De ijdele premier als wetsovertreder

Wat ik heb overgehouden aan het referendumdebat van gisteravond is een bevestiging van mijn cynisme over de politieke moraal van de minister-president. Dat Mark Rutte zich niet laat leiden door ideologische bevlogenheid was mij al jaren duidelijk.

Hij is een onderhandelaar pur sang, een dealmaker. Voor hem geen vergezichten, geen ideologie. Gewoon de problemen aanpakken en oplossen die hij onderweg tegenkomt. Manager Mark die met een altijd parate woordenwaterval elke kritiek op zijn handelen zelfverzekerd denkt te kunnen afslaan.

Gisteravond zagen weer een voorbeeld van zijn stuurmanskunst. Rutte’s belangrijkste argument was het claimen van onderhandelingsruimte in Brussel. We kunnen daar niet aankomen met een door het Nederlandse parlement afgewezen verdrag, zo was zijn stelling. Met lege handen en zonder wisselgeld bereiken we niks.

Daarom klampte hij zich vast aan de strohalm van het “zo spoedig mogelijk” uit de Referendumwet. Dit taalkundig niet voor nadere interpretatie vatbare begrip rekte hij uit voorbij de letter en de geest van de wet. Sinds gisteravond weten we dat in de opvatting van de minister-president “zo spoedig mogelijk” een periode van drie maanden kan omvatten. De Nederlandse taal heeft dus een belangrijke vernieuwing ondergaan. Onbetwistbare urgentie blijkt een flexibel begrip te zijn.

De onderhandelaar Rutte heeft met deze retorische truc de tijd geclaimd die hij nodig denkt te hebben om zich te kunnen profileren als dialoogzoeker. Dat wil hij doen door het nee-kamp te consulteren en in Brussel te kijken of er nog iets te regelen is qua aanpassing van het Oekraïneverdrag. Een haast wereldvreemd plan.

Ten eerste wil het nee-kamp niet geconsulteerd worden, want voor de initiatiefnemers van het referendum is het Nee gewoon een Nee. Ten tweede valt er in Brussel niets te halen. Alle andere lidstaten hebben het verdrag al geratificeerd zonder voorbehoud. Ze hebben geen zin om een voor hen voldongen feit achteraf nog eens ter discussie te gaan stellen.

Ik denk dat Mark Rutte dit allemaal van binnen heel goed weet.

Lees deze column van Asher ben Avraham verder op Opiniez

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Gerelateerde berichten

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

  1. Politiek is een spel. Je moet er wel van houden, maar ik persoonlijk hou er niet zo van. Het viel mij ook op dat Rutte nogal nonchalant zit te whats-appen tijdens het debat, ook al wordt hem onder de neus gehouden dat de bevolking weinig vertrouwen heeft in hemzelf of de politiek in het algemeen.
    Ik heb zo’n idee dat dit onaangedane van Rutte hem nog weleens zuur kan gaan opbreken.
    Hij speelt zijn spel zoals hij dat blijkbaar wil, maar kan hij dat blijven doen als de bevolking steeds meer en meer zegt: dít willen wij niet?

  2. De BV Nederland botst op de bevolking. Belastingontwijkers botsen op de brave belastingbetalers. Het was zo gewoon voor de BV Nederland, ongegeneerd eten uit de staatsruif.
    Hele slechte verliezers. Zielige kliek. Kunnen we heel goed zonder.

    We kunnen dan ook verwachten dat ze dit vals gaan spelen. Power Play zoals we nooit gezien hebben. Ze hadden de winsten al verdeeld; niets kon de wals nog stoppen. Balkende maakte de term VOC-mentaliteit weer politiek correct. Niemand die hem erover aan de tand voelde.
    De Nederlander is wel goed, beetje gek zelfs – maar niet knétter, en niet achterlijk.
    Dat valt de BV Nerderland bar tegen.