CDA-senaatsfractie bepaalt lot Oekraïneverdrag

Nu premier Mark Rutte de Nederlandse wensenlijst rondom het Oekraïneverdrag heeft vastgelegd in een juridisch bindende verklaring van alle 28 EU-leiders, ligt het lot van het verdrag in handen van de Eerste Kamerfracties van D66 en het CDA. Op D66 wordt in de coalitie al min of meer gerekend. Het CDA is lastiger.

Rutte denkt dat hij een ‘vechtkans’ heeft om het Oekraïnverdrag door de Eerste en Tweede Kamer te krijgen, zei hij donderdagavond op de EU-top in Brussel. Het kabinet van VVD en PvdA wil het EU-associatieakkoord met Oekraïne al langer ratificeren, maar heeft daarvoor D66 en CDA nodig.

Vooral het CDA twijfelt. Alsnog instemmen is een electoraal risico, omdat 2,5 miljoen Nederlanders in april tegen het verdrag stemden. Reden voor CDA-leider Sybrand Buma om donderdagavond te herhalen dat hij geneigd is naar de kiezer te luistern. ‘De kloof tussen politiek en Nederlanders zal verder verdiepen als Den Haag gewoon doorgaat en het referendum negeert.’

Rutte verdedigt het negeren van de nee-stem met de redenering dat het verdrag ‘Nederland veilig houdt’. Volgens de premier moet Nederland ‘het Europese front tegen het destabiliserende buitenlandbeleid van Rusland steunen.’

Rutte denkt dat hij de international georiënteerde CDA-Senaatsfractie over de streep kan trekken, mede vanwege de deal die hij donderdag in Brussel heeft gesloten. Na maanden lobbyen staat nu zwart-op-wit dat het EU-associatieakkoord met Oekraïne geen opmaat is naar een EU-lidmaatschap, militaire bijstand of extra geld aan Kiev. Ook komt er geen plicht tot vrije vestiging van Oekraïners in EU-landen.

Lees dit artikel van Natalie Righton verder op de Volkskrant

De wondere wegen van Rutte en het associatieverdrag

Na maanden getreuzel moet premier Rutte komende week hom of kuit geven. Ratificeert de regering het associatieverdrag met Oekraïne wel of niet? Het parlement zei eerder ja, daarna zei de meerderheid van de kiezers nee. Dat gebeurde in een raadgevend referendum, op 6 april. De Wet op het raadgevend referendum verplichtte de regering vervolgens om zo spoedig mogelijk een intrekkings- of een inwerkingtredingswet bij het parlement in te dienen. Met die wettelijke bepaling heeft de premier willens en wetens de hand gelicht. De reden is duidelijk: hij wil ondanks de kiezersuitspraak toch zijn handtekening zetten onder het verdrag.

Maar hij weet dat een groot deel van het parlement daarover uitermate kritisch is en de bevolking in meerderheid verlangt dat de regering de uitslag van het referendum serieus neemt. Hij weet ook dat de meeste Europese regeringsleiders zeggen geen genoegen te zullen nemen met een Nederlands nee, dat vanwege het unanimiteitsvereiste, zal leiden tot het niet in werking kunnen treden van het nu voorliggende associatieverdrag. En hij weet dat Oekraïne hoe dan ook aan het verdrag vasthoudt.

Daarom heeft de premier een laatste list bedacht. Hij legt aan de komende Europese Raad in Brussel een in zijn woorden ‘juridisch bindende verklaring’ ter ondertekening voor. Daarin wordt vastgelegd dat het verdrag geen opmaat is tot EU-lidmaatschap van Oekraïne, geen extra middelen aan het land verschaft, geen militaire verplichtingen jegens dat land oplegt, geen vrij verkeer voor Oekraïense werknemers mogelijk maakt en dat corruptie tot de kern van het verdrag gaat behoren. Daarmee – aldus de premier – wordt recht gedaan aan de Nederlandse nee-stem en kan ratificatie toch doorgaan. Tijdens de algemene beschouwingen in de Eerste Kamer heb ik de premier gewezen op de levenloze aard van het konijn dat hij met zijn ‘juridisch bindende verklaring’ uit de hoed tovert.

Dat de nee-stemmers zich gehoord zullen weten door een regering die ja zegt tegen het door hen verworpen verdrag, is immers volstrekt ongerijmd. Zeker nu het Nationaal Referendumonderzoek heeft vastgesteld dat indien de opkomst veel hoger zou zijn geweest, de uitslag waarschijnlijk hetzelfde gebleven was: nee tegen dit verdrag. Het onderzoek stelt ook vast dat de voornaamste zorgen van de nee-stemmers gebaseerd waren op de endemische corruptie van Oekraïne en de angst dat via dit verdrag een lidmaatschap van de EU dichterbij zou komen.

Lees dit artikel van Tiny Kox verder op Joop

Corruptie en antisemitisme nekken wegkijkers Oekraïne

Lang keek het westen door een roze bril naar Oekraïne, maar dat is aan het veranderen. De Europese Unie laat de regering vallen en kiest voor het volk.

Twee jaar lang heeft de wereld geprobeerd om Oekraïne op een westers spoor te brengen. In ruil voor miljarden beloofde de ongrondwettelijk aangestelde Oekraïense regering van Porosjenko om een eind te maken aan de corruptie en het democratisch model in lijn te brengen met dat van Europa.

Tien miljard euro verder zijn de EU en het IMF ervan overtuigd dat het grootste deel van het geld in verkeerde zakken is verdwenen en daarom gaat de geldkraan dicht.

Formeel blijft de benadering positief en optimistisch, maar achter de schermen gaat het er stevig aan toe. Europa trok de politieke steun in voor de oorlog in oost-Oekraïne. Een beslissing die vast te maken heeft met het door Oekraïne niet nakomen van het verdrag van Minsk.

De Russen zijn misschien geen lieverdjes, maar Porosjenko blijkt over de ruggen van de slachtoffers zijn eigen spaarrekening en die van vriendjes te spekken. Zolang de EU en het IMF betaalt, heeft het voor hem geen zin om een einde te maken aan de oorlog.

Verder neemt het antisemitische onder Porosjenko toe.

Lees deze column van Roy van Veen verder op Duitslandnieuws

Rekenkamer kraakt EU-hulp aan corrupt Oekraïne

De financiële steun van de Europese Unie aan Oekraïne in de afgelopen jaren heeft weinig uitgehaald. Wat wel resultaat opleverde, dreigt teniet te worden gedaan door de corruptie, het conflict in Oost-Oekraïne en de instabiele politieke en bestuurlijke situatie. De Europese Rekenkamer uitte woensdag in een rapport forse kritiek op het steunprogramma.

De financiële bijstand van de EU bedroeg van 2007 tot 2015 1,6 miljard euro. Daarnaast ontving Oekraïne 3,4 miljard euro aan leningen. De bijstand was onder meer bedoeld voor verbetering van de overheidsfinanciën, corruptiebestrijding en de gassector.

Oekraïne wordt nog altijd als het meest corrupte land van Europa gezien, en of de corruptiebestrijding resultaat oplevert ‘valt nog te bezien’, schrijft de in Luxemburg gevestigde instelling. Een kleine elite bepaalt wat er in de economie, politiek en media van Oekraïne gebeurt, aldus de controleurs.

Lees verder op de Volkskrant

Stem tegen bij referendum was niet tegen EU

De kiezers die op 6 april tegen het associatieverdrag met Oekraïne stemden, deden dat niet in de eerste plaats uit afkeer van de Europese Unie.

Ze stemden vooral tegen het verdrag omdat ze Oekraïne niet vertrouwen vanwege de corruptie, of uit vrees dat Oekraïne vanwege het verdrag een stap dichter bij toetreding tot de EU zou komen. “Het lijkt er sterk op dat de kiezer oprecht heeft geprobeerd om de vraag op het stemformulier te beantwoorden”, zegt hoofdonderzoeker Kristof Jacobs aan de Radboud Universiteit van Nijmegen.

Het is één van de belangrijkste bevindingen van het Nationaal Referendum Onderzoek dat vandaag uitkomt. Net als bij Tweede-Kamerverkiezingen gebeurt, heeft bij het referendum in april een groep wetenschappers van vijf Nederlandse universiteiten zich de afgelopen maanden heeft gebogen over de uitkomsten van een onderzoek dat voor, tijdens en twee weken na het referendum werd uitgevoerd onder zo’n 2500 kiesgerechtigden. Zij werden uitgebreid ondervraagd over hun beweegredenen om al dan niet naar de stembus te gaan.

Lees dit artikel van Romana Abels verder op Trouw

Regering stuurt per ongeluk verkeerd stuk door aan Kamer, geheimhouding blijkt normaal

In de categorie ‘niet zo handig’: de regering houdt klaarblijkelijk belangrijke informatie voor het parlement achter. Van documenten bestaan daarom twee versies. De Kamer krijgt een gekuist stukje papier met zoetgevooisde woorden. De volledige versie (met een ‘besloten gedeelte’) wordt voor de Kamer achtergehouden. De regering stuurde deze week per ongeluk de verkeerde versie naar het parlement.

De casus in het kort. Zoals u weet gaat de EU een associatieverdrag met Oekraïne aan, waarbij het land in onze douane-unie komt. Daarom zullen alle belemmeringen voor handel verdwijnen, hoewel het land compleet andere normen kent als het om werknemersrechten, het milieu of voedselveiligheid gaat.

De EU eist dat Oekraïne wat netter gaat produceren, omdat er in een douane-unie geen middelen ter regulering meer bestaan. Daarom staat in het verdrag dat de belemmeringen in zeven jaar worden afgebouwd, waarin Oekraïne zijn leven moet beteren. Dat gebeurt niet, dat weten we. Desondanks heeft Brussel besloten dat de handelsbelemmeringen voor bepaalde goederen veel sneller afgebouwd moeten worden.

Dat ligt gevoelig, omdat Nederland het verdrag nog moet ratificeren. De regering haast zich om te melden dat deze handelsmaatregel en het verdrag helemaal niets met elkaar te maken hebben, want de Europese commissie heeft de bevoegdheid om zo’n maatregel te nemen. Het voorstel staat los van de Nederlandse ratificatieprocedure van het Associatieakkoord met Oekraïne.’

Nu heeft de regering een versie van dit document die met het parlement en de samenleving wordt gedeeld (met de punten 1. tot 8.), maar ook een eigen, interne versie. Die wordt dus met niemand gedeeld.

Lees verder op 925

Rutte en het Oekraïne-referendum – Waarom schaamt hij zich voor ons land?

Hoe hard de kritiek in de Tweede Kamer soms ook is, premier Rutte laat dit meestal gelaten van zich afglijden. Maar maandag zag ik ineens een heel andere Mark Rutte: tijdens een bijeenkomst met politici uit EU-landen was daar plots een premier in paniek: “I am totally against referenda. And I am totally, totally, totally against referenda on multilateral agreements, because it makes no sense, as we have seen with the Dutch referendum.” De premier keerde zich tegen het recht van Nederland om een referendum te houden over een Europees onderwerp en toonde onverholen zijn afkeer van de opvattingen van de Nederlanders – die hij zelfs ‘desastreus’ noemde. Het is opmerkelijk, een politieke leider die zo klaagt over de bevolking.

Politiek is vaak niet zo moeilijk, maar wordt veelal moeilijk gemaakt. Vooral wanneer de bevolking het ene wil, maar de bestuurders iets heel anders. Niets is voor een premier zo gemakkelijk als een referendum, omdat er altijd een ‘ja’ of een ‘nee’ uit komt. Voor het referendum over Oekraïne is dat niet anders. Alle EU-landen sloten een verdrag en moeten dat goedkeuren. Wij deden dat niet en daarmee is het verdrag van tafel. De premier is nu bang dat andere landen gewoon door zullen gaan, maar dat kan niet (want het verdrag is van tafel). Rutte wil daarom met al die landen nieuwe onderhandelingen gaan voeren, maar dat hoeft helemaal niet (want het verdrag is van tafel). Hij vindt ook dat die gesprekken nog lang niet kunnen beginnen, vanwege het referendum in Groot-Brittannië, maar dat is helemaal onzin.

Lees deze column van Ronald van Raak verder op The Post Online

Rutte: uitslag Oekraïne-referendum desastreus

Premier Rutte vindt de uitslag van het referendum over het associatieverdrag met Oekraïne rampzalig. “Het referendum heeft een desastreus resultaat opgeleverd”, zei hij tijdens een bijeenkomst met parlementariërs uit EU-landen.

Rutte herhaalde dat het nog steeds mogelijk is dat Nederland het verdrag niet ondertekent, als onderhandelingen in Europa en met Nederlandse politieke partijen op niks uitlopen.

Rutte benadrukt dat hij hoopt dat het niet zo ver hoeft te komen. In gesprek met de parlementariërs herhaalde hij ook zijn standpunt over referenda. “I am totally against referenda. And I am totally, totally, totally against referenda on multilateral agreements, because it makes no sense.”

Volgens Rutte toont het Oekraïne-referendum aan dat het onmogelijk is om als losstaande lidstaat beslissingen te nemen over een akkoord dat door de EU als geheel is genomen. Bij het referendum afgelopen april stemde 61 procent van de kiezers tegen het associatieverdrag. De opkomst was 32 procent.

Hoewel het om een raadgevend referendum ging, beloofden veel partijen de uitslag te respecteren. Het kabinet heeft nog niet officieel gereageerd op de uitslag, verwacht wordt dat een reactie na het Britse EU-referendum op 23 juni komt.

Verder benadrukte Rutte dat het hoog tijd is om over te schakelen naar een hogere versnelling van Europese marktintegratie.

Lees verder op de NOS

Oekraïense plofkipfabriek strijkt neer in Veenendaal

Een grote kippenfokkerij in Oekraïne van MHP (dat groot is geworden dankzij leningen met Europees belastinggeld, zie gerelateerde artikelen hieronder) dat volgende week een Nederlandse vestiging opent.

Een van de grootste kippenfokbedrijven ter wereld, het Oekraïense Myronivsky Hliboproduct (MHP), opent volgende maand een fabriek in Veenendaal. Nederlandse kippenboeren vrezen dat de aanwezigheid van deze ‘idioot grote kippenfabriek’ het kwaliteitsimago van de Nederlandse pluimveesector zal verwoesten.

MHP, een beursgenoteerd bedrijf in handen van een van de rijkste mannen van Oekraïne, verdooft, slacht, bevriest en verpakt jaarlijks 332 miljoen kippen. Ter vergelijking: in heel Nederland worden zo’n 574 miljoen kippen per jaar geslacht. Nu gebeurt dat hoofdzakelijk in Oekraïne zelf, terwijl ongeveer eenderde van de kippenproductie is bedoeld voor de export. Een uitsnijderij in Veenendaal, zo is de uitleg, is praktisch zodra die export toeneemt. MHP gaat de nieuwe fabriek samen bestieren met vleeshandelsbedrijf Jan Zandbergen, dat nu al veel zaken doet met Oekraïne.

Het kippenvlees van MHP wordt nu nog vooral verkocht in het Midden-Oosten, Noord-Afrika en Centraal-Europese landen. West-Europa was altijd een ondergeschoven kindje vanwege de vaak strenge dierenwelzijnseisen en hoge importheffingen die de EU hanteert. Maar in de aanloop naar het vrijhandelsverdrag met Oekraïne, waarover Nederland afgelopen april een referendum hield, liet de EU geleidelijk aan steeds meer invoerheffingsvrije kip toe. Zo importeerde Europa vorig jaar al 65 procent meer Oekraiense kip dan in 2014.

Maar de kleine 40 duizend ton die nu jaarlijks is toegestaan, noemt directielid Anastasia Sobotjoek van MHP nog altijd veel en veel te weinig. ‘Wij hopen als vanzelfsprekend dat dit snel zal toenemen’, zegt ze. Ook daarop voorsorterend verwacht ze veel van de nieuwe joint venture met Veenendaal. Over de recente nee-stem van Nederland tegen het associatieverdrag maakt het bedrijf zich geen zorgen, zegt Sobotjoek.

De Nederlandse pluimveesector maakt zich daarentegen wel grote zorgen over de komst van MHP, zegt Hennie de Haan, voorzitter van de Nederlandse Vakbond voor Pluimveehouders. De frustratie in een notendop: in Nederland zijn boeren gebonden aan zeer strenge dierenwelzijnseisen, maar dankzij het vrijhandelsakkoord staat de achterdeur voor goedkopere en beduidend minder diervriendelijke kipfilets nu wagenwijd open.

Lees dit artikel van Jarl van der Ploeg verder op de Volkskrant

Niets mag zijn EU-voorzitterschap verstoren

Premier Mark Rutte speelt hoog spel. Niets mag het EU-voorzitterschap verstoren, ook het ‘nee’ van het referendum niet. Op het Binnenhof begint dat te schuren.

Het vertoonde volgens een enkeling trekjes van ‘politieke stalking’, zo vaak belde de premier vorige week met oppositieleiders. Of er niet toch te praten viel over een schappelijke oplossing voor het Oekraïneprobleem? Iets meer coulance, iets meer tijd om het op te lossen. Nu op stel en sprong het associatieverdrag opzeggen werkt averechts en leidt tot onwenselijke onrust in een Europa dat al onder hoogspanning staat door de vluchtelingencrisis en de dreigende Brexit.

Het halsstarrige antwoord van ‘verantwoordelijke partijen’ als CDA en D66 stemde de entourage van de premier bitter: njet. Zelfs SGP-leider Kees van der Staaij liet zich niet vermurwen. De meest loyale gedoger van de kabinetten Rutte I en Rutte II vreest dat de koers van de premier het wantrouwen over de EU als ‘voortdenderend project’ alleen maar bevestigt. Van der Staaij: ‘Een intrekkingswet is nu de meest heldere reactie op het referendum.’ Pas daarna is er ruimte om in Brussel over een aangepast samenwerkingsverband met Oekraïne te onderhandelen.

Maar dwars tegen de wens van de voltallige oppositie in, wil Rutte eerst onderhandelen. Nu intrekken zou de doodsteek zijn voor een verdrag dat al overal is goedgekeurd. Om te kunnen onderhandelen moet het op tafel blijven. Gevolg is wel dat de uitslag van het referendum in de koelkast verdwijnt.

Tenminste, als het smalle koord waar de premier nu op balanceert heel blijft. VVD en PvdA hebben samen een Kamermeerderheid van één zetel. Dat moet dinsdag genoeg zijn om een SP-motie weg te stemmen die oproept het verdrag ‘zo spoedig mogelijk’ te verwerpen. Een aantal PvdA’ers zal Rutte met de neus dichtgeknepen volgen, maar bronnen binnen de coalitie houden er rekening mee dat tenminste één fractielid daarvoor past: Jacques Monasch.

VVD en PvdA zijn bereid om een eenzame tegenstem uit de eigen gelederen te incasseren. Als compensatie wordt er gerekend op de steun van de afgescheiden Kamerleden Roland van Vliet (ex-PVV) en de geroyeerde VVD’er Johan Houwers. Het is de magerste vorm van gedoogsteun. Rutte neemt risico’s. De leiders van de nee-campagne vervloeken hem, de loyale oppositie staat nu ook tegenover hem en met een morrende Monasch ligt de flinterdunne meerderheid van VVD en PvdA in de waagschaal. Toch zet hij door. Waarom?

De premier is er op gebrand om van het Nederlandse EU-voorzitterschap een succes te maken.

Lees verder op de Volkskrant

Het onwettige uitstel van #NEEisNEE

Het debat na de volksraadpleging begint nu de grootste blamage van onze democratie te worden. Ik zou als politicus zo’n uitslag heel prettig vinden. Eindelijk weet je precies wat de kiezer wil. Eerst negeerden het Kabinet, Kamer & Senaat de wil van hun volk en tekenden een verdrag. Ondanks dat de referendumwet pas enkele dagen geldig was, werd deze afgeschoten door 2,5 miljoen Nederlanders. De grootste groep thuisblijvers bleek te bestaan uit mensen die onvoldoende vertrouwen hadden dat de regering hun tegenstem zou respecteren. Ze kregen donderdagavond gelijk.

“Indien onherroepelijk is vastgesteld dat een referendum heeft geleid tot een raadgevende uitspraak tot afwijzing, wordt zo spoedig mogelijk een voorstel van wet ingediend dat uitsluitend strekt tot intrekking van de wet of tot regeling van de inwerkingtreding van de wet.” WET.

De Kamer heeft dus maar twee opties. Of de uitslag negeren en de wet alsnog inwerking te laten treden, of de uitslag respecteren en de goedkeuringswet intrekken. Er bestaan geen andere opties. Het Kabinet wordt niet genoemd, is dus niet aan zet. Geen optie voor uitstel voor internationaal overleg, geen optie om een gewijzigd verdrag alsnog goed te keuren. Het is klaar, de bal hangt in het net, het laatste fluitsignaal is geweest.

Lees verder op GeenStijl

EU, luister nou toch eens naar het volk

Een goed maar wel weer een naïef stuk, dat uit gaat van de premisse dat het de EU met dit associatieverdrag voornamelijk om handel zou gaan. Het “meest diepgaande en gedetailleerde associatieverdrag ooit”, gepresenteerd als “het is maar een handelsverdrag” is vooral bedoeld om Oekraïne binnen de Westerse invloedssfeer te trekken. Wij voorspellen: ze gaan geen letter aanpassen. Bovendien: het handelsverdrag alleen en op zichzelf is ook niet goed voor Oekraïne.

Met een overtuigende meerderheid stemden de Nederlanders tegen het EU-associatieverdrag met Oekraïne in een adviserend referendum. Slechts 32 procent van de stemgerechtigden kwam opdagen, maar dat is meer dan bijvoorbeeld voor de Europese verkiezingen in 1999. Bovendien bleef 16 procent van de niet-stemmers thuis in de hoop dat de opkomstdrempel van 30 procent niet zou worden gehaald. Het referendum leefde dus wel degelijk.

Nederland heeft uiteraard niets tegen Oekraïne en velen in het nee-kamp willen ook best een handelsverdrag met Oekraïne sluiten. Hun punt is echter dat het verdrag niet louter een handelsverdrag is, en dat is juist. Het verdrag belooft immers ook financiële steun aan het corrupte Oekraïne, boven op de 100 miljoen per jaar die het nu al krijgt. Ook wil het verdrag een ‘versterkte deelname van Oekraïne aan civiele en militaire operaties inzake crisisbeheer onder leiding van de EU’, terwijl het land niet eens lid van de NAVO is en er zeker onvoldoende steun in de NAVO bestaat om het land militair te verdedigen.
Mikpunt

Volgens het nee-kamp was ‘alles wat fout is met de EU ook fout met dit verdrag’. Sommige tegenstanders zeiden zelfs openlijk dat Oekraïne hun niets kon schelen [Ja, daar is-tie weer!]. Het mag dus duidelijk zijn dat de EU het ware mikpunt was, maar dat heeft ze aan zichzelf te wijten. De hoofdschuldigen voor het Nederlandse nee zitten in Brussel, met als medeplichtigen de nationale politici die alle waarschuwingen die jarenlang hebben geklonken, naast zich neer legden.

Lees dit stuk van Pieter Cleppe verder op de Volkskrant

Polen wil geen “Oekraïense toestanden”

Worden in Oekraïne miljoenen hectares landbouwgrond voor een prikje uitverkocht aan landen als China en grote belastingontduikende (gentech)multinationals, ongetwijfeld met behulp van wat smeergeld aan deze en gene oligarch of corrupte ambtenaar, in Polen duwt men buitenlandse landbouwers naar de uitgang (en dat lijkt ons wel zo verstandig ook).

Het blijft in Polen voor buitenlanders moeilijk om landbouwgrond te kopen. Dat is het gevolg van een nieuwe wet die door het Poolse parlement is goedgekeurd om de gevolgen van de Europese wetgeving af te zwakken. Polen had bij zijn toetreding tot de Europese Unie een overgangsperiode gedongen waardoor buitenlanders aan het Poolse ministerie van binnenlandse zaken expliciet toelating moesten vragen om landbouwgrond te kunnen kopen.

Die overgangsperiode loopt eind april af, maar de regering heeft nieuwe maatregelen voorzien om zijn landbouwsector verder te blijven afschermen. Beslist werd dat de verkoop van landbouwgronden alvast voor een periode van vijf jaar wordt bevroren. Gronden die tijdens deze periode beschikbaar komen, zullen door een Poolse overheidsinstantie worden opgekocht en verhuurd. Buitenlanders kunnen voor een huur echter alleen in aanmerking komen wanneer ze de landbouwactiviteit ten persoonlijke titel opzetten en niet in opdracht van een buitenlandse vennootschap werken. Ook moeten de kandidaten bewijzen een gepaste landbouwopleiding te hebben gevolgd en moeten ze minstens gedurende tien jaar ter plaatse een permanente residentie hebben.

Bron: Express

Wat Rutte deed was het ‘nee’ van het referendum vervalsen

Woensdag, in het debat over het referendum, ging het in de Tweede Kamer opeens over het ‘interpreteren van het nee’. Op dat moment wist ik: hier zien we precies waarom de politiek het vertrouwen verliest.

Er wordt een digitale vraag gesteld, ja of nee, men zegt nee, en de minister-president (en de PvdA) plaatst er onmiddellijk een ‘maar’ achter om het nee te relativeren.

Nee is: nee, maar.

Zo ontstaat er ruimte – en Rutte sprak ook over ruimte. En ruimte bestaat uit tijd. En Rutte zei ook meteen dat hij tijd nodig had. Hij weet dat met ‘maar’ en ‘tijd’ hij het ‘nee’ waterig kan maken. Maar die waterigheid is ook een gif. Het gif waardoor het volk de politiek terecht wantrouwt. Want zij en de democratie worden in de zeik genomen.

Ik moest denken aan Umberto Eco. Ik hoorde eens een lezing van hem over het interpreteren van teksten. Eco meende dat je bij het interpreteren van een tekst niet alles met die tekst mag doen. De interpretatie wordt beperkt door de bedoeling van de tekst.

Eco verwees naar Augustinus, en schrijft in zijn boek Over interpretatie: ‘Elke interpretatie van een bepaald onderdeel van een tekst kan worden geaccepteerd als ze wordt bevestigd door, en moet worden afgewezen als ze in strijd is met een ander onderdeel van dezelfde tekst.’

De tekst ‘nee’ is een tekst die bestaat uit één woord. Korter kan niet.

Lees deze column van Theodoor Holman verder op Het Parool

De ijdele premier als wetsovertreder

Wat ik heb overgehouden aan het referendumdebat van gisteravond is een bevestiging van mijn cynisme over de politieke moraal van de minister-president. Dat Mark Rutte zich niet laat leiden door ideologische bevlogenheid was mij al jaren duidelijk.

Hij is een onderhandelaar pur sang, een dealmaker. Voor hem geen vergezichten, geen ideologie. Gewoon de problemen aanpakken en oplossen die hij onderweg tegenkomt. Manager Mark die met een altijd parate woordenwaterval elke kritiek op zijn handelen zelfverzekerd denkt te kunnen afslaan.

Gisteravond zagen weer een voorbeeld van zijn stuurmanskunst. Rutte’s belangrijkste argument was het claimen van onderhandelingsruimte in Brussel. We kunnen daar niet aankomen met een door het Nederlandse parlement afgewezen verdrag, zo was zijn stelling. Met lege handen en zonder wisselgeld bereiken we niks.

Daarom klampte hij zich vast aan de strohalm van het “zo spoedig mogelijk” uit de Referendumwet. Dit taalkundig niet voor nadere interpretatie vatbare begrip rekte hij uit voorbij de letter en de geest van de wet. Sinds gisteravond weten we dat in de opvatting van de minister-president “zo spoedig mogelijk” een periode van drie maanden kan omvatten. De Nederlandse taal heeft dus een belangrijke vernieuwing ondergaan. Onbetwistbare urgentie blijkt een flexibel begrip te zijn.

De onderhandelaar Rutte heeft met deze retorische truc de tijd geclaimd die hij nodig denkt te hebben om zich te kunnen profileren als dialoogzoeker. Dat wil hij doen door het nee-kamp te consulteren en in Brussel te kijken of er nog iets te regelen is qua aanpassing van het Oekraïneverdrag. Een haast wereldvreemd plan.

Ten eerste wil het nee-kamp niet geconsulteerd worden, want voor de initiatiefnemers van het referendum is het Nee gewoon een Nee. Ten tweede valt er in Brussel niets te halen. Alle andere lidstaten hebben het verdrag al geratificeerd zonder voorbehoud. Ze hebben geen zin om een voor hen voldongen feit achteraf nog eens ter discussie te gaan stellen.

Ik denk dat Mark Rutte dit allemaal van binnen heel goed weet.

Lees deze column van Asher ben Avraham verder op Opiniez

Draai na referendum levert PvdA hoon op

Het Nederlandse ’nee’ tegen het associatieverdrag van de EU met Oekraïne heeft niet alleen het kabinet, maar ook de PvdA-fractie in de problemen gebracht.

Vonden de sociaaldemocraten vóór het referendum nog dat het kabinet de uitslag moest overnemen, nu vinden ze dat het kabinet eerst met vertegenwoordigers van het nee-kamp in overleg moet. De draai leverde de partij in een roerig en soms snoeihard Kamerdebat hoon op van de oppositie.

Ook de VVD werd volop aangevallen nadat Kamerlid Ten Broeke erop had gewezen dat het nee-kamp verdeeld is en dat de nee-stemmers verschillende motieven hebben. Recht doen aan de uitslag is daarom een lastige klus. SP-Kamerlid Van Bommel merkte op dat Ten Broeke ook niet moeilijk deed over de motieven van kiezers die op de VVD hebben gestemd omdat ze dachten dat ze daarmee duizend euro zouden krijgen. Een lachsalvo steeg op vanaf de rijkgevulde publieke tribune.

Het kabinet kwam in het debat eveneens in de knel. De voltallige oppositie wil dat er snel een wet komt ter intrekking van het verdrag met Oekraïne. Alleen dan wordt recht gedaan aan de uitslag van het referendum. „Ik was tegen het referendum en vóór het verdrag, maar als het een ’nee’ is geworden, kun je niet ’ja’ doen. Intrekken is onvermijdelijk”, zei CDA-leider Buma.

Premier Rutte wil echter ruimte houden om met een Europese oplossing te komen. „Geef ons een kans”, smeekte hij. Rutte belooft in Brussel aanpassingen aan het verdrag te bedingen die de nee-stem ’een plek geven’. Lukt dat niet, dan trekt het kabinet alsnog de goedkeuringswet in.

’Onacceptabel’, vond PVV-leider Wilders. Hij beschuldigde de premier van het plegen van een ambtsmisdrijf. Volgens de referendumregels moet het kabinet immers zo spoedig mogelijk met een intrekkingswet komen.

Het was gisteravond onduidelijk of Rutte kan rekenen op de steun van de voltallige coalitie. Zo konden meerdere PvdA’ers gisteren niet garanderen dat de hele fractie akkoord is met de tactiek van het kabinet. Bij de stemming van volgende week moet dat blijken.

Daarmee heeft de ministersploeg van Rutte een taai probleem. Het beeld blijft immers hangen dat ze de raad van het volk in de wind slaat. Omdat het een raadgevend referendum is, kan het kabinet de uitslag naast zich neerleggen. Maar in een verkiezingsjaar is dat zowat politieke zelfmoord.

Het kabinet zette vóór het debat de oppositie nog onder druk. Premier Rutte en minister Koenders (Buitenlandse Zaken) belden persoonlijk met fractieleiders van CDA, D66, SGP en GL. De bewindslieden vroegen met klem om niet mee te stemmen met het SP-voorstel dat het kabinet dwingt tot intrekken van de Oekraïne-wet. Tijdens de schorsing van het debat belden de bewindslieden nog eens. Het leek tevergeefs.

Telegraaf, 14 april 2016

Kom, kom, coalitie; niet zo zuur over de uitslag van het referendum

Inzake de zogenaamde ‘Giftige cocktail van rancune, woede, wantrouwen en angst’

Stelt u zich eens voor. Er zijn verkiezingen. Er worden allerlei leugens verspreid. Zo beweren bepaalde aanstormende Europarlementariërs dat ze allerlei dingen waar ze niets over te zeggen hebben zullen regelen voor de kiezer in Brussel. Zoals lijsttrekkers die claimen eigenhandig de eurocrisis te hebben bedwongen, of de dreigende oprichting een Europees leger voor de poorten van de hel hebben weggesleept. Of wat dacht u van banen die naar Nederland te halen zijn? Ook al heeft het Europarlement slechts een adviserende rol bij buitenlands- en veiligheidsbeleid, fiscaal beleid, familierecht, eurobeleid en het werkgelegenheidsbeleid – toch deden alle lijsttrekkers van de Nederlandse politieke partijen in 2014 (en voorgaande jaren) dit heel anders voorkomen. Alsof zíj het allemaal regelden.

Europese verkiezingen
Zijn de afgelopen Europese verkiezingen door deze campagne-leugentjes om bestwil minder geldig? Zijn de nationale verkiezingen minder legitiem omdat er een zekere partij besloot om volledig kermisklant te gaan en 1000 euro aan iedere burger beloofde? Toch is popiejopie- campagnevoering ineens wél een drama zodra het gaat om het eerste raadplegend referendum. Raar.

Stelt u zich eens voor. Er zijn verkiezingen. Er komt een minderheid van de kiezers opdagen. Zo zweeft de opkomst voor de verkiezingen van het Europarlement sinds de Val van de Muur gemiddeld rond de 35 procent. Zijn de afgelopen Europese verkiezingen hierdoor minder geldig? Is het instituut Europarlement hierdoor direct overbodig, omdat tenslotte gemiddeld 65 procent van de burgers er niet over stemt? Nee, natuurlijk niet. Gemiddeld 30 procent is toch al snel 40 zetels, zo ongeveer het mandaat van regeringspartij VVD en premier Rutte (hoi!). Niemand die aan zijn handtekening onder verdragen twijfelt, ook al zit hij er dankzij “maar” 4 miljoen mensen van de 17. De (al dan niet strategische) thuisblijvers dienen in het eigengemaakte bedje te liggen. Zoals Plato al waarschuwde: “De straf voor het niet participeren in de politiek, is bestuurd worden door je minderen.” Het is als niet meedoen aan de Postcode Loterij, en achteraf zeiken en naar de rechter stappen omdat je Flodder-buurman wel heeft gewonnen en je dit uitgerekend hém niet gunt. Want jij weet het niet alleen beter, je bént natuurlijk ook gewoon beter.

Lees deze column van Dieuwertje Kuijpers verder op TPO

Rutte minimaliseert ons NEE

Rutte interpreteert ons nee al snel tot een nee tegen het lidmaatschap van Oekraine. Daarmee minimaliseert Rutte ons nee. Immers, ons werd de vraag gesteld: “bent u voor of tegen het Associatieverdrag met Oekraine?”

De vraag was niet ‘bent u tegen lidmaatschap’. Nu het verdrag slechts aanpassen door expliciet te vermelden dat lidmaatschap is uitgesloten, doet geen recht aan onze democratische stem.

Het ging ons niet om slechts 1 artikeltje uit het verdrag, maar om álle artikels. En met name de artikels die Oekraïne het recht geven op financiële bijdrage en militaire steun of op visumvrij reizen. Het was ook een nee tegen het provoceren van Rusland. Een blokkade op de snelweg voor multinationals richting Europa en TTIP. Een nee tegen de plofkip, gentech en oneerlijke concurrentie omdat Oekraïne zich bij productie van goederen niet aan dezelfde regels t.a.v. mensen- en dierenrechten hoeft te houden.

Dat de andere 27 lidstaten hun goedkeuring al hebben gegeven, omdat deze EU lidstaten gek genoeg -of juist niet- níet het democratisch recht op referenda hebben, maakt het voor Rutte erg lastig, zo niet onmogelijk. Nu ons nee minimaliseren omdat EU en haar 27 lidstaten iets te voorbarig 36 miljard overmaakte -nog voordat de prestatie was geleverd- kan niet. Hoe Rutte het dan oplost, is nu zijn probleem.

Ingezonden door Petra VanEyndhoven

Mark Rutte, wees eerlijk: akkoord met Oekraïne ís basis voor Europese integratie

Rutte stelt dat het associatie-akkoord met Oekraïne geen voorportaal is voor het lidmaatschap van de Europese Unie. Wie het akkoord gaat lezen ziet al snel dat het anders zit. Ook voorstanders van het akkoord zijn verstandig als ze erkennen dat het akkoord leidt tot vergaande politieke en economische integratie.

Soms zeg je als politicus iets wat klopt, maar niet juist is. Mark Rutte deed dat vorige week vrijdag met het Oekraïne-referendum:

Premier Mark Rutte benadrukte gisteren nog maar eens dat burgers zich echt geen zorgen hoeven te maken dat Oekraïne lid zal worden van de EU. “No way! We hebben dit soort verdragen ook met andere landen, zoals in Midden-Amerika. Sommige landen doen misschien wel mee aan het Eurovisiesongfestival, maar dat wil niet zegen dat ze ook lid worden van de EU.

Rutte moet natuurlijk koorddansen. Zijn eigen partij is gespleten, de kiezers zijn verdeeld. De Ruttiaanse oplossing: de boel downplayen. Een (scheve) vergelijking, een geruststelling, een grapje. Zo kennen we Rutte. Oud-Hollandse gezelligheid gaat bij hem boven een principieel gesprek.

Maar wat als deze aanpak nu eens niet olie op de golven werpt, maar juist olie op het vuur?

Het referendum over de toekomstige Europese status van Oekraïne is een goed voorbeeld. Dit referendum komt niet uit het niets. Het is een reactie op de onvrede dat toenemende Europese integratie zich lijkt te onttrekken aan democratische controle. Een meerderheid van Nederland is voor lidmaatschap van de Europese Unie, maar vindt tegelijkertijd dat de burger weinig te zeggen heeft over voortgaande integratie. Politieke leiders zijn niet eerlijk. Thuis geven ze af op Europa, in Brussel is het ouderwets handjeklappen. Je bestelt het één, je krijgt het ander. Europese integratie is daarmee een weg vooruit zonder democratische rem. Het is schizofreen, en de kiezer ziet het.

Dat derde steunpakket voor Griekenland zou er nooit komen volgens Rutte. Het kwam er. De Italianen konden volgens Bolkestein niet in de euro. Hij stemde voor. De Europese Grondwet was begraven in 2005 zei Van Aartsen. Om er vervolgens mee in te stemmen. Of die luchtbrug van vluchtelingen uit Turkije volgens Rutte: allemaal veel te voorbarig. Drie dagen later was het er. Het is politiek van de voldongen feiten. Je flirt met euroscepsis, om vervolgens eurogezind te kussen.

Het is een cynisch spel dat Rutte’s VVD speelt. Mede daarom waren er binnen no-time waren 427.939 kiezers bereid een handtekening te zetten om via GeenPeil een referendum aan te vragen. Om een streep in het zand te zetten.

Lees verder op de blog van Sywert van Lienden

Boze burgers na referendum nog bozer?

Veel mensen grijpen het Oekraïnereferendum aan om te protesteren tegen het kabinet en de EU. Maar de kans is groot dat ze na woensdag alleen nog maar bozer zullen zijn.

De 63-jarige Jan Uding, vrijwilliger in een verpleeghuis in de Haagse Schilderswijk, blijft woensdag thuis. Uit protest tegen het kabinet en ‘alle mooie verhaaltjes’. Het is net zo’n corrupte bende als in Oekraïne. ,,Als je eenmaal in de Kamer hebt gezeten, word je vanzelf burgemeester of wethouder. Ik zie die Pechtold op tv roepen over het verdrag: ‘stem ja, stem ja, stem ja’, omdat het zo goed zou zijn voor iedereen. Je ziet gewoon dat hij zit te liegen.”

Stemmen heeft bovendien geen zin, denkt de Hagenaar, dat verdrag komt er toch wel. ,,Het wordt je nu gewoon door je strot geduwd, met een tempo van hier tot ginder. En na een paar jaar zeggen dat het mis is gegaan. En politici leren er niks van: de volgende keer maken ze dezelfde fout. Daar word ik zo langzaamaan een beetje ziek van.”

Kiezers willen woensdag veel meer zeggen dan alleen wat ze van het associatieverdrag met Oekraïne vinden. Maar liefst twee derde van de stemmers geeft met ‘voor’ of ‘tegen’ een oordeel over de Europese Unie, blijkt uit opinieonderzoek van Maurice de Hond.

Ook spreekt twee derde zich in dit referendum uit over ‘de wijze waarop democratie in Nederland werkt’. Nog eens 42 procent van de Nederlanders zegt dat hun stem hun oordeel over het kabinet weergeeft.

Het viel politicoloog Martin Rosema, gespecialiseerd in kiezersonderzoek, al eerder op. ,,De EU is het belangrijkste motief voor kiezers. Hun onvrede zit diep en daar is slim op ingespeeld door de initiatiefnemers van het referendum. Jan Roos en consorten hebben het gepresenteerd als referendum over de EU. Dat beeld draai je niet makkelijk meer om.”

Mensen voelen zich niet gehoord, zegt onderzoeker Paul Dekker van het Sociaal en Cultureel Planbureau. ,,Dat komt nu naar buiten. De elite is te ver afgedreven van de gewone burger, is het gevoel. In de EU gebeuren allerlei dingen waarop gewone mensen geen greep hebben.”

De uitbreiding van de Unie met tien vooral Oost-Europese landen in 2004 ging veel mensen bijvoorbeeld te snel. Een jaar later kwam de grote onvrede aan het licht tijdens het referendum over de Europese grondwet, waar een meerderheid tegen stemde.

Sindsdien is de boosheid niet verminderd. Dekker: ,,Sommige mensen voelen zich vernacheld, omdat de grondwet voor hun gevoel toch is doorgegaan onder een andere naam: het verdrag van Lissabon.”

Lees verder op De Gelderlander

Oekraïne-referendum is een feest voor de democratie

De inkt van de referendumwet is maar net droog en we kunnen al naar de stembus om de regering van advies te voorzien. Vandaag stemt Nederland voor of tegen de wet tot goedkeuring van de Associatieovereenkomst tussen de Europese Unie en Oekraïne. Maar sommige mensen blijven ook thuis en daarom lijkt de grote vraag vooral of meer dan 30 procent van de kiezers naar de stembus gaat.

Mocht de kiesdrempel gehaald worden, wat zegt dat dan? Stemmen mensen voor of tegen het verdrag met Oekraïne? Voor of tegen Europa? Voor of tegen een Nexit? Voor of tegen de politiek of – meer in het bijzonder – tegen politici? Uit onderzoek van het Sociaal en Cultureel Planbureau blijkt dat 48 procent van de Nederlanders vertrouwen heeft in politici. Kan het referendum een middel zijn om dat percentage op te krikken? Wim Voermans, hoogleraar staats- en bestuursrecht aan de Universiteit Leiden vindt van wel. ‘Een meerderheid van de Nederlanders heeft wel vertrouwen in democratische instellingen, een referendum kan het gat tussen dat vertrouwen en het vertrouwen in politici verkleinen.’

Eindelijk een interessant programma! Luister!

Laat noch Poetin noch VS onze stem bepalen

Het verdrag met Oekraïne is vooral goed voor de VS. Stem dus tegen.

Het is gênant, maar de voorstanders van het associatieverdrag met Oekraïne hebben niet slechts een zwak, maar zelfs helemaal geen verhaal. Vandaar dat de voorstanders zich al vanaf het begin van de campagne gedwongen zagen om op de proppen te komen met een enge boeman, die Poetin heet. Een stem voor het verdrag is een stem voor Poetin, wordt beweerd.

Oké. Maar het bestrijden van IS, een grote vijand van Poetin, is ook in zijn voordeel, gaan we daar dus mee stoppen? En Poetin houdt van judo, misschien moeten we de judoverenigingen in ons land verbieden? We willen immers toch Poetin niet in de kaart spelen? Moeten we, bij het afsluiten van verdragen, ons laten leiden, zoals de voorstanders bepleiten, door wat Poetin daar wel of niet van zou kunnen vinden, gesteld dat we dat al kunnen weten? Nee natuurlijk! We laten onze oren juist naar Poetin hangen als we het wel of niet tekenen van een verdrag met een ander land afhankelijk maken van wat Poetin hier wel of niet over zou denken. Het is een teken van zwakte en niet van kracht ons door anderen te laten dicteren waar we al dan niet mee moeten instemmen.

Het feit dat Rusland niet blij is met dit associatieverdrag betekent niet automatisch dat wij er wel blij mee moeten zijn. Net zoals het feit dat Rusland nu in Syrië vecht tegen IS niet betekent dat we IS automatisch tot onze bondgenoot moeten verklaren. Bovendien, het voortbestaan van dit associatieverdrag betekent een bevestiging en verharding van de huidige tweedeling in Oekraïne en deze tweedeling heeft het voor Rusland mogelijk gemaakt grote delen van Oekraïne onder haar gezag te plaatsen. En zo spelen dus juist de ‘nuttige idioten’ die voor dit associatieverdrag pleiten zonder het te weten Poetin in de kaart.

Trouwens, het simplistische zwartwit schema ‘EU goed, Rusland slecht’ (het lijkt wel een B-film) is kinderlijk en niet serieus te nemen. Op zijn minst zijn er geen ‘good guys’ en ‘bad guys’ in deze burgeroorlog aan te wijzen en zijn Rusland en EU even schuldig aan het uitbreken ervan.

Hoewel, als er dan toch per se een ‘schuldige’ moet worden aangewezen dan moeten we erkennen dat de Russische steun aan de rebellen in de Donbass-regio pas werd gegeven nadat de EU een deel van de bevolking had opgehitst en aangezet tot het plegen van een gewelddadige coup tegen een democratisch gekozen – zij het volstrekt corrupte – regering. Dat de EU, net als de VS, overal ter wereld maar zou moeten interveniëren om ‘verlichting en democratie’ te brengen (of gewoon om ordinaire geopolitieke redenen?), is een onder eurofielen welig tierend, hardnekkig en nauwelijks uit te roeien geloof.

Ten slotte, het intrekken van het verdrag zou niet alleen voor onszelf het beste zijn, maar ook voor Oekraïne. Dat Rusland hier ook blij mee zal zijn is alleen maar mooi meegenomen, want er is niets op tegen om vriendelijke relaties met Rusland te onderhouden.

Waarom zouden we Rusland ontzeggen, wat we wel doen met een land als Saoedi-Arabië, dat begin dit jaar tientallen gevangenen heeft onthoofd en waar vrouwen tweederangs burgers zijn en niet mogen stemmen?

Met dit referendum heeft Nederland nu een unieke kans om tegen dit associatieverdrag te stemmen en zo te voorkomen dat de spanningen in het oosten van Europa verder oplopen.

Laten we ‘nee’ zeggen tegen een door de Amerikanen gepropageerd, neoconservatief en agressief beleid, waarbij de confrontatie met Rusland wordt gezocht ten koste van de stabiliteit op ons continent.

Dit artikel werd gepubliceerd in Trouw op 5 april 2016

Het verschil tussen een handelsverdrag en een associatieverdrag

Links het handelsverdrag met Marokko, rechts het associatieverdrag met Oekraïne.

Gaat het nu om een handelsverdrag of niet? Wat is het verschil? Willen alle mensen in Oekraïne dit verdrag. En wat speelt er nog meer mee? Wordt Oekraïne lid van de Europese Unie? Hoe is het met de corruptie. Moeten we niet solidair zijn met Oekraïne en de mensen helpen? Spelen we Putin ‘in de kaart’ met Nee zeggen tegen dit associatieverdrag?

Harry van Bommel legt het uit

Westfries Museum slaat alarm over onderzoek roofkunst

In het onderzoek naar gestolen topstukken uit het Westfries Museum in Hoorn zijn getuigen onder druk gezet om valse verklaringen af te leggen.

Ad Geerdink, directeur van het Westfries Museum, zegt vanavond in EenVandaag geen vertrouwen te hebben in het lopende onderzoek dat in Oekraïne wordt gedaan naar geroofde kunstwerken uit zijn museum.

“Wij krijgen signalen van mensen die zijn verhoord in Oekraïne dat verklaringen niet volledig worden overgenomen, er worden dingen aan toegevoegd en het lijkt er toch heel erg op dat men vooral bezig is om te bewijzen dat Oekraïne er eigenlijk niet bij betrokken is”, zegt Geerdink.

Elf jaar geleden werden 24 schilderijen en 70 zilverstukken uit het Westfries Museum gestolen. Het gaat onder meer om werken van Jan van Goyen uit 1632 en Hendrik Bogaert uit 1671-1675. Van de daders ontbrak tot vorig jaar elk spoor. In december 2015 bleek dat de gestolen kunst uit de Gouden Eeuw in Oekraïne was en daar circuleerde onder criminelen, militieleiders en corrupte ambtenaren. Zij zaten met de gestolen stukken in hun maag, omdat ze onverkoopbaar zijn op de internationale kunstmarkt.

Volgens museumdirecteur Geerdink is de geheime dienst van Oekraïne (SBU) zelf betrokken bij de kunstroofzaak. Hij maakt zich er zorgen over dat diezelfde geheime dienst het onderzoek doet naar de in Nederland geroofde kunst. Anonieme getuigen uit Oekraïne vertellen dat ze onder druk worden gezet en valse verklaringen moeten tekenen.

Lees (of kijk vooral) verder op EenVandaag

Oekraïense president verzwijgt bedrijven in belastingparadijzen

De president van Oekraïne, Petro Porosjenko, is al enkele jaren actief in belastingparadijzen. Sinds zijn beëdiging als president in 2014 heeft hij een vehikel dat bedoeld is om zijn bedrijven te verkopen, zoals hij in zijn campagne beloofde. Maar al in 2010 duiken er transacties op via de Britse Maagdeneilanden die aan Porosjenko gelinkt zijn, blijkt uit onderzoek van Trouw en Het Financieele Dagblad.

Opvallend is vooral een transactie uit december 2010, via de Oostenrijkse Raiffeisen Bank. Die bank leent 115 miljoen dollar aan Roshen, het chocolade- en snoepconcern waaraan Porosjenko het grootste deel van zijn fortuin te danken heeft. Raiffeisen krijgt daarvoor een onderpand: het bedrijfje Linquist Services Limited, gevestigd op de Britse Maagdeneilanden, moet bij de bank voor iedere dollar die Roshen krijgt een dollar storten op een geblokkeerde rekening.

Er zijn sterke aanwijzingen dat Linquist in handen is van Porosjenko, waarmee hij feitelijk zijn eigen bedrijf zou financieren. Er zit alleen een Oostenrijkse bank tussen, maar het is onduidelijk waarom dat precies nodig is.

Een eerste aanwijzing is dat alle post aan Linquist wordt doorgestuurd naar het hoofdkantoor van Roshen, zo blijkt interne mails van de Panamese juridisch dienstverlener Mossack Fonseca (MF). MF is het bedrijf dat Linquist heeft helpen opzetten, en is het aanspreekpunt voor de autoriteiten van de Britse Maagdeneilanden.

Lees verder op Panama Papers

Regering speelt vals om ja-stem referendum af te dwingen

Om het heilige ‘Europese project’ te beschermen, ondermijnt de regering het democratisch proces.

De campagne is nu vol op stoom. Wij, het Burgercomité-EU, en anderen uit het ‘tegenkamp’ hebben nauwkeurig en specifiek aangegeven – vaak met de artikelnummers van het verdrag erbij – wat er volgens ons allemaal mis is met het verdrag. En dat is veel, zoveel zelfs dat we het in een klein pamflet getiteld En daarom nee hebben gepubliceerd. De voorstanders hebben hier tot nu toe op een paar algemene kreten na – Handelsverdrag! Samenwerking! Veiligheid! – niets tegen in gebracht. De vraag is natuurlijk of een associatieverdrag daadwerkelijk de handel, veiligheid en samenwerking bevordert en of het wel te rijmen is met onze democratische waarden, niet alleen die van ons land, maar ook die van Oekraïne.

Wel heeft de regering intussen het democratisch proces zelf ondermijnd. Dat baart ons enorm zorgen. Als je het spel niet eerlijk kunt winnen behoor je niet te gaan valsspelen. Zeker niet als regering en zeker niet met zoiets belangrijks als onze democratie. Toch zagen we dit de afgelopen maanden keer op keer gebeuren.

Het eerste voorbeeld is het stemlokalenschandaal. Sommige gemeenten hebben het aantal stemlokalen met meer dan 70 procent gereduceerd terwijl dit nota bene het eerste referendum is waarvoor een opkomstdrempel geldt. Daarmee beïnvloedt de overheid dus niet alleen de opkomst, maar ook de uitslag. De gemeente Son en Breugel is hiervoor door de rechter veroordeeld, maar het is natuurlijk bizar dat wij, het ‘tegenkamp’, nu met allerlei rechtszaken ervoor moeten proberen te zorgen dat ook gehandicapten, ouderen, en anderen die wellicht minder mobiel zijn straks zonder onnodige obstakels kunnen gaan stemmen.

Ten tweede begrijpt de regering blijkbaar het verschil tussen de staat en het kabinet niet meer. Het kabinet kan als politieke coalitie campagne voeren, maar de staat als onpartijdige arbiter en vertegenwoordiger van alle Nederlanders, zonder onderscheid, kan dat niet. En toch voert bijvoorbeeld Hans Docter, ambassadeur in Ghana (sic!) en dus rijksambtenaar bij het ministerie van Buitenlandse Zaken, op verzoek van de regering actief campagne voor het associatieverdrag. Een ambtenaar kan politiek actief zijn, maar alleen als privépersoon en als hij de campagne strikt scheidt van zijn werk. Een ambtenaar die in zijn functie campagne voert, behoort te worden ontslagen in plaats van in opdracht van de regering onwettig te handelen. Het komt er nu dus op neer dat wij via deze ambassadeur niet alleen campagne tegen de regering voeren, maar ook tegen de staat zelf. Dat is een ongehoord feit, dat opnieuw aantoont hoe weinig respect onze overheden nog hebben voor de staatsrechtelijke principes.

Ten derde zijn sommige gemeenten zo onverstandig geweest een folder met ‘informatie’ over het referendum met de stempassen mee te sturen. Deze uitleg lijkt echter als twee druppels water op het regeringsstandpunt, de argumenten van het tegenkamp komen nauwelijks of ernstig verknipt aan bod. Met andere woorden, dit is een verborgen oproep van de gemeenten om ja te stemmen. Wat zou er gebeuren als tijdens Tweede Kamerverkiezingen gemeenten stempassen zouden rondsturen met ‘informatie’ waaruit blijkt dat men maar het beste op de PvdA kan stemmen? Het land zou te klein zijn. Het lijken wel ‘Russische’ toestanden.

Lees verder op de Volkskrant

Pechtold neemt giften aan van grote belanghebbende bij associatieverdrag Oekraïne

Vraag. Wie betaalde de vlucht van D66’ers Alexander Pechtold en Kees Verhoeven, vorige maand, naar Oekraïne? Ondernemer Frans Lavooij, we zien hem ook op foto’s van het tripje terugkeren. Het is het heerschap hier rechts bij de herdenking op het Maidan-plein.

In een reeks verslagen wordt ons verteld hoe belangrijk het is dat we het verdrag tekenen. Het zou goed zijn voor Nederland, omdat we kunnen handelen, en voor Oekraïne, omdat we kunnen… handelen? Zoals we eerder schreven zijn de economische voordelen compleet gefingeerd, dus burgers worden met niet-bestaande cijfers doodgegooid. Schrijver Ton F. van Dijk ontdekte dat het de genoemde Rotterdamse ondernemer Frans Lavooij is die Pechtold en Verhoeven naar Oekraïne vloog, alles voor het algemeen belang.

Wat D66 er niet bij vermeldt is dat de zakenman gedeeltelijk eigenaar is van de koffiefabriek. Die verkeert in zwaar weer, omdat het associatieverdrag een boycot door Rusland tot gevolg had. Daarom moet verdwenen export naar Rusland worden opgevangen door de EU en precies dat is waar het associatieverdrag over gaat.

Lees dit artikel van Arno Wellens verder op 925.nl

NOS: ‘Akkoord Oekraine slecht voor Oekraine’

Zo blijven er wel erg weinig argumenten over om te stemmen ‘voor’ het associatieverdrag tussen de EU en de Oekraïne. Het zogenaamde handelsakkoord (dixit Rutte) -dat ook een militaire en een politieke component bevat- blijkt dus heel slecht te zijn voor de economie van Oekraïne.

Een paar grote bedrijven zullen profiteren, hoogopgeleide Oekraïnoïden zullen naar het beter betalende deel van de EU migreren en wat er overblijft is een slavenstaat dat grondstoffen en goedkope arbeid dient te leveren. Veel Oekraïense bedrijven zullen failliet gaan.

Dit hebben wij niet uitgerekend, maar een kenniscentrum in Kiev op verzoek van denktank Transnational Institute in Amsterdam. Die groep is uiteraard volledig door de journalisten van de NOS gescand op authenticiteit en geloofwaardigheid, anders zouden ze zo’n artikel niet plaatsen.

Meest wrede bijkomstigheid? De Oekraïne als goedkoop productieplatform voor de EU levert het land veel minder op dan de oorspronkelijke handel met Rusland, die inmiddels mede dankzij Hans We Have Won van Baalen en het conflict tussen de twee landen gekrompen is.

Als we complottheoristen zouden zijn, zouden we zeggen dat een aantal EUligarchen ernstig misbruik maken van de mistige pseudo-democratische processen in Brussel om van de Oekraïne een Europese slavenstaat te maken. Maar we zijn geen complottheoristen, we zijn simpelweg voorvechters voor meer democratie in de EU en we zijn blij dat dit referendum interessante zoeklichten werpt op bepaalde manieren van denken&doen in Den Haag en de EU.

Lees verder op GeenStijl

Associatieverdrag slecht voor stabiliteit

Het referendum over het associatieverdrag met Oekraïne is een mijlpaal in de Nederlandse, maar ook in de Europese geschiedenis. Eindelijk mogen burgers in Nederland zich eens uitspreken over de toetreding van een nieuw EU-lid. O nee, dit klopt niet!

Vrijwel iedere Nederlandse politicus zegt herhaaldelijk dat dit slechts een simpel associatieverdrag is dat uitsluitend te maken heeft met de wederzijdse handel tussen de EU en Oekraïne. Het is zeker geen pre-toetredingsverdrag! En er zijn ook nog wat andere nobele punten, zoals de corruptie in dat land helpen bestrijden, de rechten van minderheden beschermen en het vestigen van een democratischer bestuur.

Het klinkt prachtig, hoewel de vraag is of de huidige regering van oligarchen hier wel zoveel oren naar heeft. Recentelijk moest een Oekraïense bestrijder van corruptie wegens tegenwerking binnen de regering zijn werk staken. Nee, de interesse van de Oekraïense regering ligt meer bij vrijhandel en om via corruptie (nog) meer geld te verdienen aan nieuwe investeerders. Zoals het Amerikaanse bedrijf Monsanto, dat grote gedeelten van het landbouwareaal van Oekraïne (ooit de graanschuur van Rusland) wil gaan gebruiken voor het verbouwen van genetisch gemanipuleerde gewassen. De werkelijke motieven van de EU zelf liggen ook anders.

Zo staat in het verdrag dat het doel is ‘om de voorwaarden te scheppen voor versterkte economische en handelsrelaties in het licht van de geleidelijke integratie van Oekraïne in de interne markt van de EU’. Reeds in 2003 hebben de EU-leiders al een EU-lidmaatschap beloofd aan Oekraïne. In februari 2014 en bij ondertekening van het associatieverdrag in juni 2014 gaf
EU-president Herman van Rompuy steeds aan, dat het uiteindelijke doel was dat Oekraïne een deel zou worden van de EU. En president Porosjenko van Oekraïne gaf aan dat hij in 2020 klaar denkt te zijn voor toetreding.

Blijft de vraag waarom de politiek dit wil en wat de gevolgen zijn? Het eerste punt is van geopolitieke aard: EU en VS streven er naar om na de val van het IJzeren Gordijn zo veel mogelijk landen binnen de westerse invloedssfeer te hebben. Dit is reeds met vele voormalige communistische landen gelukt, mede door de zwakke positie van Rusland onder Gorbatsjov en Jeltsin. Een krachtig leider als Poetin verzet zich echter tegen verder opdringen van de NAVO. Dat heeft reeds geleid tot een herleving van de Koude Oorlog én een burgeroorlog met vele doden in de Oekraïne zelf. Net als Syrië is Oekraïne het slachtoffer van dit geopolitieke spel van EU, VS én Rusland, met als gevolg de huidige politieke destabilisatie in vele landen. Uiteindelijk zullen wij echter met Rusland weer on speaking terms moeten komen in het belang van de vrede. Het associatieverdrag werkt hier contraproductief.

De economische situatie in Oekraïne is rampzalig. Het IMF heeft reeds een lening van 14,7 miljard euro aan Oekraïne verstrekt. De expansiedrang van de EU-bureaucraten is misschien goed voor de grote internationale concerns, doch niet voor de EU-burger en gaat
veel geld kosten. Een neutraal Oekraïne lijkt in vele opzichten voor EU, VS, Rusland, maar vooral voor Oekraïne zelf uiteindelijk de beste optie, maar dan moet het associatieverdrag van tafel en de situatie in dat land moet zo snel mogelijk gestabiliseerd worden.
Niemand is gebaat bij nog meer doden, economische malaise en een verhoogde oorlogsdreiging! Ons advies bij het referendum van 6 april? Stem nee!

Nick Abrahamsen is fysicus, Jacques Arntz is monetair econoom

Dit artikel verscheen in De Limburger op 31 maart 2016

Mensenrechten in Oekraïne ernstig verslechterd

Lange tijd was het associatieakkoord ‘slechts een handelsverdrag,’ maar nu de PvdA, D66 en GroenLinks zich in de campagne rond het referendum mengen, komt er steeds meer nadruk op de politieke delen van het associatieverdrag. Bovenal zou het akkoord de democratie en de mensenrechten van Oekraïeners bevorderen. Het politieke gedeelte van het verdrag waaronder deze thema’s vallen is al ondertekend in maart 2014. Iets meer dan twee jaar later stellen we daarom de vraag: Hoe staat het ervoor met de mensenrechtensituatie in Oekraïne?

‘Ondanks dat ze me een spion van Poetin zullen noemen, zal ik aan iedereen die het horen wil zeggen dat ik weiger om voor het (Oekraïense) leger gemobiliseerd te worden en ik roep iedereen op om hetzelfde te doen. Ik ga liever de cel in dan dat ik mijn landgenoten moet doden. Aan deze hel (de oorlog in Donbas) moet een einde komen.’ Een maand nadat de Oekraïense journalist Ruslan Kotsaba deze uitspraken deed en online zette, werd hij gearresteerd. In februari 2015 wordt hij door de Oekraïense autoriteiten vastgezet wegens ‘landverraad’. Ruim een jaar later, zit Kotsaba nog altijd in de cel en hangt hem een mogelijke celstraf van 15 jaar boven het hoofd.

Rondom de arrestatie van Ruslan Kotsaba was het relatief stil. Iets wat volgens Volodymyr Chemerys ten tijde van Janoekovitsj ondenkbaar zou zijn geweest. ‘Een jaar lang een journalist vasthouden zou toen zeker hebben geleid tot verzet hiertegen vanuit de Oekraïense bevolking.’ De 53 jaar oude Chemerys is een mensenrechtenactivist van het eerste uur. Al in de jaren tachtig was hij politiek actief als mede-oprichter van de Oekraïense Helsinki Unie, een van de eerste perestrojka-organisaties in het land die opkwam voor onafhankelijkheid van Rusland. In Oekraïne staat Chemerys het beste bekend als één van de informele leiders achter het ‘Oekraïne zonder Kuchma’ protest in 2000 en 2001. Destijds trokken tienduizenden mensen naar het Maidanplein om het vertrek van president Kuchma te eisen, nadat aan het licht was gekomen dat hij mogelijk het bevel had gegeven voor de moord op onderzoeksjournalist Georgiy Gongadze.

‘We moeten concluderen dat de mensenrechtensituatie in Oekraïne, na de Euromaidan-revolutie, ontzettend is verslechterd,’ aldus Chemerys. ‘In augustus 2014 zagen we hier al de eerste tekenen van. Het begon met een nieuwe wet die het mogelijk maakte om mensen dertig dagen in voorarrest te houden. Terwijl de Oekraïense grondwet heel duidelijk stelt dat een arrestant zonder aanklacht niet langer mag worden vastgehouden dan 72 uur’.

Daarna, in 2015, werd een serie ‘decommuniseringswetten’ aangenomen. Hierin zijn onder meer een verbod opgenomen op het tonen van communistische symbolen en het openlijk uiten van communistische sympathieën. De regering van Oekraïne liet er geen gras over groeien en gebruikte deze wet vrijwel direct om drie communistische partijen deelname aan de volgende verkiezingen te ontzeggen. ‘Los van wat je vindt van het communisme is deze wet in strijd met het Europees Verdrag voor de rechten van de mens’ zegt Chemerys met ernst. ‘Waaronder het recht op associatie en vrijheid van meningsuiting.’ Zijn zorgen over deze wet worden gedeeld de Verenigde Naties en de OVSE en mensenrechtenorganisaties zoals Amnesty International.

Lees verder op Follow the Money

Burger geeft advies aan burgemeester van Hendrik-Ido-Ambacht

Het verdrag is vooral in het voordeel van een bedrijf als Monsanto dat zijn slag slaat in het corrupte Oekraïne.

Burgemeester Jan Heijkoop van de Zuid-Hollandse gemeente Hendrik-Ido-Ambacht geeft zijn onwetende jonge onderdanen het advies om voor het associatieverdrag van de Europese Unie met Oekraïne te stemmen (ED 22 maart). Het is nog maar de vraag of de 18-plus onderdanen zo onwetend zijn.

Ik denk zelfs dat zij met behulp van de binnenzakapparatuur de hele wereld in de pocket hebben. De onwetendheid moeten we in deze bij de burgemeester zoeken.

Het is overigens niet vreemd dat een belangrijk deel van onze bestuurders vóór is. Een gratis reisje in een privéjet is vaak al voldoende om hen te overtuigen van het vele goeds wat ons te wachten staat als we vóór stemmen.

Met vóór stimuleren we de economie aldaar en gaan de slagbomen aan de grens open. Een groot voordeel? Voor wie? Juist, voor de bedrijven die zich een privéjet kunnen veroorloven.

Zo’n bedrijf is bijvoorbeeld Monsanto, bekend van het omstreden bestrijdingsmiddel Roundup/ glyfosaat. Echt omstreden is het ook weer niet, omdat bij gebruik de helft van het bodemleven dood gaat. Monsanto heeft ook het patent op gemodificeerde sojaplanten. In die combinatie heeft de onderneming Zuid-Amerika ontdaan van het tropisch regenwoud en verruild voor sojaplanten.

Daar is de rek er uit en nu is Monsanto al weer jaren bezig om zijn slag te slaan in het corrupte Oekraïne. Vele tienduizenden hectaren grond hebben ze al verworven. Ook in Oekraïne is al enorm veel bosgebied gekapt – in tien jaar tijd al meer dan een derde van het totaal aan bos van het land. Het illegaal gekapte hout vindt zijn weg naar de Europese houthandel, onderweg krijgt het een FSC-keurstempel en klaar is Kees. De Nederlandse regering verstrekt subsidie voor houtkachels om het illegaal geoogste hout op te stoken, legaal geoogst hout is maar amper toereikend voor de reguliere doelen als meubels, bouwmateriaal en dergelijke.

Advies voor de burgemeester derhalve: kijk eens over de grens en google eens naar bijvoorbeeld Die Holzlüge.

Henk Heesakkers
Beek en Donk

Bron: ED

Burger windt zich op over eenzijdige berichtgeving in ED

Of in de media en politiek nu sprake is van een innige perverse omhelzing, een homogene soort of ghettovorming, goed voor de democratie is het allerminst.

De afgelopen dagen heb ik in het ED meerdere artikelen gelezen over het associatieverdrag met Oekraïne. Opvallend in deze artikelen is dat ze allemaal pleiten vóór het verdrag en daarmee heeft het ED zich in mijn ogen – bewust? – gedefinieerd als boodschapper van de ja-stemmers.

Wat erg opvalt in de artikelen is dat ze volledig voorbij gaan aan de terechte grote bezwaren van de nee-stemmers, want over de redenen voor die bezwaren wordt met geen woord gerept. Zo vinden de economen Fred Pallada en Rob Rühl (ED Opinie 17 maart) dat GeenPeil vooral protesteert tegen Brussel. En ja, dat is zo. GeenPeil neemt duidelijk stelling tegen de ongebreidelde en gevaarlijke uitbreidingsdrang van Brussel, want dat is waar dit verdrag op termijn onherroepelijk toe gaat leiden.

Premier Mark Rutte, die eerder al diverse door hem met stelligheid gedane verkiezingsbeloften heeft moeten breken, beweert nu net zo stellig dat Oekraïne geen lid zal worden van de EU. Maar Herman van Rompuy zei jaren geleden al dat Oekraïne op termijn zal toetreden.

Volgens Pallada en Rühl zal een ‘nee’ tegen het verdrag verwarring wekken in binnen- en buitenland. Verder stellen ze dat het associatieverdrag Oekraïne gunstige economische perspectieven zal bieden. Dat kan best zo zijn, maar nergens lees ik in hun artikel ook maar één letter over politieke én militaire integratie van Oekraïne, hoewel dat – meerdere keren zelfs – in het verdrag letterlijk wordt benoemd. En laat dat nou net dé reden zijn waarom veel mensen tegen het verdrag zijn. Een verdrag dat aan de burgers wordt verkocht als een handelsverdrag, maar dat véél meer is dan alleen dat.

In een ander artikel – van de hand van verslaggever Bob van Huët (ED 16 maart) – wordt de Amerikaanse geostrateeg en schrijver Robert Kaplan aangehaald die het heeft over een tweede Koude Oorlog. De schuld daarvoor zou volgens Kaplan de Russische president bij Vladimir Poetin zou liggen. Een nee-stem zou volgens Kaplan de Russen in de kaart spelen. Laat ik voorop stellen dat ik geen fan ben van Poetin en zijn kliek, maar laten we wel even eerlijk blijven. Waarom speelt Poetin het spel zoals hij het speelt? Gewoon omdat het Westen alle in 1990 gemaakte afspraken over gebiedsuitbreiding met voeten treedt, telkens opnieuw. Is het dan gek dat Poetin zich verweert? Niet Poetin drijft een wig tussen Oekraïne en het Westen, zoals Van Huët schrijft, nee het Westen drijft Rusland steeds verder in het nauw!

En dan het artikel van de hand van Hanneke Keultjes en Hans van Soest (ED 19 maart). Zij hebben een andere voorstander van het verdrag, minister Bert Koenders van Buitenlandse Zaken, geïnterviewd, maar ze hebben geen enkele vraag gesteld over het feit dat het verdrag letterlijk spreekt over militaire samenwerking. Wat moet militaire samenwerking in een handelsverdrag? Nee, daar mag niet naar gevraagd worden, want dan valt het ja-kamp door de mand. Jammer, een gemiste kans maar misschien hebben ze het verdrag niet eens gelezen.

Ik hoop van harte dat de Nederlandse burgers op tijd in de gaten krijgen dat ze zand in de ogen wordt gestrooid, want dit verdrag gaat véél verder dan alleen maar het bevorderen van wederzijdse handel. Het verdrag gaat wel degelijk óók over politieke en militaire samenwerking en over toekomstige toetreding tot de EU. Formeel treedt Oekraïne met dit verdrag (nog) niet toe tot de EU, maar praktisch hoort het land, dat met Rusland in oorlog is, er straks helemaal bij.

Ik heb niets tegen een goede handelsrelatie met Oekraïne maar de eurofiele politici in Den Haag en Brussel gaat niets te ver in hun uitbreidingsdrang. De doden van vlucht MH17 zijn de eerste onschuldige slachtoffers van hun roekeloze machtsspel.

M. van den Heuvel
Hapert

Bron: Eindhovens Dagblad

Nieuwe premier Oekraïne is oligarchenvriend

President Porosjenko heeft weinig te vrezen van Volodimir Grojsman, die waarschijnlijk premier wordt. De twee hebben nauwe banden. Of dat het Oekraïense wantrouwen jegens politici wegneemt, is sterk de vraag.

Na maanden van politiek geharrewar krijgt Oekraïne de komende dagen waarschijnlijk een nieuwe premier: Volodimir Grojsman, momenteel nog voorzitter van het Oekraïense parlement. Grojsman moet het overnemen van premier Arseni Jatsenjoek, wiens populariteit tot het nulpunt is gedaald wegens de toenemende armoede en het uitblijven van ingrijpende hervormingen.

Het aantreden van Grojsman moet een einde maken aan de voortdurende ruzies tussen Jatsenjoek en president Porosjenko, waardoor de regering meer en meer verlamd raakte en het vertrouwen van de buitenlandse geldschieters begon te verliezen. Maar de eerste reacties in Kiev op het nieuws dat Grojsman waarschijnlijk de post van premier krijgt, getuigden niet van veel vertrouwen. ‘Grojsman zou tien jaar geleden een goede premier zijn geweest’, reageerde de Oekraïense parlementariër en anticorruptie-activist Sergi Lesjtsjenko.

Grojsman beloofde vrijdag vaart te zetten achter de door het Internationaal Monetair Fonds geëiste hervormingen. Als bewijs daarvoor kondigde hij aan dat hij de voormalige Slowaakse minister van Financiën Ivan Miklos, die in eigen land veel succes had met zijn hervormingen, in zijn kabinet zal opnemen. Maar de scepsis blijft groot.

‘Grojsman zit in de zak van president Porosjenko,’ zegt Anatoli Oktysjoek van het International Centre for Policy Studies in Kiev. De 38-jarige Grojsman was burgemeester van Vinnitsja, waar het hoofdkwartier is gevestigd van Porosjenko’s snoep- en chocoladeconcern Roshen. Als burgemeester van Vinnitsja bouwde Grojsman een goede reputatie op, maar volgens Oktysjoek zou zijn benoeming geen goed nieuws zijn voor Oekraïne’s westerse geldschieters. ‘Het voordeel is dat er nu een einde komt aan het eindeloze wantrouwen tussen president en premier, maar Grojsman heeft te nauwe banden met Porosjenko en andere oligarchen’, zegt hij.

Twee jaar na de revolutie op Maidan zijn de Oekraïners diep teleurgesteld in hun nieuwe regering. ‘Het wordt alleen maar slechter. De economie holt achteruit, terwijl de prijzen alleen maar stijgen. Het gemiddelde pensioen bedraagt 1.200 hryvnia oftewel 40 euro per maand. Daar kun je niet eens de huur en andere vaste kosten van betalen’, zegt Oleksi Lazarenko (62), een voormalige politieagent die nu zijn brood verdient als taxichauffeur. ‘We dachten dat Maidan een einde zou maken aan de almacht van de oligarchen, maar ze zitten er allemaal nog steeds.

Tegenover het regeringsgebouw in Kiev hangen al weken enorme banieren waarop een nieuwe partij, de ‘Partij van de Gewone Mensen’, aandringt op het aftreden van de premier. ‘Een Oekraïne zonder Jatsenjoek!’, staat op een van de banieren te lezen. Maar ook deze nieuwe, populistische partij is een verlengstuk van een oligarch: de rijke zakenman Dmitro Firtasj, die vanuit zijn ballingsoord Oostenrijk zijn aanzienlijke zakelijke belangen probeert veilig te stellen.

‘Het probleem is dat je in Oekraïne eigenlijk geen echte politieke partijen met een ideologie of een programma hebt’, zegt Oktysjoek. ‘Het zijn allemaal partijen die in handen zijn van oligarchen. Bovendien zijn de staatsinstellingen zwak en staan ze ten dienste van de heersende partij. Iedere leider hier wil een soort secretaris-generaal zijn, zoals vroeger de leider van de communistische partij.’ Volgens hem voelen Porosjenko en de andere politieke kopstukken zich wel thuis in het huidige systeem. ‘Hier hebben ze twintig jaar aan gebouwd, dus waarom zouden ze het afbreken?’

Lees het hele artikel op de Volkskrant via Blendle

Ja-kamp referendum komt niet verder dan bangmakerij

Wat mede-initiatiefnemer Bart Nijman van Geenpeil betreft gaat het referendum van 6 april niet zozeer over het associatieverdrag tussen de Europese Unie en Oekraïne, maar meer over de toekomst van de EU en de staat van de Nederlandse democratie.

“Bij een ‘nee’ bepaalt het kabinet wat de democratie in Nederland nog waard is”, zegt Nijman in een uitgebreid interview met NU.nl waarin hij verklaart waarom hij dit referendum op touwen heeft gezet en wat hij hoopt te bereiken.

Dit associatieverdrag draait om handel en levert Nederland geld op. Wat is daar mis mee?
“Dat is wat de voorstanders zeggen, maar dat is slechts deels waar. Het gaat ook over verregaande politieke en militaire samenwerking. Bovendien is er geen associatieverdrag nodig om handel te drijven, daar kan de Europese Unie gewoon een handelsverdrag voor afsluiten.”

“Als je verder bladert in dat associatieverdrag, dan kom je artikelen tegen over politieke integratie; over normen die wij in de EU hoog in het vaandel hebben staan zoals homorechten. In artikel 10 staan afspraken over hoe Oekraïne haar Russische wapentuig ter zijner tijd moet vervangen voor Europees materieel.”

Minister Koenders (Buitenlandse Zaken) erkende vorige week in een interview met NU.nl dat dit wel degelijk meer is dan een handelsverdrag. Het associatieverdrag sluit de EU met Oekraïne om de Oekraïners te helpen om de rechtstaat op orde te krijgen, om corruptie te bestrijden en om minderheden zoals LHBT’ers te emanciperen.
“Er is in november in het Oekraïens parlement gestemd over een homo-wet die regelde dat homo’s ook mochten werken, die mochten dat dus kennelijk nog niet. Dat kostte drie stemrondes voordat het werd aangenomen met als reden: stem nou voor, want de EU wil dat zo graag. Uiteindelijk leggen ze de rechten van homo’s alleen maar vast omdat iemand anders daarom vraagt, niet omdat ze het zelf willen. Het is geen emancipatie die vanuit dat land zelf komt.”

Wat is er mis met het gegeven dat de EU er kennelijk voor kan zorgen dat de rechten van minderheden gerespecteerd worden? In het zuiden van Amerika wilden de slavenhouders ook niet af van de slavernij, maar werd hen dat opgelegd omdat dat the right thing to do was.
“Ook daar brak destijds oorlog over uit.”

Maar wel voor de goede zaak.
“Het duurde vervolgens wel decennia voordat de slavernij werd afgeschaft en nog steeds worden de zwarte Amerikanen daar niet door iedereen als volwaardig gezien.”

Wat is er dan mis met die strijd voor gelijke rechten?
“De strijd is zeker goed. Het verbeteren van je land en versterken van je democratie zijn prijzenswaardige idealen. Het punt is alleen dat niet iedereen in Oekraïne dat zo ziet. Die emancipatie dwing je namelijk niet af met regels op een stukje papier. Dat moet uit de bevolking zelf komen.”

Lees verder op Nu.nl

Oekraïne verkoopt miljoenen hectare land aan multinationals

President Poroshenko ziet heil in grootschalige landbouw door multinationals. Hij sloot in 2014 overeenkomsten met de Wereldbank (WB) en het Internationaal Monetair Fonds (IMF), die het investeringsklimaat in het land aantrekkelijker moeten maken. Maar volgens critici leveren die investeringen weinig op voor de lokale bevolking.

Vooral de landbouwsector is ingrijpend aan het veranderen. De voorbije tien jaar breidden buitenlandse investeerders en commerciële landbouwbedrijven hun eigendommen en invloed in het land gestaag uit. Ze zijn geïnteresseerd in de enorme oppervlakte vruchtbaar land in Oekraïne, maar zagen de bureaucratie, de corruptie en de erfenis van het communisme (dat landverkoop verbiedt) lange tijd als grote hindernissen.

Landbouw is vandaag goed voor 10 procent van het bruto nationaal product van Oekraïne. De export steeg, volgens cijfers van het Centre for Eastern Studies, van 3,2 miljard euro in 2005 tot 13,3 miljard euro in 2012.

Volgens een rapport van het Amerikaanse Oakland Institute (OI), dat in juli 2014 verscheen, is sinds 2002 meer dan 1,6 miljoen hectare grond aan multinationals verkocht, waaronder meer dan 405.000 hectare aan een Luxemburgs bedrijf, 444.800 hectare aan investeerders uit Cyprus, 120.000 hectare aan een Frans bedrijf en 250.000 aan een Russisch. Ook China verkreeg onder het vorige Oekraïense regime een lap grond zo groot als België.

Michael Cox, directeur van de investeringsbank Piper Jaffray, verwees al naar Oekraïne als “de meest beloftevolle groeimarkt voor landbouwgigant Deere en zaadproducenten Monsanto en DuPont.” Een uitspraak die onderzoekers en ngo’s heeft gealarmeerd.

“De internationale financiële instellingen leggen structurele aanpassingsprogramma’s op aan Oekraïne”, zegt Anuradha Mital, directeur van OI. “Zoals onze ervaring in ontwikkelingslanden leert, zullen die ongetwijfeld leiden tot drastische bezuinigingen voor de bevolking en de armoede doen toenemen.”

Ook de vakbondskoepel International Trade Union Confederation (ITUC) is niet blij met het beleid van de internationale financiële instellingen. De organisatie heeft vooral kritiek op het initiatief Benchmarking the Business of Agriculture (BBA) van de Wereldbank, een proefproject rond investeringen in landbouw in tien landen, waaronder Oekraïne.

Volgens ITUC, die 176 miljoen leden vertegenwoordigt uit 161 landen, zorgt BBA er vooral voor dat multinationals minder belastingen moeten betalen en dat de arbeidsstandaarden in ontwikkelingslanden verlaagd worden om buitenlandse investeringen aan te trekken.

Eén van de auteurs van het OI-rapport, Frédéric Mousseau, onderschrijft dat. Hij zegt dat initiatieven zoals BBA vooral bestaan om de deuren van Oekraïne open te wrikken voor buitenlands kapitaal. Tot nu toe waren die gesloten door de socialistische traditie.

“Deze hervormingen zien er goed uit op papier, maar wanneer je goed kijkt, zie je dat ze gemaakt zijn om multinationals te bevoordelen ten opzichte van werknemers en kleine boeren”, zegt Mousseau.

“Dit beleid moet in de context gezien worden van de strijd tussen de VS en Rusland over Oekraïne, zegt Joel Kovel, een Amerikaanse academicus en auteur van meer dan twintig boeken over internationale politiek. “Geostrategische politiek en een neoliberaal beleid passen samen binnen een groter plan, waarbij Amerika dominantie wil over het meest oostelijke stuk van Europa, en zo haar beleid voortzet om Rusland te omsingelen.”

Bron: Mondiaal Nieuws

Verpleegkundige in NL betaalt 16x zoveel belasting als Oekraïense miljardair

Nog een keer over de jaarrekening van Yuriy Kosiuk, regerend kampioen kippen martelen van Oekraïne. Door het associatieverdrag gaan de grenzen met dit land open en verdwijnen handelsbelemmeringen langzaamaan. Dat zou volgens de voorstanders van het verdrag enorm veel handelsvoordelen opleveren, maar helaas zijn de cijfers en feiten die onze regering oplepelt, compleet gefingeerd.

Daarnaast treedt er nog een vervelend effect op. Oekraïne kent een ander belastingsysteem voor inkomsten uit landbouw, dat nog uit de tijd van de Sovjet-Unie stamt. In plaats van belasting op de daadwerkelijke, gemeten winst over afgelopen jaar, kent het land zoiets als een Fixed Agricultural Tax (FAT). Vroeger betaalden de landbouwcorporaties, de zogeheten kolchozen en sovchozen, een vergoeding aan de staat voor het gebruik van het land.

Deze vergoeding is afhankelijk van de waarde van de gebruikte grond, die weer toeneemt met bijvoorbeeld de grootte ervan. In de Sovjet-Unie hechtte men vooral waarde aan het principe dat de grond een gemeenschappelijk goed was dat voor productie gebruikt werd. Om de daadwerkelijke winst te belasten moest deze gemeten worden en dat is iets wat een overheid natuurlijk niet doet, als die internationaal het socialisme wil uitdragen. Dit systeem is nog niet echt aangepast, Oekraïne vraagt landbouwers een beetje pacht over de grond en meer niet. Een Nederlandse ondernemer betaalt echter 25 procent winstbelasting. FAT bedraagt meestal een enkel procentje. Deze tabel komt uit een brochure van Deloitte, die investeerders uitnodigt om vooral megastallen in Oekraïne te komen stapelen: exportwinsten worden nauwelijks belast, dankzij een Vijfjarenplan van Stalin uit 1928. Oekraïne is ook niet in staat, vooralsnog, om op te treden tegen de fiscale leegloop van het land. In plaats van dat we dat probleem aanpakken, promoten bedrijven als Deloitte het gebruik ervan kennelijk en dat is één van de redenen waarom gewone mensen in het Slavische land zo arm zijn.

Lees verder op 925

Verraad Oekraïne niet en stem tegen het associatieverdrag

Als Oekraïense expat in Den Haag volg ik het debat over het referendum van 6 april met grote interesse. En ik ben werkelijk verbijsterd over de schier eindeloze stroom leugens en propaganda die over de Nederlanders wordt uitgestort. Het lijkt wel alsof jullie media filialen zijn van het ministerie van informatie van Kiev! Neem de opschepperij over ‘handelsbetrekkingen’. Die zouden wel 400 miljoen euro gaan bedragen. Waarom zegt niemand erbij dat de Nederlandse export naar Oekraïne vóór het associatie-akkoord, meer dan 1 miljard dollar bedroeg? Tegelijkertijd bedroeg het handelsverkeer tussen Rusland en Nederland vóór de Oekraïense crisis meer dan 70 miljard! Als we de waarde van de overeenkomst in zakelijke voordelen gaan meten kunt u deze cijfers met elkaar vergelijken.

Ook werd de Oekraïense parlementariër Sergej Leshchenko onlangs prominent in de Nederlandse media opgevoerd. Hij beweerde dat het nieuwe Oekraïne grote successen heeft bereikt op het gebied van corruptiebestrijding, rechten voor LGBT’s en in hervorming van het politie-apparaat. Maar op de dag dat Leschenko deze grote overwinningen in de strijd tegen corruptie aan de Nederlanders presenteerde, verscheen hij ook in het Oekraïense parlement, en trad hij op in alle Oekraïense tv-programma’s om uit te leggen dat Oekraïne door een corrupte regering, een corrupt parlement, een corrupte presidentiële administratie en door corrupte oligarchen wordt bestuurd! Uitgerekend déze parlementariër – die mooi weer speelde richting Nederland – vertelde aan de Oekraïners hoe parlementariërs worden afgekocht (met een functie in de presidentiële staf). Een overgrote meerderheid van het parlement heeft vervolgens de anti-corruptieprogramma’s van de Oekraïense overheid veroordeeld. Het ging volgens hen om een ‘imitatie van hervormingen’: niets anders dan window dressing om de Europeanen om de tuin te leiden.

Lees dit artikel van Vladimir Kornilov verder op TPO

Rechter: meer stembureaus in Son en Breugel

De gemeente Son en Breugel moet op vier extra locaties stembureaus openen voor het referendum op 6 april over het associatieverdrag met Oekraïne. Dat heeft de rechter in Den Bosch maandag bepaald. Eerder oordeelde de rechtbank in Zwolle dat Oldenzaal geen extra stembureaus hoeft te openen.

De Brabantse gemeente Son en Breugel was aanvankelijk van plan om maar drie stembureaus open te stellen, zeven minder dan tijdens de laatste verkiezingen voor Provinciale Staten in 2015. De zaak was aangespannen door de Stichting Forum voor Democratie.

De rechter oordeelde dat de drempel om te gaan stemmen een stuk hoger wordt, als er zeven stembureaus komen te vervallen. ‘Er moet zorgvuldig worden omgegaan met de organisatie van het stemmen bij verkiezingen en referenda om te vermijden dat daarmee de uitkomst, al dan niet onbedoeld, wordt beïnvloed.’

Volgens de stichting Forum voor Democratie is de kans heel groot dat een reductie van 70 procent van het aantal stembureaus zorgt voor een lagere opkomst. De opkomst moet ten minste 30 procent zijn, alleen dan wil de regering het referendum bij haar afwegingen betrekken.

Hoe kan het dat twee rechters vorige week oordeelden dat het met minder stembureaus toch genoeg was en dat de rechter vandaag anders oordeelde?

Dinsdag oordeelde de rechter in Overijssel dat Oldenzaal met de aankondiging vijf stembureaus te openen “een redelijk besluit” had genomen. Oldenzaal opent twaalf stembureaus minder dan bij de laatste verkiezingen. Stichting GeenPeil vocht het besluit aan, omdat de aanjagers van het referendum vrezen dat minder stembureaus een negatieve invloed heeft op de bereidheid van kiezers om te gaan stemmen.

Vrijdag oordeelde de rechter in een soortgelijke zaak op landelijk niveau dat minister Plasterk gemeenten niet hoeft te verplichten meer stembureaus te openen. Die zaak was aangespannen door Forum voor Democratie, onder leiding van Thierry Baudet. Baudet, een van de aanjagers van het referendum, spande ook de zaak tegen de gemeente Son en Breugel aan.

Rechtbanken komen vaker tot verschillende oordelen. Maar dat de rechter vandaag met betrekking tot Son en Breugel anders oordeelde dan in de twee vorige zaken, verbaast Jit Peters, emeritus hoogleraar staatsrecht aan de Universiteit van Amsterdam.

“Het is een heel opvallend verschil”, zegt Peters. “De uitgangspunten van de rechters zijn verschillende geweest. De uitspraak in Son en Breugel is veel meer gericht op service naar de kiezers. De uitspraak in Oldenzaal is veel meer gericht op service naar de overheid. In de kieswet staat dat gemeenten minimaal één stembureau moeten openen, maar hoe veel, dat schrijft de wet niet voor. In het geval van een rechtszaak moet de rechter oordelen wat redelijk is. Daarbij zijn verschillende interpretaties mogelijk. Het is mensenwerk.”

“Over het algemeen moeten gemeenten de opkomst bevorderen, maar een heleboel gemeenten doen dat niet door minder stembureaus open te stellen. De rechter heeft gezegd dat het terugbrengen van tien naar drie stembureaus in de gemeenten Son en Breugel een drempel opwerpt. Dat vind ik een hele zinnige interpretatie. Er zijn volgens de rechter mensen die niet meer dan anderhalve kilometer hoeven overbruggen om bij een stembureau te komen, maar er zijn ook mensen die een grotere afstand moeten afleggen.”

Engels benadrukt dat de uitspraak geen directe gevolgen heeft voor andere gemeenten. “Dat komt doordat er nu twee verschillende uitspraken liggen. In een nieuwe zaak zal de rechter de argumenten dus weer apart moeten wegen.”

Thierry Baudet zegt morgen tientallen brieven te versturen naar gemeenten die minder stembureaus hebben ingesteld dan bij eerdere verkiezingen. Daarin verzoekt hij de gemeenten het aantal stembureaus bij te stellen en dreigt hij met een rechtszaak als ze dat niet zullen doen.

Bronnen: Volkskrant en NOS

Oekraïne kreeg al een miljard van u

Voorzitter Juncker van de Europese Commissie sprak deze week de zalvende woorden dat Oekraïne de komende 20 tot 25 jaar geen lid van de Europese Unie zou worden. Tijd om onder de kap te kijken wat er gebeurde. Nederland doet via het IMF voor 1,87% mee aan een reddingsoperatie voor Kiev van 17 miljard. 318 miljoen. Nederland doet via de EU voor 6% mee aan een reddingsoperatie van 11 miljard. 660 miljoen. Wij maakten een miljard over aan een Oekraïense miljardair, kippenboer & corrupte stafchef van de regering. Hij kreeg een miljard Europese subsidie. Het is vandaag precies twee jaar geleden dat de EU die elf miljard hulp aankondigde. Een maand later startte de oorlog. Na twee maanden burgeroorlog tekende de EU juni 2014 een associatieverdrag inclusief militaire toezeggingen. Een maand voor de massamoord op MH17. 12 februari 2015 kondigde het IMF de 17 miljard aan hulp aan. Een jaar later was Lagarde zo klaar met de corruptie dat ze de hulp van het IMF dreigde in te trekken. En dat zegt wat, want mevrouw is zelf verdachte in een andere zaak. Lang voor het ingaan van artikel 453 van het associatieverdrag maakt het westen al tientallen miljarden over aan Kiev. Als je kijkt naar de geldstromen is Oekraïne niet alleen allang lid, het is zelfs een serieuze netto-ontvanger naar Grieks model.

Lees deze Feynman verder op GeenStijl

Het schrappen van stembureaus is een politieke daad

Onze democratie is staatsrechtelijk zo goed gewaarborgd (kuch) dat gemeenten kunnen volstaan met 1 stembureau als ze zelf geen belang hebben bij verkiezingen.

GeenPeil wil met het referendum over het Oekraïneverdrag de kloof tussen burger en politiek verkleinen. Het schrappen van stembureaus door de overheid vanwege de kosten maakt die kloof echter alleen maar groter.

De Nederlandse kiezer mag op 6 april naar de stembus voor het referendum over het EU-associatieverdrag met Oekraïne. Het is de eerste keer in de vaderlandse geschiedenis dat burgers een referendum wisten af te dwingen om meer directe inspraak in de democratie te eisen. Nu het er eenmaal komt, wil minister van Binnenlandse Zaken Ronald Plasterk dat het referendum ‘kostenefficiënt’ wordt uitgevoerd. Het gevolg is dat meer dan een kwart van de gemeenten minder stembureaus inricht dan normaal. Vooral voor ouderen en zorgbehoevenden is dat een probleem: zij zullen een grotere afstand moeten afleggen om hun stem uit te kunnen brengen. Wat mag inspraak eigenlijk kosten in onze democratie?

Lees dit artikel van Bart Nijman verder in het Katholiek Nieuwsblad

Nee-kamp referendum Oekraïne op riante voorsprong

Nederland stevent af op een afwijzing van het associatieverdrag met Oekraïne. Op een maand van het referendum staat het nee-kamp op een riante en groeiende voorsprong ten opzichte van het ja-kamp: 57 tegenover 43 procent.

Dat blijkt uit een deze maand gehouden representatieve peiling van onderzoeksbureau I&O Research in samenwerking met de Volkskrant onder ruim 2.500 Nederlanders.

Opvallend is dat de motieven van beide kampen zich steeds duidelijker aftekenen. Bij de tegenstanders verbreidt zich vooral de overtuiging dat het akkoord met Oekraïne het voorportaal is voor lidmaatschap en dat dat niet deugt, omdat Oekraïne een corrupt land is.

‘Dat duidt erop dat het alleen maar moeilijker wordt mensen nog tot een andere overtuiging te bewegen’, zegt I&O-onderzoeker Peter Kanne.

Liefst 73 procent van de nee-stemmers meent dat een EU-lidmaatschap van Oekraïne eraan komt, ook al staat dit niet in het verdrag. Dat Europese regeringen, waaronder die van Nederland, bezweren dat dit niet het geval is, maakt geen indruk, zelfs niet op 34 procent van de voorstemmers.

Ook de stelling van het ja-kamp dat door het verdrag juist de corruptie in Oekraïne beter kan worden bestreden, wordt door een breed front niet geloofd: maar 40 procent van de voorstanders en slechts 5 procent van de tegenstanders geloven daarin.

In de voorbije maand is het aantal kiezers dat het nog niet weet gedaald tot 23 procent, maar daar heeft het ja-kamp niet van weten te profiteren. ‘De gedachte die in het ja-kamp leefde, was dat het wel goed zou komen wanneer het verdrag maar goed wordt uitgelegd. Dat klopt niet’, stelt Kanne. De niet meer zwevende kiezers verdelen zich gelijkelijk over het ja-kamp en het nee-kamp.

Lees verder op de Volkskrant

Red onze democratie en stem tegen op 6 april!

Waarom zijn we tegen dit associatieverdrag? Dit verdrag zal slecht zijn voor Nederland en is nu al een ramp voor Oekraïne. Het is bovenal een zoveelste gevaar voor onze democratie, betoogt Pepijn van Houwelingen van het Burgercomité-EU.

Zoals Chris de Ploeg eind 2014 in een uitmuntend stuk in de Groene Amsterdammer uitvoerig heeft laten zien was en is Oekraïne tot op het bot verdeeld over dit verdrag. Uiteindelijk besloot toenmalig president Janoekovitsj te kiezen voor een douane-unie met Rusland simpelweg omdat het aanbod van Rusland veel genereuzer was. Het gevolg? Een opstand van een deel van de Oekraïense bevolking, zoals De Ploeg mooi in zijn artikel laat zien. Dit deel werd aangemoedigd en op een onverantwoorde wijze opgehitst door de EU. Oordeelt u zelf aan de hand van deze video, daar ziet u Europarlementariërs Van Baalen en Verhofstadt op een bijzonder kritiek moment, februari 2014, zich namens de EU mengen in een intern explosief debat. Ze gingen naar het Maidan en riepen op een enorm delicaat moment de Oekraïense bevolking op in opstand te komen tegen hun eigen wettig gekozen regering. Stelt u zich eens voor dat Poetin op een plein in Barcelona de Cataloniërs zou toeschreeuwen zich af te scheiden van Madrid, het land zou te klein zijn…

Het gevolg? Een bloedbad op het Maidanplein waarvan het tot nu toe enig academische onderzoek overigens uitwijst dat het niet de regering maar, waarschijnlijker, de rebellen zelf waren die op hun eigen mensen schoten. Janoekovitsj, een democratisch gekozen president, werd verdreven en een nieuwe regering die voor een groot deel bestaat uit oligarchen (president Poroshenko is bijvoorbeeld een miljardair) en afhankelijk is van de steun van neonazi’s grijpt de macht. Een van de eerste maatregelen die de regering uitvaardigt is het afschaffen van het Russisch als officiële taal. Het gevolg: in het oosten van het land breekt een opstand uit en de huidige burgeroorlog is een feit.

En dit is geen ‘Russische propaganda’, het is de waarheid. Althans, het is in ieder geval veel meer waar dan de ‘Europese propaganda’ die wij dag in dag uit over dit verdrag te horen krijgen van de EU en onze eigen regering. De EU heeft vanuit een giftige combinatie van imperialisme en goede bedoelingen als eerste met zijn bemoeizucht een interne machtsgreep in Oekraïne gesteund en daarmee de internationale rechtsorde geschonden. Het resultaat is een rampzalige burgeroorlog waar ook Rusland zich in heeft gemengd. Rusland is geen lieverdje, maar dat zijn de neonazi-bataljons die aan de kant van Kiev strijden ook niet. Het land is mede dankzij onze Europese bemoeizucht in de afgrond gestort en meer verdeeld dan ooit tevoren. Er is in ieder geval zeker geen soeverein en eensgezind ‘Oekraïens volk’ dat unaniem heeft gekozen voor aansluiting bij de EU en daarvan slechts wordt weerhouden door het grote boze Rusland zoals sommige populisten uit het Ja-kamp het graag willen voorstellen.

Wat is wel ondubbelzinnig propaganda? Zeggen dat dit associatieverdrag een ‘simpel handelsverdrag’ is zoals onze regering keer op keer doet. Dat kan juridisch niet eens het geval zijn omdat als het slechts een handelsverdrag zou zijn, het al onder de soevereine competentie van de EU zou vallen en dus geen parlementaire goedkeuring nodig heeft en dan per definitie dus ook niet referendabel kan zijn.

Lees verder op Sociale Vraagstukken

Rechtszaken over minder stembureaus bij Oekraïne-referendum

Donderdag 3 maart: stichting GeenPeil daagt gemeente Oldenzaal, vrijdag 4 maart: Forum voor Democratie daagt minister Plasterk, maandag 7 maart: Forum voor Democratie daagt gemeente Son en Breugel.

Dat sommige gemeenten veel minder stembureaus inzetten bij het Oekraïne-referendum op 6 april, is tegen het zere been van Forum voor Democratie en Stichting GeenPeil. De twee organisaties hebben drie rechtszaken aangespannen, die vandaag, morgen en maandag dienen.

Vandaag dient een zaak tegen de gemeente Oldenzaal, die slechts vijf van de zeventien stembureaus openstelt. Maandag volgt een zaak tegen Son en Breugel, waar zeven van de tien stembureaus verdwijnen. En morgen dient een zaak tegen de Nederlandse Staat. Minister Plasterk moet volgens de eisers gemeenten dwingen om genoeg stembureaus te openen.

GeenPeil en Forum voor Democratie willen afdwingen dat er net zoveel stembureaus worden geopend als bij andere verkiezingen. De gedaagde gemeenten Oldenzaal en Son en Breugel hebben naar verhouding de meeste stembureaus geschrapt: 70 procent. Volgens de gemeente Oldenzaal komt dat “door de verwachte lagere opkomst”.

Uit onderzoek van de NOS blijkt dat gemiddeld ongeveer een op de tien stembureaus verdwijnt. In sommige gemeenten, zoals in Amersfoort en Amsterdam, worden stembureaus in elkaar ‘geschoven’; het aantal stemlocaties vermindert dan niet of nauwelijks. Maar in andere gemeenten kunnen kiezers ook echt op minder plekken stemmen.

Lees verder op de NOS

Beluister NOS Radio 1 Journaal (vanaf minuut 34)

Het roekeloze machtsspel van de EU en NAVO met Rusland

Om de plaats van Oekraïne in het conflict tussen het westen en Rusland goed te kunnen beoordelen moeten we terug naar 1990, het jaar na de val van de muur tussen de NAVO en het Warschaupact.

In november 2009 publiceerde het Duitse weekblad Der Spiegel een grondige analyse wat er in dat jaar gebeurde tussen onderhandelaars van het westen en van het ineenstortende Sovjetrijk. De inzet was de mogelijke hereniging van Duitsland en wat dat zou betekenen voor de Sovjets. Dmitri Medvedev, in 2009 president van Rusland en nu premier, zegt in dat artikel dat het `niet mogelijk was geweest Ruslands plek in Europa te herdefiniëren’. Hij zegt verder: `Niets van de dingen die ons verzekerd waren [is gebeurd], namelijk dat de NAVO niet naar het oosten zou uitbreiden en dat voortdurend met onze belangen rekening zou worden gehouden’. Der Spiegel ging vervolgens op onderzoek naar wat er in 1990 uitonderhandeld was, en het blad kwam tot de conclusie dat Medvedev gelijk had: het westen had onder meer met Gorbatsjov onderhandeld en in ruil voor de hereniging van Duitsland zou het westen zich onthouden van het uitbreiden van zijn invloedssfeer naar het oosten.

Maar het westen hield zich er niet aan toen de Sovjet-Unie in 1991 ophield te bestaan. Het hele bouwwerk van het Warschaupact implodeerde en westerse leiders waren van mening dat oude afspraken niet meer golden. Wie nu kijkt naar de ledenkaart van de NAVO, stelt vast dat alle Baltische staten zijn toegetreden, en dat strategische diepte tussen Rusland en de NAVO is weggesmolten, op Wit-Rusland en Oekraïne na. Niet alleen werd het Sovjetrijk, dat een voortzetting met andere middelen was van het tsarenrijk, geamputeerd, Rusland moest met lede ogen toekijken hoe alle voormalige Oost-Europese satellietlanden deel werden van het westen, en met name van de NAVO, wier oprichting één doel had: het bedwingen van het Sovjetkwaad, en dat woord `kwaad’ kun je hier zonder terughouding gebruiken. De recente toenaderingspogingen van de NAVO en de EU tot de nieuwe elites in Oekraïne bedreigen de existentiële rode lijn, een echte rode lijn, die het nieuwe Kremlin bij Oekraïne en Wit-Rusland heeft getrokken. Je kunt net doen of die niet bestaat, maar dan ontken je de feiten van de geschiedenis: de hergeboorte van Ruslands historische en culturele eergevoel via het optreden van de nieuwe tsaar Poetin veroorzaakt ook de terugkeer van geopolitieke agenda’s.

Poetin heeft dwars door Oekraïne een lijn getrokken. Die kunnen we ontkennen, of we kunnen die lijn als feit aanvaarden. Als we de lijn ontkennen, zoals veel politici en commentatoren doen, soms ook op basis van humane overwegingen, dan zullen we moeten bloeden voor het herstel van de soevereiniteit van Oekraïne, en dat bloeden moeten we letterlijk nemen.

Lees deze column van Leon de Winter verder via PressReader

De grap is: GeenPeil heeft al lang gewonnen

Toen GeenPeil afgelopen zomer vol goede moed begon aan een opgewekt democratisch initiatief om een beetje zeggenschap over de koers van kwakkelend Europa terug bij de kiezer te krijgen, dachten we dat zo’n betrokken burgerinitiatief met instemming ontvangen zou worden door iedereen die altijd zo dramatisch doet over de groeiende kloof tussen publiek & politiek. Immers: we proberen die kloof te verkleinen. Grappend en grollend, als de overjarige pubers die we zijn – maar wel met een heldere boodschap van democratische betrokkenheid. Bijna een half miljoen mensen sloten zich aan bij onze lange mars tegen de instituties en de stijlloze referendumactie werd een zegetocht die op 14 oktober door de stemmentellers van de Kiesraad beloond werd met de woorden “… en dus zal er een referendum plaatsvinden.” Hoezee! GeenPeil, bruggenbouwer die zwevende en dolende kiezers een handvat reikt om onvrede om te zetten in betrokken activisme bij de vaderlandse en Europese democratie. Of zoiets.

Na het zoet…
Tot we de volgende dag de kranten opensloegen en de TV aanzetten. En de dagen daarna, die weken werden en daarna maanden. Welk een woede, weerzin en waanzin explodeerde van de pagina’s & uit de beeldbuis.

Haatreferendum zus, rancunereferendum zo, het is weer 1939 en het licht gaat uit in Europa, dat volgens de hoogste paus van de eurofiele kerk een “continentale crisis” tegemoet gaat als Nederland het wáágt om ‘nee’ te stemmen op 6 april. Sjongejonge. Het was toch ‘maar een handelsverdrag’?

Nee, weten we ondertussen, het is veel meer dan dat. Het is een strijd tussen idealisten en realisten, tussen burgers en bestuur, en tussen macht minnende mainstream media en het gezonde Hollandse boerenverstand dat door die policor propaganda heen prikt. Het is niet het volk, maar de elite die de kloof tussen die twee zo breed mogelijk wil houden – om geen millimeter macht te hoeven afstaan aan de massa. De modderige vijver van de status quo moet rimpelvrij blijven, zo vindt het door het Nie Wieder-ideaal gehersenspoelde smaldeel die de macht, de media en de moraal beheren in Nederland.

Lees verder op GeenStijl

Kabinet wil vuile referendumcampagne

De kabinetsplannen voor het referendum zijn uitgelekt. RTL publiceerde gisteren een uitgelekte samenvatting van de kabinetsboodschap en een lijst met bekende Nederlanders die ingezet zouden kunnen worden. Kern van de boodschap: het kabinet is blij met het referendum (niet dus!) en het verdrag is goed voor de stabiliteit (hoe verzinnen ze het?).

Helemaal onjuist is de bewering “Het associatieakkoord gaat Nederland geen extra geld kosten.” In het verdrag staat letterlijk: “Oekraïne komt in aanmerking voor financiële bijstand via de relevante EU-mechanismen en –instrumenten voor financiering.” (art. 453) Die financiële bijstand wordt betaald door de lidstaten, dus ook door Nederland. Dat het niet om bestaande subsidiestromen gaat blijkt uit artikel 455 waarin staat dat de gebieden voor de financiële bijstand nog moeten worden vastgelegd.

Kortom; het kabinet gaat jokken dat dit verdrag Nederland niks kost. Ik ruik nu al dat dit een vuile campagne gaat worden.

Bron: Weblog Harry van Bommel
Lees ook: Kamervragen over ‘steunzenders’

Oekraïne vertoont veel eigenschappen van een failed state

Ik sprak deze week de eigenaresse van een reisbureau en een Mercedesdealer die zowel in Rusland als in Oekraïne actief zijn. Over Rusland louter somberheid. De crisis begint nu echt te bijten. Maar tot hun stomme verbazing gingen de zaken in het ‘failliete’ Oekraïne zo slecht nog niet. “Met name in het segment van de luxereizen,” zei de dame van het reisbureau, “en het is misschien raar om te zeggen, maar er lijkt een rechtstreeks verband te bestaan tussen stortingen van het IMF (het Internationaal Monetair Fonds, dat met miljardenleningen Oekraïne op de been houdt) en mijn boekingen.” De Mercedesdealer zag eenzelfde patroon. “Zodra de IMF een tranche overmaakt, gaat bij mij de telefoon!”

Zulke anekdotes zijn natuurlijk koren op de molen van het ‘Nee-kamp’ bij het aanstaande Oekraïnereferendum. En feit is dat Oekraïne het wat betreft corruptie toch niet bepaald schone Rusland verre overtreft. “Alles wordt gestolen, echt alles,” klaagde de gouverneur van Odessa (en oud-president van Georgië) Saakasjvili. Ministers die de corruptie proberen aan te pakken, wordt het leven onmogelijk gemaakt en stappen gefrustreerd op. De premier en president vechten elkaar het hok uit, het parlement lijkt vaak meer op een boksring dan een vergaderzaal en zoals altijd betaalt de gewone Oekraïner de rekening. Genoeg argumenten om het sluiten van een associatieverdrag met Oekraïne met de nodige scepsis te bezien.

Deze column van Derk Sauer staat vandaag in het Parool