Auteur: Burgercomité-EU

De slag om de afboeking van de Griekse staatsschuld kan beginnen: Lagarde versus Angela Merkel

Geplaatst op by 0 reacties

De eurolanden hebben een paar tijdelijke hechtdraden aangebracht om Griekenland een paar maanden overeind te houden. Een duurzame Griekse deal vergt overeenstemming tussen het Internationaal Monetair Fonds en de Duitse bondskanselier Merkel over schuldverlichting voor Griekenland.

De Griekse regering voelt goed aan van wie ze op dit moment het meest te verwachten heeft: het Internationaal Monetair Fonds (IMF).

Vrijdag heeft Griekenland het IMF officieel verzocht om deel te nemen aan de onderhandelingen over een derde steunpakket ter waarde van 86 miljard euro. Het IMF liet weten het verzoek in overweging te nemen.

De rol van het IMF, een mondiaal noodfonds waarbij 187 landen in de wereld zijn aangesloten, is cruciaal. En niet alleen omdat landen als Nederland het IMF er graag bij willen hebben voor de uitvoering van strenge bezuinigings- en hervormingsmaatregelen voor Griekenland.

Als er 86 miljard euro aan nieuwe leningen op tafel moet komen voor Griekenland, is het IMF hard nodig als medefinancier. De andere eurolanden voelen er namelijk weinig voor om dat bedrag helemaal zelfstandig op te hoesten.

Maar aan de betrokkenheid van het IMF zit een stevige prijskaartje, vooral voor Duitsland. Economen van het IMF hebben de afgelopen weken en maanden niet nagelaten te benadrukken dat de Griekse staatsschuld onhoudbaar is geworden op de langere termijn. Het IMF voorziet dat de Griekse staatsschuld door de nieuwe recessie de komende twee jaar makkelijk verder kan stijgen naar 200 procent van het nationaal inkomen.

Doordat Griekenland momenteel teert op zachte leningen van zijn schuldeisers en daardoor relatief lage rentes betaalt, is de financieringslast op korte termijn niet het grootste probleem. Zeker niet als nieuwe leningen voor Griekenland deels worden gebruikt om oude leningen af te lossen en rente te betalen. Het probleem wordt daarmee simpelweg verder naar de toekomst geschoven.

Lees verder op Z24 >>>

Wanneer accepteert Brussel dat het Euro-project niet oneindig is

Geplaatst op by 0 reacties

Na ‘n slechte deal over Griekenland is het tijd om Grexit en schuldsanering te accepteren, vindt Thomas von der Dunk.

Met het door veel media met een zucht van verlichting begroete dictaat van Brussel over Griekenland is Europa kapot. Het is, omdat het niets oplost en slechts uitstel van executie betekent, het slechtst denkbare flutakkoord dat gesloten had kunnen worden; een wurgcontract gebaseerd op volksverlakkerij en illusies met het doel om een onhoudbaar geworden idee-fixe te redden. De opgelegde bezuinigingen zijn economisch desastreus en de opgelegde hervormingen grotendeels onhaalbaar. Er wordt met alle obligate retoriek over nu aangegane verplichtingen om te ‘hervormen’ geen enkel structureel probleem opgelost omdat het onoplosbare karakter van de problemen hardnekkig wordt ontkend.

Een dictaat: de gang van zaken betekent het einde van de democratie in Griekenland. De uitkomst maakt duidelijk dat een EU-lidstaat in zware economische problemen elk recht op zelfbeschikking verliest. Brussel kan een complete uitverkoop van het nationale tafelzilver verlangen, waarover een volk zelf niets meer te zeggen heeft. Verkiezingen doen er niet toe; er wordt zelfs niet eens meer de schijn opgehouden dat dat wel zo zou zijn.

Europa kapot: de meest fundamentele les van twee wereldoorlogen was dat men geen landen en volkeren openlijk vernederen moet, omdat de wrok waarin dat resulteert de kiem legt voor nieuwe conflicten. Dat was de les van het vervolg op de Vrede van Versailles.

Een wurgcontract: van de Grieken wordt meer van hetzelfde verlangd, terwijl de vorige bezuinigingen de problemen alleen maar verder hebben vergroot. De staatsschuld is geëxplodeerd, het bruto binnenlands product met een kwart verminderd, de werkeloosheid verveelvoudigd, de armoede enorm gestegen. De pertinente onwil van de meeste Europese regeringen om op grond van de gebleken ineffectiviteit van het rigide neoliberale beleid van de afgelopen jaren de koers bij te stellen, zorgt ervoor dat uitvoering van het dictaat Griekenland nog verder zal ontwrichten, eerst sociaal, en dan politiek.

Volksverlakkerij: weliswaar moeten sommige politici, onder wie ook Nederlandse, nu eindelijk toegeven dat er nog heel wat geld naar de Grieken zal gaan, maar de door alle economen geconstateerde oninbaarheid van de steeds verder oplopende Griekse schuld durven zij nog niet publiekelijk te erkennen. Nog steeds houden zij stug vol dat die tot de laatste cent zal worden afbetaald. De waarheid van NRC-columnist Coen Teulings – met een schuld van duizend euro aan de bank heb jij een probleem; met een schuld van een miljoen heeft de bank een probleem – durft ook de Nederlandse regering niet aan de eigen kiezers te vertellen.

Illusies: de belofte van Tsipras dat Athene nu echt werk gaat maken van de hervormingen. Ruim twee eeuwen geleden zag men onder invloed van de Verlichting in dat onder dwang afgelegde bekentenissen een gering waarheidsgehalte bezitten; daarom is de gerechtelijke tortuur toen afgeschaft. Brussel heeft die voor politici weer ingevoerd. De beloftes van Athene zijn waardeloos, omdat Tsipras slechts de keuze had tussen vierendelen en de hongerdood.

Lees verder op het NRC

The Euro is in trouble. But Romania still wants in

Geplaatst op by 0 reacties

The crisis in Greece hasn’t killed off Romania’s interest in the currency union.

The extraordinary political and economic turbulence of the Greek debt crisis has prompted widespread speculation that other European countries will now think twice before joining the 19-nation eurozone.

To assess these claims, The WorldPost took a closer look at reactions in Romania, the only European Union member nation that’s announced a target year for joining the currency area.

Greece’s experience has heightened concerns in Romania about joining the eurozone prematurely, experts told The WorldPost– but it hasn’t extinguished Romania’s interest altogether. Romania does not have the disdain for Greece common in the Baltic states and Slovakia, and in fact shares some of the Greek public’s wariness of austerity policies. But Romania’s emergence from communism and rapid transition to capitalism since the 1990s, and its more recent economic interdependence with German industry, have made eurozone membership a goal for the country’s political class.

European Union member nations are officially required to join the eurozone once they have met the criteria for integration, including stable inflation, low budget deficits and sustainable debt. Denmark and the United Kingdom have permission to remain outside the currency union. Sweden, which has been a member of the EU since the inception of the euro, has yet to meet the fiscal and monetary criteria for joining.

Romania declared at one point that it intended to join the eurozone in 2019.

Lees verder op de Huffington Post >>>

Bye Bye Mr Euro!

Geplaatst op by 0 reacties

De EU(ro) is mislukt. Volkomen mislukt. Zoveel is inmiddels wel duidelijk. Griekenland is een puinhoop. Frankrijk een enorm risico. Tegenstellingen tussen de lidstaten groeien met de dag. Wantrouwen heerst. Evenwichtige solidariteit is ver te zoeken. Een groot deel (waarschijnlijk de meerderheid) van de inwoners van de eurozone is het beu.

En wat is de reactie van de Eurofielen zoals Hollande, Verhofstadt en Pechtold? Bezinning? Een pas op de plaats maken? Nee. Uit pure paniek, anders kan ik het niet duiden, volgt er eensgezind uit hun monden een roep om MEER! MEER! MEER! Europa. De roep om een Europese Federatie wordt met de dag sterker. En dat is een doodenge ontwikkeling.

Allereerst de motivatie. We worden belaagd met leugens over de FAN-TAS-TISCHE samenwerking tussen Frankrijk en Duitsland. En de Euro natuurlijk. Wat een zegen voor het Europese volk. De Euro doet het zo goed dat het alleen nog maar beter kan. En hoe moeten we dat bereiken? Door middel van het instellen van een Europese regering. Want “de Euro is onomkeerbaar”, want het is “ondenkbaar” dat we zonder Euro en EU kunnen. Ze durven wel, de apparatsjiks in Brussel en elders in Europa. Het is namelijk nog maar de vraag of het echt zo goed gaat met de Euro en de EU. Het is maar de vraag of meer EU nog beter is. Ik nuanceer me kapot, dat zal u begrijpen. Van binnen kookt het.

Het is een utopie om te veronderstellen dat de Europese Federatie op een democratische wijze kan worden ingevoerd. Elk land zal de vraag over toetreding tot de Federatie moeten voorleggen aan haar bevolking. Ik voorspel bij voorbaat een grandioze overwinning voor het NEE-kamp. Dat zullen de Brusselse elite en haar slippendragers elders in Europa niet kunnen accepteren. Eenvoudigweg omdat zij zich blindstaren op de wenselijkheid, de onomkeerbaarheid, het definitieve van de Euro. De Euro kan niet overleven zonder Europese regering, zo luidt hun argument. Ik neem dat graag aan. Een monetaire unie zonder politieke unie is gedoemd te mislukken.

Het betekent dus dat er voor de Euro (en dus ook de EU) geen toekomst meer is. Helaas weigeren de Eurofielen hun verlies te erkennen. We moeten daarom rekening houden dat we meer en meer onder druk worden gezet om toch vooral in het Europese sprookje te blijven geloven. Er zal gedreigd worden met ellende, oorlog, armoede. Het licht zal keer op keer uitgaan. Geen zinnig mens die dat gelooft.

Lees deze column van Peter van Dijken verder op Opiniez >>>

Grillo calls for Italy to throw off euro ‘straitjacket’

Geplaatst op by 0 reacties

Beppe Grillo, the leader of Italy’s populist Five Star Movement, has launched a full-throated attack on the euro, saying Rome should abandon what he called an “anti-democratic straitjacket”.

Mr Grillo, whose party is the second most popular in Italy, demanded the government formulate a “plan B” to exit the single currency and “tack back our monetary sovereignty”. The comedian has become an increasingly trenchant critic of the euro at a time of rising euroscepticism across the Italian political landscape, spurred in part bij the agonies of Greece and its prolonged bailout talks. But his attack on the single currency in an exensive blog post was nonetheless remarkable for its ferocity. It suggests Mr Grillo sees a political opportunity in doubling down on his anti-euro message in the wake of Greece’s last-minute acceptance of exacting terms for a third bailout. It is also a sign of political contagion, or concerns that populist forces might gain traction from the Greek crisis.

The Five Star Movement has been rising steadily in the polls since March.It is now garnering the support op nearly 25 per cent of Italian voters and has narrowed the gap with the ruling centre-left Democratic party led by Matteo Renzi, the prime minister. Mr Grillo was particulary scathing about Alexis Tsipras, the Greek prime minister, whom he had professed to admire before the deal was reached.

“It would be difficult to defend the interests of the Greek people worse than Tsipras did,” Mr Grillo wrote. “His refusal to exit the euro was his death sentence. He was convinced that he could break the marriage between the euro and austerity, but ended up delivering his country into Germany’s hands, like a vassal.”

Lees verder op The Financial Times >>>

VVD, D66 en Guy Verhofstadt werken samen met Moldavische maffiabankier om Grexit te stoppen en TTIP te pushen (4)

Geplaatst op by 0 reacties

Griekse grootmoedertjes gaan straks fors meer betalen voor een glaasje tapwater. Maar waarom mag Griekenland er niet gewoon uit, die verkeerd opgezette muntunie? En waarom rommelen we er intussen drie instabiele landen bij? Guy Verhofstadt is erg tegen een Grexit en daar heeft hij financiële belangen bij. Maar zijn collega Rachida Dati (foto) uit Frankrijk maakt het nog bonter: deze politica krijgt een half miljoen per jaar van Suez, dat in Oekraïne wil gaan fracken en aast op het waterbedrijf van Griekenland. Drie maal raden wat de Grieken nu gedwongen moeten privatiseren? Juist.

Deel een gaat over het tolereren van corrupte en dictatoriale politici aan de randen van het Europese rijk, precies daar waar de uitbreiding gaat plaatsvinden;

Deel twee gaat over het enige wat daar te vinden is: olie en gas, dat we straks dankzij TTIP op milieu-onvriendelijke wijze gaan winnen;

Deel drie gaat over de persoonlijke belangen van Guy Verhofstadt bij Exmar en Suez, waar hij twee ton per jaar vangt. Dat verklaarde een hoop.

Dankzij wat tips en gegraaf weten we dat het veel erger is dan het lijkt. Verhofstadt is niet de enige. Daarom gaan we door met delen vier tot zes.

Guy pakt twee tonnetjes, zijn collega in het Europese parlement Rachida Dati krijgt twee-en-half keer zoveel van Suez.

Dati (1965) is een Franse beroepspolitica voor de conservatieve partij UMP. Na een studie economie vervult ze aantal functies, waaronder een bij de interne auditdienst van nutsbedrijf Suez. Daarna wordt ze adviseur van Nicholas Sarkozy, tot 2009 President van Frankrijk. Dati neemt zitting in zijn laatste kabinet, als Minister van Justitie. Sinds 2009 zijn de socialisten aan de macht in Frankrijk, Dati neemt nu daarom zitting in het Europese parlement.

Na verloop van tijd blijkt dat haar oude werkgever, Suez, haar privé met een half miljoen per jaar sponsort. Dat is licht controversieel, omdat de Franse staat een belang van een derde in dit nutsbedrijf heeft. Door Europese regels zijn overheden verplicht om al hun deelnemingen af te stoten en te privatiseren, zoals KPN en NS in Nederland. Om de een of andere reden gelden deze regels niet voor Frankrijk.

Lees dit artikel (nr 4 in serie van 6) van Arno Wellens verder op 925 >>>

You want EU facts? We Eurosceptics have got 1000 pages of them

Geplaatst op by 0 reacties

EU enthusiasts want a fact-based debate. They should practise what they preach.

As Parliament winds down for the summer and MPs head back to their constituencies, debates around Britain’s future in or outside the European Union only show signs of heating up. A new group seeking the mantle of the “In campaign” launched on Monday and marked its arrival on the scene by calling for a “fact-based” discussion around what Britain’s future relationship with the European Union should look like.

At Business for Britain, we welcome any calls for a fact-based debate in this often highly-charged issue (in fact, we set out over 1,000 pages of them here). However, it seems that, even though they’ve only been established a few days, the “In campaign” seem to be breaking their own golden rule already. By pledging to give a voice to those who want to keep “Britain in Europe”, they seem to be asserting that leaving an unreformed EU (a set of institutions) is equivalent to divorce from Europe (a geographical land mass).

Given the presence of such an elementary error so early on in the campaign’s existence, it is probably worth undertaking a brief overview of some other prominent myths peddled by the “in at all costs” crowd which may rear their heads in the run up to the referendum.

Lees dit artikel van Matthew Elliott verder op The Telegraph >>>

Hoe Europese kaas meerdere vrijhandelsverdragen vertraagt

Geplaatst op by 0 reacties

Tussen Europa en Amerika woedt een stille strijd over beschermde voedselnamen. Inmiddels heeft de kwestie zich tot een wereldwijde spijsoorlog ontwikkeld.

Het lijkt wel of je het over voedsel moet hebben voordat vrijhandelsverdragen gaan leven bij het publiek. Laat het woord chloorkip vallen en er gaat zelfs een siddering door je consequent kiloknallende buurvrouw.

Maar eigenlijk staat kaas voor een prangender kwestie dan die kip. Het is namelijk symbool geworden voor een belangrijke doorn in het oog van de Amerikanen: beschermde voedselnamen. In Europa heeft een flink aantal producten sinds enige tijd een beschermde status. Feta, mag bijvoorbeeld alleen zo heten als die uit een aantal specifieke Griekse streken komt en minstens 70 procent schapenmelk bevat. Iets soortgelijks geldt voor champagne en Scotch Whisky.

In Amerika vinden ze dat onzin. We maken verdorie al decennia gouda en feta in Wisconsin, fulmineerde het Amerikaanse parlementslid Paul Ryan onlangs nog met een stuk gouda in zijn hand. Wie wel eens in een Amerikaanse supermarkt geweest wist dat waarschijnlijk al. Van het schuimrubber dat daar voor feta doorgaat barst een Griek inderdaad spontaan in huilen uit. Een principekwestie, noemen de Amerikanen de vrijheid hun producten de naam te geven die ze zelf willen. Maar daarachter zit een sterke lobby van melkproducenten die al decennia neppers maken en hun handel in gevaar zien komen.

Lees verder op Vrij Nederland >>>