Auteur: Burgercomité-EU

Is NATO’s trojan horse riding toward the ‘Ukraine spring’?

Geplaatst op by 0 reacties

Ukrainian citizens have rallied in the bitter cold at Independence Square in Kiev to demand a better economic future and to protest President Viktor Yanukovych’s failure to sign an economic agreement with the EU.

But while the draft of the EU “Association Agreement” is being sold as an economic boon for Ukrainian citizens, in reality it appears to be NATO’s Trojan Horse: a massive expansion of NATO’s military position in the region. What’s more, the Agreement occurs under the cover of nebulous economic promises for a beset population hungering for better wages.

In a country where the average monthly minimum wage stands at about $150 USD, it’s not hard to understand why Ukrainians are in the streets. They do not want to be in Russia’s orbit, nor do they want to be pawns of NATO.

But is the plight of Ukrainians being exploited to usher in a new military agreement under the guise of economic reform?

For NATO, the goal is expansion. The prize is access to a country that shares a 1,426-mile border with Russia. The geopolitical map would be dramatically reshaped by the Agreement, with Ukraine serving as the new front for Western missile defense at the doorstep of Russia. Should the U.S. nuclear deal with Iran fall apart, Ukraine could be employed in larger regional disputes, too.

As an EU deal appears imminent, few people are asking questions about NATO’s role in the deal, which was meant to facilitate jobs and trade. Economic conditions in Ukraine are dire: $15 billion in IMF loans suspended, danger of default and a zero growth forecast.

While NATO is not specifically mentioned in the draft of the “Association Agreement,” the proposal, which was posted online (and translated to English here) by the Ukrainian cabinet in August, pledges convergence of foreign and security policy.

Read: NATO expansion.

For instance, in the draft of the Agreement, foreign and security policy mandates:

“The Parties shall explore the potential of military and technological cooperation. Ukraine and the European Defence Agency (EDA) will establish close contacts to discuss military capability improvement, including technological issues.”

The draft of the Agreement’s preamble links Ukraine to “ever closer convergence of positions on bilateral, regional and international issues of mutual interest” including the Common Foreign and Security Policy (CFSP) of the European Union and the Common Security and Defence Policy (CSDP) — which underscores the military nature of the agreement.

Since 22 of 28 members of the EU have NATO membership, there is little doubt that Ukraine is being drawn into the broad military arrangement with EU nations.

Lees dit artikel van Dennis J. Kuchinic uit 2013 verder op de Huffington Post >>>

Euro puppets, the European Commission’s remaking of civil society

Geplaatst op by 0 reacties

Al in 2013 werd deze ‘discussion paper’ van Christopher Snowdon bij en door het Institute of Economic Affairs gepubliceerd. Hieronder volgt de samenvatting, voor degenen die meer willen weten, daaronder de link naar dit zeer lezenswaardige document.

  • With public confidence in the European project waning, the idea of initiating a ‘civil dialogue’ with the public emerged in the mid-1990s as a way of bolstering the EU’s democratic legitimacy.
  • Citizens have not been consulted directly, however. Instead they have been ventriloquised through ‘sock puppet’ charities, think tanks and other ‘civil society’ groups which have been handpicked and financed by the European Commission (EC). These organisations typically lobby for closer European integration, bigger EU budgets and more EU regulation.
  • The composition of ‘civil society’ at the EU level is largely dictated by which groups the Commission chooses to fund. There has been a bias towards centre-left organisations, with a particular emphasis on those promoting policies that are unpopular with the public, such as increasing foreign aid, restricting lifestyle freedoms and further centralising power within EU institutions.
  • The EC’s favoured civil society organisations are also marked by a homogeneous worldview and similarity of jargon. The literature and websites of these groups suffocate the reader with vague rhetoric about ‘stakeholders’, ‘sustainability’, ‘social justice’, ‘capacity building’, ‘fundamental rights’, ‘diversity’, ‘equity’ and ‘active citizenship’.
  • Many of the groups which receive the Commission’s patronage would struggle to exist without statutory funding. For example, Women in Europe for a Common Future received an EC grant of €1,219,213 in 2011, with a further €135,247 coming from national governments. This statutory funding made up 93 per cent of its total income while private donations contributed €2,441 (0.2 per cent) and member contributions just €825 (0.06 per cent).
  • There is virtually no funding for organisations which seriously question the Commission’s direction of travel. By contrast, groups that favour closer union and greater centralisation are generously funded. The ‘Europe for Citizens’ programme which ‘gives citizens the chance to participate in making Europe more united, to develop a European identity, to foster a sense of ownership of the EU, and to enhance tolerance and mutual understanding’ has a €229 million budget for 2014-20.
  • Substantial EU funds are also used to support organisations that share the Commission’s environmentalist agenda. The Green 10 represent the largest of Europe’s environmental lobby groups, but dozens, if not hundreds, of like-minded ecological organisations also receive EU funding. The Commission freely admits that funds are given to environmental groups ‘to support policy development’.
  • Civil society groups in non-member countries are another funding priority for the Commission. In 2012/13, its Neighbourhood Civil Society Facility had a €22 million budget to be distributed to groups in Eastern Europe, North Africa and the Middle East, later increased to €45.3 million. Many Youth in Action grants have been given to projects in potential new member states such as ‘Unite Unite Europe!’ (Serbia), ‘Be Active, Be European!’ (Albania) and ‘Citizen of my country, citizen of my Europe!!’ (Kosovo).
  • The EC’s policy of picking allies and supporting them with taxpayers’ money has made the system more elitist and less democratic.

Lees de hele paper (pdf) van Christopher Snowdon >>>

Glijbaan

Geplaatst op by 0 reacties

Het regent goed nieuws deze zomer. De hypotheekmarkt trekt aan. Er worden meer huizen verkocht. De Nederlandse economie groeit, de consument heeft weer genoeg vertrouwen om grote uitgaven te doen.

De banken lenen, de mensen besteden weer. Natuurlijk, er zijn dreigingen van buitenaf – het Oekraïense conflict kan nog steeds ontploffen, wat Tsipras gaat doen weet niemand, en gaat de Chinese aandelencrash ons meeslepen? Maar Nederland zelf, en het Westen als geheel, raakt op stoom.

Maar waar komt die stoom vandaan? De uitstaande hypotheekschuld is nu al weer een jaar aan het toenemen en staat op 636 miljard euro. Dat is ruim boven het niveau van vóór de crisis: in 2008 was het 555 miljard. Ons gezamenlijk inkomen (het bruto binnenlands product) waaruit die schuld betaald moet worden, is intussen nog altijd lager dan in 2008. Een ongemakkelijke waarheid.

Het is intussen genoegzaam bekend dat overmatige hypotheekverlening een belangrijke oorzaak van de crisis was – bijna te saai om op te schrijven. Onderzoek heeft aangetoond dat landen met meer hypotheekschuld vóór 2008 diepere en langere recessies hadden na de crisis. Des te schokkender is het dat de huidige hypotheekgroei overwegend in tegengestelde richting geïnterpreteerd wordt: als een teken van vertrouwen en herstel. Werkelijk? Het consumentenvertrouwen was ook uitstekend in de wilde jaren tot 2007. Maar duurzame groei is toch echt iets anders.

Laat ik er een ander cijfer naast zetten. De kredietverlening aan niet-financiële bedrijven in Nederland krimpt al twee jaar. Ze ligt nu met 297 miljard net onder het niveau van juli 2008, toen het driehonderd miljard was. We kunnen dus niet doen alsof aantrekkende kredietverlening goed zou zijn voor ‘de’ economie. Veel bedrijven delen niet mee in de nieuwe kredietgroei, dus over welke economie hebben we het? Je kunt het ook anders stellen. Als kredietverstrekking inderdaad een teken van vertrouwen is, waarom gaat dat dan aan ons niet-financiële bedrijfsleven voorbij?

Dit gaat niet slechts op voor Nederland. Zomaar een ander bericht: in het Verenigd Koninkrijk was de hypotheekverlening in juni op het hoogste niveau sinds juli 2008, terwijl leningen aan bedrijven krompen met ruim vijf miljard pond. En deze analyse gaat ook niet enkel over hypotheken. In fusies en overnames gaat inmiddels meer geld om dan ooit in de laatste acht jaar – inderdaad, dat brengt ons terug op het niveau van voor de crisis. Het geld dat in fusies en overnames gepompt wordt, is een belangrijke motor achter de groei van aan­delenprijzen, denken analisten. Met gezonde bedrijfsresultaten heeft het niet zo veel van doen.

Dat brengt ons bij de cruciale vraag: welke functie vervullen banken en financiële markten eigenlijk in 2015?

Lees dit artikel van Dirk Bezemer verder op De Groene >>>

Eurocrisis: hervormingen alleen zijn niet voldoende

Geplaatst op by 0 reacties

Het beleid van Merkel koerst op ‘gleichschaltung’ van de eurozone economieën. Die moeten hervormen om structurele economische groei mogelijk te maken. Hervormingen als tovermiddel voor de crisis? Sommige zijn onvermijdelijk, maar hervormingen alléén lossen de fundamentele economische problemen niet op.

‘Hervormen, hervormen, hervormen,’ zo luidt het Brusselse mantra dat wordt uitgedragen door het triumviraat trojka, bestaande uit vertegenwoordigers van de Europese Commissie (EC), de Europese Centrale Bank (ECB) en het Internationale Monetaire Fonds (IMF). Met ‘hervormen’ wordt dan een keur aan maatregelen bedoeld, zoals: het verminderen van de regeldruk zowel bij het opstarten van nieuwe ondernemingen als bij bestaande ondernemingen; aanpassingen van de arbeidsmarkt, dat in de praktijk vooral betekent dat de huidige rechtspositie van werknemers verslechtert, met name waar het gaat om ontslagbescherming en ww-duur; beëindiging allerlei ‘beschermde’ beroepen (het moet makkelijker worden om tot een bepaalde beroepsgroep toe te treden); aanpassing van de pensioenen, dat in de praktijk neerkomt op verhoging van de pensioenleeftijd en lagere pensioenuitkeringen.

Lees dit artikel van Jean Wanningen verder op FTM >>>

Europa is al veel te veel één markt

Geplaatst op by 0 reacties

Noord- en Zuid-Europa Europa wacht een grote botsing, omdat het noorden zijn waarden opdringt aan het zuiden.

Het nu voor eventjes bezworen Griekse euro-drama is niet een toevallige, voorbijgaande eruptie, maar vormt een bescheiden voorbode van de onderliggende cultuurpolitieke clash die ons de komende jaren in nog veel grotere hevigheid te wachten staat, indien Brussel haar centralisatieplannen mocht doorzetten. Meer economische eenheid dwingt, als gevolg van concrete uniformerende maatregelen die die ene onbegrensde Europese binnenmarkt ten dienste staan, ook meer culturele eenheid af. Dat raakt dan aan de way of life, zoals die in de diverse natiestaten als essentieel voor de eigen identiteit wordt beleefd.

Nu Noord-Europa structureel economisch sterker is dan Zuid-Europa dringt de ene helft haar normen – en de daaraan gerelateerde levenswijze – op aan de andere. Zoals al is gebeurd op het monetaire vlak, wat in het Zuiden tot grote sociale problemen heeft geleid die de politieke stabiliteit ondermijnen. De protesten van de Franse boeren vormen er een voorbode van: zij krijgen de steun van de eigen regering, maar die weet niet wat ze, gezien de rigide Europese kaders, kan doen.

In de Volkskrant van 25 juli stond een leerzaam stuk van Peter Giessen over leven op z’n Frans, gewijd aan Nederlandse migranten die zich ginds ‘verlost voelen van de vervreemdende discipline van het Nederlandse arbeidsleven, met zijn vergadercircuit, steeds weer terugkerende reorganisaties en telkens opnieuw vastgestelde targets’.

Giessens constateringen kan men geografisch breder trekken. Scherp geformuleerd: in het protestantse Noorden is de door de elite uitgedragen moraal dat men leeft om te werken, in het katholieke Zuiden dat men werkt om te leven.

Lees deze column van Thomas van der Dunk verder op de Volkskrant >>>

Nederlanders zijn tegen EU-toetreding van de Oekraïne

Geplaatst op by 0 reacties

Naar aanleiding van ons referenduminitiatief schreef Tom van der Meer (politicoloog aan de Universiteit van Amsterdam) het onderstaande uitstekende stuk over de steun in ons land door de jaren heen voor verdere uitbreiding van de EU. Het is duidelijk, vanaf 1996 is constant een ruime meerderheid van de Nederlandse bevolking tegen toetreding van de Oekraïne.

Waar zou de grens van de Europese Unie moeten liggen? Welke landen zouden we nog willen toelaten tot de EU, en welke liever niet?
De laatste uitbreiding was in juli 2013, toen Kroatië de 28ste lidstaat werd. Maar dit lijkt niet het eindpunt. Deze maand stelde Angela Merkel op bezoek in Albanië dat het lidmaatschapsverzoek van verschillende Balkan-staten niet onnodig vertraagd zou worden. Dat betekent overigens niet dat dat betekent dat die landen dus snel lid zullen worden. Zo kampen Servië en Albanië met wijdverspreide corruptie, blijft Bosnië-Herzegovina een verdeeld land, wordt Kosovo door verschillende EU-lidstaten niet erkend, en weigert Griekenland Macedonië onder die naam toe te laten. Daarnaast werd deze maand een associatieverdrag getekend met Oekraïne, Moldavië en Georgië. Voor GeenStijl was dit reden op te roepen tot een raadgevend referendum over dat associatieverdrag, mede omdat het een voorportaal tot EU-lidmaatschap zou kunnen zijn.

Bron: Stuk Rood Vlees>>>

Ondertussen in het buitenland (2)

Geplaatst op by 0 reacties

Tja, in de Nederlandse media heeft u van onze actie nog niet veel vernomen maar buitenlandse media waaronder de EUobserver en Sputnik News besteden er al wel aandacht aan…

A popular blog and a foundation critical of the EU’s ‘democratic deficit’ and the pace of European integration are rallying Dutch citizens to support a referendum on the EU’s association agreement with Ukraine. The group, called Burgercomite-EU (Citizens’ committee EU), and the blog GeenStijl, are profiting from a new democratic tool in the Netherlands which allows citizens to call for a consultative referendum on a recently adopted law or treaty.

Bron: EUobserver>>>

Ondertussen in het buitenland (1)

Geplaatst op by 0 reacties

Tja, in de Nederlandse media heeft u van onze actie nog niet veel vernomen, maar buitenlandse media waaronder de EUobserver en Sputnik News besteden er al wel aandacht aan…

A number of Dutch citizens are dissatisfied with the EU’s ‘democratic deficit’ and want to make use of the new Dutch legislation which enables citizens to appeal for a referendum on a recently passed law or treaty, euobserver reported. The blog Geenstijl and the group Burgercomite are collecting signatures among Dutch citizens to organize a referendum on the EU’s association agreement with Ukraine. The activists seek to promote democratic values. They criticize the current EU policy in general and its stance towards Russia in the Ukrainian conflict in particular.

Bron: Sputnik News>>>