De grenzen met Rusland moeten juist nu worden geopend

De geschiedenis van economische sancties is een lange geschiedenis van mislukking, schrijft Imre Wessels van de Libertarische Partij. We zouden juist nu de grenzen met Rusland moeten openen.

Na het tragische ongeluk met vlucht MH17 boven Oekraïne draait de oorlogspropaganda op volle toeren. De Russische media tracht met alle macht hun rol in het conflict weg te poetsen. Het Maleisische toestel is niet neergestort in het gebied dat bezet wordt door pro-Russische separatisten – nee, het is neergestort in het ‘oosten van Oekraïne’. Andere Russische media maken het bonter door te stellen dat de Oekraïners het toestel hebben neergehaald omdat ze het aanzagen voor het presidentiële vliegtuig van Poetin.

Ook de Nederlandse media weet al wie er verantwoordelijk is voor de vliegramp. Zo kopte De Telegraaf de dag na het ongeluk op de voorpagina met ‘Moordenaars’, bij een foto van enkele kopstukken van de pro-Russische separatisten. Vandaag werd er zelfs openlijk gespeculeerd over de mogelijkheid om Nederlandse troepen te sturen naar het rampgebied.

Wat in ieder geval vaststaat is dat men in de media een sterk optreden wil richting Rusland. De Volkskrant stelde dat ‘het de hoogste tijd is dat de Europeanen Poetin duidelijk maken dat zijn cynische calculaties niet langer opgaan’. In de Trouw werd een oproep gedaan om Rusland te boycotten. Een columnist van de NRC stelde op Politico dat ‘Nederland een klein land is, maar we hebben machtige vrienden, en we maken deel uit van het meest krachtige bondgenootschap in de geschiedenis’.

Desondanks zijn er weinig concrete voorstellen gedaan over wat er moet gebeuren. Het lijkt erop dat sancties als een doel op zichzelf gezien worden. Een onverstandige reactie. Zo hebben decennialange sancties tegen landen zoals Iran, Cuba en Noord-Korea geen enkele positieve verandering bewerkstelligd. Wat voor effect hopen mensen te bereiken door economische sancties uit te voeren op Rusland? En hoe rechtvaardig is het om gewone burgers te straffen voor de daden van hun regering?

Ik denk dat het doel moet zijn om de kloof tussen oost en west te verkleinen, terwijl de kloof tussen de Russische regering en haar bevolking juist vergroot moet worden. Economische sancties hebben juist het tegenovergestelde effect, omdat zij de vrijwillige interactie tussen oost en west tegengaan.

Lees verder op de Volkskrant

Hoe betrouwbaar is Duitsland?

In zijn column in de Volkskrant van 26 juli stelt Paul Brill het grijze muizengedrag van Angela Merkel in de Oekraïne crisis aan de orde. Het is inderdaad opvallend dat de Duitse Bondskanselier, sinds de crash van het Malaysian Airlines vliegtuig MH17 boven het grondgebied van de Oekraïne, met 298 slachtoffers waaronder 194 Nederlanders en de oplopende spanningen rond de afwikkeling van het drama, weinig meer van zich heeft laten horen.

Duitsland, dat binnen de EU een leidende rol speelt, laadt de verdenking op zich dat alleen economische belangen het buitenlandbeleid bepalen. De dominante rol van Berlijn binnen de EU reikt in feite niet verder dan proberen de economische belangen van Duitsland veilig te stellen.

Op het moment dat van Duitsland verwacht wordt ook in immateriële buitenlandse kwesties stelling te nemen twijfelt het land. De vraag mag gesteld worden hoe betrouwbaar Duitsland is wanneer het er echt op aankomt een harde kritische houding aan te nemen tegenover president Vladimir Putin. Hoe betrouwbaar zal Duitsland zijn wanneer het in NAVO verband ooit stelling zal moeten nemen tegenover Rusland? Natuurlijk, niemand wenst zich een dergelijke lakmoesproef, maar het wapengekletter aan de randen van de EU neemt gevaarlijk toe.

Lees dit artikel door Joost de Weter verder op Citareg

Uit de oude doos: Kritiek Medvedev op bezoek ministers demonstratie Kiev

De Russische premier Dmitri Medvedev heeft zich kritisch uitgelaten over het bezoek van Europese ministers aan de protestbeweging in Kiev. Ook minister van Buitenlandse Zaken Frans Timmermans bevond zich gisteren tussen de demonstranten.

In een televisie-interview zei Medvedev dat het voor buitenlandse politici prima is om Oekraïense leiders van de oppositie te ontmoeten, ‘maar deelnemen aan dergelijke evenementen is, neem me niet kwalijk, heel simpel: inmenging in binnenlandse aangelegenheden.’

De Duitse minister van buitenlandse zaken Guido Westerwelle liep woensdag met oppositieleiders over het Onafhankelijkheidsplein in Kiev, waar massale protestacties plaatsvinden tegen president Viktor Janoekovitsj. Hij besloot vorige week geen handtekening te zetten onder een associatieverdrag met de Europese Unie, terwijl de actievoerders pleiten voor meer toenadering.

‘Om de leiders en de oppositie te spreken is prima – heel normaal’, zei Medvedev. ‘Maar ze gaan rechtstreeks naar het hart van politieke gebeurtenissen, naar een demonstratie die wordt uitgevoerd in strijd met de bestaande overheidsregels voor demonstraties. Ik vraag me af hoe onze Duitse partners zich zouden voelen als de Russische minister van buitenlandse zaken naar een menigte toe zou gaan die zich tegen de Duitse regels in heeft verzameld. Ik denk niet dat ze dit zouden zien als een vriendelijke, correcte keuze.’

Lees verder op Trouw >>>

Griekenland: een land van rijkdom geleid door verarmde geesten

From the insane drive to allow large corporations to extract oil and minerals from under Greece as quickly as possible, to the bone-headed move to open the country’s forests and coastline to Spanish-style large scale developments, to tourism policies firmly rooted in the 20th century, Greek government ministers are demonstrating that they are small-minded, frightened technocrats unfit to call themselves leaders. This country is rich but their short-sightedness, if allowed to continue, will lead to its true impoverishment.

I am relatively young, university educated and fully bilingual (indeed English is my first language). I could live in any number of developed countries with intact social safety nets, decent salaries, unemployment in the single digits and a functioning civil service.

Yet I choose to live in Greece because I believe it is a rich country. And I refuse to abandon it to morons.

That Greece is wealthy may sound ridiculous given the country’s soaring debt and the crushing economic misery of the past few years. Yet modern-day economics is only one measure of wealth and one that is increasingly being exposed as fundamentally flawed. A pyramid scheme backed by unrepayable debt where the rich reap ever greater benefits just by the virtue of having money, while the poor are told that it is all in their best interests.

Mountains, forests, healthy seas and rivers, and fertile lands are much more important to me than the numbers in computers that we count as money (note that only about 8% of money worldwide actually exists as physical cash, the rest is stored on hard drives).

And when I look at Greece I see one of the richest places in the world with untold potential for a booming sustainable economy, one with more than enough human and natural resources for everyone to live very, very well.

Lees dit artikel door Pavlos Zafiropoulos verder op The Press Project

Fransen hebben definitief onze banen gejat

Air France-KLM maakte vandaag de cijfers over het tweede kwartaal bekend. Was tamelijk No shit Sherlock allemaal. Wederom boekte KLM betere resultaten dan Air France en daarnaast maakte het concern bekend daadwerkelijk Nederlandse banen te zullen jatten door de vrachttak bij Schiphol weg te halen en naar Frankrijk te verplaatsen. De matige prestaties van Air France hebben er alles mee te maken dat de Fransen niet opschieten met reorganisaties. Je verwacht het niet. Anyway, zoals we eerder al opmerkten kunnen enkele honderden ex-Nederlandse banen bij Roissy-Charles de Gaulle mooi de scherpe randjes van de massaontslagen halen. En voor die theorie werd vandaag extra bewijs geleverd, omdat het deporteren van de vrachtdivisie ook gevolgen heeft voor Martinair. Zo’n 500 Martinair-medewerkers worden niet opgenomen in de KLM-gelederen vanwege vastzittende onderhandelingen.

Lees verder op Das Kapital

Europees pensioen overbodige luxe

Europarlementariërs hebben sinds 1990 een ongekend riante pensioenregeling. In 20 jaar sparen zij een bedrag waar een gewone werknemer 40 jaar over doet.

Nergens in Europa bestaat een riantere, met publiek geld betaalde, pensioenregeling dan in het Europees Parlement.

Op 12 juni 1990 werd het „aanvullend, vrijwillig pensioenfonds” opgericht. De regeling was volgens het Bureau – een groep parlementariërs die de interne zaken van het Europees Parlement (EP) regelt – nodig omdat een deel van de EP-leden in hun eigen land een ontoereikend pensioen had. Ook dienden alle leden dezelfde pensioenregeling te hebben.

Of het nodig was, is de vraag. Italiaanse en Franse EP-leden hadden inderdaad geen nationaal pensioen, maar voor hen was al in 1981 een regeling getroffen. De overige leden hadden allemaal al een pensioen. Het ‘aanvullend, vrijwillig pensioen’ bezorgde iedereen een dubbele, soms driedubbele, oudedagsvoorziening.

Over de komst van het aanvullende ‘europensioen’ besliste het parlement nooit in een openbare, plenaire vergadering. Het gebeurde achter de gesloten deuren van het Bureau. Mede om die reden concludeerde de Europese Rekenkamer dat een „toereikende rechtsgrond” voor de regeling ontbrak.

EP-leden kochten zich in 1990 met terugwerkende kracht tot 1989 in. Dat gebeurde massaal. Het pensioen kost de leden niets. Het parlement betaalt rechtstreeks tweederde van de pensioenpremie. De overige eenderde wordt ingehouden op de algemene onkostenvergoeding van de EP-leden. Die was nooit bedoeld voor het opbouwen van extra pensioen.

Hoe lucratief is de regeling? Een europarlementariër die één zittingstermijn (vijf jaar) een klein deel van zijn onkostenvergoeding afstaat, krijgt vanaf zijn zestigste elk jaar 15.200 euro. Na vier termijnen heeft een Europarlementariër een maximaal pensioen van 61.088 euro per jaar. Een werknemer in Nederland spaart daar veertig jaar voor, en moet dan ook nog zelf premie betalen. Bij EP-leden komt het europensioen bovendien bovenop het volwaardige ABP-pensioen dat de Nederlandse EP-leden krijgen op grond van de Algemene pensioenwet politieke ambtsdragers.

Het europensioen heeft het karakter van een vermogensversneller. Europarlementariërs kunnen al vanaf hun vijftigste een uitkering aanvragen. Wie wil, kan voor zijn zestigste ook alvast in één keer een kwart van zijn pensioengeld cashen.

Het pensioenfonds is een vereniging naar Luxemburgs recht. De vereniging wordt bestuurd door EP-leden. Een van hen was de Nederlander Bartho Pronk van het CDA (zie foto). De aanvullende oudedagsvoorziening geniet nog steeds grote populariteit. De inleg is nihil, de uitkering riant. Juist daardoor kwam in de loop der jaren het particuliere fonds in problemen. Het parlement dekte het tekort af. Dat gebeurde door het tolkenbudget te korten.

De eerste kritiek kwam in de jaren negentig van de eurofractie van De Groenen. Die fractie vond het onjuist dat het parlement publiek geld aan de begroting onttrok voor een overbodige, particuliere pensioenregeling. Na een Netwerk-uitzending over het pensioenfonds volgde in 1997 een debat in de Tweede Kamer. Toenmalig premier Kok zei diep bezorgd te zijn over het gedrag en het gezag van de europarlementariërs. Het kabinet beloofde te zullen ingrijpen en met wettelijke maatregelen het extra pensioen ‘af te romen’.

Bron: NRC

Nieuwe aanval op online-privacy: CISPA v3, nu genaamd “CISA”

Maak kennis met CISA. De politici van het Amerikaanse Congres (en dan vooral de lobby daarachter) zijn halsstarrig volhoudend. Nadat SOPA (Stop Online Piracy Act) en PIPA (Protect Intellectual Property Act) in Amerika werd afgeserveerd onder grote druk van de bevolking, kwam die vervolgens terug onder de naam CISPA (v2, Cyber Intelligence Sharing and Protection Act) hier benoemd, welke werd afgeserveerd onder grote druk van de bevolking, komt nu dus voor de derde keer, CISA (v3), de Cybersecurity Information Sharing Act. CISPA zelf is al twee keer afgewezen, nu dus op voor de derde keer.

U herkent hier uiteraard direct ook het functioneren van de Europese Unie. De voorzitter van de Europese Commissie Juncker omschreef het zo mooi ten tijd van het Franse referendum over de EU grondwet:

If it’s a Yes, we will say ‘on we go’, and if it’s a No we will say ‘we continue’.
– Jean-Claude Juncker, voorzitter van de Europese Commissie

Na het referendum Nee tegen de EU Grondwet kwam die met een ander kaftje weer terug als Verdrag van Lissabon, toen uiteraard direct geaccordeerd zonder mogelijkheid tot inspraak.

De politici spelen het spelletje van de langste adem. Het net zo lang volhouden totdat het wel lukt. Hoe lang kan de goegemeente (die wel hard moet werken voor hun geld en hun hypotheek) zich succesvol gezamenlijk inspannen om dit soort wetgevingen te blokkeren? Op gegeven moment verzwakt de aandacht van de gezamenlijke bevolking, en BAM! de wetgeving is er door. Dit in combinatie met de salami-tactiek, waar elke keer weer een extra stapje genomen wordt naar een totalitaire overheid, zonder enige vorm van inspraak, volledig gedicteerd door multinationals, de bankiers en de stasi – de staatsveiligheid/inlichtingendiensten.

Het past dan ook geweldig goed bij het TTIP (voorheen TAFTA) en TISA, welke grotendeels gelijk natuurlijk al waren afgeserveerd als ACTA. Waar ACTA een internationale versie van het controversiële DMCA was. Die lopen parallel aan SOPA en PIPA, welke nu dus met CISA terug is als een vervolg op CISPA. En wist u al van CETA? Niet? Dat was de TTIP+TISA met Canada, ondertussen wel doorgevoerd zonder dat u het kon weten.

Kunt u alle afkortingen nog volgen? Precies de bedoeling. Via de achterdeurtjes legt de lobby de wetgeving op met dit soort geheime verdragen. De bedreiging voor onze veiligheid, gezondheid, financiën en mensenrechten is groot, de democratie wordt met dit soort geheime verdragen keihard onder de voet gelopen.

Lees verder op Lang Leve Europa

BRIC-landen komen met alternatief voor IMF

De BRIC-landen zijn van plan een alternatief voor het IMF op te richten uit onvrede over het gevoerde beleid van het fonds./strong>

Vorig jaar maart maakten Brazilië, Rusland, India en China (de voornaamste BRIC-landen, het zesde land is Zuid-Afrika) al bekend, dat men ontevreden was over het IMF en de Wereldbank. Niet alleen, omdat ze te weinig invloed kregen in de door de VS en EU gedomineerde instituten, maar ook door de manier waarop de eurocrisis werd aangepakt, met name door het IMF. Overigens gold die kritiek ook binnen het IMF, maar die kritiek is binnenskamers bliksemsnel in de kiem gesmoord.

We herinneren ons wellicht vast nog wel, dat de Braziliaanse bewindvoerder voor ‘Europa’ namens het IMF hevige kritiek uitte op het gevoerde beleid van met name de Europese Commissie en de ECB bij de aanpak van de Europese schuldencrisis, die hij ‘politiek gedreven’ noemde. Deze bewindvoerder, Paulo Noguiera Batista wilde de reeds aangegane verplichtingen van het IMF voor steun aan de eurozone het liefst volledig intrekken. Binnen no time werd hij tot de orde geroepen… Ook herinneren we ons de bittere brief, die oud-IMF econoom Peter Doyle al een jaar eerder had geschreven over de aanpak van het IMF van de eurocrisis. Deze stelde dat het IMF niet alleen de zaken verdoezelt, maar hekelde ook de wijze waarop de benoeming van Christine Lagarde erdoor was gedrukt door de VS en de EU, terwijl er een hele goede kandidaat uit Mexico beschikbaar was.

Lees dit artikel van Jean Wanningen verder op De Dagelijkse Standaard