Auteur: Burgercomité-EU

Greece should seize Germany’s botched offer of a velvet Grexit

Geplaatst op by 0 reacties

The Versailles terms imposed on Germany in 1919 were vindictive and narrow-minded, but not beyond reach. Greece is being told to do the impossible.

One day we will learn the full story of what went on at the top levels of the German government before the villenage of Greece last weekend.

We already know that the EMU accord – if that is the right word – is an economic and diplomatic fiasco of the first order. It does serious damage to the moral credibility of the EU but resolves nothing.

There is not the slightest chance that Greece will be able to stabilize its debt and return to viability under the Carthaginian settlement imposed on Alexis Tsipras – after 17 hours of psychological “water-boarding”, as one EU official put it.

The latest paper by the International Monetary Fund has torn away the fig-leaf. The country needs a 30-year moratorium on debt payments and probably outright subsidies to recover from the devastation of the past six years.

Instead it gets pro-cyclical fiscal contraction of 2pc of GDP by next year.

Some are already comparing the terms to the Versailles Treaty but this does not quite capture the depravity of it. The demands imposed on Germany in 1919 were certainly vindictive and narrow-minded – as Keynes rightly alleged – but they were not, on the face of it, beyond reach.

France was forced to pay reparations after the Franco-Prussian War in 1871 that were roughly equivalent to Versailles, albeit in very different circumstances. It dutifully did so, while plotting revenge.

What Greece is being asked to do is scientifically impossible. Almost everybody involved in the talks knows this. Yet the lie goes on because the dysfunctional nature of EMU politics and governance makes it impossible to come clean. The country is dishonestly kept in a permanent state of crisis.

Lees deze column van Ambrose Evans-Pritchard verder op The Telegraph

Blame the Banks

Geplaatst op by 0 reacties

Why is Greece chastised for reckless borrowing while the financial institutions that profited for years seem to get off scot-free?

One of the first lessons I was taught on Wall Street was, “Know who the fool is.” That was the gist of it. The more detailed description, yelled at me repeatedly was, “Know who the fucking idiot with the money is and cram as much toxic shit down their throat as they can take. But be nice to them first.”

When I joined in Salomon Brothers in ‘93, Japanese customers (mostly smaller banks and large industrial companies) were considered the fool. My first five years were spent constructing complex financial products, ones with huge profit margins for us—“toxic waste” in Wall Street lingo—to sell to them. By the turn of the century many of those customers had collapsed, partly from the toxic waste we sold them, partly from all the other crazy things they were buying.

The launch of the common European currency, the euro, ushered in a period of European financial confidence, and we on Wall Street started to take advantage of another willing fool: European banks. More precisely northern European banks.

From ‘02 until the financial crisis in ‘08, Wall Street shoved as much toxic waste down those banks’ throats as they could handle. It wasn’t hard. Like the Japanese customers before them, the European banks were hell bent on indiscriminately buying assets from all over the globe.

They were so willing, and had such an appetite, that Wall Street helped hedge funds construct specially engineered products to sell to them, made of the most broken and risky subprime mortgages. These products—the banks called them “monstrosities” and later the media dubbed them as “rigged to fail”—only would have been created if they had reckless buyers, and the European banks were often those buyers.

When a bank buys an asset it is lending money; the seller is the borrower.In buying various assets European banks were doing what banks are supposed to do: lending. But by doing so without caution they were doing exactly what banks are not supposed to do: lending recklessly.

The European banks weren’t lending recklessly to only the U.S. They were also aggressively lending within Europe, including to the governments of Spain, Portugal, and Greece.

Lees verder op The Atlantic

Geen uitbreiding van de EU tegen elke prijs

Geplaatst op by 0 reacties

Vorige week stemde de Eerste Kamer in met het Associatieverdrag van de Europese Unie met Oekraïne. Maar was die associatie van Oekraïne met de EU niet de opstap naar de crisis die uiteindelijk uitliep op een staatsgreep en een nog altijd voortdurende burgeroorlog in het oosten van Oekraïne? Bovendien is een associatie vaak een opstap naar volwaardig EU-lidmaatschap gebleken. De huidige politieke leiding in Oekraïne ziet het in ieder geval ook graag zo.

De Europese integratie is ons steeds als een vredesproject verkocht, maar intussen neemt de gestage uitbreiding van de EU eerder offensieve vormen aan. Het mag dan ook niet verwonderen dat het tot burgeroorlog in het Don-bekken geleid heeft.

Maar valt de associatie van Oekraïne met de Europese Unie – en uiteindelijk dat volwaardige EU-lidmaatschap – nog wel tegen te houden? De zaak is toch allang beklonken? Dat zou je inderdaad denken. De lidstaten moeten er weliswaar nog mee instemmen, maar dat lijkt een formaliteit. Hoewel veel woordvoerders van diverse partijen in de Eerste Kamer veel problemen zien in Oekraïne, werd de associatie niet werkelijk ter discussie gesteld. Het gaat trouwens ook om eenzelfde associatie van Moldavië en Georgië met de Europese Unie. Stuk voor stuk landen met onopgeloste conflicten. Georgië ligt zelfs niet op het Europese continent, zodat je je af kunt vragen wat de EU daar eigenlijk te zoeken heeft.

Het Burgercomité-EU ziet echter nog een kans om het associatieverdrag tegen te houden.

Lees verder op Novini

Het lef te denken

Geplaatst op by 0 reacties

Onlangs hoorde ik een grap die ik u niet wil onthouden. In een ziekenhuis zit de verzamelde familie van een ernstig zieke bijeen. De dokter komt binnen, hij brengt slecht nieuws.’De enige hoop die nog rest voor uw geliefde familielid is een hersentransplantatie. Echter, dit is een experimentele procedure, en bovendien dient u zelf voor de hersenen te betalen.’

‘Maar wat kosten die dan,’ vraagt iemand. ‘De prijzen variëren van vijfduizend euro voor het brein van een politicus tot zo’n tweehonderd euro voor dat van een hardwerkende burger’ zegt de dokter. “Waarom is het brein van een politicus zoveel duurder,’ vraagt een van de dames. De dokter glimlacht om zoveel kinderlijke onschuld. ‘Wel, die hersens zijn meestal ongebruikt en dus zo goed als nieuw.’ Wie de vele adviesbureaus en onderzoeksinstituten ziet, die tegenwoordig de verschillende overheden en ministeries moeten ondersteunen, moet de wijsheid van deze mop inzien.

Onlangs stuitte ik bij het opruimen van mijn zolderkamer op het proefschrift ‘De kunst van het weldenken. Rationalisme in het Nederlands’, van Ruben Buys. Hij toont daarin aan dat ‘in de middeleeuwen en de vroege moderniteit in de Nederlanden een levendige traditie van filosofie en lekenethiek bestond.’ Met verstand en rede schijnen wij Nederlanders toentertijd goed uit de voeten te hebben gekund. Een en ander leidde tot de Verlichting, de tijd waarin mensen werden uitgedaagd hun eigen verstand te gebruiken. Kritisch te zijn over wat de staat, de kerk en andere machthebbers voor de burger noodzakelijk, eerlijk, rechtvaardig en vanzelfsprekend achtten.

Waarom zijn wij daarmee gestopt? Wij denken allang niet meer zelf en dit proces wordt helaas versterkt door het teruglopend kwaliteitsniveau van het onderwijs. Erger nog, wie tegenwoordig zijn eigen verstand gebruikt -in plaats van mee te deinen op de golven van de via marketingtechnieken gestuurde samenleving- wordt gemarginaliseerd of zelfs gedemoniseerd. Maar we mogen wel opdraaien voor de schade veroorzaakt door de diverse opinie-gebonden onderzoeken, interim-mismanagement en door consultancy-clowns tot stand gebrachte miskleunen. Dat dan weer wel.

Lees deze interessante column verder op Opiniez

GeenPeilTV: Handleiding Papieren Brief Posten

Geplaatst op by 0 reacties

Papieren post is zooo zeventiende eeuw. Toch kunnen we niet om dit stokoude communicatiemiddel heen als we een democratisch referendum over EU-verdragen willen afdwingen. De Wet raadgevend referendum (Wrr) staat namelijk geen digitale inzameling van handtekeningen toe. De overheid wil het burgers natuurlijk niet te makkelijk maken om inspraak te krijgen in de democratie. Omdat GeenPeil wél graag een EU-referendum wil, hebben we dus zelf maar een How To Papieren Brief Posten gemaakt. Op video, want dat is ontzettend 21e eeuw.

Lees verder op GeenStijl >>>

Hoe het Griekse debacle de Spaanse politiek beïnvloedt

Geplaatst op by 0 reacties

Met Griekenland wil de eurogroep een voorbeeld stellen voor Spanje, waar protestpartij Podemos de laatste verkiezingen grote winst boekte. Hoe leeft deze gedachte in Spanje? Trekken ze zich iets van die dreiging aan? Gastcorrespondent Lex Rietman peilde de stemming.

De premier van Spanje geeft zelden interviews. En elke keer dat Mariano Rajoy dat doet, begrijpen we weer waarom. Aan de vooravond van het Griekse referendum van vorig weekend ging het opnieuw mis, ondanks de voorgekookte vragen van de regeringsvriendelijke tv-zender Telecinco. ‘Het is zonneklaar,’ zei de regeringsleider. ‘Als Griekenland niet betaalt, heeft het niets te zoeken in deze wereld.’

Dat was het startsein voor een tweetlawine. Twitteraars maakten grappen over Rajoy en zijn partij, die verwikkeld zijn in een onafzienbare reeks corruptiezaken. Ze herinnerden hem aan de Spaanse banken, die in 2012 hun schulden niet konden betalen.

Werden Bankia, CatalunyaBank en NovaCaixaGalicia toen gestraft voor hun wangedrag, verstoten uit de strenge maar rechtvaardige wereld van Rajoy?

Niet echt.

Ze kregen overheidsgeld toegestopt, en niet zo’n beetje ook. Zestig miljard, maar liefst 6 procent van het Spaanse bruto binnenlands product (bbp). Intussen weten we dat het overgrote deel daarvan nooit terugbetaald zal worden. Harde afspraken over terugbetaling zijn simpelweg niet gemaakt.

Ondanks de verzekering van Rajoy in 2012 dat de bankensteun de burgers ‘geen euro’ zou kosten, draaien de Spaanse burgers er uiteindelijk voor op. Zij waren onder Rajoy getuige van de zwaarste bezuinigingen op de publieke diensten die het land ooit in vredestijd had meegemaakt. Ziekenhuisafdelingen werden gesloten terwijl de wachtlijsten steeds langer werden, in het onderwijs werd de werkdruk voor de leerkrachten nog verder opgevoerd (terwijl in Spanje de vroegtijdige schoolverlating toch al een levensgroot probleem was), de universiteit werd voor steeds meer jonge Spanjaarden een onbetaalbare luxe en op het schamele vangnet voor wie geen inkomen heeft, werd rigoureus beknibbeld.

Rajoy liet het in zijn televisiepraatje niet bij deze ene uitglijder. ‘Griekenland moet hervormen om banen te scheppen en te groeien, anders zijn er geen belastinginkomsten,’ doceerde hij. Daar viel op zich weinig tegenin te brengen, hoewel je je kunt afvragen of Rajoy de meest aangewezen persoon is om de Grieken de les te lezen. De werkloosheid en de belastingfraude in Spanje zijn tenslotte bijna net zo omvangrijk als die in Griekenland.

Zijn meest kolossale blunder kwam echter in de zin erna: ‘Griekenland heeft een grote schuld, iets meer dan 90 procent van zijn bbp. Dat is alsof we in Spanje een schuld van 900 miljard zouden hebben, een astronomisch bedrag.’

De premier maakte in één zin duidelijk dat hij geen flauw benul had van de werkelijke cijfers. Geen idee van de Griekse staatsschuld (eind vorig jaar 177 procent van het bbp), en – wat zorgwekkender is voor de Spanjaarden – zelfs niet van de elementaire macro-economische cijfers van zijn eigen land.

Volgens de Spaanse centrale bank bedraagt de staatsschuld namelijk 1.048 miljard. Dat is 98 procent van het bbp. En sinds het aantreden van Rajoy (eind 2011), is de Spaanse staatsschuld razendsnel opgelopen. Het voorbije jaar kwam er zelfs een dikke 50 miljard bij. Niemand die gelooft dat Spanje dit jaar de met Brussel afgesproken begrotingsdoelstelling haalt.

Lees verder op De Correspondent >>>

Wat als de Grieken gewoon gelijk hebben?

Geplaatst op by 0 reacties

Referendum EU Associatieverdrag Oekraïne

Europa stelt zich in de Griekse schuldenkwestie arrogant en weinig democratisch op, betoogt Piet Keizer, economisch filosoof.

De EU probeert een waardengemeenschap te zijn. Dat moet ook wel; het hebben van een gezamenlijke markteconomie kan niet zonder. Democratie is daarbij het sleutelwoord. Het duidt onder meer op een omgangsvorm waarin ieder mens en elke groep het recht heeft gehoord te worden. Dit impliceert dat ieder mens de plicht heeft serieus te proberen een ander mens te begrijpen, niet alleen mensen van de eigen groep.

In het dossier-Griekenland wordt door de machtige partijen, die het eens zijn met de trojka, zwaar tegen deze regel gezondigd. Alleen de afgelopen week al leverde weer een aantal saillante voorbeelden op.

Ik noem er twee: premier Rutte maande de Grieken niet met een ‘flutverhaal’ te komen en het Financieele Dagblad (FD) van 4 juli schreef in het hoofdredactionele commentaar dat ‘iedereen de buik vol had van de politieke pokeraars en bluffers in het huidige (Griekse) kabinet’. Rutte liet zich van zijn menselijke kant zien door humanitaire hulp te bieden, indien dat nodig mocht blijken. Het FD vond dat ‘we’ de Grieken grootmoedig tegemoet moeten treden indien ze positief stemmen ten gunste van de voordtellen van de trojka.

Deze teksten verraden gevoelens van superioriteit. We zijn dus weer terug in de tijd dat de Nederlandse minister van financiën (De Jager) de Grieken regelmatig de les las, en zijn moralistische vingertje naar ze opstak.

Maar wat als de Grieken een realistischer analyse van de situatie in de eurozone hebben dan de trojka? Dat hun stelling – dat bezuinigingen en liberale hervormingen averechts uitwerken in de huidige tijd van depressie – meer realiteitsgehalte heeft?

Lees verder op Trouw >>>

We are now in a new EU

Geplaatst op by 0 reacties

Referendum EU Associatieverdrag Oekraïne

What’s the difference between the Mafia and the current European leadership? The Mafia makes you an offer you can’t refuse. The leaders of the European Union offer you a deal you can neither refuse nor accept without destroying yourself.

The European Union as we have known it ended over the weekend. That EU project was all about the gradual convergence of equal nations into an “ever closer union”. That’s finished now.

The whole notion was underpinned by three conditions. One was that the process of European integration was consensual – each member state would pool more and more of its sovereignty because it freely chose to do so. The second was that these incremental steps were, to use the terms applied to monetary union in the Maastricht treaty, “irreversible” and “irrevocable” – once they were taken, there could be no going back.

The third, unspoken but completely understood, was that Germany would restrain itself, accepting, in return for the immense gift of a new beginning that its fellow European countries had given it, that it must refrain from ever trying to be top dog again. Each of these fundamental conditions was torched over the weekend.

Lees verder op The Irish Times >>>