Auteur: Burgercomité-EU

Is er iemand die gelooft dat het Griekse reddingsplan nog om een redding gaat?

Geplaatst op by 0 reacties

Het derde reddingsplan voor Griekenland ligt bijna bij de drukker. Hoewel: is er iemand die gelooft dat het nog om een redding van wie dan ook gaat?

Een hoog Europees functionaris zei me dat ik me niet zo druk moest maken over het nodeloze lijden van miljoenen Grieken. Binnen 50 jaar zouden we immers de Verenigde Staten van Europa hebben en was dat lijden maar een detail in de geschiedenis. Alles hangt dus af van het perspectief dat je inneemt.

De cynische realpolitik van de een wordt door de ander als visionair beschouwd. Zo gauw een elite opgesloten zit in een bunkermentaliteit, komt het er alleen nog op aan gelijk te krijgen. Griekenland moet lid blijven van de euro tegen elke prijs, hoor je dan. Ieder nuchter mens zou dan argwaan moeten krijgen: hoezo elke prijs? De Europese Unie is een politiek project, de euro als muntunie daarentegen moet in de eerste plaats draaglijk zijn voor de economie.

Je kunt een land in een muntunie stoppen waarin het niet thuishoort en zo zijn economie versmoren. Het drama is dat zij die de muntunie creëerden, zich destijds niet bewust waren van de consequenties. Of juist wel, wat nog erger is. Van beiden bestaan voorbeelden in de Belgische politiek. Ook nu nog zijn er die voorspiegelen dat een land met grote structurele economische gebreken en een zieke combinatie van cliëntelisme en corruptie even zijn obstakels voor welvaart uit de weg kan ruimen. Bij de grootste structurele problemen horen de enorme pensioenfactuur en het feit dat Griekenland vier keer zoveel onderwijzers op de loonlijst heeft als Finland, terwijl de Finse onderwijsprestaties aan de top staan, en de Grieken onderaan bengelen.

Lees deze column van Ivan Van de Cloot (hoofdeconoom van Itinera Institute en professor aan de Antwerp Management School) verder op De Morgen >>>

WikiLeaks biedt ton voor lekken verdragstekst TTIP

Geplaatst op by 0 reacties


Klokkenluiderscollectief WikiLeaks looft een beloning uit van 100 duizend euro voor het lekken van de tekst van het Trans-Atlantisch Vrijhandels- en Investeringsverdrag (TTIP). Dinsdag haalde de website via crowdfunding al ruim 21 duizend euro op.

Het lek moet komen uit een select gezelschap. Alleen nauw betrokken onderhandelaars en enkele multinationals kunnen de voorlopige tekst van het vrijhandelsverdrag tussen de Verenigde Staten en de Europese Unie inzien. Tot nu toe hebben nationale parlementen geen inzicht gekregen in de teksten waarover wordt onderhandeld. Namens Nederland voert minister Ploumen (Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking) de gesprekken.

In het persbericht over de inzamelingsactie schrijft WikiLeaks dat vrijhandelsverdragen als TTIP ‘een regime creëren’ dat de mogelijkheid schept voor multinationals om de ‘wettelijke soevereiniteit’ van elk land in te perken. Een voorbeeld hiervan is de zogeheten ISDS-clausule, die het investeerders, meestal bedrijven, mogelijk maakt staten aan te klagen als die een wet aannemen die niet in lijn is met het gesloten vrijhandelsverdrag. Critici vrezen dat de macht van nationale overheden hierdoor aanzienlijk wordt ingeperkt.

Lees verder op de Volkskrant >>>

Rara waarom vindt het Wereld Natuur Fonds EU-natuurbeleid effectief?

Geplaatst op by 0 reacties

We konden gisteren in De Correspondent lezen dat er alle reden is om blij te zijn met het Europese natuurbeleid. Dit beleid blijkt een groot succesverhaal. Kijk maar naar het toegenomen aantal beschermde natuurgebieden, de enorme hoeveelheid wolven in Europa en de bijna twintig procent van het EU-grondgebied die is erkend als ‘beschermde natuur’. Allemaal dankzij de EU. Met zoveel enthousiasme over EU-beleid moet er wel een addertje onder het gras zitten.

De bron van De Correspondent is de directeur van het Nederlandse Wereld Natuur Fonds (WNF). Bij een publieke consultatie van de Europese Commissie meldde het WNF samen met verschillende andere natuurorganisaties dat bijvoorbeeld de ‘vogel en habitatrichtlijn’ heel belangrijk is. Deze EU-richtlijn is ‘zeer geschikt’ om ‘soorten en leefgebieden te beschermen’ en ‘zeer doeltreffend’ om de natuur te beschermen. Het is slechts een voorbeeld uit een langere lijst. Ook melden deze organisaties dat er ‘nog steeds behoefte is’ aan meer EU-wetgeving op natuurgebied.

Als natuurorganisaties massaal zeggen dat EU-beleid zinvol is, heeft het dan zin daaraan te twijfelen?

Het verhaal van de WNF-directeur is een mooi voorbeeld hoe steun voor EU-beleid kan worden verkregen. Niet de Europese Commissie of het Europees Parlement zegt dat het natuurbeleid een succes is, het zijn onafhankelijke maatschappelijke organisaties die dat doen. Voor veel burgers hebben zulke organisaties een belangrijke signaalwerking: “Ik weet niks van milieubeleid, maar zij zullen wel weten wat goed is.”

Maar GeenStijl liet het gisteren al zien: maatschappelijke organisaties kunnen in de EU-context niet zonder meer worden vertrouwd: ze worden vaak deels door de EU betaald. Officieel is de reden dat het bedrijfsleven veel geld heeft om in Brussel te lobbyen en dat maatschappelijke organisaties daarom op een achterstand staan. Daarom steekt de Europese Commissie er geld in. Zo ontstaat ‘een gelijk speelveld’ en kunnen maatschappelijke organisaties volwaardig meepraten in het Brusselse praatcircuit.

Uit het werk van onderzoeker Christopher Snowden blijkt dat verschillende maatschappelijke organisaties niet eens zouden bestaan als ze niet door de Europese Commissie zouden worden gefinancierd. Een groot aantal milieuorganisaties is financieel gedeeltelijk afhankelijk van de Commissie. Wat schetst onze verbazing? Deze gesubsidieerde organisaties lobbyen in Europa voor beleid waar weinig maatschappelijke steun voor is en waar de Europese Commissie meer steun voor wil: namelijk meer Europese bemoeienis.

Lees dit artikel van Chris Aalberts verder op The Post Online >>>

Moldavië is failliet, ondanks Nederlandse ontwikkelingshulp voor witwassende maffiabank

Geplaatst op by 0 reacties

De Tweede Kamer heeft jl. juni haar zegen gegeven aan het associatieverdrag van de EU met Moldavië.

Moldavië zit nog maar net bij de EU (de facto, niet de jure) of het is al failliet. Dat gaat ons weer geld kosten. En via het FMO heeft Nederland al € 100 miljoen gedoneerd aan maffiabank Moldinconbank. Waarom doen we dat eigenlijk?

Bij elk topic over dit land is het verstandig om er een kaartje bij te plaatsen. Bij deze. Moldavië is het armste land van Europa, heeft drie miljoen inwoners waarvan de Russische minderheid zich wil afsplitsen en heeft een afschuwelijk criminaliteitsprobleem. Het bankwezen is compleet corrupt en dient als doorvoerhaven van grote sommen Russisch zwart geld. Het land zelf produceert synthetische drugs, het is eigenlijk het XTC-lab van het oostblok. Hiermee wordt naar schatting minstens € 200 miljoen per jaar verdiend. De grootste inkomstenbron is gedwongen prostitutie. Volgens experts zijn er tussen 1995 en 2008 niet minder dan 400.000 vrouwen en meisjes, sommigen pas twaalf jaar, gekidnapt en tot prostitutie gedwongen. Op dit moment ligt dat aantal waarschijnlijk op 25.000 per jaar.

De gelden uit de criminaliteit worden via onder andere Nederland witgewassen. Dat gaat zo. Een Moldavische crimineel verdient geld met hosselen, waardoor hij met grote bergen contanten zit. Als gangster stuur je immers geen facuurtje met BTW, maar reken je contant af. Na een tijdje begint zijn meterkast uit te puilen met volgepropte vuilniszakken en is hij bang zelf beroofd te worden. Daarom brengt hij zijn geld naar een maffiabank, bijvoorbeeld Moldinconbank. Die is al eens veroordeeld voor witwassen, zie de uitspraak hieronder, maar gaat daar voorlopig mee door. Omdat de directie iets met het klimaat wil doen geeft Nederland overigens € 100 miljoen subsidie, daarover straks meer.

Lees dit artikel van Arno Wellens verder op 925 >>>

Raam dicht, deur wijd open

Geplaatst op by 0 reacties

Uit het feit dat migranten hier komen, volgt niet dat ze het recht hebben hier te zijn.

Deze maand is het alweer acht jaar geleden dat Hendrik Jan Schoo overleed. Hij was met 61 veel te jong. Voor mij was ‘HJ’, eerst hoofdredacteur van Elsevier, later Volkskrant-commentator, een baken in de vaderlandse journalistiek. Weg van het journalistieke moralisme, de feiten wegen. Die aap moet van je schouder, zei hij. Let niet op wat ze ervan denken, maar schrijf op hoe het volgens jou zit. Ik dacht aan hem toen de hoofdredacteur van deze krant van de week een serie aankondigde over het vluchtelingenvraagstuk. Zo’n serie had Schoo vijftien jaar geleden ook geschreven.

Er zijn meer conflicten in de buurt dan ooit, schreef Philippe Remarque in zijn inleiding. Hogere hekken helpen niet. Kunnen we andere mogelijkheden verkennen? Altijd goed, een brandende kwestie bespreken. Maar ik houd ook mijn hart vast. Zijn er andere smaken dan lágere hekken en als we ze niet buiten kunnen houden, laten we ze binnen? Het boekje van Schoo ligt voor me: De verwarde natie – dwarse notities over immigratie. Hij schreef zijn columns tussen 1994 en 2000. Verschillen zijn er, 9/11 was nog niet gebeurd, geen Irakoorlog, geen vergeefse bezetting van Afghanistan. Geen IS, geen Syrische oorlog, ook geen slachtpartij bij Charlie Hebdo.

Er zijn ook overeenkomsten, de meeste deprimerend. Zoals de landen van waaruit de meeste vluchtelingen komen. Dat waren ook toen al Afghanistan, Irak, Iran en Somalië. Dat relativeert het sentiment dat de mensenstroom onze eigen schuld is, want een direct gevolg van het westerse geblunder in de Irakoorlog. Zo kom ik op het hoofdpunt van Schoo’s kritiek, dat ook vijftien jaar later nog hout snijdt: de subtekst van alle argumenten voor het toelaten van meer migranten is nu net als toen dat er eigenlijk geen argumenten tegen zijn.

Net als toen is er een glijdende schaal tussen vluchtelingen, asielzoekers, migranten en overige vreemdelingen. Uit het feit dat ze komen, volgt dat ze allemaal het recht hebben om hier te zijn. Met goed fatsoen kun je niet tegen zijn. Op zijn Schoo’s: ‘Het feit werd vanzelf tot norm.’ Ik denk niet dat de ellende in de wereld nu groter is. In de jaren tachtig woedde de oorlog tussen Irak en Iran met een miljoen doden. De slachtoffers van de terreur van Saddam Hoessein vielen bij tienduizenden, die van Hafez al Assad (de vader) idem.

Het verschil is dat de wereld kleiner werd, de iPhone verscheen en dat de verwachtingen van migranten hoger werden.

Ook nu nog wordt met man en macht geprobeerd dit probleem buiten de politiek te houden.

Lees deze column van Martin Sommer verder op de Volkskrant >>>

NL is verworden tot export gericht lage-lonen land en belastingparadijs voor multinationals

Geplaatst op by 0 reacties

Er is niet links en rechts, er is het extreme midden en de rest.

Iedereen die links is, kent de totale verbijstering. Het partijprogramma van de PvdA is links. In verkiezingstijd zijn de uitspraken van de PvdA-lijsttrekker links. De rapporten van het Wetenschappelijk Bureau zijn links.

Maar als na de verkiezingen een coalitie –welke samenstelling ook, hoe groot het PvdA-aandeel ook- gevormd is, dan is het beleid rechts. Zo ging het in 1994. Zo ging het in 1998. Zo ging het in 2006. En zo ging het ook na 2012: alsof Polanyi nooit geschreven heeft, dwong Klijnsma bijstandsgerechtigden tot proto-dwangarbeid; alsof multinationals geen fiscale deals sluiten met het Ministerie van Financiën, legde de kamerfractie samen met de PVV per motie vast dat Nederland geen belastingparadijs is; alsof het ISDS niet de natte droom is van het bedrijfsleven, steunt Ploumen TTIP. En Dijsselbloem liet bankiers van SNS Reaal tijdens de redding in 2013 hun bonussen houden maar zaagt Griekse gepensioneerden bij hun knieën af. Natuurlijk, PvdA-leden wisten te voorkomen dat ongedocumenteerden verder gecriminaliseerd worden. Maar als het tegenhouden van één rabiaat rechts plan -hoe noodzakelijk en knap dat verzet ook is – volstaat om als links te gelden, dan stelt links niets voor.

Hoe het gapende gat tussen woord en daad te verklaren? Inderdaad, coalitievorming gaat niet zonder compromissen, niet zonder water in de wijn, niet zonder het bouwen van bruggen, niet zonder over schaduwen heen te springen, niet zonder nuance, niet zonder realiteitszin. Allemaal waar, maar Tariq Ali geeft in zijn recente boek The Extreme Centre een andere verklaring. De verklaring is zijns inziens eigenlijk doodeenvoudig. Sociaaldemocraten handelen niet links, omdat zij niet links zijn. Zo simpel is het.

Lees deze column van David Hollanders verder op Joop >>>

VVD, D66 en Guy Verhofstadt werken samen met Moldavische maffiabankier om Grexit te stoppen en TTIP te pushen (5)

Geplaatst op by 0 reacties

Frankrijk is zo blut dat het geen geld meer heeft voor onderhoud van het Louvre. Daarom neemt het giften aan van een dictator. Die vraagt daar wel wat voor terug, bijvoorbeeld het recht om prominente Franse politici douceurtjes toe te stoppen. Die zorgen er dan voor de EU niet te kritisch is, als de desbetreffende dictator protesterende studenten stukmept en journalisten de cel in smijt. In een wereld met een verarmend Europa hebben verse kredieten en energiezekerheid een prijs, in democratische zin wel te verstaan.

Dit is deel vijf in de reeks over de schimmige types die we tegenkomen, als we de Europese unie almaar groter willen maken. Als we eenmaal de Zwarte Zee zijn overgestoken ontdekken we dat de uitbreiding twee doelen dient. Ten eerste is er de wens om een zo groot mogelijke muntunie te vormen, zodat ‘ze onze komkommers eten’. Wellicht net zo belangrijk is de ‘Energy Union’. Daar lezen we in de Nederlandse kranten vrij weinig over.

De ‘energie-unie’ komt erop neer dat alle landen van de EU gezamenlijk gas, kolen en olie inkopen in bevriende landen aan de buitengrenzen. Dan komen we al snel in Centraal-Azië. Georgië heeft recentelijk een associatie-verdrag getekend met de EU, in de hoop op bescherming in de warme schoot van Angela Merkel. Hoeven we allemaal niet geheimzinnig over te doen, het wordt gewoon netjes vermeld in de ‘regeringsverklaring’ van de commissie-Juncker.

Waarschijnlijk boeit Georgië ons niet echt. Een grens verder en we zitten in Azerbeidzjan, dat land zit inderdaad bomvol met waardevolle fossiele brandstoffen. De EU wil dus graag de banden met dat land aanhalen. Dat heeft nog wat bijkomende voordelen: dankzij de olierijkdom is het daar makkelijk lenen. Bovendien valt er veel geld te verdienen voor een beperkt aantal bedrijven, die zijn zo slim om de crème de la crème van de Belgische en Franse politiek wat eurotonnetjes toe te stoppen.

Hoofdrolspeler in deze is Suez, zeg maar het NUON van Frankrijk. Het belangrijkste verschil is dat de Franse staat wel een significant belang heeft in dit nutsbedrijf, waarmee het land Europese regels naast zich neerlegt. Een andere aandeelhouder is beleggingsmaatschappij Sofina, die Guy Verhofstadt jaarlijks € 138.277,64 toestopt om vier vergaderingen bij te wonen.

Lees dit ontluisterende artikel (deel 5 van serie van 6) van Arno Wellens verder op 925 >>>

Willen wij de totale euro?

Geplaatst op by 0 reacties

In plaats van op de schreden terug te keren, wordt in Brussel gekozen voor een volgende vlucht naar voren, gestapeld op de vorige.

Gokkers hebben, als ze verloren hebben, de neiging door te gokken om het verlies goed te maken. Her en der in regeringskantoren in Europa en in Brusselse vergaderzalen gebeurt iets soortgelijks rond de euro. Er wordt een nieuwe – zogenaamd laatste – gok gewaagd, in een poging de schade van de vorige goed te maken.

Het heeft ook iets van een groepje wandelaars. Ze slaan op goed geluk een mooie, veelbelovende weg in, die gaandeweg doodlopend lijkt te zijn. In plaats van terug te keren naar het punt waar ze de verkeerde afslag namen, proberen de wandelaars koppig de eenmaal ingeslagen weg aan te houden.

Er is nog een mechanisme gaande. Dat heet: Never waste a good crisis, grijp een (economische) crisis aan om plannen door te drijven die je er buiten crisistijd nooit doorheen had gekregen.

De gokker, de verdwaalde wandelaar, de crisis-benutting: het is allemaal van toepassing op wat er sinds het begin van de eurocrisis gaande is. Ook deze zomer wordt verder gegokt, verder gedwaald, en wordt de eurocrisis dankbaar aangegrepen voor ingrepen die anders geen schijn van kans hadden gemaakt.

Lees deze column van Syp Wynia verder op Elsevier >>>