Grillo calls for Italy to throw off euro ‘straitjacket’

Beppe Grillo, the leader of Italy’s populist Five Star Movement, has launched a full-throated attack on the euro, saying Rome should abandon what he called an “anti-democratic straitjacket”.

Mr Grillo, whose party is the second most popular in Italy, demanded the government formulate a “plan B” to exit the single currency and “tack back our monetary sovereignty”. The comedian has become an increasingly trenchant critic of the euro at a time of rising euroscepticism across the Italian political landscape, spurred in part bij the agonies of Greece and its prolonged bailout talks. But his attack on the single currency in an exensive blog post was nonetheless remarkable for its ferocity. It suggests Mr Grillo sees a political opportunity in doubling down on his anti-euro message in the wake of Greece’s last-minute acceptance of exacting terms for a third bailout. It is also a sign of political contagion, or concerns that populist forces might gain traction from the Greek crisis.

The Five Star Movement has been rising steadily in the polls since March.It is now garnering the support op nearly 25 per cent of Italian voters and has narrowed the gap with the ruling centre-left Democratic party led by Matteo Renzi, the prime minister. Mr Grillo was particulary scathing about Alexis Tsipras, the Greek prime minister, whom he had professed to admire before the deal was reached.

“It would be difficult to defend the interests of the Greek people worse than Tsipras did,” Mr Grillo wrote. “His refusal to exit the euro was his death sentence. He was convinced that he could break the marriage between the euro and austerity, but ended up delivering his country into Germany’s hands, like a vassal.”

Lees verder op The Financial Times >>>

VVD, D66 en Guy Verhofstadt werken samen met Moldavische maffiabankier om Grexit te stoppen en TTIP te pushen (4)

Griekse grootmoedertjes gaan straks fors meer betalen voor een glaasje tapwater. Maar waarom mag Griekenland er niet gewoon uit, die verkeerd opgezette muntunie? En waarom rommelen we er intussen drie instabiele landen bij? Guy Verhofstadt is erg tegen een Grexit en daar heeft hij financiële belangen bij. Maar zijn collega Rachida Dati (foto) uit Frankrijk maakt het nog bonter: deze politica krijgt een half miljoen per jaar van Suez, dat in Oekraïne wil gaan fracken en aast op het waterbedrijf van Griekenland. Drie maal raden wat de Grieken nu gedwongen moeten privatiseren? Juist.

Deel een gaat over het tolereren van corrupte en dictatoriale politici aan de randen van het Europese rijk, precies daar waar de uitbreiding gaat plaatsvinden;

Deel twee gaat over het enige wat daar te vinden is: olie en gas, dat we straks dankzij TTIP op milieu-onvriendelijke wijze gaan winnen;

Deel drie gaat over de persoonlijke belangen van Guy Verhofstadt bij Exmar en Suez, waar hij twee ton per jaar vangt. Dat verklaarde een hoop.

Dankzij wat tips en gegraaf weten we dat het veel erger is dan het lijkt. Verhofstadt is niet de enige. Daarom gaan we door met delen vier tot zes.

Guy pakt twee tonnetjes, zijn collega in het Europese parlement Rachida Dati krijgt twee-en-half keer zoveel van Suez.

Dati (1965) is een Franse beroepspolitica voor de conservatieve partij UMP. Na een studie economie vervult ze aantal functies, waaronder een bij de interne auditdienst van nutsbedrijf Suez. Daarna wordt ze adviseur van Nicholas Sarkozy, tot 2009 President van Frankrijk. Dati neemt zitting in zijn laatste kabinet, als Minister van Justitie. Sinds 2009 zijn de socialisten aan de macht in Frankrijk, Dati neemt nu daarom zitting in het Europese parlement.

Na verloop van tijd blijkt dat haar oude werkgever, Suez, haar privé met een half miljoen per jaar sponsort. Dat is licht controversieel, omdat de Franse staat een belang van een derde in dit nutsbedrijf heeft. Door Europese regels zijn overheden verplicht om al hun deelnemingen af te stoten en te privatiseren, zoals KPN en NS in Nederland. Om de een of andere reden gelden deze regels niet voor Frankrijk.

Lees dit artikel (nr 4 in serie van 6) van Arno Wellens verder op 925 >>>

You want EU facts? We Eurosceptics have got 1000 pages of them

EU enthusiasts want a fact-based debate. They should practise what they preach.

As Parliament winds down for the summer and MPs head back to their constituencies, debates around Britain’s future in or outside the European Union only show signs of heating up. A new group seeking the mantle of the “In campaign” launched on Monday and marked its arrival on the scene by calling for a “fact-based” discussion around what Britain’s future relationship with the European Union should look like.

At Business for Britain, we welcome any calls for a fact-based debate in this often highly-charged issue (in fact, we set out over 1,000 pages of them here). However, it seems that, even though they’ve only been established a few days, the “In campaign” seem to be breaking their own golden rule already. By pledging to give a voice to those who want to keep “Britain in Europe”, they seem to be asserting that leaving an unreformed EU (a set of institutions) is equivalent to divorce from Europe (a geographical land mass).

Given the presence of such an elementary error so early on in the campaign’s existence, it is probably worth undertaking a brief overview of some other prominent myths peddled by the “in at all costs” crowd which may rear their heads in the run up to the referendum.

Lees dit artikel van Matthew Elliott verder op The Telegraph >>>

Hoe Europese kaas meerdere vrijhandelsverdragen vertraagt

Tussen Europa en Amerika woedt een stille strijd over beschermde voedselnamen. Inmiddels heeft de kwestie zich tot een wereldwijde spijsoorlog ontwikkeld.

Het lijkt wel of je het over voedsel moet hebben voordat vrijhandelsverdragen gaan leven bij het publiek. Laat het woord chloorkip vallen en er gaat zelfs een siddering door je consequent kiloknallende buurvrouw.

Maar eigenlijk staat kaas voor een prangender kwestie dan die kip. Het is namelijk symbool geworden voor een belangrijke doorn in het oog van de Amerikanen: beschermde voedselnamen. In Europa heeft een flink aantal producten sinds enige tijd een beschermde status. Feta, mag bijvoorbeeld alleen zo heten als die uit een aantal specifieke Griekse streken komt en minstens 70 procent schapenmelk bevat. Iets soortgelijks geldt voor champagne en Scotch Whisky.

In Amerika vinden ze dat onzin. We maken verdorie al decennia gouda en feta in Wisconsin, fulmineerde het Amerikaanse parlementslid Paul Ryan onlangs nog met een stuk gouda in zijn hand. Wie wel eens in een Amerikaanse supermarkt geweest wist dat waarschijnlijk al. Van het schuimrubber dat daar voor feta doorgaat barst een Griek inderdaad spontaan in huilen uit. Een principekwestie, noemen de Amerikanen de vrijheid hun producten de naam te geven die ze zelf willen. Maar daarachter zit een sterke lobby van melkproducenten die al decennia neppers maken en hun handel in gevaar zien komen.

Lees verder op Vrij Nederland >>>

Rake kritiek op Obama’s EU-standpunt

Groot-Brittannië moet in de Europese Unie blijven als het land ook in de toekomst belangrijk wil zijn op wereldniveau.

Dat heeft de Amerikaanse president Barack Obama vorige week gezegd tijdens een interview met de BBC. De Britse omroep heeft delen van het interview donderdag naar buiten gebracht.

Een Brits EU-lidmaatschap ‘geeft ons veel meer vertrouwen in de kracht van de trans-atlantische unie’, stelt Obama. Hij noemde Groot-Brittannië de beste Amerikaanse partner omdat het land bereid is zijn macht in te zetten voor het belang van anderen. Obama hield ook een pleidooi voor de Europese Unie. Volgens de Amerikaanse president maakt de EU de wereld veiliger en welvarender.

De Amerikaanse president noemt in het interview de Britse premier een uitstekende partner om mee samen te werken. David Cameron voert in Groot-Brittannië openlijk een debat over de toekomst van de Britten in de Europese Unie. Er gaan geluiden op voor een Brexit; een Britse exit uit het Europees samenwerkingsverband.

Hieronder een ingezonden brief in de Daily Telegraph:

Beloofde gouden bergen van TTIP blijken molshoopjes

Het pleidooi van de ING-onderzoekers Bosgraaf en Leering voor het controversiële geschillenmechanisme ISDS in het handels- en investeringsverdrag TTIP verrast ons. Dit geheime tribunaal (ISDS staat voor Investor State Dispute Settlement) is immers een regelrechte ondermijning van de rechtsstaat. Allerlei regels ter bescherming van het milieu, werknemers en gezondheid komen op de tocht te staan.

De twee stellen dat het tribunaal niet leidt tot het terugdraaien van wetten. Uit de praktijk blijkt echter dat alleen al het dreigen met een miljardenclaim via ISDS voor landen genoeg reden kan zijn om mazen in de wet te creëren of wetten niet uit te voeren. Zo maakte de Indonesische overheid onlangs een uitzondering voor Newmont, een Amerikaans mijnbouwbedrijf, bij het invoeren van een nieuwe mijnbouwwet die de lokale economie moest stimuleren.

Het bedrijf had een schadeclaim ingediend omdat de nieuwe wet zijn winsten zou aantasten. En in de zaak van het Zweedse energiebedrijf Vattenfall versus Hamburg legde het milieu het loodje toen het stadsbestuur besloot om de milieueisen aan een kolencentrale, die nota bene verplicht waren gesteld door de EU, af te zwakken nadat Vattenfall met een schadeclaim van 1,4 miljard euro had gedreigd. Egypte wordt geconfronteerd met een claim van 82 miljoen euro van het Franse bedrijf Veolia, nadat het land besloot het minimumloon te verhogen.

Volgens ons valt het niet uit te leggen waarom het nodig en gerechtvaardigd is dat Amerikaanse bedrijven de Nederlandse rechter via een apart tribunaal kunnen omzeilen, en zo schadeclaims van astronomische omvang kunnen indienen. Anders dan de ING-onderzoekers beweren, krijgen deze bedrijven hiermee niet dezelfde rechten als binnenlandse bedrijven: ze krijgen meer rechten.

Lees verder op de Volkskrant >>>

Kritiek van PVV op EU-servies ‘beledigend’

De PVV in het Europees Parlement is te ver gegaan met haar kritiek op het plan van de Europese diplomatieke dienst om een eigen servies aan te schaffen. Woorden als „fratsen” zijn onnodig beledigend voor de leidster van de dienst, EU-buitenlandchef Federica Mogherini.

Dat stelt een bureau van het EU-parlement in een brief die de PVV vrijdag openbaarde. Het bureau bekeek de kritische vragen van PVV-Europarlementariër Vicky Maeijer aan Mogherini. Het bureau wil dat Maeijer haar opmerkingen aanpast voordat de brief wordt doorgestuurd. Maar de PVV weigert.

Maeijer wilde van Mogherini weten of ze dit soort „fratsen” voortaan van haar eigen salaris van 24.000 euro belastingvrij per maand kan betalen. Het parlement stelt voor „fratsen” te vervangen door „uitgaven”. Ook de verwijzing naar de omvang van het loon zou moeten worden geschrapt.

„Brussel laat zich weer eens van haar beste kant zien”, stelt Maeijer in een reactie. „Andermans geld zonder gêne over de balk gooien en niet welgevallige vragen censureren. Daar gaan wij natuurlijk absoluut niet aan meewerken. Fratsen van 3 miljoen euro voor serviesgoed en een belastingvrij salaris van 24.000 per maand zijn inderdaad beledigend, voor de belastingbetaler wel te verstaan!“

Lees verder op de Telegraaf >>>

Dijsselbloem zet nationale democratie op een zijspoor

In zijn programma voor de Eurogroep pleit Jeroen Dijsselbloem voor Brusselse planbureaus die de nationale politiek mogen vertellen wat wel en niet mag.

Schrijver Milan Kundera onderscheidde twee typen provincialisme. Het grote-landen-provincialisme bestaat eruit dat men weinig oog heeft voor wat van buiten komt, het eigene is genoeg. Het provincialisme van een klein land daarentegen, gaat juist uit van een grote waardering voor de buitenwereld. Een wereld die desalniettemin gezien wordt als vreemd en onbereikbaar. Vandaar de neiging van een kleine natie om haar belangrijke figuren te omhelzen, want deze verschaffen haar trots en houvast.

Kundera had het over schrijvers, maar ook voor politici gaat het op.

De herverkiezing van Jeroen Dijsselbloem tot Eurogroepvoorzitter leidde tot trotse reacties in de vaderlandse pers. ‘Geduldig als een os‘, kopte de Volkskrant. De reportage in deze krant over de benoeming repte met nauwelijks ingehouden enthousiasme over ‘de dominantie van Holland’ en ging vergezeld van een reusachtige foto van een koel kijkende Dijsselbloem die hoog uittorende boven zijn Europese collega-politici.

Kundera indachtig is het enthousiasme voorstelbaar. Het staat echter een inhoudelijke reflectie in de weg.

Feitelijk is in 2010 niet Griekenland gered maar de private crediteuren – van Deutsche Bank tot ING. De trojka opereerde daarbij volgens het mechanisme van een incassobureau. Het nam de vorderingen op Griekenland over. Sindsdien probeert het de rekening op Griekenland te verhalen. De staat heeft daarbij middelen ter beschikking die banken niet eens hebben; de ultieme dreiging is dat de Europese Centrale Bank het Griekse bankenstelsel opblaast.

Lees verder op de Volkskrant >>>