Tag: euro

Knot en Weidmann mede-verantwoordelijk voor sociale ellende in Zuid-Europa

Geplaatst op by 0 reacties

Aldus Frits Bolkestein, gisteravond bij een speciale verkiezingsuitzending van Nieuwsuur.

Bolkestein doelde daarmee op de eerste plaats op de sociaal ontwrichte samenlevingen in Zuid-Europa ten gevolge van de euro (zie hier vanaf minuut 53). Hij herhaalde bovendien luid en duidelijk dat de muntunie was mislukt en noemde de euro een mislukte munt, waar we mee op zouden moeten houden.

Letterlijk zei de Bolk:

“De euro, de Europese monetaire unie is de oorzaak van de Griekse ellende, dat geldt trouwens ook voor Italië en ook voor Spanje. Dat is één van de redenen, misschien wel de belangrijkste reden, dat ik zelf van mening ben dat de euro mislukt is. De Economische monetaire Unie, de muntunie, is mislukt.”

Dat is duidelijke taal. Maar Bolkestein ging nog verder:

“We kunnen niet doorgaan, zoals nu, zonder dat er een radicale koerswijziging optreedt. De Europese Unie is mislukt (Bolkestein bedoelde natuurlijk te zeggen: de Europese Monetaire Unie), de basis daarvan is, zoals ze het in het Engels zeggen, ‘one-size-fits-all’, één interest (rente, red.) voor alle 18 landen, de muntunie, maar dat strijdt met de werkelijkheid: one-size-fits-none. Misschien moet je zeggen ‘one-size-fits-one’, namelijk Duitsland. (…) We kunnen zo niet doorgaan, de euro zorgt voor sociale ellende in de Europese periferie. En zij die vinden, zoals Klaas Knot en Weidmann van de Bundesbank, dat we door moeten gaan met de euro zijn mede-verantwoordelijk voor de sociale ellende in Griekenland, in Italië en in Spanje.”

Het is duidelijk, dat Bolkestein het helemaal heeft gehad met de euro. Maar hij heeft nog meer kritiek op de EU.

Lees dit artikel door Jean Wanningen verder op De Dagelijkse Standaard

Systeem EU loopt vast

Geplaatst op by 0 reacties

Zestien jaar geleden verzette hij zich tégen de euro, nu voert hij campagne vóór de EU. Lord Rodney Leach, conservatief lid van het Britse Hogerhuis en voorzitter van de eurokritische denktank Open Europe, meent wel dat Brussel een flinke stap terug moet zetten. Alleen dan zullen de Britten lid van de Unie willen blijven.

Lord Leach was afgelopen weekend in Amsterdam, voor interviews met De Telegraaf en later op zondag met tv-programma Buitenhof. Op zaterdagavond dineerde hij met mede-eurocritici Frits Bolkestein en Ewald Engelen.

In 1998 richtte Leach Business for Sterling op. Bijna duizend topmensen uit het zakenleven sloten zich aan. Zij vreesden dat de euro slecht zou zijn voor de Britse economie en wilden daarom het pond houden.

Nu staan de Britten voor de vraag of ze wel in de EU willen blijven. Leach is voor de EU, maar wil wel dat de eurozone een toontje lager zingt. De EU is primair de interne markt, meent hij.

Is de eurocrisis het bewijs van uw gelijk?
„De eurocrisis had meer dan één oorzaak, maar zeker is dat de euro zelf een van de belangrijkste oorzaken was. Als de eurozone uit landen had bestaan die natuurlijk bij elkaar passen, zou het kunnen werken. Maar als je landen met structurele zwakheden toelaat, kan een externe schok leiden tot een heel diepe crisis. En dat is gebeurd.”

Was u dan niet verrast dat de euro toch heeft overleefd?
(glimlachend) „Is dat zo?”

De euro is er nog.
„De munt heeft de crisis technisch gesproken overleefd. Maar Zuid-Europa zit in een situatie van economische stagnatie. Dit is een menselijk drama, in sommige landen is de jeugdwerkloosheid hoger dan 50%.”

Komt dat door de euro?
„Ja. In een crisis kunnen landen hun munt devalueren, maar dat kan in de euro niet. Of ze kunnen failliet gaan, maar dat willen de eurolanden niet”

Kritiek is er volop, maar ook eurocritici als Bolkestein en Engelen weten niet precies hoe het verder moet met de munt.
„Een terecht punt. Idealiter blijft de euro bestaan als munt van landen als Duitsland, Nederland, Finland. Maar hoe we in dat scenario komen, kan ik niet beantwoorden. Het is te vroeg om te gedetailleerd naar alle varianten te kijken. Het gaat er eerst om dat erkend wordt dat er radicale hervormingen in de EU nodig zijn. Eerst moet ook de vraag maar eens beantwoord worden: is Europa de eurozone of is het de interne markt?”

Lees verder op de Telegraaf

The eurozone is starting to recover. Now the new phase of its crisis begins

Geplaatst op by 0 reacties

A toxic combination of slow growth, deflation, weak banks and political unrest in the east still haunts the continent.

Brace yourself for the next phase in the eurozone crisis, due to come around any time soon. That might seem an odd thing to say. After all, Portugal has just emerged from its bailout programme; Greece has dipped its toe into the bond market; while Ireland’s export-slanted economy is growing at a fair lick. Crisis over, you could say.

But hang on a minute. All is not well in Europe, as the votes for fringe and extremist parties in Sunday’s European parliament elections will testify. There are five good reasons why the crisis could flare up again at any time.

Problem one is that growth remains painfully weak. Across the 18-nation single currency zone as a whole, activity increased by just 0.2% in the first three months of 2014. That was disappointing in view of the unusually mild winter, and would have been even worse had it not been for the strong 0.8% expansion in Germany.

Problem two is that weak growth is no longer confined to the euro’s fringe. Italy’s performance has been woeful ever since the creation of the euro a decade and a half ago, and the 0.1% contraction in the first three months of 2014 was the 10th decline in the last 11 quarters. The Netherlands posted an even bigger decline of 1.4%, but the biggest problem of all is France, which has failed to deliver two consecutive quarters of growth during François Hollande’s presidency.

This matters not just because of its impact on France, where one in eight of the working population is jobless, but because of the gap emerging between the eurozone’s two biggest economies.

Over the past 50 years, the smooth running of Europe has relied on the Paris-Berlin axis, but strong growth in Germany and weak growth in France complicates matters. Hollande clearly wants the European Central Bank to pull out all the stops to boost growth; Angela Merkel will favour a more cautious approach.

The third problem is deflation and its impact on heavily indebted eurozone countries. The cost of living is rising by less than 1% a year across the eurozone, but the average masks the fact that certain countries, such as Greece and Spain, are already experiencing falling prices.

What that means is that the real value of those countries’ considerable debts are increasing. At some point, financial markets are going to cotton on to the fact that weak growth plus deflation equals unsustainable debt-to-GDP ratios, and bond yields will start to rise once more.

The fourth problem is Europe’s zombie banks, which have been kept alive thanks to support from the European Central Bank but have proved unable, or unwilling, to provide the credit to businesses and households that would push the eurozone’s nascent recovery on to the next level. Without a functioning banking system, the risks of a relapse are high.

Lees verder op The Guardian

Ontploft de eurobom in Frankrijk?

Geplaatst op by 0 reacties

Afgelopen week las ik in De Volkskrant enkele opinieartikelen over Frankrijk. De éne van een VK redacteur, het andere van een Nederlandse ondernemer die in Frankrijk woont.

Volgens die ondernemer, met de toepasselijke naam Alex Francino, is Frankrijk de lont in het Europese kruitvat. Hij motiveerde dat als volgt, ik citeer:

“Frankrijk is het zorgenkindje van de Unie. Iedereen groeit behalve Frankrijk. Concurrentiekracht, werkloosheid en handelstekort verbeteren niet of nauwelijks. Dat de pensioenleeftijd onder François Hollande omlaag ging is een teken aan de wand, Frankrijk heeft zijn eigen agenda. Hollande en zijn volk hebben andere prioriteiten dan economische. Kort werken, vroeg met pensioen, een machtig ambtelijk apparaat, ze kosten handen vol geld, maar zitten even diep geworteld in de cultuur als de revolutie die ondanks het tijdsverloop nooit ver weg is.”

Let wel, we hebben het hier over een bedrijfseconoom, die in Frankrijk woont en werkt en dus uit eigen concrete ervaring put. Ik woon en werk er niet, maar door simpelweg te kijken naar de Franse economie en het Franse staatsbestel, kom ik tot dezelfde conclusie, zoals ik die hier al wel vaker heb opgeschreven, afgelopen week nog zelfs. Francino trekt de terechte conclusie, dat Frankrijk zich van niets en niemand wat aan zal trekken, ook van de Europese Commissie niet. Tegelijkertijd hebben de Fransen een enorm financieel probleem, dat nu weggemasseerd wordt door torenhoge Europese subsidies. Maar van hervormingen zal niets komen: niet op pensioengebied, niet van de arbeidsmarkt (vakbonden!) en niet van de archaïsche landbouw (subsidies!).

Een mooi voorbeeld van deze spreekwoordelijke ‘Franse slag’ is, dat de Franse spoorwegen 2000 stations moeten aanpassen, omdat anders de nieuw bestelde treinen er niet in kunnen: ze zijn te breed. Dit is natuurlijk zowel buitengewoon komisch als tragisch, maar het tekent de manier waarop Frankrijk functioneert. Kosten: 50 miljoen euro (conservatief geschat, als u het mij vraagt). De economie van Frankrijk is zwak, het ontmoedigt ondernemerschap en het land kampt met een veel te dure munt. Frankrijk, zo besluit Francino zijn column, ‘is de lont in het Europese kruitvat, en wie dat wil, kan hopen dat de Europese bezetter in Frankrijk zijn Waterloo vindt‘.

Lees verder op De Dagelijkse Standaard

Sociaaldemocraten offeren zichzelf op altaar van de EMU

Geplaatst op by 0 reacties

Francois Hollande must be willing to rock the European Project to its foundations, and even to risk a rupture of the euro. This he cannot bring himself to do.

By a horrible twist of fate, Europe’s political Left has become the enforcer of reactionary economic policies. The great socialist parties of the post-war era have been trapped by the corrosive dynamics of monetary union, apologists for mass unemployment and a 1930s deflationary regime that subtly favour the interests of elites.

One by one, they are paying the price. The Dutch Labour Party that fathered the “Polder Model” and ran Holland for half a century has lost its bastions of Amsterdam, Rotterdam and Utrecht, its support dwindling to 10pc as it meekly ratifies austerity policies that have led to debt deflation and left 25pc of mortgages in negative equity.

Contractionary policies are poisonous for countries leveraged to the hilt. Dutch household debt has risen from 230pc to 250pc of disposable income since 2008, while British debt has fallen from 151pc to 133pc over the same period. This calamitous development in the Netherlands is almost entirely result of the EMU policy structure, yet the Dutch Labour Party has no coherent critique because its pro-EU reflexes compel near-silence.

Lees deze column van Ambrose Evans-Pritchard verder op The Daily Telegraph

Eurozone lijkt steeds meer op gevangenis

Geplaatst op by 0 reacties

De euro zou ons handel en dus welvaart en banen opleveren. Dat beloofden politici en beaamden veel economen. Inmiddels durft bijna niemand meer te verdedigen dat we iets zijn opgeschoten met de munt. Zelfs oud-directeur Coen Teulings van het Centraal Planbureau niet. Het gevoel rond de euro is heel ongemakkelijk.

„Iedereen die zich er vakmatig een beetje in heeft verdiept, ziet de voordelen van de euro”, zei Gerrit Zalm bij de introductie van de euro laconiek. Van de bijbehorende politieke integratie wilde de minister van Financiën niks weten. „Het begrip politieke unie doet mij niets. Er wordt al veel te veel in Brussel geregeld.” Met de kennis van nu een onnozele opmerking.

De eurocrisis heeft de politiek ertoe gedwongen in rap tempo te bouwen aan die politieke unie. De begrotingsregels zijn uitgebreid. Verder is een begin gemaakt met economische coördinatie. En er kwam een bankenunie.

Al die overdracht van soevereiniteit is nodig om de muntunie overeind te houden voor de langere termijn. Critici ervaren deze beslissingen als grote politieke offers. Terwijl Europese lijsttrekkers bakkeleien in de marge over minder Europa, is er maar één richting dominant: meer Europa.

En de vraag is: waar doen we het voor? Eind 2011 verkondigde het CPB nog dat de euro ons gemiddeld een weeksalaris had opgeleverd. Zaterdag leek oud-directeur Teulings afstand van die conclusie te nemen. Na alle ophef zegt hij nog altijd vierkant achter dat rapport te staan, maar dan heeft hij in ieder wel zeer veel aandacht gevestigd op de mitsen en maren bij dat befaamde weeksalaris.

In de woorden van Teulings heeft de euro ’vooral politieke symboolbetekenis’. Economisch profijt is er eigenlijk niet. Dat ontneemt zelfs verstokte eurofielen de laatste argumenten. Want de belangrijkste reden om nu nog in de euro te blijven, is dat een exit onoverkomelijk duur zou zijn. Daarmee is de euro een negatief project geworden.

Oud-directeur van de Nederlandsche Bank André Szasz wees hier al in 1998 op: „De economische motieven zijn onder economen omstreden, de politieke motieven niet altijd even duidelijk.” Volgens hem was de monetaire unie ’een economisch kader op zoek naar een politiek doel’.

Nu kun je vergoelijkend zeggen dat alle Europese projecten stap voor stap tot stand komen. Maar dat miskent het unieke karakter van dit euro-project. Een muntunie werkt wel of werkt niet. En als die onvolkomen is, zijn de consequenties groot, zo hebben we de afgelopen vijf jaar gezien.

De vraag is nu of die muntunie nu wel volmaakt is. Het ziet er sterk uit van niet. En kan die dan ooit helemaal vervolmaakt worden? In het huidige politieke tij niet. De eurolanden zitten dus in een onaf project. Dat kán een tijdje goed gaan, als de economische fundamenten van die landen stevig zijn. Maar dat zijn ze niet. De werkloosheid is torenhoog, de concurrentieposities zijn iets verbeterd, maar zeker nog niet structureel. En het allerergst: het proces van ontschulden moet nog helemaal beginnen.

Lees deze column door Martin Visser verder op De Telegraaf

Opmerkelijke euro-uitspraken van Roemer

Geplaatst op by 0 reacties

Roemer legde heel duidelijk de link tussen de hoge werkloosheid in de eurozone en de muntunie. Het leverde van mijn kant een juich-tweet op voor de SP, iets wat mij al in jaren niet is overkomen! Het was jammer dat Roemer later in het debat weer de gebruikelijke riedel afstak van nergens op willen bezuinigen, waardoor mijn liberale enthousiasme alweer enigszins temperde.

Wat zei Roemer precies over de euro? De SP-leider stelde dat er met de introductie van de one-size-fits-all euro niet alleen een weeffout was begaan, maar zelfs een kapitale blunder. Eén munt invoeren in een aantal landen zonder voorafgaand integratieproces, was vragen om grote problemen, aldus Roemer.

Vervolgens ging Roemer in op de verschillen tussen de landen in de eurozone. Hij ging daarin zo ver dat ik me begon af te vragen of Roemer misschien een vaste lezer is van de columns van Alex Sassen van Elsloo. Roemer stelde namelijk onomwonden dat de verschillen met tussen Zuid-Europese en Noord-Europese landen nog steeds veel te groot zijn, bijvoorbeeld als het gaat om hun export positie of om hun staatsschulden. Dit zal volgens Roemer leiden tot een transferunie waarbij het noorden het zuiden subsidieert, een situatie die volgens hem nog zeker 20 tot 30 jaar zal aanhouden.

Lees deze column van Jan Gajentaan verder op de Dagelijkse Standaard

Stemmen pro Europa

Geplaatst op by 0 reacties

Als echte Europeaan wordt het mij zeer lastig gemaakt een goede keuze te maken voor de Europese verkiezingen. Het interview met voormalig baas van het Centraal Plan Bureau (CPB), Coen Teulings, dat het CPB de voordelen van de euro overdreef, laat zien hoe complex een goede keuze is.

Rond de afgelopen jaarwisseling heb ik in een reeks van vijf artikelen de eurocrisis beschreven. In het laatste artikel, getiteld ‘Systeem in gevaar’ wordt beschreven hoe ondemocratisch de besluitvorming rond de euro is geweest en nog altijd is. In een drieluik in de Financial Times van vorige week is uit de doeken gedaan dat de aanpak van de eurocrisis niet is geredigeerd door de nationale regeringsleiders in de eurozone maar door nota bene de VS en grote zakenbanken als Goldman Sachs.

Het enige dat de Europese politiek in de landen van de eurozone nu doet is de euro verdedigen, tegen wil en dank en koste wat het kost. De euro is verworden van een middel tot grotere economische groei en volledige werkgelegenheid tot een politiek doel, waarbij het economisch nut ondergeschikt wordt gemaakt en ook niet valt aan te tonen.

Sterker, zoals afgelopen zondag betoogd door een groep van onafhankelijke wetenschappers en experts, heeft de euro aantoonbaar meer economische nadelen dan voordelen. Het enig valide argument dat, vooral door ondernemers, naar voren wordt gebracht is de niet meer noodzakelijke omwisseling van munten. Kom op zeg, we drijven handel in de hele wereld en daar zijn vreemde valuta’s ook geen belemmering. Wat een triest wapenfeit voor de voorstanders van de euro!

De eurofiele partijen (VVD, PvdA, CDA, GroenLinks en vooral D66) doen aan onvervalste europropaganda. Het CPB moest daar destijds ook een steentje aan bijdragen door ‘flexibel uit te rekenen’ dat de euro iedere burger een weeksalaris aan voordeel zou opleveren, om tegenwicht te bieden aan het toen op stapel staande euro/guldenrapport van de PVV. Die CPB-berekening was altijd al met veel mystiek omkleden. Afgelopen zaterdag kwam de aap uit de mouw: ‘Het CBP overdreef het voordeel van de euro’.

Lees deze column van Harry Geels verder op De Financiële Telegraaf