Laatste Nieuws

Referendumcommissie maakt puinhoop van subsidieregeling

Geplaatst op by 0 reacties

Harry van Bommel stelde vanmiddag in het Vragenuur kritische vragen aan minister Plasterk over de chaos bij de toekenning van subsidies voor het referendum, en over het buitenlandse bemoeigeld waarmee George Soros het Ja-kamp van Joshua Livestropop heeft gekocht.

Plasterk was verhinderd, dus Stef Blok (VVD) gaf antwoord. Dat als een formulier ruimte heeft om door één persoon te worden ondertekend, het toch volstrekt logisch is dat meerdere mensen dat formulier moeten ondertekenen. Dat de referendum-commissie op afstand staat en de overheid dus geen schuld heeft. Dat als er iets mis gaat we dat straks natuurlijk moeten evalueren. Dat campagne voeren best in drie weken kan, alsof er geen flyers gemaakt hoeven te worden, teams samengesteld, zaaltjes gereserveerd. Dat de extra tijd die de referendum-commissie neemt dus goed nieuws is. Dat belastinggeld goed moet worden besteed. Als de VVD van Stef Blok, die in 2013 bijna 4 miljoen euro subsidie kreeg, zo campagne zou voeren zouden ze nu niet de grootste partij zijn in de Tweede Kamer.

Als verkiezingen verliezen ook de doelstelling van de referendum-commissie is, dan zijn ze succesvol op weg het referendum om zeep te helpen. Pels-Rijcken Drooglever, het kantoor van de knetterdure landsadvocaat, lijkt de weg en de controle kwijt te zijn. Daar zitten peperdure juristen en notarissen al sinds 14 december over in totaal zo’n 160 aanvragen gebogen en besluiten pas rond 1 maart wie wat krijgt. Waar twee miljoen bedoeld was voor goedbedoelde campagne-initiatieven, worden aanvragers door juridische haarkloverij tot wanhoop gedreven.

Lees verder op GeenStijl

Handelsverdrag is je reinste bedrog

Geplaatst op by 0 reacties

In 2000 trad het associatieverdrag tussen de EU en Marokko in werking. Dat verdrag wil een ’geschikt raamwerk’ leveren voor de dialoog tussen de betreffende partijen en spreekt van liberalisatie van de handel in goederen, diensten en kapitaal, en van het bevorderen van de welvaart in Marokko. Het verdrag is een echt handelsverdrag.

Het woord ’militair’ komt in ondergeschikte zin één keer voor als er gesproken wordt over belemmeringen ten aanzien van wapenproductie. Het is onzinnig om er meer in te lezen dan wat het wil zijn: het slechten van belemmeringen ten aanzien van handel en industrie.

In het handelsverdrag van september 2014 tussen de EU en Canada komt het begrip ’militair’ enkele keren voor, maar net als in het verdrag met Marokko wordt het alleen gebruikt als het gaat om het uitsluiten of insluiten van goederen die mogelijkerwijs militaire doeleinden hebben. Ook dit verdrag is een puur handelsverdrag.

Het handelsverdrag met Oekraïne ademt een andere sfeer. Artikel 1, getiteld ’De doelstellingen’, beweert dat dit verdrag ’een passend kader’ wil zijn ’voor een versterkte politieke dialoog (…) over alle zaken van wederzijds belang’. Dat zet de toon.

In Artikel 1C schrijven de opstellers van dit verdrag dat ze ’vrede en stabiliteit’ willen bevorderen. Dat is lief en daar kun je niets op tegen hebben.

En dan komt Artikel 1D. Dit artikel moet u echt even in zijn geheel lezen.

Artikel 1D zegt dat dit handelsverdrag ten doel heeft ’de voorwaarden te scheppen voor versterkte economische en handelsrelaties in het licht van de geleidelijke integratie van Oekraïne in de interne markt van de EU, onder meer door het opzetten van een diepe en brede vrijhandelsruimte als bepaald in titel IV (Handel en daarmee verband houdende aangelegenheden) van deze Overeenkomst, en de inspanningen van Oekraïne te ondersteunen om de overgang naar een goed functionerende markteconomie te voltooien, onder meer door de wetgeving geleidelijk af te stemmen op de EU-wetgeving’.

In de preambule van het verdrag, ofwel het voorwoord waarin de uitgangspunten worden omschreven, komt dat woord ’integratie’ ook al voor: ’Erkennend dat de politieke associatie en de economische integratie van Oekraïne in de Europese Unie zullen afhangen van de vooruitgang bij de uitvoering van deze overeenkomst en de mate waarin Oekraïne kan zorgen dat de gemeenschappelijke waarden worden gerespecteerd, en van de vooruitgang bij de afstemming op de EU op politiek, economisch en juridisch vlak.’

Ons is door leden van allerlei elites – van de politiek, academia, media – verteld dat dit een alledaags handelsverdragje is. Maar ik verdraai niets, ik overdrijf niets, ik heb de tekst netjes geblokt en hier gedropt. Toch beweren de elites dat er niet staat wat er staat.

En er staat meer in dat ’handelsverdrag’.

Lees deze column van Leon de Winter verder op De Telegraaf

Alles voor de aandeelhouder

Geplaatst op by 0 reacties

Beursgenoteerde ondernemingen zijn enkel gericht op winstmaximalisatie. Ze innoveren niet en remmen zo de economische groei.

Donald Kalff is ondernemer, investeerder en publicist. Hij is de auteur van onder andere Modern kapitalisme – Alternatieve grondslagen voor grote ondernemingen.

Politici, beleidsmakers en economen zijn wanhopig op zoek naar verklaringen voor de lang aanhoudende lage economische groei. Een magere groei van 1 tot 2 procent is het ‘nieuwe normaal’. Als gevolg van het ontbreken van een goede diagnose bestaan er grote verschillen van inzicht in het te voeren beleid om de groei te stimuleren. Versoepeling van de kredietverlening, het opvoeren van de overheidsinvesteringen in infrastructuur, verdere liberalisering van de arbeidsmarkt, het terugdringen van wet- en regelgeving, belastingverlaging om de consumptie op te voeren – de lijst is lang. In dit debat blijven de zeer teleurstellende prestaties van grote beursgenoteerde ondernemingen ten onrechte buiten beschouwing.

Deze ondernemingen hebben sinds het uitbreken van de crisis in 2008 hun investeringen slechts mondjesmaat verhoogd, het rendement op die investeringen nauwelijks opgevoerd en de productiviteit slechts lichtjes verbeterd. Het aandeel van nieuwe producten in de omzet bleef laag. Geen wonder, want de verantwoordelijke managers hebben zich niet beziggehouden met een gezonde ontwikkeling van hun onderneming, maar vooral met het verhogen van de winst door de kosten te verlagen. Daarbij zijn kostenverlagingen synoniem aan reorganisaties en dat is weer synoniem aan massaontslagen, met alle economische en maatschappelijke gevolgen van dien.

Dit is een grote gemiste kans, want de omstandigheden om te ondernemen waren juist uitzonderlijk gunstig. De rente was extreem laag en daarmee de kosten om investeringen te financieren. De lonen zijn sinds 2008 de facto bevroren. We weten nu ook dat grote ondernemingen door innovatieve constructies op grote schaal belasting hebben ontweken. En overheden waren in crisistijd erg scheutig met het verlenen van verkapte subsidies en bleken zeer bereid wetten en regels aan te passen.

Lees verder op de Volkskrant

Oekraïne nog steeds net zo corrupt

Geplaatst op by 0 reacties

Het gaat nog niet zo goed met de bestrijding van de corruptie in Oekraïne. Het land heeft er het afgelopen jaar slechts 1 punt bij gekregen op basis van de resultaten van de Transparency International’s world Corruption Perceptions Index (CPI) 2015.

Oekraïne heeft 27 punten van de 100 mogelijke punten gekregen. Daarmee staat Oekraïne dit jaar op plaats 130 in een ranglijst van 168 landen. Zij deelt deze positie met landen als Kameroen, Iran, Nepal, Nicaragua en Paraguay. Er zijn maar 38 landen meer corrupt dan Oekraïne.

Positieve resultaten werden bereikt als gevolg van de openbare veroordelingen van corrupte ambtenaren, de oprichting van de anti-corruptie lichamen en de opkomst van een beweging van klokkenluiders. Maar de vertraging van het echt vervolgen van ontvangers van steekpenningen en de ontwikkeling van corrupte relaties tussen het bedrijfsleven en de autoriteiten zorgen ervoor dat Oekraïne niet een beslissende stap vooruit heeft gezet, zegt Transparency International.

Nadere blik op het Amerikaanse onderzoek naar GeenPeil

Geplaatst op by 0 reacties

Op 16 januari jl. publiceerde The Telegraph een artikel waarin gesuggereerd werd dat Amerikaans onderzoek zal gaan plaatsvinden naar Russische invloeden in Europa en het Referendum op 6 April a.s. Dit onderzoek wordt in opdracht van het Congres uitgevoerd door National Intelligence onder leiding van directeur James Clapper.

Een eerder bericht hierover liet al zien dat dit onderzoek een politieke lading lijkt te hebben. Nader onderzoek lijkt dat te bevestigen. Aan de hand van een tijdlijn én reeds publiekelijk bekende informatie komt het beeld naar voor dat de basis van het artikel inderdaad een politiek doel in zich lijkt te dragen. Allereerst worden de gebeurtenissen die van belang zijn in chronologische volgorde geplaatst. Daarna volgt een analyse van het Telegraph artikel van 16 januari 2016, waarna een vaststelling van feiten volgt om vervolgens te concluderen dat hier met redelijke mate van zekerheid een politiek gekleurde boodschap inzit. Laat ons beginnen met de tijdlijn om een helder overzicht te krijgen van de gebeurtenissen.

De Russen komen

Geplaatst op by 0 reacties

Deze uitspraak stamt nog uit de Koude Oorlog en de ideologische geïnspireerde detente tussen de Sovjet-Unie en de Verenigde Staten van Amerika.

Die spanning lijkt terug van weggeweest. Rusland dat ‘zomaar’ Oekraïne uit elkaar wil trekken en ‘zomaar’ Syrië ondersteunt. Binnen dat frame, ‘de Russen komen’, wordt ook, weer, ouderwets politiek bedreven. Zo is er ‘ophef’ over Amerikaans onderzoek Russische veiligheids- en inlichtingendiensten en hun destabiliserende werking in Europa. Dat is hoe veiligheidsdiensten over het algemeen werken, ook de Amerikaanse. Deze algemene bekendheid wordt nu als nieuws gebruikt in het democratische proces binnen Nederland. Dat is een kwalijke zaak. Zeker omdat inhoudelijk niets bekend is, anders dan geruchten.

Sinds 1 Juli 2015 is het mogelijk in Nederland om een referendum aan te vragen over een wet, mits een dergelijke aanvraag niet om gewichtige redenen is uitgesloten. Een trias van organisaties, Burgercomité-EU, Geenstijl en Forum voor Democratie hebben van deze mogelijkheid gebruik gemaakt om een referendum over de Associatieovereenkomst van de EU met Oekraïne aan te vragen. Dat is gelukt. Wat u ook van dit initiatief moge vinden, het bestaat en is in onze realiteit aanwezig. Op 6 April gáán mensen stemmen.

Dat dit tegen het zere been van den Haag is moge ook duidelijk zijn. De oproepen om niet te gaan stemmen, dat stemmen zinloos is, dat dit het verkeerde onderwerp is, de onwil om voldoende geld vrij te maken, de gemeenten die hierop anticiperen en deels daardoor gedwongen het aantal stemhokjes verminderen, allen zijn het voorbeelden die duidelijk maken wat de grondhouding van de politiek is.

Lees dit uitstekende artikel van Willem Cornax verder op zijn website

George Soros heeft vooral financiële belangen bij Oekraïne (olie en gas)

Geplaatst op by 0 reacties

Als de ‘Open Society Foundation’ vóór het associatieverdag is, dan bent u toch wel een slecht mens om te overwegen tegen te stemmen. Dit argument klinkt beter dan ‘Amerikaanse miljardair, speculant en veroordeelde handelaar met voorkennis heeft oog op Oekraïens gasbedrijf laten vallen.’ Toch lijkt dat dichter bij de werkelijkheid te komen.

De 85-jarige George Soros, volgens Forbes goed voor zo’n € 22 miljard, gaat twee ton doneren aan een organisatie van Jalta-baasje Joshua Livestro. Helemaal mooi. Die gift komt uit de ‘Open Society Foundation’, die zich inzet voor democratisering van Oost-Europa. Soros komt zelf uit Hongarije maar vluchtte in 1946 voor de Sovjets naar de VS, waar hij zijn fortuin maakte.

Soros specialiseerde zich daar in arbitrage, beurshandel waarbij een speculant gebruik maakt van kleine koersverschillen van gelijke effecten op verschillende beurzen. Op 16 september 1992, ‘Black Wednesday’ volgens de Britten, zag hij kans te speculeren tegen het ERM, de voorloper van de Euro. De toekomstige eurolanden zorgden ervoor dat hun wisselkoersen tussen een bepaalde bandbreedte bleven, door aan- en verkopen van de eigen munt. Soros gokte erop dat het VK hier niet toe in staat zou zijn, omdat het land moeite had de harde Duitse Mark bij te benen. Als de Britten de hoop van een harde munt zouden laten varen, kon de Britse Pond in een vrije val terecht komen.

Via Quantum Group, een hedgefund op de Nederlandse Antillen en de Cayman Islands met geld van onbekende vermogenden, nam Soros een grote short-positie in die enorm veel waard zou worden als de Britse Pond beneden de verplichte bandbreedte viel. Toen duidelijk werd dat er tegen de Britse Pond werd gespeculeerd kocht de Britse Centrale Bank zelf ponden op en verhoogde die de rente, in de hoop buitenlandse speculanten te trekken. Soros had echter miljarden aan ponden op een andere rekening staan die hij in een rap tempo verkocht, om de reddingspoging van de Bank of England bewust te frustreren. Dat lukte. De Britse belastingbetaler werd in een dag £ 3,7 miljard armer, maar Soros persoonlijk $ 1 miljard rijker. De een zijn dood… Het is een lastig verhaal, maar deze documentaire legt het toch helder uit.

Lees dit artikel van Arno Wellens verder op 925

Geheimzinnigheid is het échte beleid

Geplaatst op by 0 reacties

Gisteren schreef NRC-journalist Tom-Jan Meeus een uitstekende column over het ministerie van Veiligheid en Justitie waar de geur van doofpot aan kleeft. Het gedonder rond dat verdwenen bonnetje is geen incident: “Ze staan voor een praktijk die op dat ministerie jaren heeft voortgewoekerd.”

Meeus heeft volstrekt gelijk dat ‘feiten worden verbogen om tot de politiek gewenste werkelijkheid te komen’. Veiligheid en Justitie – het ‘partijkantoor van de VVD’ (volgens Buma) – spande de afgelopen jaren de kroon in het bedrijven van propaganda voor de eigen bewindslieden en het schrijven van ontwijkende Kamerbrieven. (Ik heb medelijden met de goedwillende ambtenaren op dit ministerie.)

Maar het probleem gaat veel verder dan dat bonnetje en dit ene ministerie. Iedere Haagse waarnemer weet dat het afgelopen decennium een ongekende politisering van communicatie heeft plaatsgevonden, op bijna alle ministeries. Politieke advisering werd steeds belangrijker dan inhoudelijke – of ambtelijke tegenspraak. ‘Beeldvorming’ werd het toverwoord, een pro-actief pr-beleid vanuit het kabinet tégen maatschappelijke of oppositionele weerstand werd nodig geacht om de slag om de kiezer te winnen. Kijk om je heen, en je weet wat dit pro-actieve communicatiebeleid ons heeft gebracht – alleen maar verliezers. Erosie van vertrouwen, erosie van aanzien, erosie van de fundamenten van onze democratische samenleving.

De keuze voor ‘het eigen verhaal’ van de macht, van ministers, van leidende politici, betekende dat men ‘regie’ ging voeren. Die regie bestaat eruit dat je onwelgevallige feiten weglaat, en dat de macht de timing bepaalt over of en wanneer informatie openbaar wordt. En hoe. En voorzien van welke beleidsconclusies. Niet de burger, niet de pers, niet het parlement heeft iets te zeggen over onderliggende informatie. Welnee. Er loopt in Den Haag inmiddels een hele lichting persvoorlichters en woordvoerders rond die dit nog normaal vindt ook. Een arrogant ‘we run this country’-denken heeft zich genesteld in de binnenkamer van de macht.

Dit is een stukje uit de geweldige column van Pieter Klein. Lees ‘m helemaal op RTL Nieuws