Laatste nieuws

How the media shafted the people of Scotland

Journalists in their gilded circles are woefully out of touch with popular sentiment and shamefully slur any desire for change.

Perhaps the most arresting fact about the Scottish referendum is this: that there is no newspaper – local, regional or national, English or Scottish – that supports independence except the Sunday Herald. The Scots who will vote yes have been almost without representation in the media.

There is nothing unusual about this. Change in any direction, except further over the brink of market fundamentalism and planetary destruction, requires the defiance of almost the entire battery of salaried opinion. What distinguishes the independence campaign is that it has continued to prosper despite this assault.

In the coverage of the referendum we see most of the pathologies of the corporate media. Here, for instance, you will find the unfounded generalisations with which less enlightened souls are characterised. In the Spectator, Simon Heffer maintains that: “addicted to welfare … Scots embraced the something for nothing society”, objecting to the poll tax “because many of them felt that paying taxes ought to be the responsibility of someone else”.

Here is the condescension with which the dominant classes have always treated those they regard as inferior: their serfs, the poor, the Irish, Africans, anyone with whom they disagree. “What spoilt, selfish, childlike fools those Scots are … They simply don’t have a clue how lucky they are,” sneered Melanie Reid in the Times. Here is the chronic inability to distinguish between a cause and a person: the referendum is widely portrayed as a vote about Alex Salmond, who is then monstered beyond recognition (a Telegraph editorial compared him to Robert Mugabe).

Lees deze column door George Monbiot verder op The Guardian

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Gerelateerde berichten

Europa moet wakker worden

Karel van Wolferen, voormalig correspondent van de Nederlandse krant NRC Handelsblad, is verontrust over de escalerende crisis in Oekraïne en de kritiekloze journalistiek in Europa, die zich volledig laat leiden door een blinde verbondenheid met de VS. De huidige escalatie door de NAVO kan volgens hem tot een oorlog leiden.

De EU wordt niet langer geleid door politici met een elementaire kennis van geschiedenis, een nuchter overzicht van de werkelijkheid in de wereld of zelfs maar gezond verstand en een gevoel van verbondenheid met de langetermijnbelangen die ze dienen. Als daar nog bewijs moest voor worden gevonden, dat is dat nu geleverd met de sancties die ze vorige week hebben overeengekomen, om Rusland te bestraffen.

Eén manier om hun waanzin te vatten begint bij de media. Welk begrip of bezorgdheid deze politici persoonlijk mogen hebben, ze willen vooral gezien worden als personen die ‘the right thing’ doen. Daar zorgen tv en kranten voor.

In het overgrote deel van de EU wordt het algemeen inzicht in de werkelijkheid sinds het gruwelijk einde van de mensen aan boord van het toestel van Malaysia Airlines vorm gegeven door de mainstream kranten en tv-zenders. Die hebben de aanpak van de Anglo-Amerikaanse media gekopieerd. Zij hebben ‘nieuws’ gepresenteerd waarin insinuatie en verdachtmaking in de plaats komen van echte berichtgeving.

Gerespecteerde publicaties zoals de Britse Financial Times en het Nederlandse NRC Handelsblad, waar ik zestien jaar heb gewerkt als correspondent voor het Verre Oosten, hebben deze corrupte journalistieke aanpak niet alleen gevolgd maar ook mee begeleid naar zijn krankzinnige conclusies.

De opinies van zelfverklaarde media-experten en de editorialen die hieruit zijn ontstaan, gaan verder dan alle vroegere voorbeelden van mediahysterie voor politieke doeleinden die ik me kan herinneren. Het meest flagrante voorbeeld dat ik vond, was een anti-Poetin hoofdartikel in de Economist Magazine van 26 juli 2014. Het had de toon van Shakespeare’s Henry V, terwijl hij zijn troepen opjut voor de Slag van Agincourt wanneer hij Frankrijk binnenvalt.

Er zijn geen kranten of andere publicaties die de volledige EU bereiken, om een Europese publiek forum te vormen waar politiek geïnteresseerde Europeanen met elkaar belangrijke internationale ontwikkelingen kunnen bespreken. Wie belangstelling heeft voor internationale politiek, leest meestal de internationale editie van de New York Times of de Financial Times.

Vragen en antwoorden over geopolitieke aangelegenheden worden zo routinematig gevormd of sterk beïnvloed door wat de hoofdredacteurs in New York en Londen belangrijk vinden. Meningen die hier in belangrijke mate van afwijken vind je in Der Spiegel, de Frankfurter Allgemeine Zeitung, Die Zeit en Handelsblatt. Die blijven echter binnen de Duitse grenzen. We zien bijgevolg geen Europese publieke opinie over wereldzaken, zelfs niet als die een directe impact hebben op de belangen van de EU zelf.

De Nederlandse bevolking werd ruw wakker geschud uit zijn slaperige passiviteit tegenover wat in de wereld gebeurt en op haar toch een impact kan hebben, door de dood van 193 landgenoten (samen met 105 mensen van andere landen) in het neergehaalde vliegtuig. De Nederlandse media volgden daarbij zonder aarzelen de vingerwijzingen naar Rusland, die door de Amerikanen in gang werden gezet.

(meer…)

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Gerelateerde berichten

Trojka-onderhandelingen gaan van start

Vandaag beginnen de onderhandelingen tussen de Griekse overheid en de trojka. We zijn het ondertussen al een paar jaar gewoon. Drie mannen in pak worden met een auto tot voor het ministerie van Financiën gebracht en dan snel naar binnen geleid om er uren later weer buiten te komen. En telkens blijkt weer dat Griekenland zijn deel van de overeenkomst met de trojka niet tijdig is nagekomen, waardoor het geen schijf van de noodlening krijgt (of slechts met heel wat uitstel).

Bij elk bezoek van de trojka zijn er wel protesten, of soms ook relletjes in de Griekse hoofdstad. Maar dit keer zullen de onderhandelingen plaats vinden in Parijs en niet Athene. Misschien om te vermijden dat er weer rellen uitbreken? Er moeten namelijk zware knopen worden doorgehakt dit keer. Er staan nog maar eens 6500 banen in de overheidssector op de wip, de trojka wil dat huizen van Grieken die hun leningen niet meer kunnen afbetalen (hun aantal groeit gestaag) in beslag worden genomen, er moeten dringend stukken land worden verkocht, een deel van elektriciteitsmaatschappij moet worden geprivatiseerd en zo meer. En het besparingsbeleid moet nog verder doorgaan.

Er zullen nauwelijks Griekse reporters naar de Franse hoofdstad worden gestuurd om de onderhandelingen op te volgen. Daarvoor zitten de Griekse media te veel in de schulden. Dus het zal vooral gaan om geruchten, waar het Griekse journaille zo goed in is.

Van de kant van de regering wordt gezegd dat de onderhandelingen in Parijs plaatsvinden omdat dit de laatste onderhandelingen zijn. Het gaat namelijk om de laatste horde die dient te worden genomen, om de laatste schijf van de noodlening te krijgen. En daarna is het afgelopen met de leenovereenkomst, aldus de regering. Ze vergeet er wel bij te vermelden dat Griekenland nog op zijn minst 50 jaar onder toezicht blijft van de leenheren.

Ondertussen staat de openbare schuld op 177% van het BNP. Dat BNP is nog steeds aan het dalen en in de toeristische maand juli 2014 stond het werkloosheidscijfers op 27,2% (dat terwijl premier Samaras 770.000 banen belooft tegen 2020 – hoe hij dat gaat klaarspelen is voor iedereen een raadsel). Dat daalt dus maar niet. Genoeg factoren om Wolfgang Schäuble te geloven: er is een derde leenovereenkomst nodig, want Griekenland zal het niet redden. Het land kan zijn schulden nooit afbetalen onder de gegeven omstandigheden.

Lees het hele artikel op de blog van Bruno Tersago

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Gerelateerde berichten

Kolen op het vuur van oorlog. Wordt de burgers iets gevraagd?

Hoewel het opleggen van economische sancties tot de standaard trukendoos van regeringen behoort en zelfs het dreigen ermee gezien wordt als de enige geweldloze manier om andere partijen tot inzicht en inkeer te brengen, leert de geschiedenis dat economische oorlog altijd leidt tot massale verliezen aan beide zijden. In het geval van Rusland staat vast dat het land in een economische recessie zal belanden en dat geldt ook voor Europa en Nederland.

Nederland heeft de dubbele dip van recessie net van zich af kunnen schudden – we zijn met de hakken over de sloot gesprongen- om nu geconfronteerd te worden met een derde recessie. Officieel worden drie kort op elkaar volgende recessies een economische depressie genoemd en daar stevent Nederland op af. Terecht gaan er nu eindelijk politieke stemmen op om Nederland eerst zelfvoorzienend te maken om daarna weer op eigen kracht met het buitenland zaken te kunnen doen. Veel te lang is onze productiecapaciteit ten behoeve van de eigen bevolking verwaarloosd en daar betalen wij nu de prijs voor.

Het probleem met economische sancties is dat ze vallen onder de macho-politiek van allerlei soorten politici die menen dat het hun taak is om krachtig op te treden tegen de territoriale driften van anderen, in dit geval van Rusland. We trekken een lange neus naar Poetin en proberen hem en zijn vrienden over de knie te leggen en met de mattenklopper een pak slaag te geven. Gelukkig laat de Nederlandse bevolking zich niet gemakkelijk opjutten. Maar als wij bijvoorbeeld een koude winter krijgen, wordt het liedje van de vrede ook door ons anders gezongen. Het hemd is nader dan de rok.

Lees deze column van René Tissen verder op RTLZ

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Gerelateerde berichten

Douglas Carswell’s overstap naar UKIP schok voor Britse politieke systeem

There are very few MPs I admire more than Douglas Carswell. He is principled, decent, and has gone into politics for all the right reasons. He believes in all the things to which ordinary politicians pay lip service, but in reality frighten them to death. Above all, Mr Carswell is an advocate of popular democracy: that is, that politics is an activity which concerns ordinary voters and not the views of the Westminster elite. He is a fountain of original ideas, many of which are to be found in his very important book The Plan: Twelve months to renew Britain. It is very interesting to note that the book was co-written with the brilliant conservative MEP (and fellow Telegraph blogger) Daniel Hannan.

But Mr Carswell cannot be dismissed as a naive or out of touch intellectual. Let us remember that it was five years ago that it was Carswell who set in motion the movement which swept Speaker Martin from office in the wake of the expenses scandal.

This is why I believe that Mr Carswell’s decision to quit the Tory party and join Nigel Farage’s Ukip is a seismic political event. He cannot be compared to the ordinary self-interested political defections, for instance Shaun Woodward or Quentin Davies’ departure from the Conservatives to New Labour, in 2001 and 2007 respectively. Mr Carswell, and this is completely terrifying for David Cameron, is acting out of conviction rather than self-interest. It is greatly to the credit of Mr Carswell that, in striking contrast to Woodward or Davies, he has called a by-election to fight his Essex constituency, where he may even stand a chance of success. If he wins, he will have broken every known rule of politics. It has always been assumed that the individual vote which an incumbent MP can attract is a fraction of that commanded by the party which he represents. If Mr Carswell carries Clacton, a political convulsion will have taken place.

Lees deze column van Peter Oborne verder op The Telegraph
Lees ook: Douglas Carswell – It’s time for change

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Gerelateerde berichten

EU als doodgraver van de nationale democratie

Het naoorlogse huwelijk tussen democratie en economie dreigt uit te lopen op een vechtscheiding, stelt de Duitse socioloog Wolfgang Streeck. ‘Ik ben bang voor wat komen gaat.’

Nee, hij behoorde niet tot de fractie van Joschka Fischer, die met helm en slagwerk de strijd aanbond met de politie. Wolfgang Streeck (1946), hoogleraar sociologie en directeur van het Keulse Max Planck Institut voor maatschappijonderzoek, was in zijn Frankfurter studentenjaren naar eigen zeggen ‘een linkse sociaal-democraat’. In die tijd en omgeving betekende dat: gematigd. Burgerlijk, bijna. Al was het volgens Streeck in werkelijkheid omgekeerd: ‘Ik was juist geen kind uit de burgerij. Ik kwam meer uit een arbeidersmilieu. Daardoor had ik misschien een wat realistischer kijk op hoe de wereld in elkaar steekt.’

Het weerhield hem er niet van met interesse kennis te nemen van de radicale theorieën die in het Frankfurt van eind jaren zestig, begin jaren zeventig opgang deden. Net als nu heerste toen het idee dat de wereld zich op het snijvlak tussen twee tijdperken bevond. Het kapitalisme zou zijn langste tijd gehad hebben. De winsten stonden onder druk; van Parijs tot Mexico-Stad hing opstand in de lucht. De in Frankfurt populaire ‘crisistheorieën’ legden daarbij de nadruk op een verlies aan legitimiteit. In de naoorlogse, gouden decennia had het bedrijfsleven maatschappelijke rust ‘gekocht’ met steeds verdergaande concessies aan de werknemers: loonsverhogingen, vrije tijd en medezeggenschap. Tevergeefs, meenden de Frankfurters. Eerder vroeger dan later zou de meerderheid van loonarbeiders het strompelende ‘laatkapitalisme’ niet langer tolereren.

‘Ik wilde begrijpen waarom het zo anders gelopen is dan we toen dachten’, vertelt Streeck, gezeten achter zijn bureau boven in het uit grijze bakstenen opgetrokken Max Planck Institut.

Want anders liep het.

Lees dit interview met Wolfgang Streeck door Koen Haegens verder op de Groene
Lees ook: The currency union, Germany and Europe
Lees ook: Het failliet van een post-democratisch Europa

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Gerelateerde berichten

Twee nieuwe EU-leiders, maar nog niet één geluid

De meester van het compromis, zo noemde de nieuwe voorzitter van de Europese Raad, Donald Tusk, zijn voorganger Herman Van Rompuy zaterdagavond. Dat compromis lijkt Van Rompuy tijdens de Europese top over de verdeling van topfuncties opnieuw gevonden te hebben. Naast Tusk, de huidige premier van Polen, werd de Italiaanse minister van buitenlandse zaken Federica Mogherini tot nieuwe EU-buitenlandchef benoemd. Tusk is man, conservatief-liberaal en populair bij Noord-Europese collega’s, Mogherini vrouw, sociaal-democraat en Zuid-Europees.

Ook zijn de twee stromingen in dat andere thema dat de agenda beheerste – Rusland en Oekraïne – nu vertegenwoordigd. Polen is samen met enkele Oost-Europese partners voor een harde lijn tegen het Kremlin, terwijl Italië warme banden nastreeft, vooral op energiegebied. Mogherini is bijvoorbeeld een groot voorstander van de South Stream, een geplande Russische gaspijpleiding die de machtspositie van energiereus Gazprom in Zuid-Europa aanzienlijk moet versterken.

Die uiteenlopende visies kwamen al direct naar voren op de persconferentie waarop beide uitverkorenen zich presenteerden. Toen Van Rompuy de vraag kreeg of er een compromis tussen de twee visies op Rusland bereikt was, nam Tusk als eerste het woord. “We hebben in de EU verschillende standpunten over Oekraïne en Rusland, maar het is nu de bedoeling dat Federica en ik samenwerken.”

Lees verder op Trouw

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Gerelateerde berichten

Duitse eurosceptische partij AfD slaat slag in deelstaat Saksen

De eurosceptische partij Alternatief voor Duitsland (AfD) neemt voor het eerst haar intrek in een Duits deelstaatparlement. Bij de verkiezingen in Saksen zondag behaalde de Afd maar liefst 10 procent van de stemmen, blijkt uit de eerste prognose van de publieke omroep ARD.

De in 2013 opgerichte AfD vindt dat de euro als gemeenschappelijke munt heeft gefaald. Ook wil de partij bevoegdheden uit Brussel naar Berlijn terughalen. Immigratie moet volgens de AfD meer aan banden worden gelegd.

De CDU van bondskanselier Merkel behaalt haar slechtste resultaat ooit in Saksen en bleef steken op 39 procent. Vijf jaar geleden was dat meer dan 40 procent. CDU-premier Stanislaw Tillich van Saksen sluit uit dat hij gaat regeren met het eurosceptische AfD. Tillich wil niet met een partij regeren die de euro wil afschaffen, aldus de Duitse tv. Tillich weigerde tijdens de verkiezingscampagne nog een alliantie met het AfD uit te sluiten. Dat kwam hem op kritiek te staan uit het pro-EU-kamp.

Lees verder op de Volkskrant

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Gerelateerde berichten

Democratisch ‘hoogland’: het Schotse referendum

Krijgen de Schotten een eigen, onafhankelijke staat of blijven zij deel van het Verenigd Koninkrijk? Over ruim drie weken mogen alle kiesgerechtigde burgers in Schotland zich hierover uitspreken. Wat de uitkomst ook zal zijn, de belangstelling onder de kiezers voor de vraag ‘onafhankelijk of niet?’ is enorm. Dat èn het feit dat het de burgers zijn die de vraag mogen beantwoorden, is een hoog democratisch goed. In de meeste EU-lidstaten krijgen de burgers de kans niet om zich uit te spreken over de vraag of zij wel bij de EU willen blijven.

Volgens een opiniepeiling zouden de Schotten met hun portemonnee gaan stemmen. Wanneer zijn we financieel beter af: zelfstandig of als onderdeel van het Verenigd Koninkrijk? Voor- en tegenstanders claimen dat alleen hún keuze meer welvaart oplevert. Beide claims zijn niet hard te maken. Wat de voorstanders van eenheid ook beweren, uittreding zal heus geen rampspoed brengen. Singapore werd ook bepaald niet in armoede gedompeld toen het zich in 1965 van Maleisië afscheidde. Maar de claim van voorstanders van afscheiding dat Schotland rijker zal worden als het de inkomsten uit de Noordzeeolie zelf kan behouden, is even wankel. Die olie raakt ooit op en dan is het de vraag of Schotland concurrerend is. Dat Schotten nu verhoudingsgewijs vaker dan andere Britten steun trekken, duidt daar niet direct op.

Niet economische maar emotionele argumenten zullen de doorslag geven. Daar is niets mis mee. Zo’n twintig jaar geleden zag toenmalig PvdA-fractieleider Wöltgens Nederland als een zeventiende Duitse deelstaat. Een voorstel ons land formeel tot Duitse deelstaat te maken zou, zelfs als het ons aantoonbaar rijker zou maken, in een referendum kansloos zijn. Bepalend is immers dat Nederlanders vanwege hun eigen taal, geschiedenis en cultuur geen Duitsers willen zijn. Zelfs een handeldrijvend volk als het onze zal zijn zelfstandigheid niet voor een paar zilverlingen verkopen.

Lees deze column door Patrick van Schie verder op Trouw

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Gerelateerde berichten

Europees werkloosheidsfonds gaat Nederland geld kosten

De Europese Unie wordt een transferunie als het aan de plannen van Brussel en Frankfurt ligt.

De Europese Commissie heeft, na al eerder wat proefballonnetjes te hebben opgelaten, nu serieuze plannen om in de EU een algemeen werkloosheidsfonds in te stellen dat naast de nationale ww-fondsen moet fungeren. Volgens de Hongaarse eurocommissaris Lazio Andor zouden de EU-landen geld in dit fonds moeten storten, waaruit werklozen 40 procent van hun laatst verdiende loon zouden krijgen voor een periode van 6 maanden. De nationale ww-fondsen zouden die uitkering moeten aanvullen tot de landelijk geldende norm en na afloop van die zes maanden de uitkering weer volledig voor eigen rekening nemen.

Het voorstel van Brussel lijkt een mooie sociale gedachte, maar is dat niet. Het is een poging om geld vanuit de sterke noordelijke EU landen over te hevelen naar de armlastige zuidelijke en oostelijke landen. Spanje, Italië, Frankrijk, Griekenland, Portugal en Slowakije zouden het meest van dit fonds profiteren. De noordelijke landen, met Duitsland en Nederland voorop, zouden het leeuwendeel moeten betalen omdat er meer aan het fonds betaald moet worden dan dat er wordt uitgekeerd.

Volgens berekeningen van het Duitse Institut für Arbeitsmarkt- und Berufsforschung (IAB) in Nürnberg zou alleen al Spanje, met een werkloosheidspercentage van 24,5 procent, in vijf jaar tijd 37,9 miljard uit het fonds nodig hebben. De totale uitkeringen voor zuid en oost Europa zouden kunnen oplopen tot meer dan 150 miljard euro.

Lees verder op Citareg

Tweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someone

Gerelateerde berichten