Auteur: Burgercomité-EU

VVD, D66 en Guy Verhofstadt werken samen met Moldavische maffiabankier om Grexit te stoppen en TTIP te pushen (3)

Geplaatst op by 0 reacties

Guy Verhofstadt krijgt persoonlijk € 190.000 per jaar gestort van twee miljardairs, die graag in Oekraïne naar schaliegas willen boren (fracking). Daarom moet dat land, plus alles wat er tussen ligt, zo rap mogelijk de Europese Unie in worden gerommeld. Daarbij worden criminele handelingen van corrupte bankiers en politici in die landen door de vingers gezien of zelfs gesubsidieerd. De vergrote unie krijgt vervolgens uniforme milieuregels, dezelfde als de VS, om dat fracking mogelijk te maken. Ook dit wordt gesubsidieerd met Nederlands belastinggeld.

In deel een leest u dat bij deze rücksichtlose uitbreiding er niet op mensenrechten of criminaliteitsbestrijding wordt beoordeeld. Ook als we een land aantreffen waar een maffiabankier nota bene via Nederland zijn land leeg rooft, dan doen we daar niet moeilijk over. Deel twee gaat over TTIP, het handelsverdrag waarmee fracking overal in Europa is toegestaan. Met name D66 speelt een frappante rol: bij Nederlandse verkiezingen is de partij hier omwille van het milieu kritisch over, maar in Brussel wordt het recht om fracking op eigen grondgebied te verbieden juist bij de nationale parlementen weggehaald.

Zo reageerde Verhofstadt, leider van de Europese liberalen (in Nederland zijn dat D66 en VVD), toen hij hoorde dat een Grexit eraan zit te komen. In een toespraak in het Europees parlement schreeuwde hij zelfs naar de Griekse president Tsripas dat Griekenland nog nooit een serieus hervormingsvormingsvoorstel heeft ingediend. Maar waarom reageert de beste man zo extreem emotioneel? Er zijn wel meer tegenstanders van een Grexit te vinden, maar geen van hen reageert zo fel als Verhofstadt. Maar geen van hen heeft dan ook zo’n groot financieel belang als deze Verhofstadt.

Lees dit ontluisterende artikel (nr 3 in serie van 6) van Arno Wellens verder op 925

#TTIP wint. Vandaag zijn we allemaal Grieken

Geplaatst op by 0 reacties

We voorspelden het al een paar dagen geleden met dit artikel. De definitieve bevestiging na Griekenland en de stemming vandaag in het EU-parlement over TTIP: de EU is niet voor burgers (u mag alleen betalen), de EU is voor bedrijven (die hoeven niet te betalen en zo lekker makkelijk dat ene EU-loket!). Van Rossem van GeenStijl kan onze ontsteltenis/woede/razernij (kiest u maar) het beste verwoorden:

Fuck democratie. Schulz dramt #TTIP door EP

Nog maar een keer naar Europa. Want hoewel de Staatsomroep de stream dicht draaide toen het Grote Schelden op Tsipras voorbij was, ging de vergadering verder met stemmingen over het TTIP-verdrag. En daarbij kwam weer een staaltje onvervalste Europese “democratie” aan de orde: voorzitter Schulz dramde stemming van een door hemzelf opgestelde motie door. En die motie werd aangenomen. Nu kunnen multinationals en andere grote bedrijven regeringen voor de rechter slepen: ISDS, Investor State Dispute Settlement, een arbitragemechanisme dat bedrijven het recht geeft regeringen voor een speciaal tribunaal te dagen als zij hun winsten door nieuwe wetgeving in gevaar zien komen. Jup, dat leest u goed. Het EP leek daartegen, maar toen heeft Schulz eigenhandig de tekst aangepast om te vermommen dat er een juridische twilight zone werd opgetuigd, en nu heeft (een deel van) zijn eigen sociaaldemocraten vóór het voorstel gestemd. Een ranzig, walgelijk staaltje eurodictatuur in het voordeel van de bedrijvenlobby. Want hee, waarom luisteren naar zoiets vies, vunzigs en plakkerigs als een Boze Kiezer als je ook het bedrijfsleven naar voldoening kan pijpen. Nietwaar, Sophie in ’t Veld en Marietje Schaake van TTIP-partij VVD66?

Lees verder op Geen Stijl

Greece is the latest battleground in the financial elite’s war on democracy

Geplaatst op by 0 reacties

From laissez-faire economics in 18th-century India to neoliberalism in today’s Europe the subordination of human welfare to power is a brutal tradition.

Greece may be financially bankrupt, but the troika is politically bankrupt. Those who persecute this nation wield illegitimate, undemocratic powers, powers of the kind now afflicting us all. Consider the International Monetary Fund. The distribution of power here was perfectly stitched up: IMF decisions require an 85% majority, and the US holds 17% of the votes.

The IMF is controlled by the rich, and governs the poor on their behalf. It’s now doing to Greece what it has done to one poor nation after another, from Argentina to Zambia. Its structural adjustment programmes have forced scores of elected governments to dismantle public spending, destroying health, education and all the means by which the wretched of the earth might improve their lives.

The same programme is imposed regardless of circumstance: every country the IMF colonises must place the control of inflation ahead of other economic objectives; immediately remove barriers to trade and the flow of capital; liberalise its banking system; reduce government spending on everything bar debt repayments; and privatise assets that can be sold to foreign investors.

Using the threat of its self-fulfilling prophecy (it warns the financial markets that countries that don’t submit to its demands are doomed), it has forced governments to abandon progressive policies. Almost single-handedly, it engineered the 1997 Asian financial crisis: by forcing governments to remove capital controls, it opened currencies to attack by financial speculators. Only countries such as Malaysia and China, which refused to cave in, escaped.

Consider the European Central Bank. Like most other central banks, it enjoys “political independence”. This does not mean that it is free from politics, only that it is free from democracy. It is ruled instead by the financial sector, whose interests it is constitutionally obliged to champion through its inflation target of around 2%. Ever mindful of where power lies, it has exceeded this mandate, inflicting deflation and epic unemployment on poorer members of the eurozone.

Lees deze fantastische column van George Monbiot verder op The Guardian

Deze column gaat niet over de vrouw van Varoufakis

Geplaatst op by 0 reacties

Terwijl de Grieken in een humanitaire crisis zijn beland, beleven anderen de mooiste weken van het jaar. Ik heb het over de Nederlandse columnisten. Want lees hun stukken en zie: wie aan de oppervlakte blijft, hoeft nergens voor te staan.

Terwijl de Grieken in een humanitaire crisis van historische proporties zijn beland, beleven anderen de mooiste weken van het jaar. Voor al die economen en andere experts met hun ‘parmantige voorspellingen, analyses en duidingen’ zijn het gouden tijden, aldus Volkskrant-columnist Sheila Sitalsing deze week.

Daar zit best wat in. Toch denk ik dat er één beroepsgroep is die zich nog meer in haar element voelt in deze donkere tijden. Ik heb het over het gilde van opiniemakers dat zich specialiseert in het beschrijven van de choreografie van de politiek. Dat wil zeggen: het spelletje, niet wat er op het spel staat.

Dan moet je denken aan stukjestikkers die liever over de betekenis hiervan schrijven:

Referendum EU Associatieverdrag Oekraïne

Weet u meteen waarom er op de website van het Burgercomité EU zoveel niet-Nederlandse artikelen staan.

Dan over dit:

Lees de onderhandelingen
Een voorbeeld in het genre – en wat mij betreft ook meteen een klassieker – is de column die Volkskrant-redacteur Kustaw Bessems voor BNR schreef, waarin hij zijn licht liet schijnen over de Griekse kwestie. Bessems had de dag ervoor een interview met de Griekse premier Alexis Tsípras bekeken. Daarin was hem iets opgevallen: Tsípras zat er ‘totaal ontspannen’ bij. Maar hoe kan dat toch als je er politiek zo beroerd voor staat? Er was maar één conclusie mogelijk: Tsípras wilde uit de euro!

Lees deze column van Jesse Frederik verder op de Correspondent

The Eurocrats are punishing Greece to scare other countries

Geplaatst op by 0 reacties

The EU evidently means to make an example of Greece. Yesterday, the European Central Bank, far from extending emergency credit to the Greek banks as had been hoped, toughened its conditions further. Thus did Brussels respond to an unwelcome referendum result.

Eurocrats, after all, could hardly have been clearer in their instructions to Greek voters. The Hellenes had been told, in no uncertain terms, to accept the EU’s offer and, indeed, to oust the Syriza-led government. The President of the European Parliament, Martin Schulz, called openly for Alexis Tsipras to be replaced by “a technocrat”.

But, not for the first time, those pesky Greeks had other ideas. They turned out in huge numbers to reject the ultimatum. Euro-enthusiasts intend to make them pay for that act of defiance.

There is more to the ECB’s behaviour than petulance – though bankers and finance ministers are as prone to that vice as anyone else. Supporters of the European project are terrified that Greece will end up making a successful go of monetary independence, and so inspiring other countries to follow.

Oh, sure, it’ll be very tough in the short term. There will be bank failures and lost deposits, lay-offs and shortages. But, frankly, after the hell of the past five years, Greeks are a lot more stoical about that prospect. The question now is whether, with a new drachma, Greece might finally edge out of its nose-dive.

It could; indeed, in theory, it should. A clean default would lift the debt burden than has been the main drag on growth; and a competitive devaluation would be a huge boost to Greece’s two largest economic sectors, shipping and tourism. The trouble is, as I argued on CapX a couple of months back, that Syriza will be temperamentally opposed to pursuing the pro-enterprise policies needed to make a success of a new currency.

Not that Brussels wants to take any risk. Iceland, after all, prospered following its devaluation and the collapse of its banking system, despite having by far the most Left-wing government in its history. Given the constraints that will follow debt repudiation – a government in default cannot borrow a penny on the bond markets – even Syriza ministers will have to find ways to live within their means. It will take longer than in Iceland, but Greece will eventually bounce back.

Lees deze column van Daniël Hannan verder op CapX

Germans forget postwar history lesson on debt relief in Greece crisis

Geplaatst op by 0 reacties

As negotiations between Greece and its creditors stumbled toward breakdown, culminating in a sound rejection on Sunday by Greek voters of the conditions demanded in exchange for a financial lifeline, a vintage photo resurfaced on the Internet.

It shows Hermann Josef Abs, head of the Federal Republic of Germany’s delegation in London on Feb. 27, 1953, signing the agreement that effectively cut the country’s debts to its foreign creditors in half.

It is an image that still resonates today. To critics of Germany’s insistence that Athens must agree to more painful austerity before any sort of debt relief can be put on the table, it serves as a blunt retort: The main creditor demanding that Greeks be made to pay for past profligacy benefited not so long ago from more lenient terms than it is now prepared to offer.

But beyond serving as a reminder of German hypocrisy, the image offers a more important lesson: These sorts of things have been dealt with successfully before.

The 20th century offers a rich road map of policy failure and success addressing sovereign debt crises.

The good news is that by now economists generally understand the contours of a successful approach. The bad news is that too many policy makers still take too long to heed their advice — insisting on repeating failed policies first.

“I’ve seen this movie so many times before,” said Carmen M. Reinhart, a professor at the Kennedy School of Government at Harvard who is perhaps the world’s foremost expert on sovereign debt crises.

“It is very easy to get hung up on the idiosyncrasies of each individual situation and miss the recurring pattern.”

The recurring, historical pattern? Major debt overhangs are only solved after deep write-downs of the debt’s face value. The longer it takes for the debt to be cut, the bigger the necessary write-down will turn out to be.

Lees verder op The New York Times

A stealthy route to Grexit

Geplaatst op by 0 reacties

In Berlin, the belief is hardening that no deal can be reached with a government led by Tsipras.

I admire Alexis Tsipras’s sense of humour. By replacing Yanis Varoufakis as finance minister with Euclid Tsakalotos, the Greek prime minister swapped a supposedly Marxist economist trained at the University of Essex for a supposedly Marxist economist trained at the University of Oxford. Surprisingly, a few people see this as a reason to be optimistic.

What we know about Mr Tsakalotos is that he is a tough negotiator who believes in debt relief just as his predecessor did. So does Mr Tsipras himself. The fundamental obstacle to a deal thus remains unresolved: Greece continues to say No to the old agreement, and Germany says No to everything else. The Germans clearly did not replace their finance minister yesterday. On the contrary, Berlin on Monday reaffirmed its position that, at present, there is no basis for a deal.

A new agreement between Greece and its creditors would require a series of political shifts to happen simultaneously over the next few days. For starters, the Greeks would need to accept an austerity programme and structural reforms very similar to the one they rejected in the referendum. And the Germans would need to accept debt relief. On the former, agreement may be easier now Mr Varoufakis is gone. When you compare the final offer of the creditors, now rejected by the Greek electorate, with Athens’ last offer, you would struggle to spot the actual differences. If everyone wanted a deal, I am sure an agreement could be fudged, and sold at home.

The trouble is I am no longer sure whether all the creditors — specifically Germany — still want a deal. In Berlin, the belief is hardening in official circles that no deal can be reached with a government led by Mr Tsipras. Some of the most aggressive comments come from the leadership of the SPD, Angela Merkel’s junior coalition partner, until recently a moderating influence in German politics. They are now a leading pro-Grexit force because they see an opportunity to mark out a populist political territory as their own.

Lees Wolfgang Münchau verder op The Financial Times