Schuld eurolanden groeit sneller dan economie

Ondanks de bezuinigingen is de totale schuld van alle eurolanden het afgelopen jaar opnieuw gestegen, naar 9,4 biljoen euro. Dat is ruim 250 miljard euro meer dan vorig jaar.

Van de grote eurolanden zagen Frankrijk en Italië hun schuld als percentage van de totale omvang van hun economie sterk oplopen. De Fransen staan voor 2.089 miljard euro in het krijt, wat neerkomt op 97,5 procent van het bbp. De Italiaanse overheidsschuld is opgelopen tot 2.184 miljard euro, ofwel ruim 135 procent.

In Duitsland bleef de staatsschuld min of meer stabiel op 2.176 miljard euro, terwijl de economie groeide. Daardoor verbeterde de schuldratio met een half procentpunt naar 74,4 procent. Het CBS meldde eerder al dat de Nederlandse schuld (459 miljard euro) is gestegen van 67,9 naar 68,9 procent van de totale omvang van de economie.

De eurolanden hebben onderling afgesproken dat de staatsschuld niet hoger mag zijn dan 60 procent van het bbp. Afgezien van Luxemburg en enkele latere toetreders tot de muntunie in Oost-Europa voldoet geen enkele lidstaat aan die norm.

Bronnen: RTLZ en de Volkskrant

Gooi publieke functies open voor mensen zonder politieke partij

De ledentallen van politieke partijen nemen systematisch af, nog maar een paar procent van de Nederlanders is lid. Het publieke bestuur zou moeten meebewegen met die ontwikkeling, maar dat gebeurt niet, aldus Thierry Baudet. ‘Een ieder die onafhankelijk denkt zal zich niet willen binden aan een politieke partij. En als je ziet wat er nu komt bovendrijven in de politiek… dat kan toch niet de bloem der natie zijn?’

Daarnaast zijn partijpolitieke benoemingen zijn strijdig met de Grondwet. Artikel 3 stelt dat alle Nederlanders op gelijke voet in openbare dienst benoembaar zijn en artikel 1 verbiedt discriminatie wegens o.a. politieke gezindheid. Maar de politici hebben voor zichzelf een uitzondering opgenomen in de Wet Gelijke Behandeling.

Beluister het radiofragment uit Dit Is De Dag:

U kunt het burgerinitiatief tegen partijpolitieke benoemingen tekenen bij www.meerdemocratie.nl.

Tsipras is nog niet van de oligarchen af

Het zijn altijd korte, krachtige namen, de namen van Griekse banken. Meestal vernoemd naar de plaats van vestiging, Athene, Piraeus of Kreta. Neutrale namen zijn het, die een begin of juist een eind suggereren, zoals Alpha Bank en Omega Bank.

Ook Proton Bank riep ooit een beeld op van soliditeit, van een bank waar je geld prudent wordt beheerd. Maar schijn bedriegt. Laten we eens inzoomen op Proton Bank, tot de nationalisatie in 2011 eigendom van de illustere magnaat Lavrentis Lavrentiadis.

Deze oligarch deed precies waar Griekse bankiers om bekendstaan: slinks boekhouden. Hij leende 900 miljoen euro van ‘zijn’ bank om zijn slecht lopende privébedrijven mee overeind te houden. Begin 2011 werd Lavrentiadis aangeklaagd voor fraude, verduistering, witwassen en contractbreuk.

De oudere Grieken geven Lavrentiadis de bijnaam ‘de nieuwe Koskotás’. Misschien was de als kind naar Amerika geëmigreerde George Koskotás (1954) wel het prototype van de tycoon die genadeloos gebruikmaakte van de zwakte van de Griekse instituties. Toen de slimme zakenman in 1979 terugkeerde naar zijn geboorteland ging het razendsnel met zijn carrière. Op het hoogtepunt was Koskotás eigenaar van de Bank van Kreta, van het mediabedrijf Grammi en van voetbalclub Olypiakos. ‘K’ zoals de schrijver Vassilikos hem noemt in het gelijknamige boek, bleek een financieel wonderkind, een goochelaar met rekeningen en renteverschillen.

Koskotás creëerde een machtsstructuur die Oxford-professor Pavlos Eleftheriadis in zijn boek Misrule of the Few diaploki noemt: een web van relaties tussen steenrijke families, media, bedrijven en politiek. Griekenland, zo zegt hij, wordt in feite geregeerd door oligarchen (letterlijk: weinigen heersen) met directe banden met de politiek.

Lees verder op de Volkskrant >>>

Niet een Grexit, maar een Finnxit

A petition to hold a referendum on Finland’s exiting the Eurozone has been signed by more than 27,000 residents, as of Tuesday, after it went live for voting on July 16.

The author of the initiative is Paavo Vayrynen, former foreign minister of Finland, who is currently a member of the Centre Party, the largest parliamentary party in the country.

In his blog, the politician wrote that the Finns should follow the path of the Nordic nations, which did not give up their national currencies upon joining the European Union and thus have the freedom to pursue a more flexible fiscal policy.

According to Vayrynen, the issue of withdrawal from the monetary bloc is not yet on the government’s agenda, However, he recommends that it should be decided through a referendum proceeded by a public debate to weigh up all the pros and cons.

In order to submit the petition for the parliament’s consideration, the initiative must receive at least 50,000 signatures, collected within the term of six months.

The Nordic nations of Denmark and Sweden are EU members but do not use the euro.

Bron: Sputnik

Van uw belastingcentjes: een druivenschilmachine in de kantine van het europarlement

Wij vragen u: wie eten er druiven zonder velletjes? Wie?

Brusselse politici en ambtenaren wensen geen velletjes. Dat is bah. En de EU-politici en ambtenaren zijn blijkbaar ook nog te lui om zelf hun druiven te pellen, die willen ze het liefst gepeld en al op porseleinen servies met gouden EU-vlaggen geserveerd krijgen… Als deze twee voorbeelden niet illustreren dat de kloof tussen belastingverspillers en belastingbetalers echt gekmakende proporties heeft aangenomen, dan weten wij het ook niet meer.

Het personeel van de met ruim drie miljoen subsidie gefinancierde kantine wil uiteraard ook geen druiven pellen. Dat is slavenarbeid. Dus ambtenaren hebben hun oog laten vallen op een dure machine. Want een druiven met een velletjes: het zou verboden moeten worden! Net als rechte bananen, rare komkommers en kleine aardbeien (terwijl iedereen weet dat die juist het lekkerst zijn). Hebben die mensen geen ‘echte’ problemen aan hun hoofd?

Lees het artikel op de Daily Express >>>

Spanje is diep de afgrond ingedoken

Zeven jaar na het begin van de huizencrisis zijn huisuitzettingen in Spanje nog aan de orde van de dag. De nieuwe linkse burgemeesters mengen zich persoonlijk in de strijd, maar vaak tevergeefs.

‘Tien jaar heb ik trouw afgelost; als ik nu mijn huis inlever, moet ik nog een ton aan de bank bijpassen’, stelt een man bedremmeld vast. Het inloopspreekuur voor de lokale afdeling van het Platform van Hypotheekslachtoffers is volgestroomd. Op een kale bovenverdieping van het schamel ingerichte buurthuis Pumarejo, in de centraal gelegen volkswijk van Sevilla, vertellen twaalf kandidaten voor een huisontruiming van hun gevecht met de banken. ‘Iedere dag werden we gebeld door de bank, verschrikkelijk’, zegt een vrouw.

‘Voor de meesten van ons geldt: eerst eten, dan de hypotheek betalen’, vat Mariluz Perujo (45) de verhalen samen. ‘De banken willen precies het omgekeerde, zelfs als je niets meer hebt.’ Maar, zo houdt zij haar publiek voor, ‘als wij gezamenlijk de onderhandelingen over jullie schuld organiseren, zal je zien dat er vaak toch een oplossing valt te regelen’. Zo blijken banken onder druk toch meer bereid tot mildere betalingsregelingen. ‘Het doel is: ontruiming voorkomen en als het niet anders kan, geen restschuld.’ Aan de tafel wordt verwachtingsvol geknikt.
Grove schending

Zeven jaar na het knappen van de bubbel zit Spanje nog altijd middenin de ravage die de huizencrisis heeft veroorzaakt. Sinds de crisis in 2008 toesloeg, vonden rond de 600.000 ontruimingen plaats, vooral van gezinnen die de hypotheek niet konden betalen, zo meldde Amnesty International deze week. Volgens de mensenrechtenorganisatie, die de ontruiming een grove schending van het recht op goed onderdak noemt, liggen nog eens 215 duizend zaken bij de rechter te wachten op een ontruimingsbevel.

Het platform, dat huisuitzettingen probeert te voorkomen, geldt als het meest succesvolle initiatief van de straatbeweging waar de nieuwe Podemospartij uit voortgekomen is. Je kunt er terecht voor een tiendelige stoomcursus in hypotheekrecht, aflossingssystemen en sociale huur, vertelt Perujo. Nadat zij en haar man hun baan verloren, dreigde ze twee jaar terug uit haar huis gezet te worden. Door de onderhandelingen met de bank samen met lotgenoten via het platform te doen, wist ze een oplossing af te dwingen. Nu helpt ze anderen op weg.

Lees dit artikel van Steven Adolf verder op de Volkskrant >>>

Greece deal was designed not to be accepted

German Finance Minister Wolfgang Schäuble had a plan to push Greece out of the euro zone. Chancellor Merkel wasn’t sure what to do about it. The result is widespread resentment of Germany and a damaged Franco-German relationship.

There are days when Wolfgang Schäuble’s staff would prefer to be somewhere else. In Timbuktu perhaps, or up on the Acropolis. In any case, far, far away.

Last Thursday, the German finance minister rolled into an elevator in the Reichstag in Berlin. He was irritated, for he soon had to appear before the Affairs of the European Union Committee to defend a bailout plan for Greece that he didn’t even believe in. “Grottenfalsch,” as he would say — “dreadfully wrong.”

In his wheelchair, Schäuble leaned to one side and rubbed his face. “What about the appointment at 5:30 p.m.?” he wanted to know. “It’s in the schedule,” a staffer responded, immediately wishing he was somewhere else. “In the schedule?” When Schäuble gets irritated, he doesn’t raise his voice. Instead he stretches out his vowels like a rubber band. “Scheeeeeeedule,” he said, and then issued an order: “Call the chancellor’s secretary and ask where it is.”

He then inhaled, flashing a pugnacious smile and turned his wheelchair around. He then prepared for battle of a kind he had never before fought in his long political career — a battle against the Greek government, against American economists, against large swathes of European public opinion and also, to some extent, against the chancellor herself.

Had it been up to Schäuble, Germany would have shown the Greeks the euro-zone door long ago. His problem, however, is that the chancellor doesn’t share this sentiment. Merkel rejects his insistence because she doesn’t want to go down in history as the government leader responsible for the disintegration of Europe.

Lees verder op Der Spiegel >>>

EU-miljarden maken Polen nog allesbehalve innovatief

De afgelopen zeven jaar besteedde Polen miljarden euro’s EU-steun aan innovatie. Ondanks deze manna bungelt het land samen met Roemenië en Bulgarije helemaal onderaan de Europese ranglijsten van innovatiekracht. Een nieuwe injectie van bijna tien miljard moet daar de komende jaren verandering in brengen.

Die verandering is hard nodig. Economen waarschuwen dat het huidige groeimodel, gebaseerd op lage lonen, op termijn niet houdbaar is. Zeker niet nu de politieke druk groeit om de salarissen te verhogen. Daarom klinkt in Polen overal het toverwoord ‘innovatie’. Dit keer moet het geld uit Brussel beter worden besteed.

Het Europese geld is goed zichtbaar. Bijvoorbeeld in Rzeszow, een provinciestad zo groot als Groningen in het zuidoosten van Polen. De afgelopen jaren maakte ruim een half miljard euro subsidie als een toverstokje alles fris en nieuw: het museum onder de markt, de imposante brug over de Wislok, de snelweg naar het westen, maar vooral het technologiepark bij de gemoderniseerde luchthaven.

Piotr Zawada stuurt zijn hybride auto vrijwel geruisloos tussen de glanzende nieuwbouw door. Als vice-voorzitter van het lokale ontwikkelingsagentschap RARR zag hij vanaf 2008 hoe de kavels die met Europese steun bouwrijp werden gemaakt een voor een werden volgebouwd. Vooral door de luchtvaartindustrie, die hier traditioneel sterk is.

“Aeropolis is 166 hectare groot en telt 38 productiebedrijven”, vertelt hij. Op het technologiepark staat ook een ‘incubator’ voor startende ondernemers. Een lege hal, een lege conferentieruimte, een lege gang met daaraan kantoren die allemaal op slot zitten. Een bewaker en een schoonmaakster zijn het enige teken van leven in het gloednieuwe pand.

“Alle ruimte is verhuurd”, verzekert de RARR-vice-voorzitter. “Er zijn hier 28 startups gevestigd.” Blijkbaar wordt er deze vrijdag elders geïnnoveerd. Het geld voor het technologiepark komt uit de EU-potten voor innovatie. Hoeveel innovatie al die nieuwbouw oplevert, blijft vaag.

Lees verder over de EU-illusie van maakbaarheid en gekochte ‘vriendschap’ op Trouw >>>