Rekenkamer: onduidelijk waar geld noodfondsen terechtkomt

Waar de miljarden euro’s aan noodsteun die Griekenland en andere eurolanden krijgen precies terechtkomen, is onduidelijk. En op Europese beslissingen over de noodsteun is onvoldoende democratische controle. Dat zegt de Algemene Rekenkamer in een gepubliceerd onderzoeksrapport.

Sinds 2010 zijn verschillende Europese noodfondsen opgetuigd om zwakke eurolanden op de been te houden. In totaal hebben deze fondsen een uitleencapaciteit van 850 miljard euro. Inmiddels is 440 miljard euro aan steun verstrekt, zo becijferde de Rekenkamer. Nederland staat garant voor 90 miljard en keerde bijna 8 miljard euro daadwerkelijk uit.

De Rekenkamer schrijft:

Er is weinig zicht op waar het geld dat via de Europese noodfondsen wordt uitgeleend, precies terechtkomt.

Over het tweede steunpakket voor Griekenland stelt de Rekenkamer vast:

Er is geen informatie beschikbaar waaruit blijkt hoe Griekenland deze noodsteun feitelijk heeft besteed, behalve dat er 18 miljard euro is uitgekeerd aan de Griekse banken.

De Rekenkamer stelt zich ook op als hoeder van de democratie. De democratische controle op de Eurogroep, het overlegorgaan van de ministers van Financiën van de eurolanden, zou tekortschieten. De Eurogroep is een “informeel” orgaan dat geen verantwoording verschuldigd is aan het Europees Parlement, schrijft de Rekenkamer. “Deze constructie wringt in toenemende mate”. De Eurogroep speelt een belangrijke rol bij noodfondsen waarmee “vele honderden miljarden euro’s van de inwoners van de eurolanden” zijn gemoeid.

Lees het hele artikel op het NRC >>>

Peiling Maurice de Hond

Maurice de Hond heeft voor ons een peiling laten uitvoeren. De resultaten zijn duidelijk. Een overgrote meerderheid van de Nederlandse bevolking (73%) is tegen toetreding van de Oekraïne tot de EU, iets dat een stapje dichterbij komt door het associatieverdrag dat we willen aan onze bevolking willen voorleggen in een referendum. Een nog grotere meerderheid van de Nederlandse bevolking, 83%, dus bijna iedereen, wil dat we meer inspraak krijgen in het wel of niet verder uitbreiden van de bevoegdheden van de EU. Ook zijn er meerderheden voor een referenda bij uitbreiding van de EU en de uitslag van zo’n referendum moet volgens een meerderheid van de bevolking ook worden opgevolgd.

Saillant detail: er is slechts één partij waarvan de kiezers in meerderheid tegen een referendum zijn bij uitbreiding van de EU en dat is onze zogenaamde referendumpartij D66…

Referendum EU Associatieverdrag Oekraïne

GeenPeil weerlegt democratiehaat van Rutte’s roeptoeter Rob de Wijk

De regering Rutte heeft een van hun sokpoppen, Rob de Wijk (D66-lid!), vooruit gezonden om GeenPeil en de roep om een EU referendum af te branden. Want Den Haag poept in de broek voor burgerinspraak. Echt, je kan Rutte niet banger maken voor het volk dan door TEKEN.GEENPEIL.NL in te vullen en de weg voor een EU referendum open te zetten. Op onze beurt hebben wij van Rob de Wijk weinig te vrezen. Zijn afkeer tégen meer democratie roeptoetert hij op zo’n onwaarschijnlijk malle, populistische wijze dat zelfs de pedanterie van Pechtold er bij verbleekt. Dus grijpen we deze gelegenheid graag aan om het belang van GeenPeil, een sterker democratisch bewustzijn en meer inspraak in de Europese uitbreiding uiteen te zetten aan de hand van zijn ondoordachte hate piece. Bedankt voor de voorzet, Rob van “referendumpartij” D66, hier ons weerwoord.

Lees verder op GeenStijl

Democracy is not a spectator sport

Currently, democracy tends to mean that every five years, we wait in a queue to put a little tick on a piece of paper beside the name of the person or party we like the most. This is based on what we have seen on TV or read in the papers during the few weeks before this bizarre ceremony. Then for five years we have no say in any of the decisions taken by our elected politicians; they do as they wish, or as they believe is best (hopefully). About a third of us don’t even bother to take part in this five-yearly ritual, either from ignorance or from apathy.

It is no wonder that in my polling for The Populist Signal, 65 per cent of respondents believe that the present system of governing Britain could be improved quite a lot or a great deal. In Scotland, people are even more disdainful, with 75 per cent favouring change.

It also likely explains why only 31 per cent of people in the UK believe that their voice counts in the decisions taken by local politicians. (In Scotland, it is similar with 34 per cent). On the national level, people feel even more ignored – only 21 per cent believe their voice counts (22 per cent in Scotland).

Is this really the best way to govern ourselves, with a system designed in the 18th century? We live in a 21st century society which is more interconnected and less hierarchical than ever before. Our governing institutions should be reflective of this change.

Furthermore, it is what people want. The polling shows a clear desire for active, deliberative forms of political participation.

Lees verder op de website van Claudia Chwalisz >>>

Saoedi-Arabië en de Golfstaten steken geen poot uit voor de vluchtelingen

Als er al ergens barmhartigheid wordt getoond, dan is dat wel in het Westen, met name in Duitsland en Oostenrijk, dus kom me niet met verhalen dat het weer de schuld van het Westen is.

De hartverscheurende foto van het op het strand van de mondaine kustplaats Bodrum aangespoelde jongetje riep over de hele wereld emotionele reacties op. En terecht. Een kind van drie jaar met zijn knuistjes in het zand zou nooit het slachtoffer mogen zijn van de ellende die volwassen mensen elkaar aandoen.

In het verlengde van de emoties werd vanzelfsprekend ook de schuldvraag opgeworpen. En terwijl ik het hartgrondig eens was met de gevoelens van machteloosheid en verscheurdheid die de beelden opriepen, was ik verbijsterd over de vele stemmen die unisono het Westen de schuld gaven van de dood van het jochie. Het vluchtelingenbeleid van het Westen zou falen, het Westen zou verdeeld zijn, het Westen zou de mensensmokkelaars beter moeten aanpakken. Het Westen zou voor betere opvang moeten zorgen. Het Westen zou haar grenzen moeten openen voor de mensen die een regio ontvluchten die in vuur en vlam staat.

Die vlammen doven voorlopig nog niet. En daar hoorde ik de verontwaardigde stemmen niet of nauwelijks over spreken. Welke mensen zitten achter de trekkers van de vuurwapens? Is dat niet het regime van Bashar al Assad? Zijn dat niet de strijders van de vele islamitische strijdgroepen, in het bijzonder die van Islamitische Staat? En de sjiieten in Irak? Houden zij zich afzijdig van de bloedige en wrede strijd?

Lees deze column van Jan Jaap de Ruiter verder op de Volkskrant >>>

Referendumwet gebruikt voor stemmingmakerij

Gelukkig, het debat tussen politici en burgers wordt weer op gang gebracht. Hoe? Simpel: met een referendum over het Associatieverdrag van de EU met Oekraïne. Een coalitie van Burgercomité-EU van EU-critici als Thierry Baudet, GeenPeil van de actiesite GeenStijl en radicale partijen als PVV en SP zijn er helemaal klaar voor.

Wie de teksten op de verschillende websites leest, krijgt de indruk dat deze actie meer weg heeft van een afrekening met de politici van het midden, dan onvrede met het inclusief bijlagen 2500 pagina’s tellende associatieverdrag. Dat blijkt uit de toon die ze tegen de in hun ogen verderfelijke politiek van het midden uitslaan en uit de wijze waarop ze het Associatieakkoord verwerpen.

Uit dat akkoord worden wat elementen gelicht die vervolgens worden samengevat in vier punten. Het eerste punt ‘er gaat EU-belastinggeld naar Oekraïne’ deed bij mij de vraag rijzen: nou en? Wie niet bereid is geld naar andere landen over te maken, moet onmiddellijk een streep zetten door de ontwikkelingssamenwerking. Of deze: ‘de EU haalt een oorlog met Poetin binnen de invloedssfeer’. Hier capituleert de coalitie voor Rusland en negeert het de democratische wens van de meerderheid van de bevolking om bij het Westen te horen.

En dan deze: ‘De EU wordt nog groter en nog minder controleerbaar via het democratisch proces’. Dat zou gelden als de bevoegdheden van het EU-parlement worden teruggedraaid en Oekraïne lid van de EU wordt. Op dat laatste loopt de coalitie vooruit: het akkoord ‘kan een stap zijn op weg naar lidmaatschap’. Let op het woordje ‘kan’. Want het hoeft niet zo te zijn. En voorlopig gebeurt het ook niet. Stemmingmakerij dus.

Jan Roos stelde vorige week in NRC Handelsblad dat het hier gaat om ‘een democratische revolutie waarin burgers weer zeggenschap krijgen en waarin de politici gedwongen worden te luisteren naar de mensen die hun salaris betalen’.

Hier zit de kneep.

Lees deze column van Rob de Wijk verder op Trouw en lees vooral de leuke reacties eronder!

VVD, D66 en Guy Verhofstadt werken samen met Moldavische maffiabankier om Grexit te stoppen en TTIP te pushen (6)

Sorry, beste Vladimir Plahotniuc. Probeert u als Moldaviër enkel een beetje ‘creatief’ te bankieren, bent u meteen onderwerp van een vijfdelige reeks op 925 over de mogelijke toetreding van uw land (plus Oekraïne en Georgië) tot de EU.

Zonder die laatste twee landen was er waarschijnlijk veel minder aandacht geweest voor de roofoverval op Moldindconbank en Victoriabank in uw thuisland. Als laatste deel in de zesdelige reeks ‘VVD, D66 en Guy Verhofstadt werken samen met Moldavische maffiabankier om Grexit te stoppen en TTIP te pushen‘ gaat het evenwel vooral over de betrokkenheid van familieleden van Amerikaanse bewindslieden, zoals de vicepresident Joe Biden, maar ook Hillary Clinton en John Kerry, bij corruptie in Oekraïne. Dat wordt dus een apart artikel, we sluiten af met een samenvatting van de vorige vijf delen.

Het hoe, wie en wat over de Moldavische maffiabanken leest u hier. Kort en goed wordt er in die Balkanrepubliek met drie miljoen inwoners een beetje veel geld witgewassen. Dat komt uit drugs, wapens en gedwongen prostitutie, soms met kinderen van pas twaalf jaar oud. De omzet wordt meestal contant en zwart afgetikt, als beetje respectabele maffiabaas stuur je geen factuur met BTW-nummer. De crème-de-la-crême van het schuim der aarde heeft zo na een tijd een meterkast vol met onwelriekende contanten. Daarmee is het onmogelijk om vastgoed in Amsterdam of Londen te kopen.

Gelukkig zijn er banken waar ze nog niet van de wet ‘Melding Ongebruikelijke Transacties’ hebben gehoord. Waar je wel gewoon een vuilniszak met bankbiljetten op de toonbank mag leggen.

Lees dit artikel van Arno Wellens verder op 925 >>>

De euro produceert haar eigen doodgravers…

…en 12 andere stellingen over de toekomst van Europa, door Peter Mertens.

Anderhalve maand na het Dictaat van Brussel is het tijd om een voorlopige balans op te maken. Dat doet Peter Mertens in een stuk dat leest als een grondige update van het Griekenlandhoofdstuk uit het boek ‘Hoe Durven Ze’ uit 2011. Mertens vat de situatie in 13 stellingen samen, met een scherpe kritiek op de Duitse machtsgreep over de Eurozone die sinds 2011 werd voorbereid. Maar hij eindigt optimistisch:”De Griekse ervaring heeft miljoenen Europeanen aan het denken gezet, en dat is een positieve zaak.”

1. Het Dictaat van Brussel zal als een boemerang in de Eurozone terugkeren

Het Dictaat van Brussel van 12 juli, waarbij de Griekse regering na 17 uur onderhandelingen ritueel aan het kruis werd genageld, heeft niets opgelost. Behalve de sociaaldemocraat Jeroen Dijsselbloem, Nederlands minister van Financiën, en de bekeerde separatist Johan Van Overtveldt, Belgisch minister van Financiën, is er in Europa niemand die daaraan twijfelt.

“Met de euro gaat het beter dan ooit”, verklaarde Jeroen Dijsselbloem op 14 juli aan de nieuwszender NOS. Dijsselbloem is voorzitter van de Eurogroep, de ministers van Financiën van de eurozone. Zijn uitspraak is surrealistisch, maar hoogmoed komt voor de val, ook voor Nederlandse sociaaldemocraten. Vroeg of laat zal het Dictaat van Brussel als een boemerang in het gezicht slaan van hen die het ontworpen hebben. Het Dictaat lost niets op aan de structurele ongelijkheden die van bij het begin in de Eurozone zijn ingebakken. Het lost niets op aan de ondraaglijke schuldencrisis die hier uit voortvloeide. Het lost niets op aan de structurele on-evenwichten in Europa en aan de interne bloedingen waarmee het continent te kampen heeft. En tot slot, de uitzichtloze situatie in Griekenland wordt er geen ene moer beter op. Het Dictaat van Brussel heeft slechts een deken over de bosbrand gelegd. Het is slechts een kwestie van tijd tot ook dit deken vlam vat.

Lees verder op Knack >>>