Auteur: Burgercomité-EU

Oikofobie

Geplaatst op by 0 reacties

Er kunnen veel én weinig zinnen besteed worden aan Thierry Baudet’s boek Oikofobie. Aangezien het hier niet de plaats is om in te gaan op de multiculturele aspecten uit zijn boek en evenmin op het verplichte modernisme in de kunst, richten wij ons op het door hem behandelde “Europese Project”, maar dan in een directe relatie naar uw beleggingen.

In 1948 schreef George Orwell het boek “1984”, een visie op de westerse wereld anno 1984, waarin de enkeling ten onder gaat in de strijd tegen een volledig totalitair bewind. Het was een waar­schuwing o.a. tegen het communisme.

Wij, d.w.z. u en ik, onderwerpen ons thans “vrijwillig” aan de Europese Unie. Een orgaan dat zich er voor inzet om de inwoners van de lidstaten de eigen zeggenschap over het leven te ontzeggen, door via een bureaucratisch proces elk nationaal parlement te kunnen overstemmen.

Een klein voorproefje hoe dat soort democratie werkt, kreeg u te zien in de Eerste Kamer. Door een juridische foef werd de oppositie van de PvdA senatoren de nek omgedraaid en bij een tweede geval wordt de aangenomen wet door de regeringspartij gewoon niet uitgevoerd. Let wel: deze regeringsgroep heeft nog geen 20% achterban in Nederland. Er zijn revoluties om minder uitge­broken.

Dit baart mij zorgen – vooral voor u als belegger. Als Thierry Baudet gelijk krijgt en er een einde oefening komt aan het “rupsjenooitgenoeg” syndroom van de Europese bevlogenheid, een bevlo­genheid waarvoor Putin als eerste een schot voor de boeg heeft gegeven, dan liggen er een groot aantal illusies aan stukken.

Lees deze column van Willem Okkerse verder op De Financiële Telegraaf

President DNB zegt niet categorisch ‘nee’ tegen de opkoop van staatsobligaties

Geplaatst op by 0 reacties

Klaas Knot, de president van De Nederlandsche Bank, heeft ernstige bedenkingen bij de plannen van ECB-president Mario Draghi om de geldpers aan te zetten. Hij zal daar tijdens de volgende ECB-vergadering alleen onder strikte voorwaarden mee instemmen, laat Knot blijken in een interview met de Volkskrant.

Het is de politiek die moet beslissen over het verdelen van budgettaire risico’s binnen de eurozone. Niet wij (het ECB-bestuur – red.). Zij zijn gekozen volksvertegenwoordigers en bestuurders, wij zijn technocraten…. Zolang de Europese politiek niet bereid is meer risico’s in de eurozone te delen, past het ons niet om via de achterdeur zelf zo’n besluit te nemen.’

Knot schaart zich met deze uitspraak onder de sceptici in het ECB-bestuur, de factie die liever niet wil dat de Europese Centrale Bank op grote schaal staatsobligaties van eurolanden gaat opkopen. Een meerderheid in het 25-koppige ECB-bestuur stuurt daar juist nadrukkelijk op aan. Op 22 januari, de datum van de volgende bestuursvergadering, zal waarschijnlijk een besluit vallen.

De ECB-bestuurders die voor het opkopen van staatsschulden zijn, zien dit als enige manier om de Europese economie uit het moeras te trekken en de inflatie te verhogen. Alleen door veel staatsobligaties te kopen kan de ECB snel honderden miljarden euro’s ‘gratis geld’ in de economie pompen. De voorstanders van deze ‘kwantitatieve verruiming’ gaan ervan uit dat de (al zeer lage) rentes op de Europese staatsschulden nog verder dalen als de ECB zich als koper op deze markt meldt. Overheden zijn dan geld kwijt aan rente en hebben dan meer ruimte om te investeren. De euro zal verzwakken ten opzichte van andere valuta. Daarvan zal de Europese export profiteren. De geldstroom uit Frankfurt zal de inflatie opjagen, waardoor staatsschulden sneller wegsmelten. Veel economen vinden inflatie een betere manier om van schulden af te komen dan bezuinigen.

Voor Klaas Knot heeft dit plan vooral nadelen. Hij vreest dat de eurolanden met hoge schulden hun hervormingsplannen op een laag pitje zetten als de ECB hun staatsschulden opkoopt. Knot in de Volkskrant: ‘In Noord-Europa blijft een diep wantrouwen bestaan over de bereidheid van Zuid-Europa om pijnlijke binnenlandse hervormingsmaatregelen te nemen en zo economisch sterker te worden. Wat dan dreigt is een transferunie waarbij structureel geld gaat van noord naar zuid. Dat is natuurlijk nooit de bedoeling geweest.’

Lees van Yvonne Hofs verder op de Volkskrant waarom die transferunie er toch gaat komen

Zet u schrap voor een wild 2015

Geplaatst op by 0 reacties

In 2014 stond de eurozone stil, dit jaar komen de grote economische ingrepen. De afloop is ongewis.

Gordels om: 2015 zou in economisch opzicht best eens een wilde rit kunnen worden. Zeker in de eurozone, waar we ons moeten opmaken voor grote ingrepen en onverwachte gebeurtenissen.

Een jaar geleden waren we nog goedgemutst. De recessie was voorbij, de eurozone kreeg weer kleur op de wangen. ‘Het zelfvertrouwen is terug in de geplaagde eurozone’ kopte deze krant precies een jaar geleden. Het commentaar deed er nog een schepje bovenop: ‘Er hangt weer optimisme in de lucht. Geniet ervan.’

Een jaar geleden waren we nog goedgemutst. De recessie was voorbij, de eurozone kreeg weer kleur op de wangen. ‘Het zelfvertrouwen is terug in de geplaagde eurozone’ kopte deze krant precies een jaar geleden. Het commentaar deed er nog een schepje bovenop: ‘Er hangt weer optimisme in de lucht. Geniet ervan.’

Wat volgde, was een jaar van totale stilstand, hier en daar zelfs achteruitgang. Als er juist íets niet was, was het (zelf)vertrouwen.

Het hart en de longen van de Europese economie, Duitsland en Frankrijk, blijken veel ongezonder dan gedacht. Ook Nederland sukkelt maar voort.

In de hele eurozone blijft de werkloosheid onverminderd hoog. De inflatie ligt maar iets boven de 0 procent, de vrees voor deflatie (prijsdalingen) houdt aan.

De banken beschikken over ruimere financiële buffers maar probleem is dat banken erop blijven zitten, bang voor risico’s als ze zijn geworden. Bedrijven en consumenten trekken de kar ook al niet.

De ECB heeft op alle denkbare knoppen gedrukt om de lethargie te verdrijven, behalve op één, en dat kan meteen de eerste grote gebeurtenis van 2015 worden. Mogelijk deze maand al (de 22ste) besluit het bestuur in Frankfurt tot het massaal opkopen van staatsobligaties, om zo nog meer geld in de economie te pompen. Dat is een ultiem paardenmiddel, dat alleen kans van slagen heeft als het op ongekend grote schaal gebeurt.

Mocht dat ECB-besluit vallen, dan wordt het spannend hoe de financiële markten reageren. Die hebben zich in 2014 gedeisd gehouden, maar dat zou stilte voor de storm kunnen zijn geweest.

Lees het hele artikel van Christoph Schmidt verder op Trouw

Jonge democratie van Spanje staat onder druk

Geplaatst op by 0 reacties

Met de nieuwe ‘Wet voor de Veiligheid van de Burgers’ wil de Spaanse regering elke vorm van kritiek op haar beleid ontmoedigen. Zelfs de persvrijheid en de onafhankelijke rechterlijke macht lopen gevaar.

Door de eurocrisis is het land in een zware recessie beland. Miljoenen Spanjaarden zitten werkloos thuis, onder wie de helft van de jongeren tot 25 jaar; de lonen zijn drastisch gedaald; en de sociale uitkeringen verder versoberd. Als gevolg daarvan zijn in de voorbije jaren vele honderdduizenden de straat op gegaan om te protesteren tegen het afbraakbeleid van de regering Rajoy, die sinds november 2011 aan de macht is.

De regering wil nu een einde maken aan die massale protestacties door draconische boetes op te leggen voor het minste of geringste, onder het mom voor grotere ‘veiligheid’ van de burgers. En omdat de regering Rajoy over een overweldigende meerderheid beschikt in het parlement -terwijl ze er in de peilingen beroerd voorstaan – is de wet afgelopen zomer aangenomen. De meeste partijen waren tegen, net als meer dan tachtig (!) procent van de bevolking. De regering misbruikt haar politieke meerderheid van dit moment in het parlement, aldus de in Barcelona, Catalonië, woonachtige schrijver en journalist Don Quijones, die in een alarmerend artikel op de nieuwssite Wolfstreet.com waarschuwt voor het einde van de democratie in Spanje.

Het recht van demonstratie is een democratisch recht, maar daar denkt de huidige Spaanse regering anders over. Wat zijn de gevolgen van de nieuwe wet? Een selectie uit de getroffen boeteregelingen:
Een regeringsgebouw omsingelen: 30.000 euro;
Kritiek uiten op het land, de regering of het staatshoofd tijdens een protest of via sociale media: 30.000 euro;
Deelnemen aan een demonstratie die geen voorafgaande goedkeuring kreeg van de regering: 100 euro – 1.000 euro;
Een demonstratie organiseren die eindigt in geweld: 30.000 euro;
Niet-gewelddadige deelname aan een demonstratie die uit de hand loopt: 1.000 euro;
Weigering om ID of paspoort te tonen aan de politie: 1.000 euro;
Beelden op internet plaatsen van politie-acties waarvan de regering oordeelt dat ze de eer, het privéleven of het publieke beeld van de ordediensten aantasten: 100 euro tot 1.000 euro;
Deelname aan een demonstratie buiten het hoofdkantoor van een politieke partij op de verkiezingsdag: 30.000 tot 600.000 euro; Het trachten tegen te gaan van gedwongen huisuitzettingen, iets wat dagelijkse praktijk is in Spanje: 1.000 tot 30.000 euro boete.

Lees dit artikel van Jean Wanningen verder op Follow The Money

2015: het jaar waarin de EU uit elkaar begint te vallen?

Geplaatst op by 0 reacties

Few European Union politicians will have raised a New Year glass in expectation of a brighter future. Many fear that 2015 could be the year in which both the euro and the European Union itself begin to unravel.

Once again the troubles will begin early in Greece, a country carelessly admitted to the euro before its finances were properly in shape, and which has twice had to be bailed out and bullied into efforts to get its economy onto a sound footing.

Once again the Greek economy is at the heart of a euro crisis. The failure of the Greek government led by Antonis Samaras to win a majority vote for its favored presidential candidate means that Greece faces a snap general election on January 25, news that saw the Greek stock market fall 5% in one day.

Polls suggest that the likely winner in the Greek general election will be Alexis Tsipras and his left-wing populist party, Syriza. The problem with that for the EU is that with more than a quarter of the Greek population unemployed, despite some signs of recovery in the economy, Syriza is winning wide support for its pledge to dump most of the pledges attached to its bailouts by the rest of Europe.

Tsipras wants to end the austerity program imposed largely at Germany’s insistence, reverse cuts in the minimum wage and repudiate much of Greece’s debts. Although Tsipras has toned down his previous rhetoric and says he wants Greece to remain in the euro, it is hard to see how it could if he wins and holds to his election promises.

Greece’s departure would be the first major blow for the euro, and the wider EU. But Greece is not alone in having euroskeptic parties riding high in the opinion polls. Both Spain and Portugal have elections scheduled in 2015.

Lees deze column van Robin Oakley verder op CNN

Welk volk viert niet eens zijn eigen revolutie?

Geplaatst op by 0 reacties

De Nederlandse Opstand is een van de kroonjuwelen van de Europese historie. Hoog tijd om dat te vieren.

Door Coos Huijsen en Geerten Waling, historici. Ze publiceerden samen De geboortepapieren van Nederland en Ernest Ranan, Wat is een natie?

Vandaag precies 450 jaar geleden werd een van de belangrijkste toespraken uit de Nederlandse geschiedenis gehouden: de Oudejaarsrede (1564) van Willem van Oranje. Nooit van gehoord? Dat verbaast ons niets. Met de viering van ‘200 jaar Koninkrijk’ lijkt het wel alsof de Nederlandse geschiedenis pas twee eeuwen jong is. Dat is onzin, want Nederland heeft een indrukwekkende ontstaansgeschiedenis die veel verder teruggaat. Maar zolang we daar niets mee doen, blijft Koningsdag een onvolwassen feestdag, krijgt Bevrijdingsdag geen diepgang en komt een gemeenschappelijk ‘democratisch vocabulaire’ onvoldoende van de grond.

Op Oudjaar 1564 hield stadhouder Willem van Oranje een vlammend betoog in de Raad van State, adviesorgaan van de Spaanse koning Filips II. Hij verdedigde de gewetensvrijheid en veegde de vloer aan met alle vorsten die daar geen respect voor hadden. Zijn woorden waren zó principieel en revolutionair dat Viglius, de voorzitter en vertegenwoordiger van de koning, er een beroerte van kreeg.

Oranjes ideeën over vrijheid en verdraagzaamheid vormden een basis voor de Nederlandse Opstand, die spoedig zou losbarsten en waarvan hij de leider werd. Deze spectaculaire strijd was eeuwenlang, vooral vanwege die principiële basis, een inspiratiebron voor velen. De Duitse dichter Friedrich Schiller noemde de 16de eeuw in zijn Geschichte des Abfalls der vereinigten Niederlande (1788) ‘de stralendste eeuw van de wereld’, vanwege de Nederlandse strijd voor de vrijheid. Zijn vriend Goethe rondde in hetzelfde jaar een treurspel af over de graaf van Egmont, een andere held uit het begin van de Opstand. Beethoven zette het op muziek met de ouverture Egmont (1809). En volgens de Fransman Ernest Renan (1882) was de Opstand een ‘daad van heldhaftige vastberadenheid’, waarmee Nederland ‘zichzelf had geschapen’. Die historische lotsverbondenheid was voor hem het schoolvoorbeeld van een sterke ‘natie’.

Amerikanen gedenken elk jaar op Independence Day zonder scrupules hun onafhankelijkheid (1776) en de ideeën die daaraan ten grondslag lagen. De Fransen meten de revolutie van 1789 altijd breed uit op Quatorze Juillet. Maar wat doet Nederland met zijn revolutionaire ontstaansgeschiedenis, die zelfs twee eeuwen verder teruggaat? Niets.

Lees verder op de Volkskrant

Geen steun nieuwe Griekse president

Geplaatst op by 0 reacties

In de derde en laatste stemronde is het Griekse parlement er maandagochtend niet in geslaagd om een nieuwe president te kiezen. Daarmee gaan de Grieken vervroegd naar de stembus om een nieuw parlement te kiezen.

De kandidaat kwam twaalf stemmen tekort om het minimum van 180 stemmen te winnen. De Griekse beurs zakte direct 13% op dit nieuws, en bleef rond twee uur koersen op -7%.

Eerder kreeg premier Samaras in twee stemrondes al geen steun voor de kandidaat van de zittende coalitie, Stavros Dimas.
De beurzen reageerden in Europa sterk negatief op het besluit. Nederlandse staatsobligaties gingen naar een laagste stand ooit.

Lees verder op De Financiële Telegraaf

IJsland is er voor en door de burgers

Geplaatst op by 0 reacties

Kun je je voorstellen dat de Nederlandse burgers het voltallige kabinet naar huis sturen? En is het voorstelbaar dat een groep van willekeurig gekozen burgers de grondwet herschrijven, inclusief teksten die erop zijn gericht om fraude door ondernemingen uit te bannen?

Het lijkt onvoorstelbaar, maar de IJslanders hebben dit echt gedaan. Ze dwongen de regering om ontslag te nemen nadat een bankfraude schandaal aan het licht was gekomen, maakten een einde aan de macht van de leidende politieke partij en vormden een groep van burgers die de opdracht kregen om een nieuwe grondwet te schrijven, waarmee de hebzucht van bedrijven een halt kon worden toegeroepen en daardoor de vernietiging van het land werd verhinderd. Dit speelde zich af nadat in 2008 de bankencrisis uitbrak, die vooral voor IJsland grote gevolgen heeft gehad.

In IJsland gingen de burgers massaal de straat op, in wat bekend kwam te staan als ‘de potten en pannen revolutie’. Dit leidde tot de arrestatie en vervolging van meerdere bankiers, die van verantwoordelijkheid voor de economische ineenstorting werden beschuldigd. De IJslanders weigerden op te draaien voor hun fouten en verwierpen de plannen om de banken uit hun belastinggeld een bailout te geven.

Het riskante spel dat door de spelers op de financiële markten (grootbanken, investeerders, verzekeringsmaatschappijen, hedgefunds) in de jaren voorafgaand aan de financiële crisis werd gespeeld leverde enorme winsten op, die in de zakken van de beleggers verdwenen. De verliezen kwamen aan het licht toen de crisis uitbrak en deze werden gesocialiseerd. Anders gezegd, de verliezen kwamen voor rekening van de belastingbetalers overal in de wereld. Een uitzondering hierop vormde IJsland, dat de economie in een snel tempo ten onder zag gaan toen de IJslandse banken in moeilijkheden kwamen. De financiële sector was voor de crisis oppermachtig in IJsland en de financiële strop was daardoor niet te dragen door de 328.000 IJslanders. IJsland weigerde de verliezen van de banken, die aan het grote casino hadden meegedaan te compenseren met belastinggeld. Het gevolg hiervan was dat de financiële markten de handen van IJsland af haalden. Dit blijkt achteraf een weldaad te zijn geweest voor het land.

Lees een interview uit Der Spiegel met Steingrimur Stigfusson Minister van Economische Zaken in IJsland op de website van Ad Broere