Auteur: Burgercomité-EU

Gaan we met #TTIP echt onze soevereiniteit opofferen voor wat schamele bbp-puntjes?

Geplaatst op by 0 reacties

TTIP, het nog te onderhandelen vrijhandelsverdrag met de Verenigde Staten, werd sinds januari in 36 artikelen in de Volkskrant en NRC Handelsblad genoemd. ‘Zwarte piet’ scoorde maar liefst 238 vermeldingen. En het is nog niet eens december.

‘Als een hoofdredacteur moet kiezen tussen een debat over TTIP of de mogelijke vervolging van Wilders kiest hij blind voor het laatste’, schreef collega-columnist Ewald Engelen vorige week al terecht in deze kolommen. En zo kunnen beleidsmakers wegkomen met slogans in plaats van argumenten. Werkgelegenheid, economische groei, concurrentievermogen – TTIP zou in allerhande gunsten resulteren. De formule is altijd dezelfde: men neme de meest optimistische prognoses uit een toch al twijfelachtig model en voilà: een cijfer voor publieke consumptie.

‘TTIP leidt in Europa tot 400.000 meer banen’, beweerde Mark Rutte bijvoorbeeld in Nieuwsuur. Rutte baseerde zich op een doorrekening van het Duitse Cesifo-instituut. De premier vergat te vermelden dat het ging om het aantal banen in 2025 (ergo: een weinig enerverende banengroei van veertigduizend per jaar). Hij nam bovendien voor het gemak het ‘ambitieuze scenario’, waarin wordt verondersteld dat de handelsbelemmeringen met de VS dalen tot het niveau dat geldt binnen de Europese markt zelf. Zeg maar gerust: het van de pot gerukte scenario dat ver verwijderd is van welke onderhandelingstafel ook.

Hetzelfde geldt voor de groeiprognoses. Steevast wordt door voorstanders bijvoorbeeld gesteld dat Europese burgers er met meer dan vijfhonderd euro op vooruit gaan door het akkoord. Opnieuw: dat is pas in 2027, in euro’s uit 2027 (dus na inflatie). Het onderzoek van economisch bureau CEPR waar dit resultaat uit wordt gehaald valt ook anders te presenteren. TTIP resulteert in slechts een schrale 0,05 procent extra groei per jaar. In het optimistische scenario dan.

Bovendien zijn deze baten afhankelijk van een dubieuze definitie van welvaart. Vrijhandel is niet meer wat het geweest is. Al het laaghangende vrijhandelsfruit is reeds geplukt. Traditioneel protectionisme in de vorm van invoerheffingen is al tot een minimum gereduceerd. Wat nog rest is ‘harmonisering van regulering’. Volgens de CEPR-studie moet dit soort harmonisering dan ook voor zo’n tachtig procent van de baten van TTIP zorgen.

Maar is zulke harmonisering wel wenselijk?

Lees dit artikel van Jesse Frederik verder op De Groene

Eurofielen adviseren D66-strategie ter bestrijding van PVV & UKIP

Geplaatst op by 0 reacties

Lopend door het Europees Parlement, kom je overal posters tegen voor sessies voor uiteenlopende politieke doelen. Er zijn ‘roundtables’, ‘policy conferences’ en ‘public fora’. Voor de buitenstaander is de afzender vaak onduidelijk: Europarlementariërs, lobbyisten of beide? Deze sessies komen nauwelijks in het nieuws en soms ten onrechte, zo blijkt uit een sessie die onlangs werd gehouden.

24 september vond de bijeenkomst ‘The unstoppable far-right? Populism and the aftermath of the European elections’ plaats. The German Marshall Fund – een Amerikaanse lobbyclub – presenteerde samen met het European Liberal Forum – gelieerd aan ALDE, de Europese liberalen van D66 en VVD – een rapport over hoe partijen om moeten gaan met de populariteit van populistisch rechts, namelijk: de PVV, de Britse UKIP, de Zweden Democraten en Alternative für Deutschland.

In het rapport wordt een brak onderzoek gepresenteerd. Een analyse van krantenartikelen in vier landen zegt volgens de auteurs iets over hoe er op populistisch rechts gereageerd moet worden. Maar iedere leek kan zien dat hier methodologisch niets van klopt: op basis van een analyse van kranten kan men niets zeggen hoe de steun aan bepaalde partijen tot stand komt. Dat laatste is namelijk een verondersteld effect van de berichtgeving, maar dat effect wordt niet gemeten.

‘In welk parlement zou het toegestaan worden om intern sessies te organiseren waarin openlijk wordt gediscussieerd over het tegengaan van specifieke partijen die in datzelfde parlement vertegenwoordigd zijn?’

Lees dit artikel van Chris Aalberts verder op The Post Online

De discussie over de financiële sector moet weer een politieke worden

Geplaatst op by 0 reacties

Ewald Engelen ergert zich. De financieel geograaf hoopte dat bankiers zouden leren van de crisis, maar volgens hem valt dat tegen. In zijn boek ‘De Schaduwelite Voor en Na de Crisis’ rekent hij af met onze financiële sector. Voor De Nieuws BV zocht Engelen vier audiofragmenten op die volgens hem laten zien dat bankhouders helemaal niets van de crisis hebben opgestoken.

Frankrijk lapt begrotingsregels aan de laars, pikken andere landen dat?

Geplaatst op by 0 reacties

De Europese economie lijkt weer in het slop te raken en Frankrijk lapt alle begrotingsregels aan zijn laars. Hoogste tijd voor Europese leiders om weer eens de koppen bij elkaar te steken. Dat doen ze dan ook, vandaag in Brussel. Verslaggever Bart Reijnen legt uit wat we van die Eurotop moeten verwachten.

Bart, wordt het een spannende top?
Nou, het zijn vooral de onderwerpen die níet op de officiële agenda staan die pikant zijn. Zo dreigt er een hoogoplopende ruzie over de begrotingsregels. Met name Frankrijk lijkt alle regels aan zijn laars te lappen.

Kan dat dan zomaar?
Eigenlijk niet. Drie jaar geleden zijn speciaal de regels aangescherpt zodat landen niet meer te veel geld kunnen uitgeven. Daarom bezuinigden wij in Nederland ook zoveel de afgelopen jaren. Ook Frankrijk ondertekende het verdrag. Maar de Fransen komt dat verdrag nu niet meer zo goed uit en dus willen ze er niet meer aan voldoen.

Pikken de andere landen dat?
Dat wordt het spannende. Er is een heel pokerspel gaande achter de schermen. Franse ministers reisden deze week al af naar Berlijn om het met de Duitsers op een akkoordje te gooien en zo de Europese Commissie buitenspel te zetten. Andere landen, zoals Nederland, zien zo’n bilateraal akkoord niet zitten. Er was nou juist afgesproken dat voortaan de Commissie als onafhankelijke scheidsrechter zou fungeren.

Lees verder op RTLZ

Schulden van eurozone groeien

Geplaatst op by 0 reacties

De angst voor deflatie tiert welig. In kranten, op tv en zelfs bij de koffieautomaat wordt erover gesproken. Nu wil de ECB dit te lijf gaan met nog meer monetair ingrijpen. Hiermee maakt de ECB een cruciale fout door niet naar de ware oorzaak te (willen) kijken. Het ECB-beleid is dan ook niets meer dan symptoombestrijding, terwijl de ware oorzaak van de crisis alleen maar wordt versterkt.

Als er wordt gekeken naar waarom de ECB zo bang is voor deflatie, dan wordt in wezen duidelijk dat zij donders goed weet wat de ware oorzaak is van de crisis. In een deflatoire omgeving dalen de prijzen en dus ook het bruto binnenlands product (BBP; wat we met z’n allen verdienen), terwijl de schulden wel gewoon blijven staan. Dit betekent dus dat het steeds moeilijker wordt om de schulden terug te betalen (minder inkomen, maar dezelfde schulden). Het grote probleem is dus de schuldenberg (zie ook deze column).

In plaats van de schuldenberg direct aan te pakken, doet de ECB er alles aan om de schuldenberg draaglijker te maken (zie ook deze column van mijn hand ). Zo worden de rentes kunstmatig laag gehouden. Dit helpt niet alleen de draagbaarheid (lagere interestbetalingen), maar stimuleert ook de kredietgroei. Nog nooit kon er zo goedkoop worden geleend en dit moet bedrijven en consumenten aanzetten tot meer investeringen en consumptie, waardoor het BBP zal stijgen en de eurozone zo haar schulden kan ontgroeien. Nu wil de ECB, bijvoorbeeld, hypotheekschulden gaan opkopen om zo de kredietverlening nog verder te stimuleren. Leuke gedachte, maar het gaat nooit werken. Helaas staat de ECB niet alleen, want de Bank of England, de Federal Reserve, de Bank of Japan en velen anderen hanteren min of meer hetzelfde recept.

Waarom werkt het niet? Allereerst zijn de totale wereldwijde schulden sinds het begin van de crisis met 40% toegenomen, terwijl het wereld BBP met maar 20% is toegenomen. Nog buiten het feit dat het bestrijden van een schuldencrisis met meer schulden mesjogge is, is het natuurlijk geen houdbare kaart wanneer de schulden twee keer zo hard stijgen als het inkomen. Het tweede probleem met de aanpak van de ECB cum suis kan het best omschreven worden als: Je kunt het paard wel naar het water leiden, maar je kunt het niet dwingen te drinken. Veel bedrijven willen niet investeren (en daarvoor lenen), omdat ze geen goede eindvraag zien. De consument heeft evenmin de behoefte om meer schulden aan te gaan, omdat er nog steeds donkere wolken aan de horizon zijn (persoonlijke schulden, koopkrachtvermindering, stijgende werkloosheid, stijgende belastingdruk, en zo verder). Dit verklaart ook gelijk waarom schulden nu zo weinig economische groei veroorzaken.

Lees deze column van Alexander Sassen van Elsloo verder op De Financiële Telegraaf

Overheid staat zelf het participeren in de weg

Geplaatst op by 0 reacties

De overheid wil dat burgers veel zelf gaan doen, maar eist wel betaling voor niet geleverde diensten.

Met het uitroepen van de participatiesamenleving heeft dit kabinet eigenlijk een wisseltruc met ons uitgehaald. De burger moet een aantal zaken zelf gaan regelen, waar tot nu toe de overheid voor zorgde. Maar van enige teruggave van de contributie die we daar aan de overheid voor betalen, is geen sprake. Integendeel. Dat zou u van uw voetbalclub of tennisvereniging niet pikken.

De reden van deze eenzijdige ruil ligt besloten in de huidige coalitie. Een monsterverbond tussen een partij die wil bezuinigen en een partij die de omvang van de overheid te vuur en te zwaard verdedigt. Waardoor de rekening voortdurend aan de bevolking wordt gepresenteerd. Hogere lasten voor de middenklasse. En minder zorg voor de zwakkeren.

Toch zou het wakker kussen van de participatiesamenleving de overheid nog eens lelijk kunnen gaan opbreken. De eerste symptomen zijn af en toe al zichtbaar in de media. En het krampachtige verzet van de bureaucratie daartegen ook. Wanneer een aantal bewoners van een Amsterdamse gracht de zorg voor wat drijvende eilandjes op zich wil nemen, reageert de bureaucratie met een twintig artikelen tellend reglement. Daar hadden een paar ambtenaren vast wel een weekje werk aan. Schrijven, vergaderen, opnieuw schrijven, heroverleggen, doornemen met de participerende bewoners, controle op naleving, rapportage, evaluatie. Je kunt er bijna een dagtaak van maken. En dan hebben we het over een paar houten bakken van een meter bij een meter met wat waterplanten erin.

Veel ingewikkelder wordt het natuurlijk als mensen hun huis willen verbouwen om moeder in huis te nemen. Of een crèche bij toerbeurt willen opzetten omdat de reguliere kinderopvang aan overheadkosten bezwijkt. Dat kan natuurlijk niet allemaal zomaar, daar moet eerst de regelzucht van de overheid aan te pas komen. Zo wordt de overhead vervangen door de overheid. Ironisch genoeg scheelt het maar één letter.

Eigenlijk is de overheid ook niets anders dan de overhead van de samenleving. Waarover de controle helaas in handen is van de overheid zelf. Want hoewel we in principe een volksvertegenwoordiging hebben die de overheid controleert, wordt die in de praktijk voor 80 procent bevolkt door beroepsbureaucraten. In een permanente stoelendans tussen de wetgevende, de uitvoerende en de controlerende macht.

Vandaar dat David Van Reybrouck, om de democratie te redden, heeft voorgesteld om de volksvertegenwoordigers per loting aan te wijzen. Wel een heel straffe vorm van burgerparticipatie. Maar zoals het nu gaat, kan het ook niet meer.

Lees deze column van Ron Meijer verder op de Volkskrant

Scheidende Barroso loopt in Londen een blauwtje

Geplaatst op by 0 reacties

Niet Brussel maar de Britse bevolking is ‘mijn baas’ waar het gaat om immigratie. Dat heeft David Cameron vandaag gezegd in reactie op een kritische toespraak van José Manuel Barroso, eerder op de dag in Londen. Op bezoek in Londen had de scheidende voorzitter van de Europese Commissie enkele uren eerder gewaarschuwd dat plannen van de Britse Conservatieven om Europese migratie te beperken op een Thatcheriaans ‘no, no, no’ zullen stuiten.

Door Patrick van IJzendoorn

De beleefde scheldpartij volgde op het uitgelekte plan van Cameron om tijdelijke sociale verzekeringsnummers te verstrekken aan Europese migranten. Deze maatregel zou met name bedoeld zijn om verdere immigratie uit Oosteuropese landen in te dammen. De Conservatieven kijken daarbij met interesse naar het Kroatische model. Als kersvers lid van de EU heeft dit land tijdelijk de vrijheid om kansrijke immigranten te selecteren.

Afgelopen week was reeds duidelijk geworden dat immigratiebeperking centraal zal staan bij Camerons pogingen om macht terug naar Londen te halen. Het resultaat van deze onderhandelingen wil hij in 2017 via een referendum over het Britse EU-lidmaatschap voorleggen aan de kiezers. De regering-Cameron probeert al jaren de immigratie te beperken, een totale ommekeer van het ruimhartige immigratiebeleid dat onder de eurogezinde Tony Blair is gevoerd.

Door de successen van de UK Independence Party (UKIP) van de eurokritische Nigel Farage is immigratie bovenaan de politieke agenda komen te staan. Begin komende maand krijgt deze anti-Brusselse partij mogelijk haar tweede kamerlid, mocht de overgelopen Conservatief Mark Reckless een tussentijdse verkiezing winnen. UKIP wil een ‘Australisch’ immigratiebeleid, waarbij economisch nut, kennis van de Engelse taal en gezondheid de voornaamste toelatingseisen zijn.

Lees verder op de Volkskrant