Al een weekje online maar voor wie het gemist heeft: de cabaretiers van het Nederlandse satirische VARA-programma Cojones maakten een hilarische rapbattle met de personages van Jeroen Dijsselbloem, Yanis Varoufakis, Angela Merkel en Vladimir Poetin.
Auteur: Burgercomité-EU
Met dank aan Mario Draghi
Assuralia luidde gisteren de alarmbel. De afgesproken rendementen op groepsverzekeringen, het aanvullend pensioen in de privésector, zouden ze in de toekomst niet meer kunnen uitbetalen. Het verlies zou indrukwekkend zijn, vooral voor werknemers die nog niet veel reserves hebben kunnen opbouwen. In het Europees Parlement was Mario Draghi, voorzitter van de Europese Centrale Bank (ECB), zich gisteren van geen kwaad bewust. Nochtans is hij in belangrijke mate verantwoordelijk voor deze dramatische toestand. Met zijn lage rentepolitiek is hij het die de problemen mee veroorzaakt.
De ECB kondigde vorige maand een nieuwe stap aan in zijn monetaire oorlogsvoering: kwantitatieve geldverruiming of QE (quantitative easing). Draghi wil de economie laten groeien door extra euro’s te drukken en overheidsobligaties op te kopen. De hoop is op korte termijn groei te creëren, maar op langere termijn hebben de huidige nulrentes serieuze nadelen.
Minister van Financiën Johan Van Overtveldt (N-VA) waarschuwde terecht voor de gevolgen voor spaarders. Verschillende partijen vonden het nodig hem daarvoor op de vingers te tikken. Intussen hebben verschillende banken aangekondigd dat ze de intresten op spaarrekeningen verder verlagen.
Nu worden ook de problemen voor langetermijnspelers, zoals pensioenfondsen, duidelijk. Verantwoordelijke pensioeninstellingen zouden per definitie moeten kiezen voor veilige investeringen op lange termijn. Het geld van uw pensioen hoort niet thuis in een casino. Door de recente monetaire interventies brengen veilige obligaties echter niets meer op.
En dus is het kiezen tussen de pest en de cholera. Ofwel blijven de pensioeninstellingen hun investeringen beheren als goede, voorzichtige huisvaders. Maar dan blijkt het rendement te laag om uw aanvullend pensioen verder uit te betalen. Tenzij ze contractbreuk zouden plegen door – zoals Assuralia aankondigde – te knippen in de uitkeringen. Ofwel is er de keuze om meer te beleggen in risicoproducten. De kans op verlies wordt dan groter. Resultaat opnieuw: uw pensioen staat onder druk.
Lees dit artikel van Sander Loones verder op de website van de NVA
De historische mythe van de Europese eenheid
As Britain prepares to renegotiate its relationship with the European Union, historians must speak out against the false vision of ‘inevitable’ unification.
By David Abulafia
“We are, by the sufferance of God, King of England; and the Kings of England in times past never had any superior but God.” Henry VIII’s comments to Cardinal Wolsey could not be repeated today, for nearly four hundred years the Kings and Queens of this island have answered not only to God, but to Parliament also. Our ancient institutions – our monarchy, system of law, our parliament – have survived more or less uninterrupted, while those of our European neighbours have had to be rebuilt time and again. This has given Britain a unique identity, distinct from a continent whose divided history has been characterised by revolutions and written constitutions. The ancient contrast between Britain and its continental neighbours today takes a new form as we wonder about our relationship with the European Union.
To make sense of the current debates surrounding Britain’s EU membership and David Cameron’s plan to renegotiate its terms, we must understand the historical perspective. We must go beyond recent events in the EU and examine the centuries-old relationship between Britain and Europe. To understand who we are today, we must first understand who we have been. That is why I, and several of my colleagues in universities and beyond, have founded Historians for Britain, in the belief that our negotiations with the EU must be informed by an understanding of our past.
Britain’s relationship with Europe changed significantly when the United Kingdom acceded to the European Community in 1973, having previously been a member of the much looser European Free Trade Association. Given the ability of politicians such as Harold Wilson to mouth platitudes without thinking through their potential meaning, it is hard to be sure whether those who led Britain into what was then generally called the Common Market had much grasp of what the ‘European project’ was supposed to achieve, or whether they really believed the EEC would develop along the lines that it has. The notion of political union was far from most people’s minds when they voted in the 1975 referendum.
In the forty years since we joined, those who have promoted European integration have recognised the power of a historical narrative to achieve what they want. For many years there has been a concerted effort to use history to justify the need for an “ever closer union”. The myth of a common European identity has begun to prevail in historical debate, and it is used to explain the “inevitability” of the European Union. Material produced by the EU often presents the history of Europe as a common enterprise. We are told that we are all members of a European demos, or people, yet there is little to no historical evidence that such a demos actually exists or has ever done so.
Yet, for the proponents of the European project, there is very little room for disagreement. Historical objections are frequently brushed aside. Dangerously, it is often argued that to oppose the path of integration is to be on the “wrong side” of history. As the distinguished historian of both France and England, Robert Tombs, has insisted, historians should always challenge the use of historical determinism as a justification for bypassing democratic wishes.
After all, it was this belief in the inevitability of European Union that justified the imposition of greater constraints on national governments through the Lisbon Treaty and the ridiculously-named euro. We can see the consequences of such dangerous thinking in the misery the Single Currency has created across the Mediterranean.
V for Varoufakis
Dear Greek Folks, the time has come: we surrender! Take all our money, you may also take Helene Fischer, but please, keep this financial Hercules off us. We could only just bear with Costa Cordalis so this is clearly way too much!
Debat vandaag over bevoegdheidsoverdracht naar EU gaat niet door!

Lieve Burgercomité EU-vrienden/innen,
Gaan wij vol op het orgel: haalt men gisterenavond laat – in alle stilte – het debat van de agenda van vandaag. Alleen bovenstaande tweet. Nu zijn wij aan uitstel wel gewend. Het debat is al een keer of 20 verzet. Maar nog nooit zo laat.
Of er hier – dankzij jullie massale medewerking en reacties – sprake is van een oorzakelijk verband, daarover kunnen wij slechts speculeren. Maar hopelijk kunnen wij de volgende keer weer op jullie hartverwarmende steun rekenen!
Nadere info volgt snel.
Burgercomité-EU
Eindelijk, Kamerdebat over sluipende bevoegdheidsoverdracht naar EU
Met welk recht wordt ons geleidelijk zelfbestuur ontnomen?
Door Thierry Baudet
Het heeft even geduurd maar het debat over de sluipende bevoegdheidsoverdracht naar de Europese Unie zal komende donderdag worden gehouden in de Tweede Kamer. Onze strijd hiervoor begon in januari 2013 – met een aantal collega’s schreef ik een stuk in NRC Handelsblad waarin we onze zorgen uitspraken over de voortdurende machtsvergrotingen van Brussel, waardoor we steeds minder te zeggen hebben over ons eigen land (‘Ook wij eisen een referendum‘ 26 januari 2013). Directe aanleiding was de toespraak van de Britse premier Cameron, die enkele dagen daarvoor had gesproken van het ‘groeiende democratisch gat tussen de EU en haar burgers’ – en die de Britten daarom een referendum beloofde.
Kort daarvoor had de Raad van State in een ongewoon fel rapport van 18 januari 2013 eveneens gewaarschuwd voor de centraliserende impulsen van Brussel en gesproken van ‘democratische vervreemding’ die in diverse Europese landen zou ontstaan. In reactie op de maatregelen die werden genomen om de eurozone te redden, betoogde één van ons (Ewald Engelen) zelfs dat Nederland ‘aan de vooravond van een staatsgreep‘ stond [door Van Rompuy c.s.].
We richtten een ‘Burgerforum EU‘ op, dat met de steun van meer dan 65.000 Nederlanders erin slaagde om een burgerpetitie in te dienen in de Tweede Kamer. Op 20 januari 2014 – meer dan tien maanden nadat wij de handtekeningen hadden ingeleverd (!) – mochten wij deze petitie eindelijk toelichten in een plenair debat.
Ons verlangen – referendum bij nieuwe bevoegdheidsoverdracht – werd verworpen omdat volgens minister Timmermans en de fracties die hem steunden, onduidelijk was wat er precies met ‘sluipende bevoegdheidsoverdracht’ werd bedoeld. Natuurlijk was dit een schijnbeweging.
EU: Allemaal aan het schaliegas!
De Europese Commissie ziet geen toekomst in kernenergie, maar wel in schaliegas. Dat is één van de conclusies die kunnen worden getrokken uit het strategische plan voor een Europese energie-unie dat vandaag in Brussel wordt gepresenteerd.
In een van de laatste conceptversies van deze tekst wordt kernenergie nauwelijks genoemd, terwijl de deur naar de eveneens omstreden schaliegaswinning nadrukkelijk wordt opengehouden.
De Europese Commissie heeft weinig macht als het om energiebeleid gaat. Dat is, net als bijvoorbeeld belastingwetgeving, een zaak van de lidstaten. Maar door de Oekraïne-crisis zijn ook zij gaan beseffen dat de Europese energiemarkt te versnipperd is en dat meer samenwerking bittere noodzaak is. Zo moet de afhankelijkheid van vooral Russisch gas kleiner worden.
In de concept-tekst van het plan wordt eigen energiewinning dan ook aangemoedigd. Dat kunnen hernieuwbare bronnen zijn, zoals zon en wind, maar ook de conventionele fossiele brandstoffen. “En, voor de landen die daarvoor kiezen, niet-conventionele fossiele bronnen.” Die term verwijst naar de winning van schaliegas. Die stuit in veel EU-landen op bezwaren gezien de risico’s voor mens en milieu. Voor de boringen in diepe grondlagen zijn chemicaliën en grote hoeveelheden water nodig.

