De democratie is dood. Twee derde van de stemgerechtigden bleef thuis. De uitslag ligt ter correctie in Brussel. De laatste Galliërs, verenigd in GeenPeil, bewezen het: We dronken een glas, deden een plas en alles bleef zoals het was. Zelden was een infographic zo duidelijk. De Nederlandse zombiekiezer die het stemlokaal niet weet te vinden, of die vijf jaar nieuwsvoorziening zoals Euromania naast zich neerlegt om hetzelfde hokje aan te kruisen. Je kan een burgeroorlog voeden en tóch herkozen worden, zoals Hans van Baalen deed. Aan de andere kant van de ondiepe Noordzee een totaal ander beeld. UKIP is daar nu de grootste partij. Bijna een derde van de stemmen. Terwijl we hier ruziemaken tussen niet stemmen via de kliko thuis en tegenstemmen via de kliko in het stembureau, is het Britse electoraat volledig duidelijk en krijgt daarmee ook invloed. De boodschap is op Number 10 Downing Street aangekomen. De Nederlandse uitslag liet gelukkig ook hoopvolle dingen zien. 1 op de 90 mensen stemt inmiddels Piraten Partij. Straks goed voor ruim anderhalve zetel in de Tweede Kamer. Vrijhandelsverdragen zoals TTIP zullen Europa, Nederland en haar burgers in het hart van hun vrijheden en portemonnee treffen. Toch sloegen Kieskompas en Stemwijzer die vraag over. Politici legden in de campagne nauwelijks verantwoording af, de uitslag liet zien dat je kop in het zand steken werkt. Het maakt niet uit wat je gedaan hebt. Wat we zien, zijn politici die de degens kruisen over waanvoorstellingen. Ze proberen allemaal een toekomst te voorspellen waarin hun ideologie plotseling utopisch blijkt te zijn. Als party people die van feestje naar feestje trekken, zonder ooit de rekening af te tikken.
Tag: ttip
Handelsverdrag EU-VS: dubbele aanslag op rechtsstaat
In de laatste dagen van de Europese verkiezingscampagne worden vooral schijngevechten gevoerd over de post van Commissievoorzitter en wie daarin een bepalende stem moet hebben: het Europees Parlement, de nationale parlementen of uiteindelijk toch alweer de regeringsleiders? Ondertussen is het angstvallig stil over een veel fundamenteler probleem: het allesomvattend handelsakkoord dat tussen de EU en de VS wordt onderhandeld en een dubbele aanslag op de democratische rechtsstaat ten voordele van Amerikaanse investeerders impliceert. Nu het onderhandelingsproces stilaan de finale fase nadert, is het hoog tijd voor een grondige bijsturing.
Met het Europees Verdrag van Lissabon, zeg maar de Europese ‘grondwet’, verkreeg de Europese Commissie vanaf 2009 de bevoegdheid om een gemeenschappelijk handelsbeleid te voeren. Met andere woorden: niet de lidstaten, maar de Europese Commissie kan met andere partners handelsakkoorden sluiten om zo de economische groei te bevorderen en jobs te creëren. Sinds juni 2013 onderhandelt de Commissie namens alle lidstaten met de Verenigde Staten over een allesomvattend handelsakkoord dat de handelsstromen tussen beide blokken moet intensifiëren en de economie aanzwengelen. In essentie wil het zowel tarifaire als non-tarifaire belemmeringen zoveel mogelijk schrappen en de zogenaamde ‘handelsverstoringen’ minimaliseren: één grote gemeenschappelijke transatlantische markt met zo min mogelijk regels voor bedrijven moet een positief effect hebben op de economische groei en jobcreatie. Dit zogenaamde ‘Trans-Atlantic Trade and Investmment Partnership’ zou, volgens de Commissie, de Europese economie met 120 miljard euro doen groeien en 400.000 jobs creëren, wat elk gezin 545 euro rijker zou maken.
Een akkoord dat alle Europese gezinnen plotsklaps enkele honderden euro’s rijker maakt, daar kan toch niemand iets op tegen hebben? Achter de strak geregisseerde ‘hoera-communicatie’ van de Europese Commissie schuilt echter een veel minder rooskleurige realiteit. Los van het feit dat de beoogde economische effecten bewust sterk overschat worden, impliceert het handelsakkoord een dubbele aanslag op de democratische rechtsstaat. Enerzijds tijdens het eigenlijke onderhandelingsproces, anderzijds na het sluiten ervan.
Lees deze column door Pieter-Jan Van Bosstraeten verder op Doorbraak
Vrijhandel voor de VVD is handel vrij van democratische controle
Het is zorgwekkend dat Van Baalen en de VVD geen oog hebben voor de bezwaren die kleven aan een vrijhandelsverdrag met de VS, schrijft Bastiaan Rijpkema, rechtsfilosoof en als promovendus verbonden aan de Universiteit Leiden. ‘Wij stellen hogere eisen aan voedselveiligheid dan de VS. Gaan we die regels ook harmoniseren?’
De koopman op één en de dominee op twee’, stelt VVD’er Hans van Baalen in zijn lofrede op een wereld geregeerd door vrijhandelsverdragen. Van Baalen strooit rijkelijk met economische voorspellingen en schattingen. ‘400.000 banen in Europa’ door een vrijhandelsverdrag met Japan. Vrijhandel met Canada? Eindelijk, dan kunnen onze kaasboeren hun Canadese collega’s eens goed aanpakken. Want bijna alle kaas wordt daar lokaal geproduceerd – onacceptabel natuurlijk.
Veel belangrijker is TTIP, het vrijhandelsverdrag met de Verenigde Staten. ‘4,1 miljard euro per jaar voor Nederland’, beweert Van Baalen. De Nederlandse Europarlementariërs en de Nederlandse regering moeten zich daarom ‘vierkant achter de TTIP-onderhandelingen scharen’ en ’taboeloos durven onderhandelen’.
Het is de VVD op z’n smalst. Een partij waarin enkel nog verstokte libertariërs zich herkennen. Terwijl er een ware storm van kritiek is opgestoken tegen het allesomvattende vrijhandelsverdrag met de VS, presteert Van Baalen het om alle bezwaren opzichtig links te laten liggen. Misschien is dat wat de ‘koopman op één’ betekent, maar Van Baalen had zich toch even kunnen verdiepen in de nadelen van TTIP.