Alexis Tsipras pledged to end austerity. And now he is asked to sign up for more

Faced with lending conditions so severe that one wonders if Germany intends it to leave the euro of its own accord, Greece and its PM are facing a terrible choice.

It comes down to this: Greece has until Wednesday to pass into law draconian new austerity measures or leave the single currency. Months of fruitless talks, all the midnight oil burned in the seemingly never-ending cycle of summits, have ended with a simple message to Alexis Tsipras and his leftwing government: stay on our terms or walk. You decide.

It’s a terrible choice for Tsipras. The conditions being attached to a third Greek bailout are beyond harsh. There will have to be tax increases, pension reforms, privatisation and spending cuts previously rejected by Athens, all overseen by the troika of the European Central Bank, the European commission and the International Monetary Fund.

Tsipras came into power pledging to end austerity. Instead, he is being asked to sign up to an intensification of fiscal pain. Another €13bn (£9bn) will be sucked out of an economy that is already in a slump. The centre-right and centre-left governments that have run Greece since the crisis began at the end of 2009 have been asked to swallow a lot, but never as much as this.

The alternative, though, is to see his country descend into chaos. No preparations have been made for exit from the euro and it will take months for an alternative currency to be in circulation. And with the banks days away from collapse, that is time Greece doesn’t have.

Lees deze column van Larry Elliott verder op The Guardian

If Greece continues with austerity, it would be depression without end

As the Greek saga continues, many have marveled at Germany’s chutzpah. It received, in real terms, one of the largest bailout and debt reduction in history and unconditional aid from the U.S. in the Marshall Plan. And yet it refuses even to discuss debt relief. Many, too, have marveled at how Germany has done so well in the propaganda game, selling an image of a long-failed state that refuses to go along with the minimal conditions demanded in return for generous aid.

The facts prove otherwise: From the mid-90’s to the beginning of the crisis, the Greek economy was growing at a faster rate than the EU average (3.9% vs 2.4%). The Greeks took austerity to heart, slashing expenditures and increasing taxes. They even achieved a primary surplus (that is, tax revenues exceeded expenditures excluding interest payments), and their fiscal position would have been truly impressive had they not gone into depression. Their depression—25% decline in GDP and 25% unemployment, with youth unemployment twice that—is because they did what was demanded of them, not because of their failure to do so. It was the predictable and predicted response to the austerity.

The question now is: What’s next, assuming (as seems ever more likely) they are effectively thrown out of the euro? It’s likely that the European Central Bank will refuse to do its job—as the Central Bank for Greece, it should do what every central bank is supposed to do, act as a lender of last resort. And if it refuses to do that, Greece will have no option but to create a parallel currency. The ECB has already begun tightening the screws, making access to funds more and more difficult.

This is not the end of the world: Currencies come and go. The euro is just a 16-year-old experiment, poorly designed and engineered not to work—in a crisis money flows from the weak country’s banks to the strong, leading to divergence. GDP today is more than 17% below where it would have been had the relatively modest growth trajectory of Europe before the euro just continued. I believe the euro has much to do with this disappointing performance.

Lees deze column van Joseph Stiglitz verder op Time

Syriza zwicht voor trojka-terreur

De Griekse regering lijkt te zijn gezwicht voor de trojka. Tenzij Tsipras en de zijnen een forse schuldreductie krijgen hebben ze ‘ja’ gezegd tegen voorstellen die door het Griekse volk krachtig zijn verworpen bij het laatste referendum.

Je kon er op wachten, de dag waarop de Grieken door de knieën zouden gaan voor de immense druk vanuit Brussel. De nieuwe hervormingsvoorstellen van de Griekse regering aan Brussel effenen het pad naar een akkoord. Maar tenzij Tsipras en zijn Syriza partij alsnog een forse schuldreductie krijgen zijn de voorstellen een ‘verraad’ aan de stem van het Griekse volk.

Immers, de voorstellen komen min of meer op hetzelfde neer als het trojka-pakket van 26 juni, waarover Tsipras juist dat referendum had uitgeschreven: strenge bezuinigingen, ingrijpende hervormingen, forse belastingverhogingen en géén schuldverlichting. Dat hele stuk ademt ‘austerity’. Het is bovendien niet duidelijk of, en zo ja, op welke wijze de achterstallige betaling aan het Internationale Monetaire Fonds wordt terugbetaald. Zomin duidelijk is hoe de hoge lopende verplichtingen van deze maand (onder andere de 4,2 miljard euro aan de ECB, de bekende 3,5 miljard plus rente) geherfinancierd worden. Tenslotte is niet duidelijk wat er met het ELA-loket gebeurt. Dit zijn toch drie cruciale zaken, die onvoldoende geadresseerd worden in het ‘nieuwe’ voorstel.

Het valt niet te begrijpen dat de Griekse regering hiermee kan instemmen na alles wat er is gezegd door diezelfde regering. Dat zeggen ook vrijwel alle economen. Je vraagt je af waarom dat referendum ooit gehouden is. Het enige verschil met het oude voorstel is dat de defensie-uitgaven met 200 miljoen omlaag gaan (van 400 naar 200) en een vertraagde verhoging van de btw op de eilanden respectievelijk vertraagde verlaging van de pensioenen. Beide worden uitgefaseerd tot 2016.

Daarbij bestaat ook nog de kans dat de Duitsers zullen zeggen: ‘dit is nog steeds onvoldoende’. Zeker als er sprake is van schuldverlichting in de vorm van looptijdverlenging en renteverlaging, hetgeen een gevolg zal zijn als Griekenland zijn derde bail out krijgt in de vorm van ESM-funding.

Lees dit artikel van Jean Wanningen verder op FTM

Hoe Jeroen Dijsselbloem het zandkasteel van zijn zoon wil redden

De hele boel vertrappelen is de enige optie om het zandkasteel van zijn zoontje Greg te redden. Dat zegt Jeroen Dijsselbloem vandaag in zwembroek op het strand.

Greg Dijsselbloem kan het zandkasteel niet langer in zijn eentje aan. Het is groot en wankel en Greg heeft maar kleine handjes. De jongen heeft aan papa (Jeroen Dijsselbloem, red.) gevraagd om te helpen bouwen. Die wil echter alleen meebouwen als het zandkasteel eerst vertrappeld wordt.

‘Je kan wel proberen door te bouwen, maar eerst moet het zandkasteel flink hervormd worden,’ aldus Jeroen Dijsselbloem, ‘en dat kan alleen door er met een aanloopje op te springen en er flink je hakken in te zetten. En dan schoppen hè.’

Na het zien van de angstige blik van zijn zoon, voegt hij eraan toe: ‘Dat is beter voor het kasteel, beter voor jou en beter voor mij.’

Economen op het strand wijzen erop dat vertrappelen bij eerdere zandkastelen de groei juist ernstig vertraagde.

Economiejournalist Jesse Frederik, in iets te strakke zwembroek: ‘Er is simpelweg geen bewijs voor de theorie van Dijsselbloem dat vertrappelen helpt. Zo bouwde de achtjarige Boris Flinterman twee jaar terug een enorm zandkasteel hier verderop. Iedere keer als dat vertrappeld werd, duurde het alleen maar langer voor de torens hoger werden en de grachten dieper.’

Het is niet duidelijk wat de economen precies op het strand deden.

Lees verder op de Correspondent

A stealthy route to Grexit

In Berlin, the belief is hardening that no deal can be reached with a government led by Tsipras.

I admire Alexis Tsipras’s sense of humour. By replacing Yanis Varoufakis as finance minister with Euclid Tsakalotos, the Greek prime minister swapped a supposedly Marxist economist trained at the University of Essex for a supposedly Marxist economist trained at the University of Oxford. Surprisingly, a few people see this as a reason to be optimistic.

What we know about Mr Tsakalotos is that he is a tough negotiator who believes in debt relief just as his predecessor did. So does Mr Tsipras himself. The fundamental obstacle to a deal thus remains unresolved: Greece continues to say No to the old agreement, and Germany says No to everything else. The Germans clearly did not replace their finance minister yesterday. On the contrary, Berlin on Monday reaffirmed its position that, at present, there is no basis for a deal.

A new agreement between Greece and its creditors would require a series of political shifts to happen simultaneously over the next few days. For starters, the Greeks would need to accept an austerity programme and structural reforms very similar to the one they rejected in the referendum. And the Germans would need to accept debt relief. On the former, agreement may be easier now Mr Varoufakis is gone. When you compare the final offer of the creditors, now rejected by the Greek electorate, with Athens’ last offer, you would struggle to spot the actual differences. If everyone wanted a deal, I am sure an agreement could be fudged, and sold at home.

The trouble is I am no longer sure whether all the creditors — specifically Germany — still want a deal. In Berlin, the belief is hardening in official circles that no deal can be reached with a government led by Mr Tsipras. Some of the most aggressive comments come from the leadership of the SPD, Angela Merkel’s junior coalition partner, until recently a moderating influence in German politics. They are now a leading pro-Grexit force because they see an opportunity to mark out a populist political territory as their own.

Lees Wolfgang Münchau verder op The Financial Times

…en de winnaar heet Tsipras

Hoe stoer de taal van Dijsselbloem, Rutte, Merkel, Juncker, Schaüble of Tusk ook moge klinken, de winnaar in de clash tussen Europa en Griekenland heet Alexis Tsipras. De man die hier in de politiek en media wordt afgeschilderd als een krankzinnige, linkse provocateur en landmijn onder het schijnbaar keurig aangeveegde Europese stoepje, laat al die grote leiders opzitten, pootjes geven en door een hoepel springen.

Beluister de column van Bernard Hammelburg hieronder

Of lees de column van Bernhard Hammelburg op BNR

Athene krijgt nog een paar dagen om het vege lijf te redden; zondag beslissende top

De regeringsleiders van de eurozone geven de Griekse regering nog een paar dagen om zichzelf van een ‘Grexit’ te redden. “De finale deadline is echt eind deze week”, zei ‘EU-president’ Donald Tusk gisteren na opnieuw een ingelaste top over de Griekse crisis. “Helaas kunnen we het slechtste scenario niet langer uitsluiten.” Zondag moet er een beslissende top plaatsvinden.

Uiterlijk donderdag moet er een geloofwaardig Grieks pakket voorstellen liggen waarmee Athene aanspraak zou kunnen maken op het Europese noodfonds ESM. Dat verzoek om hulp wordt vervolgens op waarde geschat door de instituties die de geldschieters vertegenwoordigen. Vervolgens komt er in het weekeinde weer een reeks ingelaste spoedvergaderingen aan.

Op zondag komen niet alleen de 19 eurozone-leiders bijeen, maar de regeringsleiders van alle 28 EU-landen. Daar worden de gevolgen besproken van ófwel de ultieme reddingsboei die Griekenland zal worden toegeworpen, ófwel een onvermijdelijk vertrek van het land uit de eurozone.

Er viel weinig te bespreken
De spoed-top van vanavond en de ministeriële eurogroep-bijeenkomst die daaraan vooraf ging, werden getekend door verwarring, ergernis, somberheid en frustratie.

De Griekse regering had het vóór het referendum van zondag met de nodige stelligheid gezegd: als er een ‘nee’ uitrolt, hebben we binnen een paar dagen een akkoord met de geldschieters. Maar de nieuwe Griekse minister Tsakalotos van financiën kwam gisteren naar Brussel zonder nieuw voorstel. Daardoor begonnen de regeringsleiders gisteravond in mineur aan hun eurozonetop, de tweede in korte tijd die geheel in het teken van Griekenland stond. “Ik ben zeer somber over deze top”, zei premier Rutte bij aankomst.

Eigenlijk was de Italiaanse premier Matteo Renzi gisteravond de enige regeringsleider die niet meezong in het koor van doemdenkers over de nabije financiële ineenstorting van Griekenland. “Ik maak me niet zozeer zorgen over een technische oplossing voor Griekenland. Met een beetje goede wil komt die er wel. Wat me meer zorgen baart, is dat Europa slachtoffer is geworden van zijn eigen procedures.”

Lees verder op Trouw

Hoeveel mag solidariteit met de Grieken nog kosten?

Europese eenheid, een gezonde euro, solidariteit en de prijs daarvan. Dat zijn de gespreksonderwerpen vandaag op de extra eurotop van regeringsleiders na het Griekse ‘nee’ van zondag. De aanleiding: de redding van Griekenland van de financiële ondergang.

De Grieken doen een zwaar beroep op solidariteit bij de andere eurolanden. Nog meer bezuinigingen en hervormingen kan het land niet meer aan, zo vindt minimaal 61 procent van de Grieken, het percentage nee-stemmers in het referendum van zondag. Het rijke noorden moet nu over de brug komen. Die solidariteit toont volgens de Grieken de eenheid en de verbondenheid van de eurozone en daar zou het bij de euro allemaal om begonnen zijn.

Hoe verhoudt die solidariteit zich tot de basisprincipes van de EU en de latere eurozone? Uittreding uit de EU of de euro is niet voorzien. Het kan ook eigenlijk niet. Het zou stevig afbreuk doen aan het gedachtegoed van één Europa en één munt. Griekenland zet nu al zijn kaarten op een solidaire eurogroep.

Maar wat kost dat? Ongedekte cheques zijn overal en ook in de eurozone een pijnlijk onderwerp. Zoals de Duitse regeringswoordvoerder Steffen Seibert het samenvatte: “Solidariteit vereist wel dat landen voor hun eigen economische hervormingen zorgen.” Dat is dus de Duitse voorwaarde. Bondskanselier Angela Merkel wil niet dat andere landen ook op het idee komen om een losser begrotingsbeleid te voeren, waardoor de eurogroep nog meer rekeningen moet betalen.

Lees verder op Trouw