Investeringsbescherming in het TTIP-verdrag is een waardeloos idee

In het nieuwe handels- en investeringsverdrag tussen de Verenigde Staten en de EU is voor investeerders de mogelijkheid opgenomen om overheden voor een internationaal arbitragetribunaal te slepen. Het geeft investeerders gevaarlijk veel macht. En waarom zijn de eigen rechtbanken eigenlijk niet goed genoeg?

Zondag was het schluss, de publieke consultatieronde over investor-state dispute settlement (ISDS) in het Transatlantic Trade and Investment Partnership (TIPP) verdrag. De wat?!

Het TTIP is het nieuwe handels- en investeringsverdrag tussen de Verenigde Staten en de EU waar momenteel over onderhandeld wordt. In dat verdrag is ook de mogelijkheid opgenomen voor investeerders om overheden voor een internationaal arbitragetribunaal te slepen bij overtreding van hun verdragsrechten, beter bekend als investor-state dispute settlement (ISDS).

Zo’n arbitragetribunaal kan overheden dwingen compensatie te bieden voor gevoerd beleid. Claims kunnen ingediend worden bij onteigening van fabrieken of olievelden, maar soms gaat het verder dan dat. Er zijn bijvoorbeeld ook al claims ingediend vanwege het uitbannen van nucleaire energie (Vattenfall versus Duitsland); tabaksregulering (Philip Morris versus Australië; Philip Morris versus Uruguay); het korten van staatsobligatiehouders (Argentinië) en het nationaliseren van financiële instellingen (Ping An versus België).

Lees dit artikel van Jesse Frederik verder op Follow The Money

EU-topfuncties: verstandig om vol te houden dat je niet beschikbaar bent

Onder leiding van Jean-Claude Juncker, de nieuwe voorzitter van de Europese Commissie, praten de Europese regeringsleiders en staatshoofden vandaag over de verdeling van de Europese topfuncties. In het geruchtencircuit circuleren vele namen. Ook Nederlandse politici worden genoemd voor een baan als Eurocommissaris. Gesprek met Mathieu Segers, Europa-deskundige verbonden aan de Universiteit van Utrecht en schrijver van het boek ‘Waagstuk Europa’. Klik hier op de link voor het audiofragment.

Bron: NPO Radio 1

Vertrouwen komt te voet, maar gaat te paard

Dit waren de woorden van DNB-president Klaas Knot vanochtend, tijdens een interview met RTL.

Knot sprak deze woorden naar aanleiding van een vraag of het vertrouwen van ‘de financiële markten’ in de euro nu wel voldoende hersteld was. Dat vertrouwen langzaam opgebouwd wordt, maar als een renpaard kan verdwijnen is een waarheid als een koe natuurlijk, maar zegt het ook iets over de euro als adequaat functionerend enig wettig betaalmiddel in de eurozone? Nee natuurlijk. De positie die Knot inneemt is de positie van Merkel cum suis: hervormen, bezuinigen en betere gezamenlijke afstemming van macro-economisch beleid vormen de sleutelwoorden van Knot.

Zoals onze oudgediende morgen bij de DDS Finance sectie zal laten zien, is het maar zeer de vraag of de euro en de eurozone wel zo stabiel zijn als Knot c.s. ons willen laten geloven. Knot is niet de onafhankelijke centrale bankier, die hij zou moeten zijn, maar een verlengstuk van de europolitiek. Maar je kan van de goede man toch ook niets anders verwachten?, hoor ik u verzuchten. Hij is toch met handen en voeten gebonden aan het beleid, dat zijn baas, Mario Draghi, namens de ECB voor hem uitstippelt? Dat klopt inderdaad, en dat maakt de rol die de ECB momenteel speelt, als navigator van de politieke koers van de eurozone, juist buitengewoon discutabel en onwenselijk. De ECB wordt geacht een objectief monetair beleid te voeren, maar heeft zich nadrukkelijk ontpopt als de Bank voor Latijns Europa, dat is inclusief Frankrijk.

Lees dit artikel door Jean Wanningen verder op De Dagelijkse Standaard

EU-top: wordt Dijsselbloem de nieuwe Olli Rehn?

Premier Rutte en zijn EU-collega’s moeten vanavond tijdens een diner een aantal belangrijke posten in Brussel verdelen. De strijd dreigt verbeten te worden.

De EU-top in Brussel staat vanavond in het teken van banen. Niks nieuws onder de zon, alleen gaat het dit keer niet om de miljoenen Europese werklozen, maar om de topfuncties in Brussel voor de komende vijf jaar.

Gisteren werd de Luxemburger Juncker door het Europees Parlement verkozen tot voorzitter van de nieuwe Europese Commissie. Juncker heeft een grote stem in de benoemingen voor de resterende topposities, waaronder de EU-buitenlandchef, de voorzitter van de Europese Raad (de nieuwe ‘EU-president’) en een opvolger voor Jeroen Dijsselbloem als eurogroepvoorzitter. En dan hebben we het nog niet over de 27 (naast Juncker) leden van de Europese Commissie. Juncker moet de zware en lichte portefeuilles evenwichtig verdelen over mannen en vrouwen, de politieke stromingen, euro- en niet-eurolanden, noord en zuid, oude en nieuwe lidstaten. Elk land heeft recht op één commissaris.

Lees verder op De Volkskrant

Spannende dag. Gaat MinPres Rutte naar Brussel?

Spannend hoor. Vandaag wordt de Charleston om de Commissariaatjes gedanst, de rituele dans om belangwekkende Europese plucheposities te verdelen. Alle genoemden ontkennen dat ze genoemd worden, maar iedereen wil uiteraard op de dansvloer van de Brusselse paleizen genodigd worden. Hoe harder ze ontkennen, hoe banger ze zijn om buiten de boot te vallen. Namens Nederland hoog op die lijst, wie anders dan de Ivo Niehe van de PvdA: Frans Timmermans, voor de BuZa-post van Lady Ashton (wie?). Maar ook Jeroen Dijsselbloem wordt genoemd als kansrijk commissaris voor de ondankbare monetaire afdeling Geld Uit Het Noorden Overboeken Naar Het Zuiden – al moet de PvdA’er de Toorn van Juncker vrezen, en die haat hem.

Lees verder op GeenStijl

Knot: toekomstige crisis nog niet uit te sluiten

Frankrijk en Italië doen niet genoeg om hun economieën er bovenop te krijgen. Dat zegt DNB-president Klaas Knot in een interview met RTLZ, in het kader van de RTLZ-week ‘Leve de euro!’.

Knot: “In landen als Frankrijk en Italië ligt het hervormingstempo eigenlijk te laag.”

Volgens Knot zijn de financiële markten weliswaar gekalmeerd, maar moet er nog veel gebeuren. “Hervormen zonder dat de druk van de markten erop staat is niet eenvoudig, maar het moet gebeuren. Het belangrijkste is dat de bevolking in die landen er echt van overtuigd raakt dat al die hervormingen uiteindelijk het beste zijn voor het land zelf.”

Knot kan niet garanderen dat de eurocrisis niet meer terugkomt. “Een dergelijke garantie kan ik natuurlijk niet afgeven. Op het moment dat wij onvoldoende zouden leren van vorige crises, dan kun je niet uitsluiten dat in de toekomst weer een crisis ontstaat. Maar ik denk dat wij inmiddels al wel een fiks aantal lessen ter harte hebben genomen en dat de stabiliteit van de eurozone groter is dan in 2007.”

Lees verder op RTLZ

Jean-Claude Juncker: katholiek die leugentje niet schuwt

De Luxemburgse oud-premier Jean-Claude Juncker is vandaag door het Europees Parlement in Straatsburg tot nieuwe voorzitter van de Europese Commissie in Brussel gekozen. Hij is een geslepen politicus, een man van de achterkamertjes. Een man met humor ook, maar zijn polariserende stijl kan hem opbreken.

Jean-Claude Juncker (59), de nieuwe voorzitter van de Europese Commissie, is een van meest ervaren en geslepen politici die er in Europa rondlopen. Niet onbelangrijk bovendien heeft hij meer lef dan zijn voorganger, de Portugees José Manuel Barroso.

Juncker is een overtuigd Europeaan en dat is dan ook de reden dat hij op weinig sympathie kan rekenen in Nederland en Groot-Brittannië. Niet dat hij de natiestaat wil afschaffen, integendeel, maar de Luxemburgse oud-premier pleit wel voor de invoering van eurobonds, voor een Europees asielbeleid, zelfs voor een gemeenschappelijk minimumloon in de eurozone. En dat deed hij allemaal ver voor bijvoorbeeld de PvdA het dit voorjaar in haar Europese verkiezingsprogram opnam.

Lees verder op De Volkskrant

Kredietcrisis? Zelfs Dijsselbloem lijkt het niet meer te snappen

Onze MinFin heeft de Tweede Kamer toch niet verkeerd voorgelicht? Vorige week gaf hij nog zulke vage en ontwijkende antwoorden op doodnormale Kamervragen dat er wel iets niet zal kloppen, dachten we; en ziehier… De Parex-soap wordt vervolgd.

Wat is loos? Een paar jaar geleden kreeg Letland, sinds 2014 het jongste lid van de eurozone, miljarden uit Europa. Dat geld was bedoeld om enkel en alleen één specifieke bank, Parex, te redden. Die club adverteert in het Russisch en heeft enkel kantoren in Letland, Rusland en Zwitserland. Bijzonder handig, want met name de Russische medemens kan zo via Letland zijn eerlijk verdiende stapeltjes contanten elders stallen. Maar een echt Europese bank kunnen we het niet noemen.

Parex nam dat zwarte geld aan en ging er gewoon mee bankieren. Tijdens de kredietcrisis bleek dat de directie verkeerde beleggingsbeslissingen had genomen en de club ging failliet. Het Russische zwarte geld stond daardoor op de tocht. Niemand weet waarom, maar Parex moest en zou door de EU gered worden. Boze tongen menen dat het geen toeval is dat deze bank grote bedragen aan sponsorgeld aan de premier doneerde, om vervolgens een voorkeursbehandeling te krijgen. Dat heet state capture, een zeer schadelijke vorm van corruptie.

Letland kreeg een lening van de EU om de bizarre redding uit te voeren. Het Europese noodgeld hoeft de Letse regering pas eind 2014 terug te betalen, dus ruim na de onherroepelijke toetreding tot de eurozone, op 1 januari van dat jaar. Een gedeelte van die miljarden kwam van de EBRD, de Europese ontwikkelingsbank.

Daardoor had de Letse regering voldoende geld om een bevriende bankier te redden, met geleend geld. Tegelijkertijd liep daardoor de staatschuld op. Vervelend, want in de drang naar uitbreiding had Brussel besloten dat Letland erbij hoorde, dus de staatsschuld van het land moest met trucjes kunstmatig verlaagd worden. Daarom werd het Letland toegestaan een gedeelte van die schuld gewoon niet in de boeken op te nemen: creatief boekhouden dus. Zo is ook Griekenland de euro ingerommeld.

Daarbij mag een land een lening van een ander land negeren als die aan bepaalde criteria voldoet. Die liggen vastgelegd in de statistische standaard ESA95, waar we maar even niet te diep op in moeten gaan. Eerdere Kamervragen van de CDA-ers Van Hijum en Omtzigt gingen onder meer daarover. Waarom zou je schulden, die er overduidelijk zijn, eigenlijk mogen wegstrepen? Dat is makkelijk, stelde Dijsselbloem, dat heeft te maken met de Europese regels.

Lees dit artikel van Arno Wellens verder op 925