Vertrouwen komt te voet, maar gaat te paard

Dit waren de woorden van DNB-president Klaas Knot vanochtend, tijdens een interview met RTL.

Knot sprak deze woorden naar aanleiding van een vraag of het vertrouwen van ‘de financiële markten’ in de euro nu wel voldoende hersteld was. Dat vertrouwen langzaam opgebouwd wordt, maar als een renpaard kan verdwijnen is een waarheid als een koe natuurlijk, maar zegt het ook iets over de euro als adequaat functionerend enig wettig betaalmiddel in de eurozone? Nee natuurlijk. De positie die Knot inneemt is de positie van Merkel cum suis: hervormen, bezuinigen en betere gezamenlijke afstemming van macro-economisch beleid vormen de sleutelwoorden van Knot.

Zoals onze oudgediende morgen bij de DDS Finance sectie zal laten zien, is het maar zeer de vraag of de euro en de eurozone wel zo stabiel zijn als Knot c.s. ons willen laten geloven. Knot is niet de onafhankelijke centrale bankier, die hij zou moeten zijn, maar een verlengstuk van de europolitiek. Maar je kan van de goede man toch ook niets anders verwachten?, hoor ik u verzuchten. Hij is toch met handen en voeten gebonden aan het beleid, dat zijn baas, Mario Draghi, namens de ECB voor hem uitstippelt? Dat klopt inderdaad, en dat maakt de rol die de ECB momenteel speelt, als navigator van de politieke koers van de eurozone, juist buitengewoon discutabel en onwenselijk. De ECB wordt geacht een objectief monetair beleid te voeren, maar heeft zich nadrukkelijk ontpopt als de Bank voor Latijns Europa, dat is inclusief Frankrijk.

Lees dit artikel door Jean Wanningen verder op De Dagelijkse Standaard

Bijna vakantie, dus kans op nieuwe euro-onrust

Nog twee weken en dan gaat het Europees Parlement op reces. In de afgelopen jaren werd werd het vaak juist tijdens het reces onrustig rondom de euro. Dat zou dit jaar zomaar weer eens het geval kunnen zijn. De crisis bij de Portugese bank Espirito Santo lijkt een eerste voorteken. Zoals we vanuit de SP al jaren betogen: de schijnbare rust rondom de euro is bedrieglijk. Er broeit nog van alles. Ik houd mobiel en internet tijdens het zomerreces in ieder geval onder handbereik.

De Banco Espirito Santo is geen hele grote bank en het feit dat deze bank nu in de problemen is gekomen, zou op zich geen grote gevolgen hoeven te hebben. Toch is de rente op Portugal’s lange-termijn leningen gestegen en daalden de koersen op de Portugese beurs met zo’n 4%. Veel ogen van financiële instellingen zijn dan ook gericht op Portugal. Als het immers in Portugal mis gaat, heeft dat al snel een kettingreactie richting andere zwakke eurolanden.

Het feit dat de crisis bij één, niet eens grote bank zo’n effect kan hebben, kan worden verklaard door de onevenwichtigheid in de Portugese economie als geheel. Klom de Portugese economie vorig jaar althans wat groeicijfers betreft, nog een beetje uit het dal, dit jaar is er weer sprake van krimp. De Portugese overheidsschuld staat inmiddels op 129% van het BBP (ter vergelijking: de Europese ‘norm’ is 60%). Dat betekent dat de Portugese regering in moeilijkheden komt, als het op z’n eentje een bank moet redden.

Lees deze column van Dennis de Jong verder op de SP

Achterhoedegevecht euro-wensdenkers begonnen

De euro werkt groeivertragend en vergroot het risico dat zwakkere eurolanden de sterkere mee de afgrond in sleuren. Het begin van het einde van de eenheidseuro is in zicht, aldus gastauteur Jean Wanningen.

Econoom Harrie Verbon stelde recent in de Volkskrant dat de one-size-fits-all wisselkoers- en rentestructuur van de euro een oplossing van de europroblematiek in de weg staat.”Volgens hem zouden we daarom bijvoorbeeld de eurozone beter in drie muntzones (Noord, Midden en Zuid) op kunnen knippen. En als we de euro toch willen behouden, verwijst Verbon naar ‘The Matheo Solution (TMS)’ van euro-researcher André ten Dam, waarbij nationale valuta als rekeneenheden worden geïntroduceerd parallel aan (de rekeneenheid van) de euro. Politicoloog Meindert Fennema reageerde – als door een wesp gestoken – vervolgens dat Verbon’s stellingen ‘gelul’ zouden zijn. De vraag dringt zich op of de stellingen van Verbon nu inderdaad ‘gelul’ zijn of gewoon voortkomen uit ‘gezond verstand’?

Lees verder op Follow The Money

IMF en ECB 2 handen op 1 eurobuik?

Het wordt steeds gekker in euroland. Bij de ECB dreigt een roulerend leden lidmaatschap en het IMF wil haar beproefde aanpak van schuldenlanden ‘heroverwegen’.

Deze ontwikkelingen stemmen mij niet bijster vrolijk, de euro lobby is nog sterker dan ik gedacht (en gehoopt) had. Laten we eens beginnen met dat IMF. Wat betekent dat bericht eigenlijk?

Volgens de Financial Times, die zich baseert op interne documenten van het IMF, onderzoekt het fonds thans mogelijkheden om ‘anders’ om te gaan met de schuldenlast van landen die financiële steun nodig hebben. Voorbeelden van die aanpak uit het recente monetaire verleden, zoals de valutacrises in Zuid-Korea, Mexico,Thailand en Brazilië, hebben aangetoond, dat dergelijke crises met succes en relatief snel opgelost kunnen worden. De beproefde IMF-aanpak bestaat uit een combinatie van de volgende maatregelen:

1. monetaire devaluatie van de nationale munt;
2. publieke en private hervormingen;
3. besparingen;
4. waar noodzakelijk, afboeking van staatsschulden tot een draagbaar niveau.

Lees dit artikel van Jean Wanningen verder op de Dagelijkse Standaard

Bundesbank ziet niets in devaluatie euro

President Jens Weidmann van de Bundesbank verwerpt de roep uit een aantal Europese landen om de euro te devalueren om exporterende bedrijven te helpen. Dat zei de topman van de Duitse centrale bank in een zondag gepubliceerd interview met het Duitse blad Focus.

Een afzwakking van de dure euro kan andere centrale banken volgens Weidmann ook bewegen tot ingrijpen waardoor een ‘devaluatiestrijd’ onstaat die alleen maar verliezers kent. “Concurrentieposities worden niet versterkt door te devalueren maar door het op de markt brengen van aantrekkelijke producten”, aldus Weidmann. “Een sterke economie kan ook een sterke munt aan.”

Een aantal landen, waaronder Frankrijk, willen later dit jaar als het nieuwe Europees Parlement is geïnstalleerd praten over wat zij beschouwen als een excessieve kracht van de euro. De munt is circa 1,35 dollar waard, iets minder dan 1,40 dollar begin mei.

Lees verder op De Financiële Telegraaf

De euro betekent voor NL permanente onteigening van vrijheid en vermogen

In deze column reken ik af met de mythe dat de euro ons welvaart en werkgelegenheid heeft opgeleverd. In plaats daarvan zal de euro ons permanent vrijheid en vermogen kosten.

Ik zal deze column beginnen met een tiental uitspraken uit mijn boek ‘Het Eurobedrog’ (2014), Bruno de Haas zijn boek ‘Laat de Leeuw niet in zijn hempie staan’ (2014) en uit Bernard Connolly’s boek ‘The Rotten Heart of Europe’ (1995). In willekeurige volgorde. Ik daag vervolgens elke econoom en politicus uit om hier gaten in te schieten. Graag zelfs, kom maar op.

1. “De jaarlijkse donatie van Duitsland aan de zuidelijke eurolanden zal een jaarlijks terugkerend bedrag zijn van 7 á 8 procent van het Duitse Bruto Binnenlandse Product” (ofwel circa € 240 miljard per jaar, elk jaar opnieuw, red.).

Lees dit artikel van Jean Wanningen verder op De Dagelijkse Standaard

Brussel vindt dat Litouwen klaar is voor euro

Litouwen is klaar om op 1 januari de euro in te voeren. Dat stelt de Europese Commissie in een woensdag gepubliceerd voorstel.

De Litouwers voldoen aan alle eisen om te mogen toetreden tot de muntunie, aldus de commissie, die het plan nu voorlegt aan het Europarlement en de Europese regeringsleiders.

Zowel het begrotingstekort als de schuld van Litouwen ligt ver onder de Europese bovengrens, zo oordeelt de commissie die verantwoordelijk is voor de dagelijkse leiding van de Europese Unie. Zo bedroeg het begrotingstekort van Litouwen 2,1 procent in 2013 en ook dit jaar zal het onder de Europese norm van 3 procent van het bruto binnenlands product (bbp) uitkomen. De staatsschuld kwam eind 2013 uit op 39,4 procent van het bbp, ook ruimschoots onder de Europese grens van 60 procent.

Lees verder op Nu

Waarom de Fransen een zwakkere euro gaan afdwingen

‘Europa, dat is Frankrijk en Duitsland; de rest is garnituur.’ Deze uitspraak van Charles de Gaulle klinkt weer door in Frankrijk. En Fransen die de regie grijpen, zullen het monetaire beleid gaan beïnvloeden.

Een paar dagen voor de politieke aardverschuiving bij de Franse verkiezing voor het Europees Parlement riep oud-president Nicolas Sarkozy op tot de creatie van een grote Frans-Duitse economische zone. Op het oog was dit een doorzichtige, en naar wij nu weten vergeefse poging om zijn rechts-conservatieve UMP te laten winnen van het anti-Europese Front National, maar er steekt meer achter. Sarkozy’s uitspraak dat binnen de eurozone geen sprake kan zijn van gelijke rechten voor kleine landen toonde de ware aard van het Europese eenheidsproject. Vergeet idealistische vergezichten over Europese samenwerking, de Europese Unie dient volgens Frankrijk in de eerste plaats de belangen te behartigen van de grootste lidstaten, Frankrijk voorop.

Sarkozy staat daarmee in een lange traditie. In de jaren zestig zei de Franse president Charles de Gaulle: ‘Europa, dat is Frankrijk en Duitsland; de rest is garnituur.’ Helaas voor Frankrijk is het land in economisch opzicht geen partij meer voor Duitsland, wat het lastig maakt om in politiek opzicht gelijkwaardig te blijven. Langzaam maar zeker glijdt Frankrijk af naar de status van garnituur, iets wat Sarkozy wil voorkomen door af te spreken dat Frankrijk voortaan samen met Duitsland de dienst uitmaakt in de eurozone. Na de afgetekende overwinning van het Front National bij de Franse verkiezingen voor het Europees Parlement, zullen de gevestigde Franse partijen – naast Sarkozy’s UMP is dat de aangeslagen socialistische partij van president François Hollande – zich tot het uiterste inspannen om hun bevolking te laten zien dat Frankrijk het voor het zeggen heeft in Europa. Immers, de overwinning van het Front National is vooral te danken aan het gevoel van steeds meer Fransen dat zij hun lot niet meer in eigen hand hebben. Om te voorkomen dat Marine Le Pen hoge ogen gooit bij de presidentsverkiezing in 2017 zal Hollande moeten bewijzen dat Europa doet wat Frankrijk wil in plaats van andersom.

Lees deze column van Bruno de Haas verder op Follow the Money