Tag: jean wanningen

Ontploft de eurobom in Frankrijk?

Geplaatst op by 0 reacties

Afgelopen week las ik in De Volkskrant enkele opinieartikelen over Frankrijk. De éne van een VK redacteur, het andere van een Nederlandse ondernemer die in Frankrijk woont.

Volgens die ondernemer, met de toepasselijke naam Alex Francino, is Frankrijk de lont in het Europese kruitvat. Hij motiveerde dat als volgt, ik citeer:

“Frankrijk is het zorgenkindje van de Unie. Iedereen groeit behalve Frankrijk. Concurrentiekracht, werkloosheid en handelstekort verbeteren niet of nauwelijks. Dat de pensioenleeftijd onder François Hollande omlaag ging is een teken aan de wand, Frankrijk heeft zijn eigen agenda. Hollande en zijn volk hebben andere prioriteiten dan economische. Kort werken, vroeg met pensioen, een machtig ambtelijk apparaat, ze kosten handen vol geld, maar zitten even diep geworteld in de cultuur als de revolutie die ondanks het tijdsverloop nooit ver weg is.”

Let wel, we hebben het hier over een bedrijfseconoom, die in Frankrijk woont en werkt en dus uit eigen concrete ervaring put. Ik woon en werk er niet, maar door simpelweg te kijken naar de Franse economie en het Franse staatsbestel, kom ik tot dezelfde conclusie, zoals ik die hier al wel vaker heb opgeschreven, afgelopen week nog zelfs. Francino trekt de terechte conclusie, dat Frankrijk zich van niets en niemand wat aan zal trekken, ook van de Europese Commissie niet. Tegelijkertijd hebben de Fransen een enorm financieel probleem, dat nu weggemasseerd wordt door torenhoge Europese subsidies. Maar van hervormingen zal niets komen: niet op pensioengebied, niet van de arbeidsmarkt (vakbonden!) en niet van de archaïsche landbouw (subsidies!).

Een mooi voorbeeld van deze spreekwoordelijke ‘Franse slag’ is, dat de Franse spoorwegen 2000 stations moeten aanpassen, omdat anders de nieuw bestelde treinen er niet in kunnen: ze zijn te breed. Dit is natuurlijk zowel buitengewoon komisch als tragisch, maar het tekent de manier waarop Frankrijk functioneert. Kosten: 50 miljoen euro (conservatief geschat, als u het mij vraagt). De economie van Frankrijk is zwak, het ontmoedigt ondernemerschap en het land kampt met een veel te dure munt. Frankrijk, zo besluit Francino zijn column, ‘is de lont in het Europese kruitvat, en wie dat wil, kan hopen dat de Europese bezetter in Frankrijk zijn Waterloo vindt‘.

Lees verder op De Dagelijkse Standaard

Rutte hoopt op economisch wonder

Geplaatst op by 0 reacties

In een interview met Nu.nl zegt de minister-president van Nederland, dat hij gelooft in een economisch wonder in Europa.

De wonderen zijn de wereld nog niet uit, maar op het optimisme van onze premier valt het nodige af te dingen voor wie naar de feiten kijkt. De werkloosheid staat op recordhoogte en loopt nog op en van reële economische groei is nauwelijks sprake. We mogen blij zijn als we dit jaar op een klein plusje uitkomen, en zelfs dat is in mijn ogen rijkelijk optimistisch. Zo niet voor Mark Rutte, hij gelooft in een heus ‘Wirtschafstwunder’:

“Als je een Wirtschaftswunder kan laten zien, en dat kan in Europa, dan zal je zien dat mensen weer achter Europa gaan staan.”

Dit soort tautologische redeneringen doen mij denken aan ‘als het regent, dan worden de straten nat’. Maar als je er zelf niet in gelooft, wie doet het dan wel, zal de premier bij zichzelf gedacht hebben. Ook Rutte heeft het consequent over ‘Europa’ waar hij EU bedoelt. In het interview kenschetste hij Brussel als ‘een regelneef’ in plaats van als een ‘banenmachine’, die zich minder moet bemoeien met zaken die ook, of zelfs beter, op nationaal niveau afgehandeld kunnen worden. En hij sprak zijn vertrouwen uit dat ‘Europa’ weer (?) gezien kan worden als de ‘superunie’ waar ‘we’ trots op kunnen zijn. Hoezo ‘weer’? En wie bedoelt Rutte met ‘we’? De meerderheid van het Nederlandse volk heeft het helemaal gehad met deze Schuldenunie. Onze premier doet ons land in de uitverkoop zonder dat hij er wat voor terug krijgt.

Lees deze column van Jean Wanningen verder op De Dagelijkse Standaard

Zin en onzin in het ‘Europa’ debat

Geplaatst op by 0 reacties

Er wordt veel onzin gezegd en geschreven over de euro en de Europese Unie. Ook worden er veel zinnige zaken aangekaart, maar in Nederland halen die zinnige zaken zelden tot nooit de voorpagina. Laat ik een aantal zinnige en onzinnige zaken in het ‘Europa’ debat voor u samenvatten.

Om te beginnen deze: heel vaak wordt gesproken over ‘Europa’, waar bedoeld wordt de Europese Unie. Geen weldenkend mens is anti-Europa, maar wèl anti-EU. De euro-gelovigen doen net alsof we een supranationaal (of erger: een federaal) verband nodig hebben om op Europees vlak als soevereine staten samen te werken. Dat is een misvatting. En voor een land als Nederland een hele dure misvatting. Daarom begrijp ik niet, waarom veel landgenoten deze simpele economische waarheid niet onder ogen durven zien. Alleen zotskappen en mensen met destructieve neigingen benadelen zich moedwillig zelf.

Dan het ‘argument’, dat ‘Europa’ voor vrede heeft gezorgd. Het komt mij voor, en dat mag toch algemeen bekend worden verondersteld, dat vooral de afspraken in NAVO-verband voor vrede hebben gezorgd, daar hebben we een instituut als de Europese Unie niet voor nodig. Bovendien ontpopt de euro zich meer en meer als splijtzwam in plaats van bindmiddel tussen de volkeren van Europa. In de sociaaleconomisch totaal afgebroken samenlevingen van Portugal en Griekenland krijgt de Duitse bondskanselier de schuld van alle ellende, terwijl de ware schuldige de monetaire misgeboorte van de euro is. Ik zou weleens willen weten hoe de meeste Nederlandse burgers zouden reageren als van de ene dag op de andere hun salaris met dertig procent gekort wordt of nog erger, dat er in Nederland een werkloosheid zou zijn van 25 procent en onder jongeren meer dan 50 procent. Maar de technocraten uit Brussel interesseert dat allemaal niks, zij laten toe, dat hele samenlevingen economisch én sociaal ontwricht raken. Ik noemde dat ooit ‘een misdaad jegens de menselijkheid’.

Lees dit artikel van Jean Wanningen verder op De Dagelijkse Standaard

De euro moet worden opgedoekt

Geplaatst op by 0 reacties

Het opdoeken van de ‘one-size-fits-all euro’ is veel voordeliger, socialer en verstandiger dan daarmee doorgaan, betogen zes wetenschappers en deskundigen.

Door Harry Geels, Arjo Klamer, Kees de Lange, Marcel van Silfhout, Jean Wanningen en André ten Dam

‘Insanity’ is doing the same thing over and over again and expecting different results (Albert Einstein)

Inderdaad, met de door de politieke elite en de ECB sinds 2010 genomen maatregelen lijkt de euro gered en de eurocrisis bezworen. Wat de Europese volkeren echter niet wordt verteld is dat de genomen maatregelen vooral de symptomen van de eurocrisis bestrijden. De hoofdoorzaak daarvan wordt niet gecorrigeerd want ruim vier jaar later blijft de belangrijkste structuurfout van het Euro Pact ongeadresseerd. De one-size-fits-all constructie daarvan is desastreus gebleken voor de aan de euro deelnemende landen die economisch veel te verschillend zijn. En een politieke unie lost die problematiek in de eurozone niet op. Kortom, onder het motto ‘beter laat dan nooit’, de hoogste tijd voor herbezinning.

De euro: van middel tot doel
Bij de invoering van de euro in 1999 is ons door de toenmalige politieke leiders voorgehouden dat we met de euro als wondermiddel daartoe in 2010 in de eurozone een min-of-meer volledige werkgelegenheid en een aanzienlijk hogere welvaart zouden bewerkstelligen. De realiteit is echter dat we juist sinds 2010 in een uitzichtloos ‘horrorscenario’ zijn beland, waarbij de euro door de politieke elite nu niet meer als (wonder) middel wordt bestempeld maar als doel op zich. Een serieus inhoudelijk debat over alternatieve monetaire richtingen wordt daarbij uit de weg gegaan. Want, zo luidt de retoriek, met het opdoeken van de euro zou ‘hel en verdoemenis’ ons ten deel vallen, en daarom moet de euro worden gered, koste wat het kost…

In dat reddingsproces zijn de no-bail-out bepalingen (op grond waarvan ieder euroland individueel verantwoordelijk is en zou moeten blijven voor de eigen staatsfinanciën) rücksichtslos overboord gegooid, terwijl deze bepalingen toch in steen zijn gehouwen in het EU-Verdrag en de statuten van de ECB. Middels (hoe je ook wendt of keert, onwettige) reddingfondsen en ECB-acties is een bankroet voorkomen van diverse eurolanden (en daarmee van de Europese bankensector), staat een bankenunie in de steigers en komt ook de invoering van de aanvankelijk onbespreekbare eurobonds met rasse schreden naderbij. Om er economisch weer boven op te komen is er verder vanaf 2010 aan de Zuid-Europese probleemlanden een streng beleid opgelegd van uitsluitend ‘besparingen en hervormingen’.

Euro-beleid werkt contraproductief
Nu vier jaar later moeten we echter constateren dat zich in Zuid-Europa de grootste economische, sociale en humanitaire ramp heeft voltrokken van de na-oorlogse Europese geschiedenis, dat de sterkere landen (met name Duitsland en Nederland) tot over hun oren zitten in ‘slechte’ leningen aan en garantstellingen voor Zuid-Europa en dat de economische ontwikkeling van de eurozone ver achter blijft bij die van andere werelddelen.

Lees verder op Follow the Money

Crisis is voorbij? Er staat u een catastrofe te wachten

Geplaatst op by 0 reacties

Allerwege hoor je van EU-bewonderaars dat de crisis voorbij is. Misschien voor henzelf, maar niet voor doorsnee burgers en bedrijven.

Bent u oud en geniet u van uw laatste levensepisode, samen met lotgenoten, in een leuk verzorgingstehuis? Dan heeft u pech: u kunt verkassen, terug naar huis. Bent u nog jong, net van school en nog vol idealen? Dan heeft u ook pech: er zijn geen banen voor u en straks ook geen aow of ander pensioen. Bent u in de kracht van uw leven en lekker aan het werk? Dan wordt het tijd om u voor te bereiden op zware tijden: de EU wil uw rechten als werknemer sterk beperken, zodat u makkelijker ontslagen kan worden. Bent u de vijftig al gepasseerd en al jarenlang werkzaam in een mooi middelgroot bedrijf? Dan kunt u ook vrezen voor uw baan, want onder druk van de EU moet alles groot, groter, grootst. Grote kans dat uw bedrijf wordt opgeslokt door een grote multinational. En als u er dán uitvliegt, op uw leeftijd, dan heeft u het ‘prettige’ vooruitzicht om werkloos te blijven tot aan uw dood.

Vindt u dat ik overdrijf met deze voorbeelden? Het is de realiteit van vandaag. Enfin, maar waarom zo zwartgallig? Simpelweg, omdat ik -in tegenstelling tot de Brusselse eurosterren- geen enkel lichtpuntje zie voor de toekomst van de eurozone, waar Nederland momenteel helaas deel van uitmaakt. Ik zal dat in deze column iets meer toelichten.

Allereerst de sterkste schakel van de eurozone, Duitsland. Hoewel de voorzitter van de Europese Raad, de federale Belg Herman van Rompuy, van mening is dat de eurozone zo sterk is als haar zwakste schakel (God bewaar ons, want dat is Griekenland), leek het mij aardig om eens te kijken naar de sterkste schakel van de eurozone. Hoe sterk is die eigenlijk?

Lees dit artikel door Jean Wanningen verder op De Dagelijkse Standaard

Geen harmonisatie maar innovatie!

Geplaatst op by 0 reacties

Het beleid van de EU is er op gericht om alle eurozonelanden een éénvormig economisch model op te leggen. Maar dit planeconomie-denken is de dood in de pot voor economische groei.

Los daarvan creëert het ‘een Europa van meerdere snelheden’. Er gaan zelfs stemmen op om een apart eurozoneparlement in te stellen (dan is men daar meteen van die lastige Farage af). Men maakt de boel dus niet simpeler, maar ingewikkelder. Ook hieruit blijkt, dat de euro de EU verdeelt. Begrotingswaakhond Olli Rehn heeft intussen met een serie goedgekeurde Pacten een arsenaal aan ‘aanbevelingen’, die hij namens de Europese Commissie kan opleggen aan eurozone lidstaten. Indien nodig kan Rehn ons land dwingen om de hypotheekrente aftrek (verder) te verlagen; kan hij afdwingen dat de pensioenpremies worden verhoogd of dat de grens van de pensioengerechtigde leeftijd wordt verhoogd; en kan hij afdwingen dat de arbeidsmarkt ‘hervormd’ wordt. Dat wil zeggen dat een werknemer dan bijvoorbeeld sneller en gemakkelijker ontslagen kan worden (onder het motto van hogere arbeidsmobiliteit). De aanpak van de Brusselse technocraten sorteert echter het omgekeerde economische effect dan wordt beoogd, namelijk, het herstel van economische groei.

Mensen leren slechts moeizaam van het verleden. Het uiteenvallen van de voormalige Sovjet-Unie tekende het falen van een geleide Planeconomie. Toch houdt Brussel vast aan eenzelfde soort denken, zelfs sociaal-democraat Tang pleit voor een algemeen geldende vijf procents werkloosheidsnorm voor alle EU-lidstaten. De idee van die norm komt van Ad Melkert, ja die. Aan hem was door het PvdA-bestuur opdracht gegeven ‘een weg uit de crisis te verzinnen’ en Ad dacht: laat ik eens een werkloosheidsnorm verzinnen. Hoe kom je er op. Waar halen dergelijke mensen deze rare gedachten toch vandaan?

Lees dit artikel door Jean Wanningen verder op De Dagelijkse Standaard

Euro Blufpoker

Geplaatst op by 0 reacties

Gisteren stond er een aardig stuk in de Financial Times (inlog) over de gang van zaken destijds bij de ‘redding’ van Griekenland en de blufpoker rondom Italië.

Zoals u wellicht nog wel weet brak de eurocrisis in 2010 in volle hevigheid uit in Griekenland. De Europese regeringsleiders werden compleet overrompeld, niemand van hen had deze catastrofe zien aankomen, ondanks het feit dat vele economen voorspeld hadden dat dit vroeger of later zou gebeuren. Nu had Griekenland natuurlijk sowieso niet tot de eurozone toegelaten moeten worden. Het landje voldeed in de verste verte niet aan de ‘Maastricht-criteria’ en ook de kwaliteit van de aangeleverde (handgeschreven) statistische data voldeed op geen enkele wijze aan de vereisten. En aanvankelijk was onze toenmalige regering ook helemaal niet enthousiast om de Grieken te laten toetreden. Maar zoals ik in mijn boek ‘Het Eurobedrog’ uitleg: later is duidelijk geworden, dat het aanvankelijke bezwaar van de Nederlandse regering om Italië en Griekenland niet tot de eurozone toe te laten, is ‘opgelost’ in een onderonsje met de toenmalige Duitse Bundesbank president Tietmeyer en bondskanselier Kohl aan de éne kant en de PvdA politici Kok en Duisenberg aan de andere kant. Frankrijk dreigde bovendien met een veto als Italië niet toegelaten zou worden en toen moest Griekenland er ook bij. Dit alles speelde zich af in 1997 en 1998, in de aanloop naar de introductie van de euro.

Lees dit artikel door Jean Wanningen verder op De Dagelijkse Standaard

De laffe EU-politicus

Geplaatst op by 0 reacties

Gisteren heb ik het gehad over de woedende burger, die machteloos moet toezien hoe zijn land wordt ‘uitgekleed’ ten faveure van een Europese politieke droom. Vandaag iets over (het ontbreken van) politieke moed.

Wordt u ook zo moe bij het aanhoren van de oeverloze kletspraatjes van onze Nederlandse europolitici? Of je nu In ’t Veld hoort of Van Baalen, Tang of Esther de Lange, het is van een schier ondraaglijke oppervlakkigheid en zelfingenomenheid. De één (D66 politica In ’t Veld) denkt dat de invoering van eurobonds Nederland geld oplevert (I kid you not, ze zegt het echt, luister hier maar, bij minuut 15:30), de ander (PvdA’er Tang) bezweert dat een Europese 5%-werkloosheidsnorm even ‘streng’ kan worden opgelegd als de Brusselse begrotingsnorm van 3%, waar momenteel alleen Oostenrijk aan voldoet en een derde (VVD’er Van Baalen) meent dat hij het Nederlands belang dient door weg te blijven als er in het EP plenair gestemd moet worden. En dan durven dit soort politici ook nog te vragen om ons vertrouwen, het vertrouwen van het volk. Het volk heeft maar voor één soort politicus respect en dat is degene die durft te zeggen waar het op staat, het belang van zijn land dient en daarop actie onderneemt. De actie die nu in het belang van Nederland nodig is, is de euvele moed om te zeggen dat de eenheidsmunt euro is mislukt, dat ons land financieel wordt uitgekleed door Brussel en dat Nederland dus uit de eurozone moet treden.

Lees deze column van Jean Wanningen verder op De Dagelijkse Standaard