The make believe world of eurozone rules

The disagreement between Germany and the European Court of Justice is not about the law, but politics and economics.

By Wolfgang Münchau

Whenever you are in a room with European officials and discuss the euro, there is usually somebody who raises his finger and says: “This is all well and good, but it is ‘against the rules’.” It then gets very quiet.

“Against the rules” is a big thing in Europe. Most people do not really know what the rules are. But they do know that rules have to be followed.

The situation reminds me of a short story by Franz Kafka, Before the Law, where a man tries to seek entrance to a courthouse. A door keeper tells him that this is possible in principle, but not at the moment.

The man spends his entire life in front of the court waiting to be admitted. At the end of his life he was told that he could have gone through the door at any time. That man followed the wrong set of rules — rules of the mind, not of the law.

Rules of the mind is what we are dealing with in the European debate about the single currency. Many of these rules either do not exist, or they constitute some rather far-fetched interpretation of existing rules.

During the recent Greek crisis, I came across a completely new rule. I first heard it from Wolfgang Schäuble, the German finance minister. It says that countries are not allowed to default inside the eurozone. But a default was perfectly fine once they leave the euro, on the other hand.

I later read that Otmar Issing, the former chief economist of the European Central Bank, used almost exactly the same phrase as Mr Schäuble in an Italian newspaper interview. If so many important people say it, then surely it must be true, mustn’t it?

Actually, as it turns out, there is no such rule. There is only Article 125 of the European Treaty on the Functioning of the European Union. Article 125 says that countries should not take on the debt of other countries. This is also known as the “no-bailout” clause — though that, as it turns out, is a rather loaded interpretation.

In its landmark Pringle ruling — relating to an Irish case in 2012 — the European Court of Justice said bailouts are fine, even under Article 125, as long as the purpose of the bailout is to render the fiscal position of the recipient country sustainable in the long run.

In another landmark ruling, from June this year, the ECJ supported Mario Draghi’s promise to do whatever it takes to help a country subject to a speculative attack.

The ECB president’s pledge had previously been challenged by the German constitutional court. In both cases, the ECJ did not support the predominant German legal interpretation.

So what then can we infer from the previous ECJ rulings in the absence of an explicit ruling from the court on debt relief?

An interesting article by three authors from Bruegel, a European think-tank, concludes that debt relief is almost certainly consistent with current law.

The argument goes as follows: in the Pringle case, the court gave the go-ahead for bailouts in principle as long as they are intended to stabilise public finances. In the ruling on the ECB’s backstop, the court accepted the principle that the ECB could incur a loss on its asset purchases, as long as the bank follows its own mandate.

Add the two together, and you have debt relief. I am not sure whether the ECJ would follow this argument precisely if this ever came to court. The court would probably impose some constraints. But I would be surprised if the ECJ were to follow the German interpretation now when it rejected it previously.

Why do Germany and the ECJ disagree so much? The overt reason is that European law on monetary union is internally inconsistent, and thus open to different interpretation. It neither allows an exit, a default nor a bailout, and has therefore no clear procedure in the event of a financial crisis.

The German view is that the “no bailout” clause is the strongest of them all and must therefore take precedence. Others disagree.

In addition, German constitutional lawyers do not allow economic considerations to enter their legal arguments, while the ECJ justices do. At a deeper level, the disagreement is not about the law, but about politics and economics. The new “no-default” rule is a political aspiration dressed up as legal constraint.

What is really happening is that Germany does not want to grant Greece debt relief for political reasons, and is using European law as a pretext. Likewise, when Mr Schäuble proposes a Greek exit from the euro, ask yourself what rule that is consistent with.

The fact is they are making up the rules as they go along to suit their own political purposes.

Bron: Financial Times

Bijltjesdag

Deze zomer is er iets geknapt in Europa. Het was op mijn Amerikaanse vakantieadres duidelijk te horen. En dan bedoel ik niet het gebroken willetje van Alexis Tsipras. Noch het gebroken ruggengraatje van Syriza.

Dan bedoel ik die goudglanzende fata morgana van een verenigd Europa, die eindelijk POEF heeft gezegd.

Europese integratie is altijd een eliteproject geweest. Steile politici van het slag Mansholt en Monnet, Schuman en Spaak beloofden getraumatiseerde kiezers vrede, veiligheid en voorspoed in ruil voor wat minder nationale democratie en wat meer Europese technocratie. Zolang oorlog uitbleef, de Europese verhoudingen verder normaliseerden en werk­gelegenheid en koopkracht groeiden, kraaide geen haan naar wat de Hoge Heren in Brussel uitvraten.

Permissive consensus heet het sinds 1970 in het nieuwe, door Brussel gesubsidieerde en rijkelijk met Jean Monnet-leerstoelen besprenkelde vakgebied dat Europese Studies heet. Of in de woorden van de Duitse politicoloog Fritz Scharpf: veel outputlegitimiteit, weinig inputlegitimiteit. Waarbij wel altijd de twijfel knaagde wat nou precies de bijdrage van Brussel was.

Met het ‘Dictaat van Athene’ van 13 juli is dit impliciete sociale contract eindelijk naar de gallemiezen. Niet voor eurofielen trouwens. Die doen wat gelovigen altijd doen: de ogen sluiten voor onwelgevallige waarheden en dronken van vervoering neerknielen voor het graatmagere kalf dat Euro heet. En evenmin voor eurosceptici zoals ondergetekende. Ik zag slechts mijn eigen gelijk bevestigd en ben erdoor op z’n best nog een tikkie cynischer de Brusselse wereld in gaan blikken dan ik al deed.

Nee, de klap is vooral hard aangekomen bij dat grote contingent van trouwe eurolauwen, dat, wars van ideologie, de schaalvergroting van Euro simpelweg als gegeven en verdere verdieping en verbreding van de Europese Unie simpelweg als noodzaak beschouwde. ‘Mondialisering’, weet u wel. Of ‘opkomend China’. Of anders ‘geopolitiek’ en het ‘Russische kwaad’.

Lees deze column van Ewald Engelen verder op de Groene >>>

Wanneer gaat de ‘handel in invloed’ over in corruptie?

Lobbyen bij politieke beslissers door belangengroepen en bedrijfsleven is zo oud als de weg naar Rome. Maar waar eindigt opkomen voor belangen en begint ongewenste belangenverstrengeling? Onze senaat blijkt vol te zitten met lobbyisten. Intussen weigerde Nederland een verdrag te ratificeren tegen deze ‘lobbycratie’.

Opkomen voor je eigen belangen, wie doet en wil dat nu niet? Daar is natuurlijk niets mis mee. Sinds mensenheugenis proberen individuen, groepen en bedrijven hun belangen veilig te stellen door politieke invloed te verwerven. Hoe krachtiger de lobby, hoe meer invloed. De voorbeelden uit Brussel, wie kent ze niet? De machtige bankenlobby, energielobby en de tabaksindustrie – het zijn slechts de bekendste daarvan.

Maar ook dichter bij huis – in Den Haag om precies te zijn – vinden lobbyisten hun weg naar regering en parlement, onze wetgevende macht. In een artikel in Elsevier gaf columnist Syp Wynia eerder dit jaar al een fraai inkijkje in het Haagse lobbycircuit. Hij vroeg zich daarbij af hoe het kan dat met name de Eerste Kamer vol zit met lobbyisten zónder dat daar moord en brand over wordt geschreeuwd. Want als vrijwel alle fractievoorzitters van de grotere partijen in de senaat – met uitzondering van de SP en PVV – óók bepaalde (bedrijfs-)belangen vertegenwoordigen, hoe zit het dan met hun onafhankelijkheid, die nodig is om wetgeving te toetsen op consistentie en uitvoerbaarheid?

Lees dit artikel van Jean Wanningen verder op FTM >>>

EU spendeert miljarden aan zelfpromotie

EU accused of trying to ‘indoctrinate’ children and trying to influence EU referendum after it emerges it is spending £500million a year promoting itself.

The EU is spending more than £500million a year promoting itself amid growing concern that it could have an “insidious” impact on the result of Britain’s referendum.

The analysis by Business for Britain, the Eurosceptic campaign, found that the EU has produced thousands of publications, videos and information campaigns to promote its values. The spending includes more than 100 publications, over 1,000 videos as well as cartoons, colouring books and other educational materials intended to promote EU values to children.

Matthew Elliott, the chief executive of Business for Britain, said: “With UK taxpayers contributing more and more to the EU Budget, it is staggering that the European Institutions are throwing away our hard-earned money on propaganda promoting the European project. “Indoctrinating children in classrooms and funding EU-friendly NGOs is a completely inappropriate use of taxpayers’ money when budgets are being cut at home. When Parliament debates the EU Referendum Bill in the autumn, it is vital that MPs prevent the EU from using its huge PR budget to brainwash voters and insidiously influence the result.”

The report, which went through European budgets on a line-by-line basis, established that the EU spent £560million directly on promotions and communications. However, the figure is likely to be conservative as many promotional activities are included in larger budgets and not detailed separately. Business for Britain said that the EU committed to £3.1billion worth of spending which included “corporate communication of the political priorities of the Union” – more than the advertising budget for Coca Cola.

Lees verder op The Telegraph >>>

Is er iemand die gelooft dat het Griekse reddingsplan nog om een redding gaat?

Het derde reddingsplan voor Griekenland ligt bijna bij de drukker. Hoewel: is er iemand die gelooft dat het nog om een redding van wie dan ook gaat?

Een hoog Europees functionaris zei me dat ik me niet zo druk moest maken over het nodeloze lijden van miljoenen Grieken. Binnen 50 jaar zouden we immers de Verenigde Staten van Europa hebben en was dat lijden maar een detail in de geschiedenis. Alles hangt dus af van het perspectief dat je inneemt.

De cynische realpolitik van de een wordt door de ander als visionair beschouwd. Zo gauw een elite opgesloten zit in een bunkermentaliteit, komt het er alleen nog op aan gelijk te krijgen. Griekenland moet lid blijven van de euro tegen elke prijs, hoor je dan. Ieder nuchter mens zou dan argwaan moeten krijgen: hoezo elke prijs? De Europese Unie is een politiek project, de euro als muntunie daarentegen moet in de eerste plaats draaglijk zijn voor de economie.

Je kunt een land in een muntunie stoppen waarin het niet thuishoort en zo zijn economie versmoren. Het drama is dat zij die de muntunie creëerden, zich destijds niet bewust waren van de consequenties. Of juist wel, wat nog erger is. Van beiden bestaan voorbeelden in de Belgische politiek. Ook nu nog zijn er die voorspiegelen dat een land met grote structurele economische gebreken en een zieke combinatie van cliëntelisme en corruptie even zijn obstakels voor welvaart uit de weg kan ruimen. Bij de grootste structurele problemen horen de enorme pensioenfactuur en het feit dat Griekenland vier keer zoveel onderwijzers op de loonlijst heeft als Finland, terwijl de Finse onderwijsprestaties aan de top staan, en de Grieken onderaan bengelen.

Lees deze column van Ivan Van de Cloot (hoofdeconoom van Itinera Institute en professor aan de Antwerp Management School) verder op De Morgen >>>

WikiLeaks biedt ton voor lekken verdragstekst TTIP


Klokkenluiderscollectief WikiLeaks looft een beloning uit van 100 duizend euro voor het lekken van de tekst van het Trans-Atlantisch Vrijhandels- en Investeringsverdrag (TTIP). Dinsdag haalde de website via crowdfunding al ruim 21 duizend euro op.

Het lek moet komen uit een select gezelschap. Alleen nauw betrokken onderhandelaars en enkele multinationals kunnen de voorlopige tekst van het vrijhandelsverdrag tussen de Verenigde Staten en de Europese Unie inzien. Tot nu toe hebben nationale parlementen geen inzicht gekregen in de teksten waarover wordt onderhandeld. Namens Nederland voert minister Ploumen (Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking) de gesprekken.

In het persbericht over de inzamelingsactie schrijft WikiLeaks dat vrijhandelsverdragen als TTIP ‘een regime creëren’ dat de mogelijkheid schept voor multinationals om de ‘wettelijke soevereiniteit’ van elk land in te perken. Een voorbeeld hiervan is de zogeheten ISDS-clausule, die het investeerders, meestal bedrijven, mogelijk maakt staten aan te klagen als die een wet aannemen die niet in lijn is met het gesloten vrijhandelsverdrag. Critici vrezen dat de macht van nationale overheden hierdoor aanzienlijk wordt ingeperkt.

Lees verder op de Volkskrant >>>

Rara waarom vindt het Wereld Natuur Fonds EU-natuurbeleid effectief?

We konden gisteren in De Correspondent lezen dat er alle reden is om blij te zijn met het Europese natuurbeleid. Dit beleid blijkt een groot succesverhaal. Kijk maar naar het toegenomen aantal beschermde natuurgebieden, de enorme hoeveelheid wolven in Europa en de bijna twintig procent van het EU-grondgebied die is erkend als ‘beschermde natuur’. Allemaal dankzij de EU. Met zoveel enthousiasme over EU-beleid moet er wel een addertje onder het gras zitten.

De bron van De Correspondent is de directeur van het Nederlandse Wereld Natuur Fonds (WNF). Bij een publieke consultatie van de Europese Commissie meldde het WNF samen met verschillende andere natuurorganisaties dat bijvoorbeeld de ‘vogel en habitatrichtlijn’ heel belangrijk is. Deze EU-richtlijn is ‘zeer geschikt’ om ‘soorten en leefgebieden te beschermen’ en ‘zeer doeltreffend’ om de natuur te beschermen. Het is slechts een voorbeeld uit een langere lijst. Ook melden deze organisaties dat er ‘nog steeds behoefte is’ aan meer EU-wetgeving op natuurgebied.

Als natuurorganisaties massaal zeggen dat EU-beleid zinvol is, heeft het dan zin daaraan te twijfelen?

Het verhaal van de WNF-directeur is een mooi voorbeeld hoe steun voor EU-beleid kan worden verkregen. Niet de Europese Commissie of het Europees Parlement zegt dat het natuurbeleid een succes is, het zijn onafhankelijke maatschappelijke organisaties die dat doen. Voor veel burgers hebben zulke organisaties een belangrijke signaalwerking: “Ik weet niks van milieubeleid, maar zij zullen wel weten wat goed is.”

Maar GeenStijl liet het gisteren al zien: maatschappelijke organisaties kunnen in de EU-context niet zonder meer worden vertrouwd: ze worden vaak deels door de EU betaald. Officieel is de reden dat het bedrijfsleven veel geld heeft om in Brussel te lobbyen en dat maatschappelijke organisaties daarom op een achterstand staan. Daarom steekt de Europese Commissie er geld in. Zo ontstaat ‘een gelijk speelveld’ en kunnen maatschappelijke organisaties volwaardig meepraten in het Brusselse praatcircuit.

Uit het werk van onderzoeker Christopher Snowden blijkt dat verschillende maatschappelijke organisaties niet eens zouden bestaan als ze niet door de Europese Commissie zouden worden gefinancierd. Een groot aantal milieuorganisaties is financieel gedeeltelijk afhankelijk van de Commissie. Wat schetst onze verbazing? Deze gesubsidieerde organisaties lobbyen in Europa voor beleid waar weinig maatschappelijke steun voor is en waar de Europese Commissie meer steun voor wil: namelijk meer Europese bemoeienis.

Lees dit artikel van Chris Aalberts verder op The Post Online >>>

Moldavië is failliet, ondanks Nederlandse ontwikkelingshulp voor witwassende maffiabank

De Tweede Kamer heeft jl. juni haar zegen gegeven aan het associatieverdrag van de EU met Moldavië.

Moldavië zit nog maar net bij de EU (de facto, niet de jure) of het is al failliet. Dat gaat ons weer geld kosten. En via het FMO heeft Nederland al € 100 miljoen gedoneerd aan maffiabank Moldinconbank. Waarom doen we dat eigenlijk?

Bij elk topic over dit land is het verstandig om er een kaartje bij te plaatsen. Bij deze. Moldavië is het armste land van Europa, heeft drie miljoen inwoners waarvan de Russische minderheid zich wil afsplitsen en heeft een afschuwelijk criminaliteitsprobleem. Het bankwezen is compleet corrupt en dient als doorvoerhaven van grote sommen Russisch zwart geld. Het land zelf produceert synthetische drugs, het is eigenlijk het XTC-lab van het oostblok. Hiermee wordt naar schatting minstens € 200 miljoen per jaar verdiend. De grootste inkomstenbron is gedwongen prostitutie. Volgens experts zijn er tussen 1995 en 2008 niet minder dan 400.000 vrouwen en meisjes, sommigen pas twaalf jaar, gekidnapt en tot prostitutie gedwongen. Op dit moment ligt dat aantal waarschijnlijk op 25.000 per jaar.

De gelden uit de criminaliteit worden via onder andere Nederland witgewassen. Dat gaat zo. Een Moldavische crimineel verdient geld met hosselen, waardoor hij met grote bergen contanten zit. Als gangster stuur je immers geen facuurtje met BTW, maar reken je contant af. Na een tijdje begint zijn meterkast uit te puilen met volgepropte vuilniszakken en is hij bang zelf beroofd te worden. Daarom brengt hij zijn geld naar een maffiabank, bijvoorbeeld Moldinconbank. Die is al eens veroordeeld voor witwassen, zie de uitspraak hieronder, maar gaat daar voorlopig mee door. Omdat de directie iets met het klimaat wil doen geeft Nederland overigens € 100 miljoen subsidie, daarover straks meer.

Lees dit artikel van Arno Wellens verder op 925 >>>