Tag: ttip

Gaan we met #TTIP echt onze soevereiniteit opofferen voor wat schamele bbp-puntjes?

Geplaatst op by 0 reacties

TTIP, het nog te onderhandelen vrijhandelsverdrag met de Verenigde Staten, werd sinds januari in 36 artikelen in de Volkskrant en NRC Handelsblad genoemd. ‘Zwarte piet’ scoorde maar liefst 238 vermeldingen. En het is nog niet eens december.

‘Als een hoofdredacteur moet kiezen tussen een debat over TTIP of de mogelijke vervolging van Wilders kiest hij blind voor het laatste’, schreef collega-columnist Ewald Engelen vorige week al terecht in deze kolommen. En zo kunnen beleidsmakers wegkomen met slogans in plaats van argumenten. Werkgelegenheid, economische groei, concurrentievermogen – TTIP zou in allerhande gunsten resulteren. De formule is altijd dezelfde: men neme de meest optimistische prognoses uit een toch al twijfelachtig model en voilà: een cijfer voor publieke consumptie.

‘TTIP leidt in Europa tot 400.000 meer banen’, beweerde Mark Rutte bijvoorbeeld in Nieuwsuur. Rutte baseerde zich op een doorrekening van het Duitse Cesifo-instituut. De premier vergat te vermelden dat het ging om het aantal banen in 2025 (ergo: een weinig enerverende banengroei van veertigduizend per jaar). Hij nam bovendien voor het gemak het ‘ambitieuze scenario’, waarin wordt verondersteld dat de handelsbelemmeringen met de VS dalen tot het niveau dat geldt binnen de Europese markt zelf. Zeg maar gerust: het van de pot gerukte scenario dat ver verwijderd is van welke onderhandelingstafel ook.

Hetzelfde geldt voor de groeiprognoses. Steevast wordt door voorstanders bijvoorbeeld gesteld dat Europese burgers er met meer dan vijfhonderd euro op vooruit gaan door het akkoord. Opnieuw: dat is pas in 2027, in euro’s uit 2027 (dus na inflatie). Het onderzoek van economisch bureau CEPR waar dit resultaat uit wordt gehaald valt ook anders te presenteren. TTIP resulteert in slechts een schrale 0,05 procent extra groei per jaar. In het optimistische scenario dan.

Bovendien zijn deze baten afhankelijk van een dubieuze definitie van welvaart. Vrijhandel is niet meer wat het geweest is. Al het laaghangende vrijhandelsfruit is reeds geplukt. Traditioneel protectionisme in de vorm van invoerheffingen is al tot een minimum gereduceerd. Wat nog rest is ‘harmonisering van regulering’. Volgens de CEPR-studie moet dit soort harmonisering dan ook voor zo’n tachtig procent van de baten van TTIP zorgen.

Maar is zulke harmonisering wel wenselijk?

Lees dit artikel van Jesse Frederik verder op De Groene

Zo gevaarlijk is het TTIP

Geplaatst op by 0 reacties

U kent ACTA. Het vrijhandelsverdrag dat vooral bleek te gaan om strengere copyrightwetten en meer macht voor grote bedrijven. ACTA kwam niet door het Europees Parlement, ondanks het feit dat verdacht veel (‘liberale’) politici voor zo’n verdrag waren. Maar, nu is er TTIP. Heel anders, toch bijna hetzelfde. Iets met oude wijn en nieuwe zakken. Ook hier weer: veel macht voor bedrijven, copywrightwetten in het voordeel van producenten en duurdere producten voor de burger.

Onze tegenvoeters in Australië zijn samen met de VS, Japan, Canada, Singapore, Malaysia, Mexico, Vietnam, Peru, Chile, Brunei Darussalam en Nieuw Zeeland ook aan het onderhandelen over zo’n verdrag maar daar heet het TPP: Trans-Pacific Partnership. Die onderhandelingen zijn geheim, want het is niet de bedoeling dat bepaalde democratische processen zomaar ineens transparant worden. Straks krijgen burgers er nog weet van en gaan ze dwarsliggen of willen ze een referendum.

Gelukkig is er Wikileaks waardoor we alsnog weten wat precies de inhoud is van zo’n verdrag.

Die inhoud is verre van fraai en heeft in elk geval weinig met vrijheid te maken. Zo gaat de burger niet alleen meer betalen voor bijvoorbeeld medicijnen(!), films of software maar legt het TPP-verdrag ook een bom onder de vrije mening, vrije journalistiek en onderzoeksjournalistiek zoals we die kennen.

Lees deze column van Bert Brussen verder op The Post Online

Nederland maakt zich geen zorgen om #TTIP omdat het neoliberalisme regeert

Geplaatst op by 0 reacties

Afgelopen zaterdag werd in vier­honderd Europese steden gedemonstreerd tegen het vrijhandelsverdrag dat de EU wil sluiten met de VS, het zogenoemde trans-Atlantische handels- en investeringsverdrag, of op z’n Twitters: #TTIP.

Ook al suggereert de naam dat het om het wegnemen van handelsbelemmeringen gaat, in werkelijkheid zijn de handelstarieven tussen de EU en de VS al zo laag dat het doel van het verdrag een ander is, namelijk marktharmonisatie.

De economische, sociale en ecologische regels voor de toegang tot consumptie- en productiemarkten in de VS en de EU moeten gelijkgetrokken worden. Oftewel, de interne markt die sinds 1993 met veel pijn en moeite in Europa is opgezet, moet ook de VS gaan omvatten.

Je snapt meteen dat dit grote gevolgen gaat hebben voor voedselveiligheid, arbeidsomstandigheden, concurrentie en dus economische groei en werkgelegenheid. Worden het Amerikaanse standaarden waar bedrijven aan moeten voldoen of Europese? En belangrijker nog: hoe voorkomen we dat schaalvergroting tot oligopolisering en kneveling van de democratie door oppermachtige multinationals leidt? De crisis heeft aangetoond dat wat goed is voor het grootbedrijf niet automatisch goed is voor burgers. Gegronde redenen voor politieke bezorgdheid dus. En de arrogante wijze waarop de Europese onderhandelaars deze zorgen bagatelliseren, burgers hebben uitgesloten van de onderhandelingen terwijl het grootbedrijf vrijelijk mag aanschuiven, heeft het wantrouwen van kiezers alleen maar gevoed.

In haar veelgeroemde bespiegeling op de Grote Financiële Crisis, Fool’s Gold, heeft de Britse antropologe en redacteur van The Financial Times, Gillian Tett, gewezen op de ‘sociale stilte’ die er vóór de crisis rond banken en financiële markten heerste. Die stelde bankiers in staat ongemerkt een financiële noodlotsmachine te bouwen die in 2008 plotseling in het gezicht van de burgerij ontplofte. Tett laat er geen twijfel over bestaan dat naast hogere buffers constante democratische controle, geïnformeerd door een kritische pers, cruciaal is om zo’n zelfde kladderedatsj in de toekomst te voorkomen.

Terwijl de demonstratie in Londen ruim duizend demonstranten trok, stonden er op het Beursplein in Amsterdam minder dan vijftig. Toegegeven, het regende pijpenstelen en dan is demonstreren een stuk minder leuk dan met een strakblauwe hemel. Maar er is meer aan de hand. Zoals Joris Luyendijk een dag later vanuit Londen tweette: ‘Als NL werd gedomineerd door linkse kerk, zouden media nu vol staan met TTIP. Feit is: totale stilte. Want neoliberalism rules.’

Lees deze column door Ewald Engelen verder op de Groene

Europese actiedag tegen vrijhandelsverdrag VS-EU

Geplaatst op by 0 reacties

In meer dan 100 Europese, Canadese en Amerikaanse steden werd deze zaterdag geprotesteerd tegen het mogelijke vrijhandelsverdrag tussen de VS en Europa. In Nederland werd er een manifestatie georganiseerd op het Beursplein in Amsterdam. Dit protest vond plaats in het kader van het groeiend verzet tegen het Transatlantic Trade and Investment Partnership, dat achter gesloten deuren wordt besproken, onder grote invloed van het internationale bedrijfsleven en met ingrijpende gevolgen voor het milieu, werknemers en consumenten.

Al meer dan een jaar onderhandelen de Europese Unie en de VS in het geheim zonder een noemenswaardige vorm van democratische controle, over een mogelijk vrijhandelsverdrag. De voorstanders claimen dat een succesvol akkoord miljarden euro’s en dollars kan opleveren en voor miljoenen nieuwe banen zorgt. Maar volgens critici is de beloofde economische groei vergelijkbaar met een Trojaans paard: de gewenste welvaartsgroei is zeer onzeker terwijl er tegelijkertijd wel sprake is van ongewenste gevolgen zoals de afbraak van bestaande regelgeving rondom arbeid, veiligheid en milieu aan beide zijden van de oceaan.

Naast deze ‘uitholling van sociale en milieustandaarden’, kent TTIP een voorziening die het bedrijven mogelijk maakt om overheden voor vele miljarden aan te klagen voor een supranationale privaat tribunaal. Bedrijven hechten veel belang aan dit zogenaamde Investor-State Dispute Settlement. Het probleem met ISDS is, dat het buiten de reguliere rechtsorde handelt en hiermee democratisch tot stand gekomen beleid onder druk zet.

De Europese Commissie heeft eerder actieve inspraak op TTIP door burgers van de hand gewezen. Dit ondanks toezeggingen om het onderhandelingsproces open en transparant te maken. Michael Efler, contactpersoon van het Europese Citizins Initiative (230 organisaties in 21 EU-landen): “De afwijzing van het ECI bevestigt alleen maar de strategie van de Commissie om de burgers en de parlementen van de TTIP en CETA-onderhandelingen uit te sluiten. In plaats van aandacht te hebben voor de zorgen van burgers, wordt er alleen naar de lobbyisten van het bedrijfsleven geluisterd.”

Bronnen:
SOMO
Facebook
Stop TTIP CETA TISA

Nieuwe aanval op online-privacy: CISPA v3, nu genaamd “CISA”

Geplaatst op by 0 reacties

Maak kennis met CISA. De politici van het Amerikaanse Congres (en dan vooral de lobby daarachter) zijn halsstarrig volhoudend. Nadat SOPA (Stop Online Piracy Act) en PIPA (Protect Intellectual Property Act) in Amerika werd afgeserveerd onder grote druk van de bevolking, kwam die vervolgens terug onder de naam CISPA (v2, Cyber Intelligence Sharing and Protection Act) hier benoemd, welke werd afgeserveerd onder grote druk van de bevolking, komt nu dus voor de derde keer, CISA (v3), de Cybersecurity Information Sharing Act. CISPA zelf is al twee keer afgewezen, nu dus op voor de derde keer.

U herkent hier uiteraard direct ook het functioneren van de Europese Unie. De voorzitter van de Europese Commissie Juncker omschreef het zo mooi ten tijd van het Franse referendum over de EU grondwet:

If it’s a Yes, we will say ‘on we go’, and if it’s a No we will say ‘we continue’.
– Jean-Claude Juncker, voorzitter van de Europese Commissie

Na het referendum Nee tegen de EU Grondwet kwam die met een ander kaftje weer terug als Verdrag van Lissabon, toen uiteraard direct geaccordeerd zonder mogelijkheid tot inspraak.

De politici spelen het spelletje van de langste adem. Het net zo lang volhouden totdat het wel lukt. Hoe lang kan de goegemeente (die wel hard moet werken voor hun geld en hun hypotheek) zich succesvol gezamenlijk inspannen om dit soort wetgevingen te blokkeren? Op gegeven moment verzwakt de aandacht van de gezamenlijke bevolking, en BAM! de wetgeving is er door. Dit in combinatie met de salami-tactiek, waar elke keer weer een extra stapje genomen wordt naar een totalitaire overheid, zonder enige vorm van inspraak, volledig gedicteerd door multinationals, de bankiers en de stasi – de staatsveiligheid/inlichtingendiensten.

Het past dan ook geweldig goed bij het TTIP (voorheen TAFTA) en TISA, welke grotendeels gelijk natuurlijk al waren afgeserveerd als ACTA. Waar ACTA een internationale versie van het controversiële DMCA was. Die lopen parallel aan SOPA en PIPA, welke nu dus met CISA terug is als een vervolg op CISPA. En wist u al van CETA? Niet? Dat was de TTIP+TISA met Canada, ondertussen wel doorgevoerd zonder dat u het kon weten.

Kunt u alle afkortingen nog volgen? Precies de bedoeling. Via de achterdeurtjes legt de lobby de wetgeving op met dit soort geheime verdragen. De bedreiging voor onze veiligheid, gezondheid, financiën en mensenrechten is groot, de democratie wordt met dit soort geheime verdragen keihard onder de voet gelopen.

Lees verder op Lang Leve Europa

Investeringsbescherming in het TTIP-verdrag is een waardeloos idee

Geplaatst op by 0 reacties

In het nieuwe handels- en investeringsverdrag tussen de Verenigde Staten en de EU is voor investeerders de mogelijkheid opgenomen om overheden voor een internationaal arbitragetribunaal te slepen. Het geeft investeerders gevaarlijk veel macht. En waarom zijn de eigen rechtbanken eigenlijk niet goed genoeg?

Zondag was het schluss, de publieke consultatieronde over investor-state dispute settlement (ISDS) in het Transatlantic Trade and Investment Partnership (TIPP) verdrag. De wat?!

Het TTIP is het nieuwe handels- en investeringsverdrag tussen de Verenigde Staten en de EU waar momenteel over onderhandeld wordt. In dat verdrag is ook de mogelijkheid opgenomen voor investeerders om overheden voor een internationaal arbitragetribunaal te slepen bij overtreding van hun verdragsrechten, beter bekend als investor-state dispute settlement (ISDS).

Zo’n arbitragetribunaal kan overheden dwingen compensatie te bieden voor gevoerd beleid. Claims kunnen ingediend worden bij onteigening van fabrieken of olievelden, maar soms gaat het verder dan dat. Er zijn bijvoorbeeld ook al claims ingediend vanwege het uitbannen van nucleaire energie (Vattenfall versus Duitsland); tabaksregulering (Philip Morris versus Australië; Philip Morris versus Uruguay); het korten van staatsobligatiehouders (Argentinië) en het nationaliseren van financiële instellingen (Ping An versus België).

Lees dit artikel van Jesse Frederik verder op Follow The Money

Waarom het handelsverdrag met de VS met argwaan moet worden bekeken #TTIP

Geplaatst op by 0 reacties

In rapporten over het nog te sluiten handelsverdrag tussen Europa en de Verenigde Staten worden de voordelen stelselmatig overdreven en de nadelen structureel onderbelicht. Zelfs de sociaal-democratische minister Ploumen (Handel, PvdA) sluit zich daar doodleuk bij aan. Wie steekt een stokje voor dit ondemocratische monstrum?

llustratief voor de afgronddiepe kloof tussen de Brusselse bubble en het electoraat is de wijze waarop de Vlaamse eurocommissaris Karel De Gucht de afgelopen jaren heeft geprobeerd er nog even voor het einde van zijn mandaat een verreikend handelsverdrag tussen Verenigde Staten en Europese Unie doorheen te frommelen.

Terwijl de burger worstelt met de negatieve consequenties van een mislukte muntunie, steeds meer twijfels koestert over aard en richting van het Europese integratieproject en meer en meer nadelen ondervindt van de interne markt (‘social dumping’) , doet de Brusselse elite een klassieke vlucht naar voren. Het tuigt een transatlantische interne markt op die de voordelen (en nadelen) van de Europese interne markt moet verdubbelen: het Transatlantisch Handels en Investeringsverdrag. Of op z’n twitters #TTIP.

Europabreed is er de afgelopen tijd dan ook steeds meer weerzin tegen zowel proces als resultaat ontstaan. Zie hier voor een van de eerste kritische artikelen over #TTIP. De onderhandelingen zijn weinig transparant, vinden achter gesloten deuren plaats en zijn alleen toegankelijk voor multinationals, wat de argwaan over de uitkomst ervan − een markt die vooral de belangen van het grootbedrijf dient en burgers het nakijken geeft − alleen maar verder vergroot. En die de oproepen van De Gucht en consorten om er toch vooral op te vertrouwen dat publieke belangen bij hen in goede handen zijn alleen maar ongeloofwaardiger maken.

Onder druk van ngo’s en burgerpetities in vooral Duitsland Zie hier voor link naar Duitse petitie tegen #TTIP. heeft De Gucht weliswaar een adempauze moeten inlassen en meer openbaarheid moeten beloven, maar de documenten die de commissie tegen heug en meug op internet heeft geplaatst wemelen van de weggetipexde passages, terwijl de gouvernementele propaganda die het kabinet van De Gucht onverminderd blijft afscheiden nog altijd in het badinerende teken staat van nog-maar-een-keertje-uitleggen. Zie hier voor een overzicht van de beschikbare documenten. Alsof burgers incompetente sukkels zijn die niet weten wat goed voor ze is − een toontje dat wel vaker doorklinkt in Brusselse communicatie.

Lees deze column van Ewald Engelen verder op De Correspondent

Europa heeft teleurgesteld

Geplaatst op by 0 reacties

In Frankrijk en Groot-Brittannië hebben de Europese verkiezingen tot aardbevingen in de nationale politiek geleid. Ook in Griekenland, Spanje en Portugal komen de regeringen na zondag onder grote druk door overwinningen van de oppositie en eurosceptische partijen.

Maar in Brussel begon zondagavond vooral de zoektocht naar een meerderheid voor een nieuwe voorzitter van de Europese Commissie, als opvolger van de Portugees José Manuel Barroso. Geen van de drie ‘spitzenkandidaten’ van de drie grootste partijen wilde zich op basis van de voorlopige verkiezingsuitslag al gewonnen geven.

Radicalisering De uitslagen van de verkiezingen, die van donderdag tot en met zondag werden gehouden in de 28 EU-lidstaten, waren in veel landen radicaler dan op voorhand was verwacht. Zo haalde het extreemrechte Front National van Marine le Pen een historische zege met 25% van de stemmen waarmee het naar verwachting 25 van Frankrijks 75 zetels in het parlement in de wacht sleept, tegen 3 in 2009 toen haar vader de partij nog leidde.

‘De Fransen willen niet meer geleid worden door mensen van buiten de grenzen, door EU-commissarissen en ongekozen technocraten. Ze willen worden beschermd tegen globalisering en hun lot weer in eigen handen nemen’, aldus Le Pen. Ze stelt zich onder andere ten doel stelt om een vrijhandelsverdrag met Amerika (TTIP) in het Europees Parlement te torpederen.

Behalve de anti-Europa-partijen, die nu 30% van de stemmen halen, zijn ook traditionele partijen zoals de groenen en de sociaaldemocraten kritisch over een transatlantisch handels- en investeringsverdrag. Sinds het Verdrag van Lissabon heeft het parlement daar een beslissende stem over. De Franse premier Manuel Valls, die in maart aantrad, gaf Europa meteen de schuld van de opkomst van Le Pen en de nederlaag van zijn partij, die uitkomt op een nieuw dieptepunt van 14% van de stemmen. ‘Het is een aardbeving. We verkeren in een vertrouwenscrisis. Europa heeft teleurgesteld’, aldus Valls.

Lees verder op het Financieele Dagblad