Auteur: Burgercomité-EU

Gij zult renderen of ten onder gaan

Geplaatst op by 0 reacties

Wij accepteren dat alle publieke normen ondergeschikt worden gemaakt aan de rendementsnorm.

We zijn in ons land al vele jaren bezig veelverdieners, in de regel mensen aan de top van het bedrijfsleven, laatstelijk bij voorkeur bankiers, die naar hartenlust hun eigen inkomen ophoogden, te demoniseren. We noemen ze graaiers, wereldvreemden die het contact met de samenleving hebben verloren en die zich ten onrechte spiegelen aan mensen die nóg meer hebben. Ze moeten zich doodschamen.

Iedere sociaal-psycholoog kan makkelijk aantonen dat bij het ritsen van de genen in praktisch ieder mens het verlangen naar groter, beter en meer is verankerd. Sterker nog: ieder mens weet van zichzelf dat hij dat verlangen heeft. We worden meer gestuurd door wat we willen hebben dan door wat we hebben. Ik ken niemand die uit principe bedankte voor een salarisverhoging. Ook heb ik nooit meegemaakt dat iemand weigerde winst op zijn huis te maken. De meeste mensen willen meer.

Niettemin ben ik ook tegen te grote inkomensverschillen. Want er is ook onderzoek genoeg om aan te tonen dat gematigde inkomensverschillen de samenleving versterken. Mensen blijken het gelukkigst in landen waar inkomensverschillen het kleinst zijn. Toch slagen beleidsmakers er niet in dat te regelen. De frustratie daarover verhalen we niet op de beleidsmakers, maar op de mensen die doen wat wij ook graag zouden doen: ons inkomen verhogen. Ik begrijp de verontwaardiging van mensen die moeten sappelen om rond te komen heel goed. Niet die van Kamerleden die eerst bij wet dat gedrag mogelijk maken en nu als argument hanteren: ‘Ze hoeven toch niet alles te doen wat geoorloofd is’. Maar als je dat niet wilt, maak het dan ongeoorloofd! Daar zijn wetten voor.

In zijn boek over de ontsporing van de financiële sector ontdekte Joris Luyendijk tot zijn ontzetting dat de cockpit van waaruit een grote bank wordt aangestuurd leeg is. Prachtig dat een boek over dat onderwerp zo’n succes heeft. Dat geeft hoop. Maar de bankencrisis is onderdeel van een groter en fundamenteler probleem. Het gaat om de aansturing van de samenleving als geheel. Ook in de cockpit van het ruimteschip aarde zit niemand die aan de knoppen draait. Wel een spook dat met een onzichtbare hand, niet gehinderd door moraal of mededogen, de wereldbevolking een amorele toekomst opdringt.

Het is al vaak beschreven hoe het klassieke stelsel van normen en waarden is versplinterd onder druk van de technologische ontwikkelingen die de collectieve fundamenten er onder hebben weggeslagen. Kerken staan leeg. Politieke partijen en vakbonden hebben geen geloof meer. De sociale controle die zij uitstraalden, is verdampt en de residuen ervan worden op internet verramscht. De toegenomen mobiliteit, fysiek en mentaal, heeft zowel echte als morele grenzen poreus gemaakt. Bankiers vergelijken zich niet meer met hun collega’s in Blaricum of Wassenaar maar met die in Londen en New York. De CEO van Goldman Sachs verdient 1,7 miljoen dollar per maand. Daarmee vergeleken zijn onze topbankiers kleine krabbelaars die niet begrijpen waar-om mensen zich druk maken over de fooi die zij per maand ontvangen.

Technologische ontwikkeling is autonoom, niet tegen te houden. Toen de traditionele waardegemeenschappen erdoor werden gesloopt, hadden er nieuwe, hedendaagse moeten worden uitgerust. In de werkomgeving, het onderwijs, de sport, de buurt, eventueel met sociale dienstplicht. Met daarop afgestemde inrichtingsmaatregelen om het gedrag te beïnvloeden. Vergelijk het met het verkeer. Een nieuwe technologie, de auto, veroverde de wereld. Het zou een zooitje zijn geworden als de automobilist niet via verkeersregels, eenrichtingsverkeer, stoplichten, rotondes, verkeersdrempels, rijexamens, was geleerd zich te gedragen.

In het maatschappelijk verkeer gebeurde het tegendeel. Zo’n 35 jaar geleden is begonnen het traditionele normenstelsel te vervangen door een normloos ordeningsbeginsel, afgestemd op mensen die hongeren naar steeds meer, behalve gerechtigheid.

In een nieuwe, superkapitalistische, digitale revolutie wordt geld met de snelheid van het licht rondgepompt, op zoek naar de plek met de laagste (loon)kosten en het hoogste rendement . De spindoctors van die revolutie maken ons wijs dat de wereld een dorp is geworden. In werkelijkheid werd ze een wingewest voor multinationals. Om het winstvermogen te versterken wordt op dit moment gewerkt aan het TTIP, het Trans-Atlantisch Vrijhandels en Investeringsverdrag tussen de EU en Amerika. Op de site van de overheid is te lezen dat daarmee de toegang tot elkaars markten wordt verbeterd en belemmeringen, zoals verschillen in regels en standaarden voor producten, worden weggenomen. De wereldwijde jacht naar het hoogste rendement krijgt een nieuwe impuls.

Lees deze column van Marcel van Dam verder op de Volkskrant

Italy’s real migration problem

Geplaatst op by 0 reacties

It isn’t just people coming to Italy. It’s also people leaving.

Nobody knows how many North African refugees will manage to make it safely to Italy in the coming weeks – some reports say there are thousands waiting to attempt the dangerous Mediterranean crossing, which has claimed hundreds of lives in a series of maritime disasters. But what is clear is that very few of the ones who do make it to Italy will stay there.

After more than 20 years of little or no economic growth here, immigrants and Italians alike are leaving the country in droves, often heading to other European nations where they may or may not be welcome.

“Many of us are leaving,” says Sorower Ahmed, 38, a Bangladeshi who runs a service shop for immigrants in the far east side of Milan. “As soon as they get a permanent visa they go to the UK, France, Sweden, Germany. Me too. I’m thinking of going to Paris.” Like many immigrants and Italians alike, Sorower’s business has been hit hard by the economic crisis. “I have lost customers because of this reason, because those who can, go away. My monthly turnover has seen a 25 percent drop.”

Just down the street, his competitor, Egyptian Mohamed Hassan, 42, confirms the perception that his customers are leaving but his activity has been even more severely damaged. “In the last five years business has halved and the last two years have been even worse.”

During the economic boom of the 1960s and 1970s Italy grew at a Chinese pace, then slowed to a German one, and since the 1990s has averaged only around 1 percent growth per year. So, unlike Spain, which rode a boom before the current economic crisis hit, Italy had already been suffering from almost 15 years of slow growth. The tough times here have made Italy more of a stopover than a final destination for many immigrants.

“Italy is a corridor, especially for Syrians and Eritreans, while those coming from sub-Saharan countries are more inclined to stay often because they lack economic resources or family networks,” says Oliviero Forti, responsible for immigration at Caritas, the Catholic Church’s aid agency.

It’s not just newly arrived immigrants who are leaving the land of La Dolce Vita. In 2014, 48,000 immigrants left, but so did 91,000 Italians, a 10 percent increase on the previous year. The numbers are considered conservative because many don’t tell authorities they have left.

Lees verder op Politico

TTIP tast uw gezondheid aan

Geplaatst op by 0 reacties

De discussie over het voedselbeleid van het TTIP-verdrag gaat vrijwel uitsluitend over chloorkippen, Frankensteinvoedsel en gentech. ‘Spookverhalen’ noemt minister Ploumen ze (Economie, 18 april). Gelijk heeft ze. Deze producten zijn verboden onder de huidige EU-regelgeving en zullen dat onder TTIP ook blijven, stellen minister Ploumen, Eurocommissie-voorzitter Juncker en eurocommissaris Malmström. Laten we het daarom eens hebben over de producten die onder TTIP wèl de oceaan zullen oversteken.

Ooit in een Amerikaanse supermarkt geweest? Die laat zich als volgt samenvatten: een massaal aanbod van spotgoedkope, veelal ongezonde, verwerkte producten en een klein, duur hoekje met groente en fruit. Wat opvalt, is het enorme verschil – zowel in prijs als aanbod – tussen gezonde en ongezonde producten.

In sommige staten in de VS is meer dan 35 procent van de bevolking obees. Veel studies bevestigen de relatie tussen sociaaleconomische status en obesitas. Dit verband is van twee kanten aangetoond. Niet alleen zijn mensen met een lager opleidingsniveau en inkomen vaker obees, maar ook hebben obesen vaak een lager opleidingsniveau en inkomen dan een controlegroep. Hoe kan dit?

Onderzoek toont aan dat koopkracht een belangrijke factor is bij het maken van voedingskeuzes. Hoe lager het inkomen, hoe minder geld mensen per kilocalorie uitgeven. Mensen met een laag inkomen maken voedselkeuzes meer met de portemonnee dan met het verstand. Ik vind dit invoelbaar. Stel, je hebt een gezin met drie kinderen en kunt één appel of een rol koekjes kopen, wat kies je dan? Het prijsverschil tussen gezonde en ongezonde producten in de Amerikaanse supermarkt faciliteert dit.

TTIP zou de handelsbetrekkingen tussen EU en VS moeten verbeteren door het opheffen van tarifaire en niet-tarifaire belemmeringen. Het zou vooral gaan om de niet-tarifaire belemmeringen, want tarifaire belemmeringen zouden nauwelijks nog bestaan, zo viel ook in de Volkskrant te lezen. Op voedingsgebied is dit volstrekt onwaar. Sterker nog: deze tarifaire belemmeringen zijn de enige reden dat onze supermarkten nu niet vol liggen met ongezonde Amerikaanse producten.

Lees dit artikel van Noëlle Geubbels verder op de Volkskrant

Ja, ja, u leest het goed, Europarlementariërs verhogen hun eigen toelage!

Geplaatst op by 0 reacties

Terwijl de armoede en werkloosheid in Europa toenemen blijven de gewetenloze Brusselse grootgraaiers hun zakken met miljoenen vullen. Maar nog steeds vinden ze het niet genoeg want ze zijn van plan hun maandelijkse toelage binnenkort met 1500 euro te verhogen. Blijkbaar is de huidige onkostenvergoeding van €21.379 per maand niet voldoende voor onze dames en heren in Brussel. Alleen al dit stuitende en schaamteloze feit zou voldoende reden moeten zijn de organisatie die dit alles mogelijk maakt, de Europese Unie, zo snel mogelijk te verlaten.

MEPs are increasing their monthly allowances, arguing that it is justified as they have remained unchanged since 2011.
The plan is part of a broader staffing reshuffle and slated security measures at the European parliament following discussions on Thursday (16 April) by deputies in the budget committee

An MEP already receives an allowance of €21,379 a month for expenses like assistants’ salaries, supplies, and studies.
It is now set to increase by an extra €1,500 per month bringing the annual allowance total to €275,000 per MEP or around €1 billion over the EP’s five-year term.

Bron: EU Observer

Lobby voor ISDS is voor groot deel Nederlands

Geplaatst op by 0 reacties

Nederland speelt een belangrijke rol in de internationale advocatenlobbyclub European Federation for Investment Law and Arbitration (EFILA) die ervoor pleit de omstreden arbitrageclausule ISDS in oorspronkelijke vorm te behouden als onderdeel van handelsverdrag TTIP. In de tienkoppige executive board zitten drie Nederlanders.

Het meest opvallende Nederlandse lid van het bestuur is Nikos Lavranos, voormalig beleidsfunctionaris bij directoraat-generaal Buitenlandse Economische Betrekkingen van het ministerie van Buitenlandse Zaken (BuZa). Lavranos werkte vier jaar bij het ministerie waar hij adviseerde over handelsverdragen en ook de onderhandelingen leidde van verschillende internationale verdragen. Lavranos staat bekend als een openlijk pleitbezorger van het controversiële Investor State Settlement Dispute-clausule (ISDS) dat onderdeel moet gaan uitmaken van het Transatlantic Trade and Investment Partnership (TTIP) tussen de EU en de Verenigde Staten. ‘Wij menen dat de meeste, zo niet alle kritiek zwaar wordt overdreven en gebaseerd is op verkeerde waarnemingen’, zei Lavranos vorig jaar bij de oprichtingen van EFILA.

Lobbyclub EFILA werd vorig jaar door zes internationaal opererende advocatenkantoren opgericht uit frustratie over de toon van het debat in Europa over internationale arbitrage dat volgens de Nederlander Nikos Lavranos wordt overspoeld door ‘leugens’ en ‘halve waarheden’. Arbitrage-expert Gerard Meijer van de Rotterdamse tak van advocatenkantoor Nauta Dutilh wordt genoemd als de ‘geestelijk vader’ van de lobbyclub en maakt eveneens deel uit van het bestuur. Ook de Nederlandse advocate Daniella Strik van het kantoor Linklaters behoort tot de executive board van EFILA. Strik stond in 2005 Eureko BV bij (het huidige Achmea) bij een omvangrijke ISDS-zaak tegen Poolse staat om de Poolse verzekeraar PZU.

EFILA stelt ‘een debat te willen voeren over investeringsarbitrage’. Dat debat heeft volgens kenners echter een duidelijk vooropgezet doel, daar de leden van EFILA ‘enkel voor het behouden van ISDS in haar huidige vorm zijn’. Dit schrijven Transnational Institute (TNI), de Europese watchdog Corporate Europe Observatory (CEO) en milieu-NGO Friends of the Earth Europe die Lavranos overigens ‘een typisch geval van het draaideur-fenomeen’ noemen, na zijn move vanachter zijn ambtenarenbureau richting lobbyclub met specifieke belangen. In bovengenoemd bericht oordeelt TNI: ‘EFILA seems to be an exemplary case of a special interest group, trying to protect and expand a system highly beneficial to its members at the expense of the general public.’

De sterke Nederlandse vertegenwoordiging in de lobbyclub sluit aan bij de positie van Nederland als ‘claimparadijs’ inzake ISDS. Het Nederlandse belasting- en juridische klimaat is uitermate geschikt voor ISDS-rechtszaken.

Minister Lilianne Ploumen van Buitenlandse Handel stelde onlangs voor om dan maar een neutrale rechtbank voor investeringsarbitrage op te richten, waardoor procedures transparanter zouden worden dan nu het geval is. Hiermee is alle kritiek op ISDS niet verstomd en blijft de Nederlandse steun voor ISDS nog altijd fier overeind staan.

Lees het hele artikel op Follow The Money

Vakkenvuller vraagt Ahold-baas om meer loon

Geplaatst op by 0 reacties

Een opmerkelijk tafereel tijdens de aandeelhoudersvergadering van Ahold woensdag. Een vakkenvuller vroeg topman Dick Boer van het supermarktconcern om meer salaris.

De 19-jarige Soufian Afkir werkt als vulploegmedewerker bij Albert Heijn en heeft een nulurencontract. Hij is ouder dan 18, maar krijgt het minimum jeugdloon uitbetaald, 60 procent van het volwassenen minimumloon. Daartegen kwam hij woensdag in het verweer, namens de jongerenafdeling van vakbond FNV, Young & United.

Afkir richtte zich tot Ahold-baas Dick Boer. De vakkenvuller rekende voor dat de topman in 2013 3,7 miljoen euro verdiende, omgerekend zo’n 1.600 euro per uur. “Ik verdien 5,96 euro per uur”, aldus Afkir. “Om uw loon van één jaar te evenaren moet ik 299 jaar werken, fulltime. Ja, u hoort het goed, 299 jaar.”

“Het prachtige pak dat ik nu aan heb, kan ik met mijn uurloon maar voor de helft betalen. En meneer Boer, dat ziet er dus zo uit”, zei Afkir, voor hij zijn halve pak afritste. Tot hilariteit van de aanwezige aandeelhouders.

Bron: Z24