Auteur: Burgercomité-EU

Het zelfregulerende karakter in de eurozone heeft niet gewerkt

Geplaatst op by 0 reacties

‘Bij het begin van de euro zijn duidelijk fouten gemaakt. We zijn naïef geweest. Het zelfregulerende karakter in de eurozone heeft niet gewerkt. Inmiddels zijn de regels voor de lidstaten veel strikter’, zegt de Belgische bankpresident Luc Coene woensdag in De Telegraaf. ‘We hebben landen toegelaten waarvan te verwachten was dat houdbaarheid problematisch was’. Coene wil niet zeggen welke landen hij bedoelt, maar iedereen die de afgelopen jaren het nieuws volgde weet dat hij in elk geval Griekenland bedoelt. En wellicht Italië.

Coene geeft toe dat het europroject tot nu toe veel wantrouwen heeft gecreëerd onder de Europese burgers. ‘Dat wantrouwen is er gekomen omdat men de zaak amateuristisch heeft aangepakt. Nu hebben we de les geleerd. Er is veel gebeurd als het gaat om besluitvorming, transmissie van soevereiniteit van het nationale naar het Europese niveau.’

De Vlaming erkent dat er verzet is tegen die overheveling van bevoegdheden, maar ‘daar moeten we doorheen. Ik denk dat we nog eens een keertje moeten uitleggen waarom Europa een interessant verhaal blijft’. Volgens hem zien mensen de voordelen niet meer ‘omdat ze zo evident zijn’. Coene denkt kennelijk dat de bezorgde Europeanen blind zijn.

Lees verder op Politalk

Macht zonder controle – De trojka

Geplaatst op by 0 reacties

https://www.youtube.com/watch?v=2zzMWcadFE4

Al vijf jaar worstelen de crisislanden van de eurozone met hun schuldenlast. Om hun broodnodige noodleningen te krijgen, moeten ze zich noodgedwongen de wet laten voorschrijven door ambtenaren die niet zijn onderworpen aan parlementaire controle: de trojka. Gerekruteerd uit de instellingen IMF, de ECB en de Europese Commissie, dwongen zij de landen tot besparingen van verwoestende proporties. Echter, de positieve impact van de besparingsmaatregelen bleef voor de meeste landen uit. Economisch journalist Harald Schumann zoekt tot de bodem uit wat de oorsprong en impact is van specifieke besluiten van de trojka in een spannende onderzoeksreis.

Dezelfde wapenwetgeving in alle EU-landen

Geplaatst op by 0 reacties

De Europese Commissie werkt aan een voorstel om de wapenwetgeving in alle EU-landen op elkaar af te stemmen, zodat criminelen niet langer gebruik kunnen maken van achterpoortjes. De EU hoopt de strijd tegen de illegale wapenhandel, die door diverse terreuraanslagen met aanvalswapens prioriteit heeft gekregen, daarmee op te voeren. Het voorstel wordt tegen de zomer van 2015 verwacht.

In nasleep van enkele aanslagen met aanvalswapens, zoals die van Anders Breivik in 2011 in Noorwegen, liet de EU de Europese wapenwetgeving evalueren. Daarbij kwamen een aantal zwakke plekken aan het licht. Zo is de procedure voor het deactiveren van wapens in sommige landen minder streng en is de verkoop en registratie van alarmpistolen en antieke wapens niet in alle landen op dezelfde manier geregeld. Criminelen kunnen deze wapens legaal kopen en binnen Europa verplaatsen, om ze daarna om te bouwen tot dodelijke aanvalswapens.

Lees verder in de Volkskrant

Waar zijn Schuman’s Europese Waarden gebleven?

Geplaatst op by 0 reacties

De vurig gekoesterde Europese Waarden van de Europese Unie prediken onder meer menselijke waardigheid en democratie. Mooie idealen, maar is daar nu nog veel van over?

Bent u het ook zo zat om de Europese Commissie voortdurend te horen praten over ‘Europese Waarden’, terwijl een groot deel van de Europese bevolking gedwongen wordt in bittere armoede te leven? Ja, gedwongen, want ‘de programmalanden’ krijgen immers geld, zo luidt de rationalisering. Veel geld. Miljarden aan Europees belastinggeld zijn beschikbaar gesteld vanuit Brussel. Alleen wordt er niet bij verteld dat dit ‘solidariteitsgeld’ vooral ten goede komt aan de financiële sector. Want anders ‘destabiliseert’ het financiële stelsel…

Het is ook niet verwonderlijk, alle negatieve berichten over de euro, de EU en ‘Europa’ van pakweg de laatste vijf jaar.

Er wordt niets gedaan met de onvrede die onder grote delen van de bevolkingen leeft, de Europese Commissie sluit haar ogen en oren voor terechte protesten en geeft de bankenlobby vrij spel. Juist daarom is het hypocriete beroep op die ‘Europese Waarden’ tenenkrommend en niet om aan te horen. Laten we eens teruggaan in de tijd, naar de oorspronkelijke uitgangspunten van de rechtsvoorgangers van de huidige Europese Unie, om van daaruit een extrapolatie te maken naar het heden.

Want wat waren die beginselen waarop die Unie gegrondvest is ook alweer?

Lees dit artikel van Jean Wanningen verder op Follow The Money
‘Träumerei’ van Robert Schumann

Recordaantal Duitsers arm

Geplaatst op by 0 reacties

Het gaat Duitsland economisch voor de wind, maar tegelijkertijd waren er nog nooit zo veel mensen arm als afgelopen jaar. Het aantal kwam vorig jaar op 12 miljoen mensen. Vooral de toenemende enorme regionale verschillen vallen op.

Die Armut in Deutschland ist nach Angaben des Paritätischen Wohlfahrtsverbandes auf einen historischen Höchststand gestiegen. Dem Armutsbericht zufolge waren 2013 rund 12,5 Millionen Menschen betroffen, die Armutsquote sei von 15 auf 15,5 Prozent im Vergleich zum Vorjahr gestiegen. “Noch nie war die Armut in Deutschland so hoch und noch nie war die regionale Zerrissenheit so tief wie heute”, sagte Ulrich Schneider, Hauptgeschäftsführer des Paritätischen Gesamtverbandes. “Deutschland ist armutspolitisch eine tief zerklüftete Republik.” Es falle regional regelrecht auseinander.

Dem Bericht zufolge ist der Anstieg der Armut zwar flächendeckend zu beobachten, bis auf Sachsen-Anhalt, Brandenburg und Sachsen habe sie in allen Ländern zugenommen. Am stärksten seien aber die Bundesländer Bremen, Berlin und Mecklenburg-Vorpommern betroffen – und die “regionale Zerrissenheit” habe sich noch verschärft: Der Abstand zwischen der am wenigsten und der am meisten von Armut betroffenen Region habe sich im Vergleich zu 2006 von 17,8 auf 24,8 Prozentpunkte vergrößert.

“Als neue Problemregion könnte sich neben dem Ruhrgebiet in Nordrhein-Westfalen auch der Großraum Köln/Düsseldorf entpuppen”, heißt es in einer Mitteilung des Verbands. Unter den dort mehr als fünf Millionen Menschen sei die Armut mittlerweile auf deutlich überdurchschnittliche 16,8 Prozent gestiegen.

Lees verder op Zeit Online

Compleet dossier over corruptie Spaanse Volkspartij ‘kwijt’

Geplaatst op by 0 reacties

De rechtbank in Madrid is naar eigen zeggen het complete dossier ‘kwijtgeraakt’ over een ernstige corruptiezaak waarbij de regerende Volkspartij (PP) van de Spaanse premier Rajoy betrokken is.

De verdwijning van het gerechtelijk dossier werd fel bekritiseerd door de oppositie. ‘Waanzinnig’ en ‘schandalig’ noemden de oppositiepartijen het voorval. Ook juristen spraken hun verbijstering uit. Staatssecretaris José Luis Ayllón (PP) tilde echter niet zo zwaar aan het verlies van het dossier. Hij beperkte zich tot de vaststelling dat ‘iemand een verklaring zal moeten geven’ voor het zoekraken ervan.

Het verdwenen dossier bevat het gerechtelijk vooronderzoek naar de vernietiging van bewijsmateriaal over illegale partijfinanciering – de beruchte ‘zwarte partijkas’ – van de PP. Het gaat daarbij om twee computers van Luis Bárcenas, de voormalige penningmeester van de Spaanse conservatieven. In april 2013 liet de partijleiding de harde schijven vernietigen van twee laptops die Bárcenas gebruikt had op zijn werkkamer in het hoofdkwartier van de PP in Madrid. Op dat moment liep er al een strafrechtelijk onderzoek tegen Bárcenas wegens zijn vermoedelijke rol in de Gürtelaffaire, een omvangrijk smeergeldschandaal in de PP.

Onderzoeksrechter Pablo Ruz, belast met het onderzoek naar de Gürtelaffaire, was dan ook niet blij met de vernietiging van de harde schijven van Bárcenas door de PP-leiding. Ruz zag er aanwijzingen in voor een misdrijf, namelijk vernietiging van belastend materiaal of toedekking van een misdrijf. Bárcenas verzekerde dat zijn pc´s op het partijkantoor bewijzen bevatten voor zijn bewering dat de huidige partijtop, inclusief premier Rajoy, wel degelijk op de hoogte was van de smeergeldpraktijken in de PP.

De verdwijning van het dossier over de vernietiging van de harde schijven van Bárcenas komt de PP niet ongelegen. Met belangrijke verkiezingen voor de deur – lokale en regionale in mei – betekent het in ieder geval uitstel van een serie rechtszittingen waarbij de partij verdacht wordt van tegenwerking van de rechtsgang.

Bij de oppositie heersen twijfels over het ‘zoekraken’ van het dossier, gevoed door de grote invloed die de PP volgens critici heeft op de rechterlijke macht via het benoemingensysteem van rechters.

‘Het zijn net iets te veel toevalligheden’, zegt Isabel Rodríguez van de sociaaldemocratische PSOE tegen de Spaanse omroep RTVE. ‘Eerst vernietigt de partij zelf het bewijsmateriaal en daarna laat ze het gerechtelijk dossier verdijnen.’

Bron: Het Financieele Dagblad

Achter de schermen van het Griekse drama

Geplaatst op by 0 reacties

Na hun toetreding tot de eurozone in 2002 kenden Griekenland, Ierland en Spanje een ongekende economische boom, die alle verwachtingen overtrof. Even spectaculair was de ineenstorting van hun economie toen de crisis van 2008 begon. De oorzaken waren snel gevonden. Vooral de luie Grieken waren kop van jut. Er is ook een ander verhaal, dat van zij die echt hebben geprofiteerd.

Luie burgers en spilzieke overheden waren de oorzaak, de enige oorzaak. De EU reageerde daar dan op als domme, misleide bureaucraten. Die gaven lukraak miljarden euros weg aan deze krankzinnige mensen, die roekeloos dat geld bleven uitgeven. Tot daar het verhaaltje. Het klinkt goed. Iedere Griek zou een schuld hebben van 900 euro bij elke Belg.

De betrokken landen moesten gered worden. Miljarden euro’s werden hen toegeschoven. Die reddingsplannen kwamen echter met strikte voorwaarden. Het feestje was immers voorbij. Sindsdien voerden deze landen alles volgens het boekje van de orthodoxe economische theorieën, van de conventionele wijsheden. Zo goed als niets is van de voorspellingen uitgekomen. Zeven jaar na het begin van de crisis staan de betrokken landen nog waar ze begonnen, of erger, zoals Griekenland.

Wat ging er aan vooraf?

Een blik achter de coulissen verduidelijkt een en ander. Eerst en vooral zit er een zware constructiefout in de eurozone. Die heeft geen enkel beschermingsmechanisme voorzien om achterlopende landen binnen de eurozone bij te staan en zo het evenwicht van de eurozone te vrijwaren. Zeer zwakke economieën met een permanent handels- en budgettair tekort werden samengeklonken met landen als Duitsland en Nederland. In plaats van hun overschotten te investeren in de zwakkere zones gebeurde het omgekeerde.

Bovendien, toen landen als Griekenland door hun lamentabele financiële toestand werden verplicht te gaan lenen, zagen heel wat banken hun kans schoon om excessieve rentes te eisen. Een hele reeks banken vonden er niets beter op om te gaan speculeren op de precaire toestand in Griekenland.

Griekenland kon die leningen niet meer afbetalen en deze banken moesten gered worden met enorme hoeveelheden belastinggeld, waarna ze met dat nieuwe geld dezelfde praktijken verder zetten. Banken kregen reddingsplannen zonder enige besparingsvoorwaarden en konden vrij beslissen wat ze met dat nieuwe geld deden. Staten kregen daarentegen reddingsplannen met strenge besparingsvoorwaarden en konden daarenboven niet vrij beslissen waar ze hun leningen aan zouden besteden.

Vooral een aantal banken in Frankrijk, Duitsland, Nederland en België profiteerden van deze gang van zaken en investeerden er op los zonder enige realistische prognose op succes. De verkregen rentes op hun leningen waren gewoon te goed om deze kansen te missen. Enkele voorbeelden.

Lees dit artikel van Lode van Oost verder op De Wereld Morgen

Nationale democratie is dood, wat rest is doen alsof

Geplaatst op by 0 reacties

Als de Griekse saga iets aantoont, is het wel hoe de globalisering in Europa langzaam maar zeker de democratie aan het uithollen is. Griekse kiezers hebben op Syriza gestemd omdat zij een andere economische politiek wilden. Maar bezorgt de nieuwe regering hen nu de beloofde economische koerswijziging? Nee. Althans, als Griekenland in de eurozone wil blijven, dan zit het vast aan afspraken die eerdere regeringen gemaakt hebben.

Zo gaat het, als je met zijn allen één munt en één regelsysteem deelt. Er is maar een manier waarop de Griekse regering de kiezers kan geven wat ze hen heeft beloofd: door de eurozone te verlaten. Dan kan ze, in een godverlaten hoek van Europa, met de nek aangekeken door haar voormalige euro-partners, haar eigen bonen doppen zoveel ze wil. Of er dan nog keuzes zijn, is overigens twijfelachtig – het ‘vrije’ Griekenland zou zijn overgeleverd aan redders met dubieuze motieven.

Niemand wil zo’n Grexit, om diverse redenen. Daarom heeft iedereen weken wanhopig geprobeerd om een compromis te vinden. Maar een compromis bestaat eigenlijk niet. Economische politiek in de eurozone kan niet meer nationaal worden bepaald. Je kunt alleen nog doen alsof. Door de trojka geen trojka meer te noemen. Of door te veinzen dat je bepaalde hervormingen zelf hebt bedacht – en als het parlement ze toch dreigt te blokkeren, ram je ze er per decreet doorheen.

De Fransen weten er alles van. De regering-Hollande heeft zojuist buiten het parlement om de wet-Macron ingevoerd, over economische hervormingen, om niet in dezelfde spagaat te belanden als de regering-Tsipras. Hollande omzeilt de democratie, opdat Brussel ze niet afdwingt.

Maar deze spagaat is uiteindelijk onvermijdelijk, voor iedereen. Dat is wat het Griekse drama ons laat zien. Sinds de jaren tachtig hebben westerse, democratische landen enthousiast gewerkt aan het ‘openen’ van de wereld. We hebben handelsbarrières gesloopt, markten en media bevrijd uit de klauwen van overheden en het internet gebruikt als vehikel voor een ongebreidelde culturele, technologische en commerciële uitwisseling. Lang leek het erop dat we daarmee goedkoper én democratischer uit waren. Vliegen en telefoneren werd goedkoper. Informatie voor burgers werd steeds minder elitair. Zelfs een beetje in China en Rusland.

Waar we ons immens op hebben verkeken, is dat de globalisering uiteindelijk niet tot democratisering en transparantie leidt. Integendeel, ze is zo’n eigen leven gaan leiden dat burgers er nauwelijks invloed op hebben. We zijn vrijer dan ooit om te kopen, lief te hebben en ons aan te kleden zoals we willen. Maar economisch zijn kiezers machteloos geworden.

Lees deze column van Caroline de Gruyter verder op het NRC