Leiders sluiten op valreep akkoord over Oekraïne

Net wanneer iedereen ervan uitging dat de top over Oost-Oekraïne een maat voor niets zou worden, hebben de leiders in Minsk toch een deal uit de brand gesleept. Binnen drie dagen, op 15 februari, moet een staakt-het-vuren van start gaan. Ook de rebellen gaan akkoord.

Bondskanselier Angela Merkel en de Franse president François Hollande zaten de voorbije uren apart samen met de Russische president Vladimir Poetin om na een nacht van onderhandelen alsnog een compromis te vinden. Hoewel waarnemers stilaan de hoop hadden opgegeven, leidt de marathon nu toch tot een akkoord.

Dat meldde eerst de Russische president Vladimir Poetin, en even later ook de Franse president. De overeenkomst zou onder meer inhouden dat er binnen drie dagen een staakt-het-vuren van start gaat in het oosten van Oekraïne. Hollande heeft het over ‘een globale politieke oplossing voor de crisis in Oekraïne’.

De vier partijen – Rusland, Oekraïne, Frankrijk en Duitsland – kwamen ook overeen dat de ‘soevereiniteit en territoriale integriteit van Oekraïne gerespecteerd moet worden’. De onderhandelaars besloten voorts om voortaan op regelmatige basis samen te komen om de situatie in Oekraïne op te volgen. ‘We hebben nog veel werk voor de boeg, maar dit akkoord biedt serieuze hoop voor het land’, besluit Hollande.

De belangrijkste vraag was of ook de pro-Russische rebellen akkoord zouden gaan met het voorstel. Zonder hun medewerking zou het akkoord niets voorstellen. Maar de rebellen zijn mee aan boord, verzekeren de onderhandelaars. ‘Ook de separatisten hebben hun handtekening gezet’, aldus Hollande.

Lees verder op De Tijd

Deëscaleer situatie in Oekraïne

Het verlies van Oekraïne is al een bittere nederlaag voor Poetin. Het Westen moet niet overreageren op zijn provocaties.

De situatie in de Oekraïne is op een gevaarlijk kantelpunt terechtgekomen nu er wordt gesproken over wapenleveranties aan de Oekraïense regering voor hun strijd tegen de door Rusland gesteunde separatisten. Eén ding moet vooropstaan: de Europese Unie moet geen oorlog aan zijn oostgrens willen. Terecht dat Merkel en Hollande naar Moskou afreisden voor overleg, terwijl in de Verenigde Staten de oorlogsretoriek klinkt.

De Verenigde Staten willen voorkomen dat Rusland een heropleving kent en zich zoals tijdens de Koude Oorlog agressief gaat bemoeien met Oost-Europa. Het is vanuit Washington geredeneerd logisch Rusland te willen indammen, maar de opstand in Oost-Oekraïne laten escaleren tot een volledige oorlog zou een overreactie zijn.

De EU moet dit uit alle macht zien te voorkomen. De VS hebben weinig last van zo’n oorlog, maar Europese landen des te meer. Hier lopen de belangen tussen de VS en de EU uiteen, NAVO-partners of geen NAVO-partners.

Duitsland moet als de facto leidende macht in de EU proberen nader tot Rusland te komen om de situatie te stabiliseren. Merkel moet allereerst niet voldoen aan de roep van de huidige Oekraïense regering tot onvoorwaardelijke politieke en militaire steun tegen Rusland. Zij moet ook niet luisteren naar oorlogstaal uit Warschau of andere Oost-Europese landen die zich vooral door hun angst voor Rusland laten leiden. De EU moet niet de eeuwenoude vijandschap tussen het westerse en het oosterse christendom opgraven.

Vijandigheid vanuit Europa zal de Russen zich bovendien achter Poetin doen opstellen. De sancties veroorzaken economische schade, maar de Russen zijn gewend aan weinig welvaart. Het zal ze er niet van weerhouden te vechten. Een Rusland dat zich bedreigd voelt, zal bovendien proberen verdeeldheid te zaaien tussen EU landen onderling, zoals nu al gebeurt via de nieuwe Griekse regering-Tsipras.

Het is daarom belangrijk niet te overreageren op de bewuste provocaties van Poetin. Rusland wil nu het Oekraïne kwijt is het land destabiliseren door er zoveel mogelijk onrust te stoken. In feite is de positie van Rusland al verzwakt: zonder Oekraïne in zijn invloedssfeer is Rusland geen wereldmacht meer, zoals de Amerikaanse geopolitieke analist George Friedmann zegt. En zonder Oekraïne als bufferstaat voelt Rusland zich permanent bedreigd.

Lees dit artikel van Coen de Jong verder op de Volkskrant

Oekraïne en Griekenland hebben alles met elkaar te maken

De geopolitieke gevolgen van een Grexit zijn mogelijk nóg groter dan de financiële. Het vergroot de invloed van Rusland en maakt de NAVO instabieler.

„Als Griekenland Europa de rug toekeert, zullen de geopolitieke gevolgen minstens zo belangrijk zijn als de economische”, zegt de Amerikaanse politicoloog Ian Bremmer. „De Grieken zullen zich dan snel op Rusland richten.”

„Niets voor niets dringen de Verenigde Staten er bij Europa op aan een oplossing voor Griekenland te vinden”, zegt Ko Colijn, directeur van instituut Clingendael. „De VS zeggen dat het herstel van de wereldeconomie ermee gemoeid is. Maar op de achtergrond speelt een breder belang. De geopolitieke verhoudingen zijn in het geding.”

Deze week zijn er tal van politieke overleggen op hoog niveau. Gisteren en vandaag is er beraad van de G20-landen. Morgen komen de leiders van Rusland, Oekraïne, Duitsland en Frankrijk bijeen in Minsk. Dan is er ook spoedberaad in Brussel over de Griekse crisis en de dag erop is er een EU-top in Brussel. Niet toevallig ook morgen vliegt de Griekse minister van Buitenlandse Zaken Nikolaos Kotzias naar Moskou om met zijn Russische collega Sergei Lavrov te praten.

De oorlog in Oekraïne en de crisis rond Griekenland lijken twee losse kwesties. „Maar het heeft allemaal met elkaar te maken”, zegt Rob de Wijk, directeur van The Hague Centre for Strategic Studies. Ook hij vindt dat er met een dreigende Grexit grote politieke belangen op het spel staan. De nieuwe Griekse regering lonkt zo nu en dan naar Rusland. Niet dat de Russen financieel kunnen helpen. De Wijk: „Rusland is zelf buitengewoon armlastig.” Maar de Russen hebben wel lucratieve gasdeals te bieden. Eerder bliezen ze de South Stream af, een gasleiding die via Bulgarije naar Europa zou gaan. „Nu is Rusland van plan die via Turkije te laten lopen”, aldus De Wijk. „Mogelijk zou de South Stream dan ook via Griekenland kunnen gaan.” De Wijk vreest voor grote instabiliteit in de Europese Unie én in de NAVO als de eurolanden Griekenland niet tegemoet komen. „Als Griekenland zich op Rusland gaat richten, heb je binnen de NAVO een pro-Russische partner. Dan valt de NAVO uit elkaar.”

Lees dit artikel van Martin Visser verder op de Telegraaf

Bijdrage plenaire vergadering PvdD over het associatieverdrag met Oekraïne

Anja Hazekamp (PvdD): Op 6 april gaan Nederlanders naar de stembus om zich uit te spreken in een referendum over het associatieakkoord met Oekraïne. Eurocraten in Brussel doen alsof een stem tegen dat associatieakkoord een stem vóór oorlog is, tegen democratie en tegen vooruitgang. Maar dit associatieakkoord gaat helemaal niet over democratie voor Oekraïners. Dit associatieverdrag gaat over handel en groei. Meer handel, meer Europa en meer ruimte voor multinationals. En in de groeiende Europese Unie zien we dat de ambities en de normen dalen.

Gelijk speelveld lijkt een toverwoord, maar we zien nu bijvoorbeeld al dat Europa megastallen subsidieert in Oekraïne. Nog meer dieren en nog meer producten die hier in Europa al lang verboden zijn, zoals bijvoorbeeld foie gras en legbatterijeieren. Deze producten laten we goedkoop toe op onze markt.

Dus als Nederland in het referendum op 6 april nee zegt tegen het associatieakkoord, dan kan Europa daar niet omheen. Voorts ben ik van mening dat de Europese landbouwsubsidies moeten worden afgeschaft.

Bron: Website Partij voor de Dieren

Onhandigheid en naïviteit overheersen in Europa’s buitenlandbeleid

De crisis in Oekraïne, die ruim een jaar geleden begon, heeft een fundamenteel probleem van het buitenlandbeleid van Europa blootgelegd. In Brussel denken verlichte beleidsmakers dat invloedssferen tot het verleden behoren. Maar door haar goedbedoelde optreden veroorzaakt Europa juist onrust aan de buitengrenzen.

Eind november vorig jaar stemden de Oekraïense regeringspartijen tegen zes wetswijzigingen. Met deze actie maakte Kiev duidelijk dat ze het associatieakkoord met de Europese Unie definitief niet ging ondertekenen. Diezelfde avond stroomde het Maidanplein vol met pro-Europese demonstranten. Weinig aanwezigen zullen vermoed hebben dat hun land een jaar later in een slepende en uitzichtloze burgeroorlog zou verkeren.

Dat het associatieakkoord de directe aanleiding vormt van het conflict is uitermate wrang. Het akkoord is namelijk een belangrijke pijler in het Europese nabuurschapbeleid dat juist stabiliteit moet creëren aan de buitengrenzen van de Unie. In plaats daarvan heeft het tot een regionaal conflict geleid en is de relatie met Rusland nog nooit sinds de Koude Oorlog zo slecht geweest. Het contraproductieve resultaat van haar acties in Oekraïne schudt de EU ruw wakker uit de liberale droom waarin vrede en stabiliteit door economische hervorming en democratisering bereikt worden.

Teleurstelling overheerste bij de Europese leiders op 29 november vorig jaar. Ze waren in Vilnius bijeengekomen voor het ondertekenen van associatieakkoorden met verschillende Oost-Europese landen. De EU-top moest het feestelijke sluitstuk zijn van jarenlange onderhandelingen. Alles stond al op papier, alleen de handtekeningen ontbraken nog. De verbazing was dan ook groot toen de belangrijkste ondertekenaar zich plotseling terugtrok. Onder druk van Rusland besloot president Janoekovitsj zijn handtekening niet te zetten onder van het verdrag dat Oekraïne sterk aan de EU zou verbinden.

De Russische leiders moeten zenuwachtig zijn geworden toen ze het associatieakkoord onder ogen kregen. Hierin wordt namelijk duidelijk hoe ver Oekraïne zou integreren in de EU – en dat nu ook daadwerkelijk gaat doen nadat de nieuwe president Porosjenko het akkoord alsnog heeft ondertekend in juli. Door het opheffen van handelsbeperkingen en het gelijkschakelen van regels en standaarden krijgt Oekraïne veel makkelijker toegang tot de Europese markt. Ook reisbeperkingen worden opgeheven waardoor Oekraïners eenvoudiger naar EU-lidstaten kunnen reizen.

Aan deze grote economische voordelen zijn wel duidelijke voorwaarden gekoppeld. Zo moet Oekraïne haar democratie en rechtsstaat versterken en mensenrechten waarborgen. Ook al is er geen sprake van lidmaatschap, met het associatieakkoord zal Oekraïne zich het Europese project eigen maken.

Het liep uit op een oorlog. De vraag is hoe het zo mis heeft kunnen lopen. Is dat te wijten aan de volgens velen ‘verderfelijke’ Poetin-doctrine, of heeft de EU zelf ook steken laten vallen? Een nadere blik op de wereldvisies van Brussel en Moskou leert dat in het buitenlandbeleid van Europa onhandigheid en naïviteit overheersen.

Lees dit artikel van Pieter van der Lugt verder op De Groene

Vanaf heden betaalt u de gasrekeningen van Oekraïne

Wij schreven het al eerder, de EU belastingbetaler gaat de gasrekening van Oekraïne betalen. Niet omdat de gemiddelde EU burger bevlogen door naastenliefde meent dat je de Oekraïners deze winter niet in de kou kunt laten zitten. Nee, gewoon omdat het Brusselse Kremlin in haar expansiedrang mede ingegeven door de wensen van het Witte Huis in Washington meent dit te moeten doen. Misschien dat de ons dreigende naheffing van de Belastingdienst die vanochtend in de media werd bekend gemaakt ook door een ander land betaald kan worden, dan praten wij echt over solidariteit, hetgeen wel weer niet waar zal zijn.

Maar afgelopen nacht was het dan zo ver, the finest hour van de scheidende EU bonzen, toch nog een succesje voor Energie commissaris Gunther Oettinger, die vanaf zaterdag opeens de portefeuille Internet gaat beheren, de handtekeningen werden gezet, de 3.1 miljard dollar om de door Rusland geëiste vooruitbetalingen voor de gasleveranties aan Oekraïne werden gegarandeerd en iedereen kon tevreden naar huis.

De krant van Slapend Nederland had het slechts over het feit, dat Oekraïne aan Rusland voor het einde van dit jaar 3.1 miljard dollar zal betalen als vooruitbetaling voor het te leveren gas. Geen woord waar de 3.1 miljard vandaan komen, maar in het spel zonder grenzen is dat ook niet van belang, trouwens het zal de Nederlander zo een zorg zijn, zo lang bij ons de kachel maar gezellig blijft snorren en inmiddels in Groningen je dwars door sommige huizen heen kunt kijken.

Hiermee is de gasleverantie aan Oekraïne tot maart 2015 veilig, maar de EU heeft reeds aangekondigd dat voor leveranties na deze datum zij ook de nodige garanties zal afgeven!

U weet inmiddels wat een dergelijke opmerking betekent, want die les zal uit de talloze kredieten en de garanties daarvan aan Griekenland toch wel geleerd zijn. Net als Griekenland, overigens wèl EU lid, zal Oekraïne , geen EU lid, weinig of niets van het geleende geld terug (kunnen) betalen. Het land is failliet en op de lijst van de meest corrupte landen, staat Oekraïne op plaats 144 van de rond 175 landen. En daarmee is Oekraïne een van de meest corrupte landen op aarde.

Lees verder op Geen Nieuws

Europa moet wakker worden

Karel van Wolferen, voormalig correspondent van de Nederlandse krant NRC Handelsblad, is verontrust over de escalerende crisis in Oekraïne en de kritiekloze journalistiek in Europa, die zich volledig laat leiden door een blinde verbondenheid met de VS. De huidige escalatie door de NAVO kan volgens hem tot een oorlog leiden.

De EU wordt niet langer geleid door politici met een elementaire kennis van geschiedenis, een nuchter overzicht van de werkelijkheid in de wereld of zelfs maar gezond verstand en een gevoel van verbondenheid met de langetermijnbelangen die ze dienen. Als daar nog bewijs moest voor worden gevonden, dat is dat nu geleverd met de sancties die ze vorige week hebben overeengekomen, om Rusland te bestraffen.

Eén manier om hun waanzin te vatten begint bij de media. Welk begrip of bezorgdheid deze politici persoonlijk mogen hebben, ze willen vooral gezien worden als personen die ‘the right thing’ doen. Daar zorgen tv en kranten voor.

In het overgrote deel van de EU wordt het algemeen inzicht in de werkelijkheid sinds het gruwelijk einde van de mensen aan boord van het toestel van Malaysia Airlines vorm gegeven door de mainstream kranten en tv-zenders. Die hebben de aanpak van de Anglo-Amerikaanse media gekopieerd. Zij hebben ‘nieuws’ gepresenteerd waarin insinuatie en verdachtmaking in de plaats komen van echte berichtgeving.

Gerespecteerde publicaties zoals de Britse Financial Times en het Nederlandse NRC Handelsblad, waar ik zestien jaar heb gewerkt als correspondent voor het Verre Oosten, hebben deze corrupte journalistieke aanpak niet alleen gevolgd maar ook mee begeleid naar zijn krankzinnige conclusies.

De opinies van zelfverklaarde media-experten en de editorialen die hieruit zijn ontstaan, gaan verder dan alle vroegere voorbeelden van mediahysterie voor politieke doeleinden die ik me kan herinneren. Het meest flagrante voorbeeld dat ik vond, was een anti-Poetin hoofdartikel in de Economist Magazine van 26 juli 2014. Het had de toon van Shakespeare’s Henry V, terwijl hij zijn troepen opjut voor de Slag van Agincourt wanneer hij Frankrijk binnenvalt.

Er zijn geen kranten of andere publicaties die de volledige EU bereiken, om een Europese publiek forum te vormen waar politiek geïnteresseerde Europeanen met elkaar belangrijke internationale ontwikkelingen kunnen bespreken. Wie belangstelling heeft voor internationale politiek, leest meestal de internationale editie van de New York Times of de Financial Times.

Vragen en antwoorden over geopolitieke aangelegenheden worden zo routinematig gevormd of sterk beïnvloed door wat de hoofdredacteurs in New York en Londen belangrijk vinden. Meningen die hier in belangrijke mate van afwijken vind je in Der Spiegel, de Frankfurter Allgemeine Zeitung, Die Zeit en Handelsblatt. Die blijven echter binnen de Duitse grenzen. We zien bijgevolg geen Europese publieke opinie over wereldzaken, zelfs niet als die een directe impact hebben op de belangen van de EU zelf.

De Nederlandse bevolking werd ruw wakker geschud uit zijn slaperige passiviteit tegenover wat in de wereld gebeurt en op haar toch een impact kan hebben, door de dood van 193 landgenoten (samen met 105 mensen van andere landen) in het neergehaalde vliegtuig. De Nederlandse media volgden daarbij zonder aarzelen de vingerwijzingen naar Rusland, die door de Amerikanen in gang werden gezet.

(meer…)

Kolen op het vuur van oorlog. Wordt de burgers iets gevraagd?

Hoewel het opleggen van economische sancties tot de standaard trukendoos van regeringen behoort en zelfs het dreigen ermee gezien wordt als de enige geweldloze manier om andere partijen tot inzicht en inkeer te brengen, leert de geschiedenis dat economische oorlog altijd leidt tot massale verliezen aan beide zijden. In het geval van Rusland staat vast dat het land in een economische recessie zal belanden en dat geldt ook voor Europa en Nederland.

Nederland heeft de dubbele dip van recessie net van zich af kunnen schudden – we zijn met de hakken over de sloot gesprongen- om nu geconfronteerd te worden met een derde recessie. Officieel worden drie kort op elkaar volgende recessies een economische depressie genoemd en daar stevent Nederland op af. Terecht gaan er nu eindelijk politieke stemmen op om Nederland eerst zelfvoorzienend te maken om daarna weer op eigen kracht met het buitenland zaken te kunnen doen. Veel te lang is onze productiecapaciteit ten behoeve van de eigen bevolking verwaarloosd en daar betalen wij nu de prijs voor.

Het probleem met economische sancties is dat ze vallen onder de macho-politiek van allerlei soorten politici die menen dat het hun taak is om krachtig op te treden tegen de territoriale driften van anderen, in dit geval van Rusland. We trekken een lange neus naar Poetin en proberen hem en zijn vrienden over de knie te leggen en met de mattenklopper een pak slaag te geven. Gelukkig laat de Nederlandse bevolking zich niet gemakkelijk opjutten. Maar als wij bijvoorbeeld een koude winter krijgen, wordt het liedje van de vrede ook door ons anders gezongen. Het hemd is nader dan de rok.

Lees deze column van René Tissen verder op RTLZ