Tag: euro

It’s the euro, stupid!

Geplaatst op by 0 reacties

De dreiging van een aanstaand Grieks vertrek uit de eurozone (Grexit) is de laatste weken al zo vaak en zo breed uitgemeten, dat het nieuws uit Griekenland nauwelijks nog impact heeft. De aandelenbeurzen halen hun schouders op en gaan gewoon door alsof er niets aan de hand is.

Deze situatie was ook al te zien op de obligatiebeurzen, maar daar lijkt nu wat verandering in te komen. Hoe dan ook een Grexit op korte termijn is een zeer reële mogelijkheid (en op lange termijn een gegeven). Maar de echte oorzaak, daar wordt niet over gerept in de pers.

De Griekse crisis en de problemen met de rest van de PIIGS (Portugal, Italië, Ierland, Griekenland en Spanje), staan natuurlijk niet op zichzelf. Deze houden direct verband met het eurolidmaatschap van deze landen. Het probleem met een muntunie is dat het niet anders kan dan een 1-size-fits-all beleid te voeren. Daarom moet zo’n muntunie bestaan uit gelijksoortige (homogene) landen.

Dit is gewoon een logisch gevolg, want 1-size-fits-all beleid loslaten op verschillende lidstaten, levert, per definitie, verschillende uitkomsten op. Wil men dezelfde uitkomsten van verschillende lidstaten (wat het geval is bij de eurozone), dan geldt, logischerwijs, dat ieder lidstaat zodanig beleid (maatwerk) moet krijgen zodat de uitkomsten van allen hetzelfde zullen zijn.

De oprichters van de Eurozone zagen dit probleem (deels) en besloten daarom de Maastricht criteria in het leven te roepen (staatsschuldniveau, inflatie, wisselkoersstabiliteit, overheidstekorten en rentestanden).

Maar dit is een beetje het paard achter de wagen spannen. Er werd niet gekeken waarom er verschillen waren tussen potentiële lidstaten op deze criteria (denk aan geografische ligging, aanwezigheid energiebronnen, cultuur, delfstoffen, topografie, demografie, taal, juridisch systeem, historie, politiek systeem, klimaat, economische cyclus, en zo voort).

Echter, de architecten van de eurozone waren de mening toegedaan dat als de Maastricht criteria allemaal zouden worden nageleefd, de (beoogde) lidstaten van de eurozone allemaal dezelfde dynamiek en uitkomsten zouden laten zien (allemaal zouden lijken op Duitsland dus…).

Deze begeerde convergentie (naar elkaar toe groeien) heeft echter niet plaatsgevonden. In den beginne leek het erop alsof dit wel gebeurde; immers, de economieën van de PIIGS lieten mooie groeicijfers zien. Graaft men wat dieper, dan wordt duidelijk dat deze groei gebaseerd was op krediet.

Lees deze column van Alexander Sassen van Elsloo verder op De Financiële Telegraaf >>>

Gezellig, straks krijgen we ook Albanië erbij in de euro!

Geplaatst op by 0 reacties

De Griekse beloften in de eurocrisis blijken telkens weer dode mussen. Een munt die met dreigementen bijeen wordt gehouden, zal op enig moment uiteenspatten.

Vijf jaar geleden begon in Griekenland de eurocrisis, die sindsdien met aspirientjes en warme kruiken is onderdrukt. Sinds in januari het linkse Syriza aan de macht is, wordt om de haverklap meegedeeld dat voor dat land de deadline nadert. Er komen dan steeds halve beloften uit Athene. Even zo vaak blijken het dooie mussen.

Als de Griekse regering werkelijk het vertrouwen weet te winnen van de schuldeisers – wij, als het ware – wordt het land voor de derde keer gered. Dan gebeurt wat VVD-lijsttrekker Mark Rutte in de verkiezingscampagne van 2012 uitsloot.

Er zou geen cent meer naar de Grieken gaan, maar het werden miljarden. In de tussentijd zijn de voorwaarden voor de leningen aan Griekenland zo versoepeld dat de geleende 240 miljard feitelijk al voor 40 procent is weggestreept.

De Europese Centrale Bank (ECB) voert intussen een beleid dat niet is afgestemd op ons deel van het eurogebied, maar dat beoogt zwakke landen met hoge staatsschulden binnen de euro te houden. De rente wordt laag gehouden om een land als Italië niet in de problemen te laten komen. De stimuleringsprogramma’s van de ECB, zoals het pas gestarte programma om geld te drukken, dienen hetzelfde doel.

Nu wordt aan de ene kant valselijk beweerd dat de invoering van de euro ook voor een land als Nederland erg profijtelijk is, bijvoorbeeld omdat de export een danige impuls heeft gekregen. Dat landen die buiten de euro zijn gebleven – Groot-Brittannië, Zweden, Denemarken – daar allerminst nadeel van hebben, zegt genoeg.

Lees deze column van Syp Wynia verder op Elsevier

The euro was a bad idea from the start

Geplaatst op by 0 reacties

Can Europe finally admit it?

After frantic eleventh-hour negotiations and continent-wide hand-wringing, eurozone authorities and Greece’s new left-wing government have reached a deal. If you’re surprised, you shouldn’t be. A deal was in the cards from the beginning for one simple reason: Ultimately, neither the Greek government nor Germany and other euro member states could risk triggering a financial crisis by cutting off Greek banks.

Financial stability in the 19-country currency area has been preserved – at least for now. But patching up the situation has not removed the key question of where to go from here. There is a lot of “austerity fatigue” in Europe right now. That’s understandable, but it shouldn’t be allowed to distort the debate and allow Europe to dodge the much-needed thorough assessment of the entire euro project: Does it still make sense, given its constraints and limits? What should be the way forward? And was it even a good idea to begin with?

Europe’s monetary union has been based on bad economics from the start. As German economist Rudiger Dornbusch wrote in Foreign Affairs in 1996, “If there was ever a bad idea, EMU is it.” The eurozone does not have the features of what economists call an “optimal currency area.” According to the standard definition, an optimal currency area is characterized by perfect labor mobility, perfect wage flexibility, and a risk-sharing system, such as fiscal transfers when a region — or a member country — is affected by an economic or financial shock.

Lees dit artikel van Paola Subacchi verder op Foreign Policy

Het zelfregulerende karakter in de eurozone heeft niet gewerkt

Geplaatst op by 0 reacties

‘Bij het begin van de euro zijn duidelijk fouten gemaakt. We zijn naïef geweest. Het zelfregulerende karakter in de eurozone heeft niet gewerkt. Inmiddels zijn de regels voor de lidstaten veel strikter’, zegt de Belgische bankpresident Luc Coene woensdag in De Telegraaf. ‘We hebben landen toegelaten waarvan te verwachten was dat houdbaarheid problematisch was’. Coene wil niet zeggen welke landen hij bedoelt, maar iedereen die de afgelopen jaren het nieuws volgde weet dat hij in elk geval Griekenland bedoelt. En wellicht Italië.

Coene geeft toe dat het europroject tot nu toe veel wantrouwen heeft gecreëerd onder de Europese burgers. ‘Dat wantrouwen is er gekomen omdat men de zaak amateuristisch heeft aangepakt. Nu hebben we de les geleerd. Er is veel gebeurd als het gaat om besluitvorming, transmissie van soevereiniteit van het nationale naar het Europese niveau.’

De Vlaming erkent dat er verzet is tegen die overheveling van bevoegdheden, maar ‘daar moeten we doorheen. Ik denk dat we nog eens een keertje moeten uitleggen waarom Europa een interessant verhaal blijft’. Volgens hem zien mensen de voordelen niet meer ‘omdat ze zo evident zijn’. Coene denkt kennelijk dat de bezorgde Europeanen blind zijn.

Lees verder op Politalk

Germany’s worst nightmare has come true

Geplaatst op by 0 reacties

Berlin is doomed to persist with a project which has caused economic ruin throughout much of the rest of Europe. The Germans never wanted the single currency in the first place – they knew what it would lead to.

It’s Germany’s worst nightmare. Increasingly isolated, ganged up on, and even hated by much of southern Europe, it is fast losing the argument over the future of the euro.

Even the Governor of the Bank of England, Mark Carney, has been at it. This week he joined in the German bashing with a full-frontal attack on Berlin’s austerity agenda. And it’s causing confusion, dismay and resentment in equal measure in this most stable, disciplined and civilised of nations.

To understand the decisive shift in narrative that has taken place in Europe over the last couple of weeks – from the defeat Germany has suffered at the hands of the European Central Bank, to the Syriza victory in Greece and its demands for debt forgiveness – you have to go back to the euro’s origins and Germany’s place in it.

Germans never wanted the single currency in the first place, for like Britain, they instinctively understood where it would lead – to a fiscal, or transfer, union which Germany, as Europe’s dominant economy, would be forced to bankroll. If given a referendum, they’d have said no.

But European monetary union was the price Germany had to pay for reunification; it was a way, other European nations naively believed, of containing the newly enlarged country and ensuring that it was properly integrated into the rest of Europe. To them, it seemed the answer to Europe’s historic problem – Germany was too large and economically powerful ever to be properly defeated, but the potential threat it poses to the rest of Europe could perhaps be defused through economic integration. Most Germans, now a peace loving people, broadly go along with this “solution” to the problem. The point of dispute is rather about the degree of integration.

o buttress itself against economic pollution from the south, Germany surrounded the new currency and its institutions with safeguards. Fiscal and monetary transfers between nations were specifically banned, and rules were put in place that would supposedly ensure fiscal discipline. None of them has proved equal to the task, and none of them is ultimately compatible with a single currency that actually works.

Since the onset of the financial crisis, Germany has suffered one defeat after another. Every line in the sand has been breached, culminating last week in the Bundesbank’s failure to block ECB money printing, a remedy which may or may not have some merit for the beleaguered economies of the south but is culturally anathema to Germans as well as largely inappropriate for their economy. It’s also a money transfer by the backdoor.

The bottom line is that the single currency hasn’t worked for anyone. It’s proved as unsatisfactory for Germany as it has for Greece, Spain and Italy. Happy families are all alike, begins Tolstoy’s Anna Karenina; every unhappy family is unhappy in its own way. The observation could have been written for Europe’s experiment in monetary union.

Lees deze column van Jeremy Warner verder op The Telegraph

De euro is een wanproduct

Geplaatst op by 0 reacties

Wat is het een ongelofelijke klerezooi met die euro.

Het spijt me zeer dat ik me zo ondiplomatiek uitlaat. Maar de hoogspanning die in de eurozone is ontstaan door de controversiële stimuleringsactie van de Europese Centrale Bank (ECB) en door de verkiezingen in Griekenland toont maar weer eens aan wat een wanproduct die gezamenlijke munt is.

Het gaat mijn verstand te boven waarom politici destijds dachten dat het een goed idee was om dit economische experiment te beginnen om louter politieke redenen. Er is alleen maar ellende van gekomen. Nog altijd bestaat de muntunie uit zo’n onsamenhangend groepje landen dat ik van gekkigheid niet weet hoe deze proef ooit kan slagen.

Zowel door het optreden van de ECB als door de opstelling van de nieuwe Griekse regering is het wij-zij-denken weer helemaal terug. Wat nou Europese gedachte? Wat nou gezamenlijk optrekken? De centrale bank steunt Zuid-Europa en dat vinden wij in Noord-Europa fout. De Grieken willen hun geld niet terugbetalen en dat pikken wij in het noorden niet.

De ECB is een onafhankelijke centrale bank die optreedt ten dienste van de gehele eurozone. Alleen zijn de onderlinge verschillen dusdanig groot dat het ECB-beleid voor sommige landen wél goed is en voor andere landen níét. Dat blijft een zwakte van de euroconstructie.

De eurolanden zijn nog altijd soevereine staten, waardoor nationale verkiezingen kunnen leiden tot resultaten die haaks staan op Europese afspraken. Met de Griekse verkiezingswinst van Syriza is opnieuw duidelijk dat nationale democratie zich niet verhoudt tot de Brusselse dwingelandij.

Lees deze column van Martin Visser verder op De Telegraaf

The euro is heading for disaster

Geplaatst op by 0 reacties

The final unwinding of the disastrous single currency could give Britain everything it wants from Europe.

As Karl Marx was one of the earliest to point out, economics (though so much less interesting) is far more important than politics.

Marx considered all political events as epiphenomena. He viewed great men as blind instruments of irresistible forces which they themselves could hardly comprehend.

The Marxist vision of society has been disproved many times, always at epic human cost. However, his doctrine that productive forces propel history has stood the test of time – and is invaluable for an understanding of the current predicament of the European Union.

It elegantly explains why European Monetary Union was destined to fail. The state socialists and former communists who invented the euro never got to grips with this aspect of Marxist thought. Only Conservatives with an intelligent appreciation of economics and history – an enlightened congregation that included Margaret Thatcher, Oliver Letwin, Peter Lilley, Tim Congdon, John Redwood, Nicholas Ridley and Alan Walters – grasped that the EMU would collapse under the weight of its own contradictions, and that it was folly to construct a single currency before the political conditions were in place.

Meanwhile the European elite who advocated the euro (British representatives included Michael Heseltine, Peter Mandelson, Tony Blair, Ken Clarke, Nick Clegg and Danny Alexander, at the time only a cadet member of the European political class, so perhaps the chief secretary can be forgiven) ignored all warnings. Indeed, Lord Mandelson is still advocating British membership!

It is impossible to exaggerate the arrogance, the bone-headed stupidity and above all the brutality and callousness of these Europhiles. Their demented attempt to impose a new economic model on an unworkable political structure has already caused untold suffering. At the heart of their project is an audacious attempt to prove the primacy of politics over economics. Bear in mind that it is an experiment for which the European elite personally do not have to pay a price.

Their experiment has caused depression (not recession as inaccurately reported by pro-European journalists at the BBC and elsewhere) across much of Europe.

This is getting worse.

Lees deze column van Peter Oborne verder op The Telegraph