Hoi burger. Zou het woord soms aan u moeten zijn, of moeten we politiek altijd overlaten aan politici? In gesprek met Marietje Schaake (ALDE / D66) in deze Euromania deleted scene.
DELETED SCENE – Marietje Schaake (D66) legt referendum uit
Auteur: Burgercomité-EU
Rake kritiek op Obama’s EU-standpunt
Groot-Brittannië moet in de Europese Unie blijven als het land ook in de toekomst belangrijk wil zijn op wereldniveau.
Dat heeft de Amerikaanse president Barack Obama vorige week gezegd tijdens een interview met de BBC. De Britse omroep heeft delen van het interview donderdag naar buiten gebracht.
Een Brits EU-lidmaatschap ‘geeft ons veel meer vertrouwen in de kracht van de trans-atlantische unie’, stelt Obama. Hij noemde Groot-Brittannië de beste Amerikaanse partner omdat het land bereid is zijn macht in te zetten voor het belang van anderen. Obama hield ook een pleidooi voor de Europese Unie. Volgens de Amerikaanse president maakt de EU de wereld veiliger en welvarender.
De Amerikaanse president noemt in het interview de Britse premier een uitstekende partner om mee samen te werken. David Cameron voert in Groot-Brittannië openlijk een debat over de toekomst van de Britten in de Europese Unie. Er gaan geluiden op voor een Brexit; een Britse exit uit het Europees samenwerkingsverband.
Hieronder een ingezonden brief in de Daily Telegraph:
Beloofde gouden bergen van TTIP blijken molshoopjes
Het pleidooi van de ING-onderzoekers Bosgraaf en Leering voor het controversiële geschillenmechanisme ISDS in het handels- en investeringsverdrag TTIP verrast ons. Dit geheime tribunaal (ISDS staat voor Investor State Dispute Settlement) is immers een regelrechte ondermijning van de rechtsstaat. Allerlei regels ter bescherming van het milieu, werknemers en gezondheid komen op de tocht te staan.
De twee stellen dat het tribunaal niet leidt tot het terugdraaien van wetten. Uit de praktijk blijkt echter dat alleen al het dreigen met een miljardenclaim via ISDS voor landen genoeg reden kan zijn om mazen in de wet te creëren of wetten niet uit te voeren. Zo maakte de Indonesische overheid onlangs een uitzondering voor Newmont, een Amerikaans mijnbouwbedrijf, bij het invoeren van een nieuwe mijnbouwwet die de lokale economie moest stimuleren.
Het bedrijf had een schadeclaim ingediend omdat de nieuwe wet zijn winsten zou aantasten. En in de zaak van het Zweedse energiebedrijf Vattenfall versus Hamburg legde het milieu het loodje toen het stadsbestuur besloot om de milieueisen aan een kolencentrale, die nota bene verplicht waren gesteld door de EU, af te zwakken nadat Vattenfall met een schadeclaim van 1,4 miljard euro had gedreigd. Egypte wordt geconfronteerd met een claim van 82 miljoen euro van het Franse bedrijf Veolia, nadat het land besloot het minimumloon te verhogen.
Volgens ons valt het niet uit te leggen waarom het nodig en gerechtvaardigd is dat Amerikaanse bedrijven de Nederlandse rechter via een apart tribunaal kunnen omzeilen, en zo schadeclaims van astronomische omvang kunnen indienen. Anders dan de ING-onderzoekers beweren, krijgen deze bedrijven hiermee niet dezelfde rechten als binnenlandse bedrijven: ze krijgen meer rechten.
Kritiek van PVV op EU-servies ‘beledigend’
De PVV in het Europees Parlement is te ver gegaan met haar kritiek op het plan van de Europese diplomatieke dienst om een eigen servies aan te schaffen. Woorden als „fratsen” zijn onnodig beledigend voor de leidster van de dienst, EU-buitenlandchef Federica Mogherini.
Dat stelt een bureau van het EU-parlement in een brief die de PVV vrijdag openbaarde. Het bureau bekeek de kritische vragen van PVV-Europarlementariër Vicky Maeijer aan Mogherini. Het bureau wil dat Maeijer haar opmerkingen aanpast voordat de brief wordt doorgestuurd. Maar de PVV weigert.
Maeijer wilde van Mogherini weten of ze dit soort „fratsen” voortaan van haar eigen salaris van 24.000 euro belastingvrij per maand kan betalen. Het parlement stelt voor „fratsen” te vervangen door „uitgaven”. Ook de verwijzing naar de omvang van het loon zou moeten worden geschrapt.
„Brussel laat zich weer eens van haar beste kant zien”, stelt Maeijer in een reactie. „Andermans geld zonder gêne over de balk gooien en niet welgevallige vragen censureren. Daar gaan wij natuurlijk absoluut niet aan meewerken. Fratsen van 3 miljoen euro voor serviesgoed en een belastingvrij salaris van 24.000 per maand zijn inderdaad beledigend, voor de belastingbetaler wel te verstaan!“
Dijsselbloem zet nationale democratie op een zijspoor
In zijn programma voor de Eurogroep pleit Jeroen Dijsselbloem voor Brusselse planbureaus die de nationale politiek mogen vertellen wat wel en niet mag.
Schrijver Milan Kundera onderscheidde twee typen provincialisme. Het grote-landen-provincialisme bestaat eruit dat men weinig oog heeft voor wat van buiten komt, het eigene is genoeg. Het provincialisme van een klein land daarentegen, gaat juist uit van een grote waardering voor de buitenwereld. Een wereld die desalniettemin gezien wordt als vreemd en onbereikbaar. Vandaar de neiging van een kleine natie om haar belangrijke figuren te omhelzen, want deze verschaffen haar trots en houvast.
Kundera had het over schrijvers, maar ook voor politici gaat het op.
De herverkiezing van Jeroen Dijsselbloem tot Eurogroepvoorzitter leidde tot trotse reacties in de vaderlandse pers. ‘Geduldig als een os‘, kopte de Volkskrant. De reportage in deze krant over de benoeming repte met nauwelijks ingehouden enthousiasme over ‘de dominantie van Holland’ en ging vergezeld van een reusachtige foto van een koel kijkende Dijsselbloem die hoog uittorende boven zijn Europese collega-politici.
Kundera indachtig is het enthousiasme voorstelbaar. Het staat echter een inhoudelijke reflectie in de weg.
Feitelijk is in 2010 niet Griekenland gered maar de private crediteuren – van Deutsche Bank tot ING. De trojka opereerde daarbij volgens het mechanisme van een incassobureau. Het nam de vorderingen op Griekenland over. Sindsdien probeert het de rekening op Griekenland te verhalen. De staat heeft daarbij middelen ter beschikking die banken niet eens hebben; de ultieme dreiging is dat de Europese Centrale Bank het Griekse bankenstelsel opblaast.
Er is een weg uit de Eurocrisis
Als de niet aflatende eurocrisis de afgelopen vijf jaar één ding duidelijk heeft gemaakt, dan is dat wel dat de muntunie niet alleen niet werkt, maar zelfs een bedreiging vormt voor de EU. Dat moet anders. En dat kan, de oplossing is er.
Om een stabiele samenleving te krijgen hebben mensen niet alleen een zekere welvaart nodig, en werk, en perspectief, maar ook hoop en vertrouwen. Dat laatste geldt zeer zeker ook voor investeerders en ondernemers die eigen of andermans kwartjes on the line zetten bij nieuwe investeringsprojecten. Wie echter kijkt naar de eurozone constateert dat er daar nogal wat schort aan deze modaliteiten.
Vooral in het zuiden van de eurozone heersen werkloosheid, armoede en een zorgwekkende uitzichtloosheid voor een hele generatie jonge mensen. Zonder perspectief op een baan trekken veel hoogopgeleiden dan ook weg naar elders. Uit pure noodzaak verlaten zij huis en haard, daarmee hun moederland opzadelend met een probleem: een toekomst zonder de intelligentsia – die het land is ontvlucht.
In de sterkere eurozone-economieën – waartoe Nederland nog steeds behoort – stijgt de werkloosheid ook. Hier zit het probleem niet zozeer in jeugdwerkloosheid, maar in werkloosheid onder vijf-en-veertig plussers. Wie op die leeftijd zonder baan komt te zitten heeft het weinig verheffende perspectief tot zijn dood zonder werk te blijven.
Voorbij de orthodoxie
Martijn Jeroen van der Linden komt tot de conclusie dat er vier harde lessen zijn te leren uit de Griekse crisis. Eén daarvan: ‘zonder een echt alternatief is onderhandelen kansloos’. Gelukkig is dat alternatief er volgens hem.
Om economische stabiliteit, democratie en eenheid in Europa te verwezenlijken, dienen alternatieven die ver buiten de huidige orthodoxie liggen overwogen te worden. Maar alvorens alternatieven te ontwikkelen, dienen we vier lessen te trekken uit de Griekse crisis.
Ten eerste, een monetaire unie zonder politieke unie is onmogelijk. In het Verdrag van Maastricht is vastgelegd dat Eurolanden niet rechtstreeks mogen lenen van de ECB. Hiermee hebben de afzonderlijke lidstaten afstand gedaan, vaak zonder het echt te beseffen, van hun politieke soevereiniteit. In 1992 stelde Wynne Godley in het artikel Maastricht and All That dat het opgeven van de macht op geldcreatie een land de status van regio of kolonie geeft. Regionale autoriteiten kunnen niet langer devalueren, verliezen het recht om tekorten te financieren met nieuw geld en moeten voor andere vormen van financiering naar het centrale gezag, de trojka in dit geval.
Kortom, de keuze is nu:
1) het opheffen van de euro en terug naar nationale soevereiniteit en nationale munten; of 2) met de euro naar een Europese federatie met een centrale Europese overheid, een Europees fiscaal stelsel, een Europees economisch beleid en enkel Europese obligaties. In zo’n federatie heeft de Europese overheid rechtstreeks toegang tot de ECB en kunnen onevenwichtigheden (gedeeltelijk) worden hersteld via het fiscale systeem. Net zoals er in Duitsland al decennia geld stroomt van rijke deelstaten als Beieren, Hessen en Hamburg naar armere, met name Oost-Duitse, deelstaten, zou dit ook op Europees niveau dienen te gebeuren. Of dit wenselijk is, is een politieke keuze. De vraag die aan Europese burgers dient te worden voorgelegd is: wilt u inwoner van de Verenigde Staten van Europe worden of behoudt u liever uw eigen nationaliteit?
Why ‘whatever it takes’ just isn’t going to work for the euro anymore
The trouble is that, while solving a financial crisis, Mario Draghi created an economic one.
It is unlikely anyone will be baking a cake, wrapping any presents, or even sending a congratulatory emoji. But this Sunday marks the third birthday of what, in retrospect, may well have been the most successful speech in central banking history.
Three years ago, on July 26, 2012, Mario Draghi, the president of the European Central Bank, made his promise to do “whatever it takes” to save the euro. Its impact was little short of miraculous. Since then, despite the drama of the past month in Greece, the capital markets have been bought under control. The threat of the bond vigilantes suddenly kicking a country out of the single currency has been ended. Borrowing rates have fallen dramatically. So long as they knuckle under to the conditions of the bail-out programmes, even the most heavily indebted countries can keep themselves afloat. Draghi’s intervention, on that measure, was a spectacular success.
The trouble is that, while solving a financial crisis, he created an economic one. The eurozone is no longer at risk of an imminent financial collapse. But it is facing a grinding depression that has gone on now for year after year, and shows little sign of ending. In time, that is going to create a political crisis, just as it has already done in Greece. Can Draghi fix that as well? So far there is little sign of it.
Lees dit geweldige stuk van Matthew Lynn verder op The Daily Telegraph >>>