Europese Commissievoorzitter José Barroso de opdracht om een High Level Working Group (hlwg) op te richten om verdere transatlantische economische samenwerking te gaan onderzoeken. Het was die hlwg die in februari 2013 uiteindelijk definitief ervoor pleitte om de onderhandelingen voor een alomvattend vrijhandelsverdrag te starten. Vervolgens gaf president Obama exact een dag na het verschijnen van het officiële adviesrapport van de hlwg tijdens zijn State of the Union in 2013 formeel het startschot voor TTIP.

Achterhalen wie precies deel uitmaakten van die invloedrijke werkgroep was echter geen sinecure, vertelt Pia Eberhardt van Corporate Europe Observatory. Volgens de Europese Commissie zou er namelijk geen ledenlijst van de groep bestaan. Via de Amerikaanse overheid was die zogenaamd niet bestaande lijst dan weer wel te verkrijgen. Van Europese kant bleek de werkgroep te zijn voorgezeten door niemand minder dan Europees handelscommissaris Karel De Gucht. Ook de twee vooraanstaande economen van de Europese Commissie, Sousa en Cernat, bleken zitting te hebben in de werkgroep. Inderdaad, hetzelfde duo dat later de impactstudie op basis waarvan ttip aan het publiek verkocht kon worden óók mede vorm heeft gegeven.

Dat vervolgens in de periode voorafgaande aan de echte start van de ttip-onderhandelingen het grootbedrijf wel erg vaak geconsulteerd is – de Europese Commissie ontving van januari 2012 tot halverwege 2013 maar liefst 119 keer iemand van het bedrijfsleven en elf keer iemand uit het maatschappelijk middenveld of van de milieulobby – geeft te denken. Wiens belangen dient het verdrag? ttip heeft dan ook veel meer de contouren van een politiek project dat vanuit een transatlantische neoliberale handelselite geïnitieerd is dan van een puur economische handelsovereenkomst.

Welke gevolgen dat heeft, blijkt uit de in februari openbaar gemaakte voorlopige onderhandelingstekst van het hoofdstuk over ‘regulatory coöperation’. Daarin wordt uiteengezet dat voorgestelde wetgeving aan beide kanten van de Atlantische Oceaan eerst inzichtelijk gemaakt moet worden voor belanghebbenden en bedrijven. Die kunnen zo, nog voordat een democratisch verkozen parlement zich buigt over een wet, kijken of hun handelsbelangen er niet al te veel door worden geschaad.

Bedrijven zorgen voor handel, handel zorgt voor groei, groei zorgt voor banen en banen zorgen voor welvaart. Het lijkt voor velen binnen de machtbubbels in Washington en Brussel een mechanisme dat boven elke vorm van twijfel verheven is en dat middels handelsafspraken in TTIP verder gefaciliteerd dient te worden. Een mechanisme dat onderbouwd dient te worden met getallen, lang nadat op het hoogste politieke niveau besloten was dat TTIP er moest en zou komen.

Maar zelfs die getallen zijn op z’n best discutabel, meent professor Ferdi De Ville van de Universiteit Gent: ‘Hoewel ik als academicus tot het progressieve kamp behoor, ben ik groot voorstander van Europese en zelfs van transatlantische samenwerking. Maar niet op deze manier. Ik denk dat de EU en de VS gezamenlijk veel goeds kunnen doen in het bestrijden van klimaatverandering of het bevechten van belastingparadijzen. TTIP legt de prioriteiten van samenwerking echter precies op de verkeerde plek.’

Het grootste bezwaar is dat door TTIP de bedrijfsbelangen wettelijk voorrang krijgen, vertelt De Ville voordat hij café Karsmakers uit loopt om zijn bevindingen in het Europees Parlement te presenteren. ‘De nadruk in hoe wij de maatschappij willen organiseren komt op puur economische argumenten te liggen. Terwijl sociale of milieuoverwegingen ook mee moeten spelen in de besluitvorming. Als je die 545 euro die elk gezin erop vooruit zou gaan terugrekent, kom je uit op een inkomenstoename van 2,60 euro per persoon per week dankzij TTIP. Dat is de prijs van een kop koffie. Of dat een verdrag dat heel veel macht naar grote bedrijven overhevelt waard is, vraag ik me heel sterk af.’

Lees het gehele uitgebreide artikel van Hans Wetzels & Ludek Stavinohain in de Groene Amsterdammer van deze week, of via Blendle >>>

Griekse ontknoping?

Geplaatst op by 0 reacties

Het was de week van Griekenland. Opnieuw. Volgende week gaan de onderhandelingen door en komt Griekenland weer een stapje dichterbij de ontknoping van de financiële tragedie die heel Europa in de greep houdt.

Hoe staat Griekenland er financieel voor? Beroerd, ongeveer als Zambia in de jaren ’80. Met dat land deelt Griekenland nu de twijfelachtige eer een betaling aan het Internationaal Monetair Fonds eenzijdig uit te stellen. De 300 miljoen euro die gisteren hadden moeten zijn betaald, kwamen niet. Evenmin als de 336, 560 en 336 miljoen die het land respectievelijk op 12, 16 en 19 juni terug zou storten. De nieuwe deadline is nu 30 juni – en dan voor een overboeking van 1,6 miljard euro in een keer. Met deze houding heeft Athene het IMF en andere geldschieters als de Europese Centrale Bank en de eurolanden alleen maar wantrouwender gemaakt. Ondertussen koerst Griekenland keihard aan op een faillissement.

Wat is de agenda van premier Tsipras? Dit weekeinde heeft hij vooral gesprekken met partijgenoten. Dinsdag wordt hij voor de zoveelste keer in Brussel verwacht. Dan gaan de onderhandelingen met de Europese Unie verder. Een akkoord zou bekrachtigd kunnen worden op de top van Europese ministers van Financiën op 11 of 12 juni. Lukt dat niet, dan kan worden gedacht aan een Grieks referendum of nieuwe parlementsverkiezingen aan het einde van de maand. Of Tsipras die zal winnen, is hoogst onzeker. De harde opstelling van Griekse politici krijgt steeds minder applaus van Griekse burgers. Volgens een peiling van nieuwssite NewsIT is bijna de helft van de Grieken het niet eens met de onderhandelingsstrategie en wil 74 procent de euro houden.

Hoe is de sfeer in Griekenland? Griekse ministers dreigen met nieuwe verkiezingen als de Europeanen niet inbinden en blijven eisen dat gekort wordt op de pensioenen. Dan moeten zij de Griekse kiezers wel om hun mening vragen, vinden de minister van Sociale Zekerheid Dimitris Stratoulis en zijn collega van Panos Skourletis van Arbeid, want de burgers hebben juist gekozen voor een partij die zou afrekenen met de harde bezuinigingseisen van Europa. En misschien nog wel belangrijker: Tsipras zou nu helemaal geen meerderheid van het parlement achter zich weten als hij alsnog instemt met het Europese ‘eindbod’. Zowel oppositieleden als parlementariërs van zijn eigen partij Syriza hebben dat al van tafel geveegd.

Lees het hele artikel in het AD van 6 juni 2015 (op papier)

Geef de Grieken dan gewoon direct gelijk

Geplaatst op by 0 reacties

Hoe ironisch moet het voor de Grieken zijn dat de twee ministers van Economische Zaken van de twee machtigste eurolanden juist nu gezamenlijk in een opiniestuk pleiten voor een sociale Europese Unie? Zouden minister Varoufakis en premier Tsipras ergens in Athene in een kamertje tegen elkaar staan roepen: ik word gek, ik word gek!?

Sociaaldemocraten Sigmar Gabriel (Duitsland) en Emmanuel Macron (Frankrijk) bepleiten een Europese Unie waarin het kwijtschelden van staatsschuld mogelijk is, een unie waarin anticyclisch begrotingsbeleid (lees: niet bezuinigen of belasting verhogen tijdens een crisis) mogelijk is, ook al heeft een land dikke schulden. Want „dit voorkomt schadelijke sanering van de overheidsfinanciën wanneer landen onhoudbare schulden hebben”.

Pardon? Dit is grofweg gelijk aan het betoog van de huidige Griekse regering. Met deze inzichten kunnen Duitsland en Frankrijk de Grieken direct veel meer gelijk geven in de lopende onderhandelingen over de zoveelste ronde van schuldhulp. Ze kunnen Europa verlossen van deze klucht zonder einde. Iets in mij zegt dat dit niet zo zal geschieden.

Is dit een Duits-Franse schuldbekentenis? Sinds de problemen in 2010 ontstonden, adviseerden economen een deel van de onhoudbare schuld van de Grieken kwijt te schelden, om streng te zijn (saneren!) maar niet te streng. Dit omdat het weinig zin heeft een land de afgrond in te werken en vervolgens te verwachten dat het al z’n schulden kan terugbetalen. Duitsland en Frankrijk wilden er niet aan. Voortschrijdend inzicht is niet iets om cynisch over te doen. Maar als de twee heren deze inzichten niet per direct gebruiken om in hun kabinetten hartstochtelijk te bepleiten de Grieken veel meer tegemoet te komen, dan is cynisme wel degelijk op zijn plaats.

In het opiniestuk stond meer waarbij ik mijn wenkbrauwen optrok. Zo spreken de twee over het in ere herstellen van denken in het Europees belang. „We moeten een manier vinden om Europese belangen niet meer verschillend te laten lijken van nationale belangen.”

De twee zijn voor gezamenlijk sociaal beleid (minimumloon, regels rondom werknemers) en gelijke belasting op bedrijven. Reden: dit voorkomt dat bedrijven landen tegen elkaar uitspelen door zich te vestigen in die landen met de minste regels en de laagste belasting. Klinkt logisch. Maar tegelijk ontneemt het kleine eurolanden de mogelijkheid te concurreren met de groten zoals Duitsland. Ja, er moet geen race naar de bodem ontstaan. Ja, het is prima dat er discussie is over belasting die wellicht te bedrijfsvriendelijk is in Nederland en Ierland. Maar alles harmoniseren is het andere uiterste. Het is bovendien iets wat Duitsland en Frankrijk al heel lang willen, meer om de concurrentie uit te schakelen is mijn indruk, dan vanwege sociale inzichten.

Lees deze column van Marike Stellinga vandaag verder in NRC Next

Komend halfjaar: Meer EU!

Geplaatst op by 0 reacties

Eurozone In Nederland hebben we het er liever niet over: meer bemoeienis van Europa. Een Duitse en Franse politicus willen dat wel. Meer Europa zou economische en sociale problemen oplossen.

Terug van weggeweest: het in Duitsland en Frankrijk graag gevoerde, maar door Nederlandse politici gevreesde debat over méér Europa. Met een opiniestuk in enkele Europese kranten, waaronder The Guardian, Die Welt en Le Figaro, heropenen de Duitse vicekanselier Sigmar Gabriel en de Franse minister voor Economische Zaken Emmanuel Macron de discussie over verdere integratie. Niet in alle 28 EU-landen, maar wel in de 19 landen van de eurozone.

Een oplossing van de Griekse crisis is volgens de twee sociaaldemocraten niet genoeg om de euro overeind te houden. Volgens Gabriel en Macron kent de huidige architectuur van de Economische en Monetaire Unie „ernstige zwakheden”. Die zouden ervoor hebben gezorgd dat de eurolanden economisch uit elkaar zijn gegroeid, dat de werkloosheid te hoog is en dat de politieke spanningen binnen en tussen landen zijn toegenomen.

Hun wenkend perspectief, een „economische en sociale unie”, omvat een paar gevoelige ideeën: Europees sociaal beleid, Europese belastingheffing, nieuwe Europese instituties. De eurozone nieuwe stijl moet beter beleid en meer stabiliteit opleveren. Ook willen ze meer Europees gevoel kweken: elke jongere moet op Erasmus-uitwisseling kunnen.

Een officieel Frans-Duits regeringsvoorstel is dit niet. Bij beide ministers speelt profileringsdrang mee: Gabriel leidt coalitiepartij SPD en de ambitieuze 37-jarige Macron wil hogerop. Ook willen de twee, als sociaaldemocratische vrienden, graag een progressief geluid laten horen.

Maar tegelijkertijd past het opinieartikel in een patroon: de toekomst van Europa staat weer op de agenda. EU-leiders praten eind deze maand op een top in Brussel over een „diepere” monetaire unie. Vooruitlopend op de top hebben de Duitse bondskanselier Angela Merkel en de Franse president François Hollande samen een notitie geschreven die geheim is, maar waaruit het Duitse weekblad Die Zeit citeert.

Ook daarin is de teneur: meer integratie, maar alleen in het eurogebied, niet in de rest van de Europese Unie. Een Europa van twee snelheden dus. Merkel en Hollande bepleiten onder meer sterkere bevoegdheden voor de Europese Commissie voor economisch beleid in de eurozone.

De terugkeer van de discussie over de toekomst van Europa komt net op het moment dat het Verenigd Koninkrijk overweegt de Europese Unie te verlaten. De Britten houden er in 2017, of misschien al volgend jaar, een referendum over. Voorstellen voor een sterkere eurozone hoeven niet per se een probleem te zijn voor de Britten: zij hoeven als niet-euroland niet mee te doen. Maar de Frans-Duitse plannen kunnen door eurosceptische tabloids ook anders worden uitgelegd: als beginnende Europese superstaat waar je als Brit niks te zoeken hebt.

Wat staat er precies in de voorstellen van Gabriel en Macron?

» Economische en sociale unie
Dit is het meest sociaal-democratische element van het opiniestuk. De twee bepleiten „het samengroeien, waar nodig, van sociaal beleid en belastingen” in de eurozone. Met „overeenkomende, maar niet noodzakelijk gelijke minimumlonen” – een taboe, omdat sociaal beleid, en zeker het minimumloon, nu nationaal wordt geregeld. Ook Merkel en Hollande noemen volgens Die Zeit het minimumloon in hun voorstellen.

» Aparte begroting voor eurozone, via eurozonebelasting
Macron en Gabriel spreken voorzichtig van een „begrotingscapaciteit” voor de eurozone, naast de EU-begroting en de nationale begrotingen. Met de eurozonebegroting zou de economie moeten worden gestimuleerd „in lijn met de economische cyclus”. Waar moet het geld vandaan komen? Uit een eurozonebelasting, stellen de twee voor. Dat kan door een deel van een (nu nog nationale, maar dan Europees geharmoniseerde) bedrijfsbelasting aan de eurobegroting af te staan.

» Een Europees IMF
De eurolanden hebben al een noodfonds opgetuigd voor landen die in de problemen zitten, het ESM, waarin 500 miljard euro zit. In het Frans-Duitse plan wordt dit nu uitgebouwd tot een „volwaardig Europees Monetair Fonds”, zoals het Internationaal Monetair Fonds. Dit fonds heeft meer macht om zelfstandig, zonder bemoeienis van lidstaten, op te treden.

» Eurozoneparlement
Bij meer politieke beslissingen op eurozoneniveau hoort democratische controle, vinden de twee. Ze stellen voor om binnen het Europees Parlement een „groep” op te richten die alleen beslist over eurozaken. Ook Merkel en Hollande stellen zo’n miniparlement voor de eurozone voor.

» Iedereen op Erasmus
Veel studenten in het hoger onderwijs studeren een tijdje in een ander Europees land, het befaamde Erasmus-programma dat als een van de successen van de Europese samenwerking geldt. Macron en Gabriel willen nu „elke Europeaan die de leeftijd van 18 bereikt” de kans geven om een over de grens te kijken. Voor studie of stage.

Bron: NRC

Griekse premier: we verwerpen ‘absurd’ eindbod

Geplaatst op by 0 reacties

De Griekse premier Alexis Tsipras heeft vrijdag tijdens een debat in het parlement het eindbod verworpen van de eurolanden en het IMF. Hij riep de Griekse oppositie op hetzelfde te doen. Een akkoord met de geldschieters is dichterbij dan ooit, zei de premier tegen de Griekse afgevaardigden. Maar de enige ‘realistische basis’ voor zo’n akkoord is volgens hem het voorstel dat Griekenland zelf indiende.

Om ademruimte te scheppen stelde Tsipras vrijdag een geplande afbetaling aan het IMF uit. Hij zal alle aflossingen van juni aan het eind van de maand betalen. Dat is niet nieuw voor het IMF, maar het is de eerste keer dat een ontwikkeld land dat doet. Volgens een Griekse regeringswoordvoerder voerde Tsipras vrijdag ‘in een vriendschappelijk klimaat’ een telefoongesprek met de Russische president Poetin over samenwerking in de energiesector.

Van de Grieken staat 60 procent achter de harde houding van Tsipras in de onderhandelingen, bleek vrijdag uit een peiling van Reuters. Tsipras won in januari de verkiezingen met de belofte een eind te maken aan de bezuinigingen. Veel Grieken zijn hard geraakt door de voorwaarden die die de EU, de ECB en het IMF koppelden aan een noodlening van 240 miljard euro.

‘We willen een akkoord dat economisch haalbaar en sociaal rechtvaardig is’, zei Tsipras. Na de eerste reacties van de oppositie probeerde hij de afgevaardigden te laten kiezen tussen zijn eigen voorstel en dat van de geldschieters. De Griekse oppositiepartij De Rivier vroeg Tsipras zijn radicale partijgenoten te laten inbinden. Een deel van Syriza roept om een breuk met de ‘geldschieters’ en een vertrek uit de euro.

Lees verder op de Volkskrant >>>

Machtsoverdracht aan de EU staat haaks op de wens van de bevolking

Geplaatst op by 0 reacties

Het afgelopen decennium hebben Europese landen een ongekende mate van bevoegdheidsoverdracht richting Brussel ervaren. Als daar nu geen halt toe geroepen wordt, dreigt Europa definitief te verworden tot een technocratische federale staat die de ogen sluit voor de groeiende euroscepsis – ten koste van een solidair en democratisch Europa.

Deze week is het precies 10 jaar geleden dat Nederland in ruime meerderheid tegen de Europese grondwet stemde. Twee jaar later kwam die grondwet er alsnog, zonder referendum, verpakt in een nieuw jasje: het verdrag van Lissabon. Sindsdien heeft Europa roerige tijden beleefd, culminerend in de uitslag van de afgelopen Europese verkiezingen (mei 2014), waarbij zowel rechts als links grote winst behaalden. Maar in plaats van wakker geschud te worden gaat de Europese Commissie vrolijk door op dezelfde voet in haar streven naar tal van ‘unies’, zoals de energie-unie en de kapitaalmarktunie. De Britse premier Cameron profiteert ondertussen met zijn tour d’Europe van de groeiende euroscepsis en hoopt op een verdragswijziging in aanloop naar het Brexit-referendum. De Nederlandse regering doet helaas vrijwel niets om bevoegdheden terug te halen uit Brussel – ondanks eerdere beloftes.

De voorbeelden van de groeiende macht van Brussel zijn legio. Vooral op financieel-economisch terrein, met de komst van extra regels in aanvulling op het Stabiliteits- en Groeipact, is de invloed van Europese instellingen verregaand uitgebreid. Terecht sprak Barroso in deze context dan ook van “een stille revolutie” in de controle op onze overheidsfinanciën. Maar ook een initiatief als het Europees Openbaar Ministerie, waar nationale parlementen nota bene een gele kaart (kortgezegd een ‘njet’) over trokken die de Europese Commissie vooralsnog naast zich neer lijkt te leggen, is een ernstige aantasting van de soevereiniteit van onze nationale rechtstaten. En zoals de vlag er nu bij hangt, zal minstens 95 procent van het omstreden vrijhandelsakkoord met de VS (TTIP) gewoon voorlopig in werking treden als de onderhandelingen zijn afgerond – ook als het een gemengd akkoord wordt en een lidstaat straks tegen stemt.

Lees deze column van Harry van Bommel verder op The Post Online