Rutte tikt brief over Europa-uitspraken

De Kamer eist dat premier Mark Rutte vanavond alsnog een brief stuurt over zijn uitspraken eerder op de dag over de prioriteiten voor Europa. Volgens de oppositie spraken Rutte en minister Frans Timmermans van Buitenlandse Zaken elkaar tegen over de kwestie.

Het kabinet hoort altijd met één mond te spreken. Rutte heeft aan de Kamervoorzitter laten weten dat zijn brief zo snel mogelijk komt.

De coalitiepartijen VVD en PvdA blokkeerden opnieuw dat er vanavond nog een debat wordt gehouden met Rutte. Maar VVD-fractievoorzitter Halbe Zijlstra stelde uiteindelijk voor om de impasse op te lossen door het kabinet nogmaals om een brief te vragen.

Dat gebeurde nadat SP-leider Emile Roemer had gesuggereerd dat het kabinet zijn vertrouwen dreigt te verliezen. Ook ChristenUnie-leider Arie Slob eiste duidelijkheid van het kabinet. “Anders loopt het hier gierend uit de hand en daar is niemand bij gebaat.”

Bron: RTL Nieuws
Lees ook: Kamer eist opheldering Rutte over taken EU
Lees ook: Rutte: EU moet banenmachine zijn

Stemmen pro Europa

Als echte Europeaan wordt het mij zeer lastig gemaakt een goede keuze te maken voor de Europese verkiezingen. Het interview met voormalig baas van het Centraal Plan Bureau (CPB), Coen Teulings, dat het CPB de voordelen van de euro overdreef, laat zien hoe complex een goede keuze is.

Rond de afgelopen jaarwisseling heb ik in een reeks van vijf artikelen de eurocrisis beschreven. In het laatste artikel, getiteld ‘Systeem in gevaar’ wordt beschreven hoe ondemocratisch de besluitvorming rond de euro is geweest en nog altijd is. In een drieluik in de Financial Times van vorige week is uit de doeken gedaan dat de aanpak van de eurocrisis niet is geredigeerd door de nationale regeringsleiders in de eurozone maar door nota bene de VS en grote zakenbanken als Goldman Sachs.

Het enige dat de Europese politiek in de landen van de eurozone nu doet is de euro verdedigen, tegen wil en dank en koste wat het kost. De euro is verworden van een middel tot grotere economische groei en volledige werkgelegenheid tot een politiek doel, waarbij het economisch nut ondergeschikt wordt gemaakt en ook niet valt aan te tonen.

Sterker, zoals afgelopen zondag betoogd door een groep van onafhankelijke wetenschappers en experts, heeft de euro aantoonbaar meer economische nadelen dan voordelen. Het enig valide argument dat, vooral door ondernemers, naar voren wordt gebracht is de niet meer noodzakelijke omwisseling van munten. Kom op zeg, we drijven handel in de hele wereld en daar zijn vreemde valuta’s ook geen belemmering. Wat een triest wapenfeit voor de voorstanders van de euro!

De eurofiele partijen (VVD, PvdA, CDA, GroenLinks en vooral D66) doen aan onvervalste europropaganda. Het CPB moest daar destijds ook een steentje aan bijdragen door ‘flexibel uit te rekenen’ dat de euro iedere burger een weeksalaris aan voordeel zou opleveren, om tegenwicht te bieden aan het toen op stapel staande euro/guldenrapport van de PVV. Die CPB-berekening was altijd al met veel mystiek omkleden. Afgelopen zaterdag kwam de aap uit de mouw: ‘Het CBP overdreef het voordeel van de euro’.

Lees deze column van Harry Geels verder op De Financiële Telegraaf

NEXIT is enige optie

De voorstanders van de EU vallen uiteen in twee categoriën. Aan de ene kant heb je de ‘federalisten’, aan de andere kant heb je de ‘realisten’ of ‘gematigden’.

Aan de kant van de ‘federalisten’ heb je mensen als Guy Verhofstadt, Jean Claude Juncker en Martin Schulz. Zij willen toe naar een ‘United States of Europe’; een Europese staat, compleet met ministers die een regering vormen, een president en een leger. Aan de kant van de ‘realisten’ of ‘gematigden’ staan de mensen die niet willen aanvaarden dat er gekozen zou moeten worden tussen ontmanteling of grote sprong voorwaarts. We vinden hen terug bij VVD, PvdA en CDA, op de universiteit, in de toplagen van ministeries, in de hoofdredacties van kranten en discussieprogramma’s. Pragmatisch te werk gaan, zonder ‘vergezichten’, zoals Mark Rutte het zegt. Hoe breed de groep van ‘gematigde voorstanders’ ook is: hun standpunt is onmogelijk. Ze dromen van iets dat in de werkelijkheid niet kan bestaan.

Je kunt geen monetaire unie hebben zonder politieke unie, omdat door de gedeelde munt wanbeleid centraal moet worden bijgestuurd. De euro dwingt tot Europese begrotingsdiscipline, en daarmee tot een Europese minister van Financiën die alle plannen moet kunnen afkeuren waar grote bedragen mee zijn gemoeid – bijvoorbeeld rondom hypotheekrenteaftrek, zorgstelsel, pensioenen of participatie in een vredesmissie. De bankenunie waarover gesproken wordt dwingt tot Europese depositogaranties – dus tot collectief risico dragen – en op termijn tot harmonisatie van de verschillende nationale faillissementswetten.

Ondertussen maakt het verschil in rentes waarmee landen moeten lenen op de kapitaalmarkt euro-obligaties wenselijk. Dat betekent dat Brussel een eigen begroting kan gaan maken. En geld, opgehaald via de uitgifte van die obligaties, kan gaan spenderen, zonder dat nationale parlementen daar nog iets over te zeggen hebben. Een Europese federale staat is dan een feit.

Lees verder op RTLZ

De euro mag niet de enige waarde in deze EU zijn

Europese landen moeten samen andere waarden voor ogen hebben dan de euro, betogen Marianne Thieme en Anja Hazekamp van de Partij voor de Dieren.

Wanneer politici pleiten voor verdergaande integratie van de EU, voeren ze vaak aan dat we een gemeenschap van gedeelde waarden zijn. Maar wát die gemeenschappelijke waarden zijn, blijft doorgaans onbenoemd. In de aanloop naar de Europese verkiezingen is er alle aanleiding de veronderstelde gemeenschappelijke waarden in kaart te brengen. Het heeft er alle schijn van dat de enige gedeelde waarde die binnen de EU vooropstaat de euro is. In de woorden van werkgeversvoorman Bernard Wientjes: “In Europa gaat het om de economie, niets meer en niets minder.”

Geen ander samenwerkingsverband van staten kent zulke grote verschillen als de EU. In België wordt per hoofd van de bevolking jaarlijks 9000 euro uitgegeven aan sociale voorzieningen, in Bulgarije 714 euro.

In Nederland is het minimumloon ruim achtmaal zo hoog als in Bulgarije, waardoor Bulgaarse vrachtwagenchauffeurs nu voor 1,60 euro per uur op Nederlandse trucks rijden.

De pensioenopbouw in de Europese lidstaten verschilt hemelsbreed en de machtsafstandsindex waarin de omgang tussen werkgevers en werknemers gemeten wordt, vertoont eveneens enorme verschillen. Waar de grondslag van Europa het waarborgen van vrede en veiligheid zou moeten zijn, leiden deze verschillen en het keurslijf van de gemeenschappelijke munt tot spanningen die een gevaar voor vrede en veiligheid kunnen vormen.

Lees verder op Trouw

Rutte hoopt op economisch wonder

In een interview met Nu.nl zegt de minister-president van Nederland, dat hij gelooft in een economisch wonder in Europa.

De wonderen zijn de wereld nog niet uit, maar op het optimisme van onze premier valt het nodige af te dingen voor wie naar de feiten kijkt. De werkloosheid staat op recordhoogte en loopt nog op en van reële economische groei is nauwelijks sprake. We mogen blij zijn als we dit jaar op een klein plusje uitkomen, en zelfs dat is in mijn ogen rijkelijk optimistisch. Zo niet voor Mark Rutte, hij gelooft in een heus ‘Wirtschafstwunder’:

“Als je een Wirtschaftswunder kan laten zien, en dat kan in Europa, dan zal je zien dat mensen weer achter Europa gaan staan.”

Dit soort tautologische redeneringen doen mij denken aan ‘als het regent, dan worden de straten nat’. Maar als je er zelf niet in gelooft, wie doet het dan wel, zal de premier bij zichzelf gedacht hebben. Ook Rutte heeft het consequent over ‘Europa’ waar hij EU bedoelt. In het interview kenschetste hij Brussel als ‘een regelneef’ in plaats van als een ‘banenmachine’, die zich minder moet bemoeien met zaken die ook, of zelfs beter, op nationaal niveau afgehandeld kunnen worden. En hij sprak zijn vertrouwen uit dat ‘Europa’ weer (?) gezien kan worden als de ‘superunie’ waar ‘we’ trots op kunnen zijn. Hoezo ‘weer’? En wie bedoelt Rutte met ‘we’? De meerderheid van het Nederlandse volk heeft het helemaal gehad met deze Schuldenunie. Onze premier doet ons land in de uitverkoop zonder dat hij er wat voor terug krijgt.

Lees deze column van Jean Wanningen verder op De Dagelijkse Standaard

Ons kon niets gebeuren, hoe we ook stemden, we zaten altijd goed

De campagne voor de Europese verkiezingen was al even gaande toen premier Rutte een podium met katheder betrad. De campagne was hem tegengevallen, zei hij. De partijen voerden een schijndebat over een schijntegenstelling. Ze waren of helemaal voor de EU, of helemaal tegen. Alsof er maar twee smaken bestaan.

De campagne voor de Europese verkiezingen was al even gaande toen premier Rutte een podium met katheder betrad. De campagne was hem tegengevallen, zei hij. De partijen voerden een schijndebat over een schijntegenstelling. Ze waren of helemaal voor de EU, of helemaal tegen. Alsof er maar twee smaken bestaan.

Hij keek de zaal in, die met Leidse studenten was gevuld. Hij zag er goed uit, uitgerust en zorgeloos. Hij had het dan ook goed gezien, was handig in een gat gesprongen. Wat duidelijk ontbrak aan het palet keuzemogelijkheden voor de Europese kiezer was een partijleider die geen enkele voorkeur had.

Lees deze column van Peter Middendorp verder op de Volkskrant

Neelie is mijn Kop van Jut

Het liefst wil ik Neelie Kroes slopen. Haar tot aan haar enkels afbranden. Haar plastisch chirurg dronken voeren op de avond voor haar volgende afspraak. Wóedend maakt het me dat de Eurocommissaris vindt dat Europa ‘beter uitgelegd moet worden’ om te voorkomen dat iedereen die geen EU-juichaapje is ‘verkeerde gedachten’ krijgt over het project.

Het is alsof je moslims over ongelovige varkens hoort praten. Of Louis van Gaal over zijn vrienden van de media. Of Diederik Samsom over eh… iedereen die Rutte 2 een kudtkabinet vindt. Wie niet voor mij is, is tegen mij. Wie niet juicht voor Europa, heeft een zieke geest. Pardon: ‘verkeerde gedachten’.

Waar haalt Neelie Kroes de gore moed vandaan?

Waar haalt trouwens iedereen de gore moed vandaan te doen alsof we níet het Groot Europeesche Rijk worden ingerommeld. Stukje bij beetje staan nationale parlementen en regeringen bevoegdheden af en het duurt geen twintig jaar meer voor Europa (lees: de EU) ook een federale staat is, met niet alleen één munt, maar ook één regering, één leger, één alles. Het gebeurt stapsgewijs, maar het is onomkeerbaar.

Kunnen de parlementen en de regeringen dan niet terug? Of op de rem trappen? Ik zeg één ding: JSF. Kunnen wij, de burgers, het geteisem in Den Haag, Brussel en Straatsburg dan niet via een referendum terugfluiten? Ik zeg één ding: nee. Die ene keer dat we ons tegen die Europese Grondwet uitspraken (61% zei ‘nee’), heeft de machthebbers voorgoed genezen. Nooit meer een referendum.

Lees deze column van Jan Dijkgraaf verder op Spits

Martin Sommer: ‘Ik stem op de Christenunie/SGP’

De Europese Verkiezingen staan voor de deur en op wie moeten we dit jaar stemmen. ‘We stemmen natuurlijk niet op een partij die uit de EU wil; geen gevaarlijke experimenten. Het moet een partij zijn die gevoel heeft voor de historische identiteit van Nederland, en die tegen gesluip is richting politieke unie.’

Waar gaan deze verkiezingen over? Je hoort wel dat de vraag naar meer of minder Europa idioot is; je kiest toch ook niet voor meer of minder gemeente. Toch laat iedereen hierdoor zijn stem bepalen. Van helemaal uit de EU, tot alles over de heg bij Brussel. En het is ook een politieke kwestie – wie is hier de baas? De strijd gaat niet voor niets tussen D66 en PVV – de meer- tegen de minderwillers.

We kunnen het wel over partijprogramma’s willen hebben maar dat lukt niet omdat het Europees Parlement een fantoomparlement blijft. Laten we een onderwerp nemen, die maximaal 5 procent werkloosheid van de PvdA. Je denkt aan een normaal voornemen uit het verkiezingsprogramma. Daar gaan ze voor strijden, dan komt het in een regeerakkoord en vervolgens controleert het parlement of er wat van komt. Niets van dat al. Het begint al met de vaststelling dat ‘Europa’ niet over werkgelegenheid gaat. Dat doen de lidstaten en verder heeft het parlement überhaupt geen recht van initiatief.

Ze kunnen in Straatsburg resoluties aannemen tot ze een ons wegen. Ze mogen Oekraïne het EU-lidmaatschap aanbieden. Maar ook daar gaan ze niet over dus het blijft declamatie-politiek. Een echt parlement als hoogste instantie bepaalt zelf waar het over gaat. Je kunt niet zeggen dat het Europees Parlement geen macht heeft, want het trekt en duwt, schaaft en dreigt. Maar er is geen machtsvorming. Want hoe zit het intussen met die 5 procent? Paul Tang van de PvdA komt zo direct in de sociaal-democratische fractie. Met als machtige medestander de Duitse SPD. Maar die heeft geen maximum werkloosheidspercentage in haar programma.

Lees deze column van Martin Sommer verder op de Volkskrant