Auteur: Burgercomité-EU

De crisis van de democratie

Geplaatst op by 0 reacties

Als democratische exercitie was het Schotse referendum een mooi schouwspel en de uitslag was ook goed, maar we zijn nog niet helemaal uit de problemen. Niet alleen moet in Groot-Brittannië een nieuw evenwicht worden gevonden tussen de verschillende landsdelen, op de achtergrond speelt een ingewikkelder en belangrijker vraagstuk, waar de Schotse kwestie slechts een voorbeeld van is: de crisis van de democratie.

Alle separatisten hebben hun eigen, lokaal verwoorde grieven, alle nationalisten hun eigen dromen, alle populisten hun eigen simpele oplossingen, maar overal putten ze uit één bron: het gevoel niet vertegenwoordigd te zijn. De parlementaire democratie geeft burgers het recht te stemmen, maar veel kiezers zien geen enkel verband tussen hun stem en het beleid dat wordt gevoerd, en identificeren zich niet langer met het land, de federatie, de unie waarin ze leven – vul de namen van de vermaledijde machtscentra maar in: Den Haag, Londen, Brussel, Washington. En al die andere.

Werkt het nog wel om het volk om de zoveel jaar te laten bepalen wie een tijdje de macht krijgt? Wat is eigenlijk dat ‘volk’ en wie zegt dat deze mensen de juiste leiders voortbrengen? In het deel van de wereld dat op dit moment de meeste furore maakt – Azië – doen veel landen het anders. Autocratisch bestuurd, met zeer uitlopende niveaus van onderdrukking, boeken ze in Singapore en China resultaten waar Europa en de VS niet aan kunnen tippen.

“Als je naar de toekomst van het hoger onderwijs kijkt, leer je dan meer van de VS en Frankrijk, met schooluitval van 40 en 25 procent, of van Zuid-Korea, met het hoogste percentage universiteitsstudenten ter wereld? Als je een pensioenstelsel op wilt zetten, kijk je dan naar Amerika of naar Singapore?” Het zijn cruciale vragen in het net verschenen boek ‘The Fourth Revolution’. De auteurs, Economist-journalisten John Micklethwait en Adrian Wooldridge, hadden er gerust nog een Chinees voorbeeld aan toe kunnen voegen. Want China is uiteraard, ook in hun boek, het grote contrapunt van het Westen.

Volgens Micklethwait en Wooldridge is onze democratie dolgedraaid, met een haperende staat als gevolg. Om gekozen en herkozen te worden, doen politici beloftes die ze nooit waar kunnen maken, waardoor de verwachtingen van de kiezers voortdurend worden opgestuwd, resulterend in steeds grotere teleurstellingen. Intussen blijven de werkelijke problemen onopgelost; democratieën zijn notoir slecht in langetermijn-denken.

Lees deze column van Stevo Akkerman verder op Trouw

Schotse premier: kiezers zijn voor de gek gehouden

Geplaatst op by 0 reacties

De terugtredend premier van Schotland heeft gisteren gezegd dat kiezers voor de gek zijn gehouden door politici in Londen. Volgens Alex Salmond hebben Schotse kiezers in het referendum deze week tegen afscheiding gestemd omdat ze geloofden in de beloften voor meer zeggenschap voor Schotland.

Dat had de Britse premier David Cameron beloofd. Maar na de uitslag van het referendum zei hij dat meer autonomie voor Schotland samen moet gaan met soortgelijke hervormingen in Engeland, Wales en Noord-Ierland.

Volgens Salmond komt Cameron daarmee terug op zijn eerdere beloften. ‘Het zijn de mensen die nee hebben gestemd die zijn misleid, die zijn beetgenomen, die voor de gek zijn gehouden’, zo zei hij zondag tegen de BBC. ‘Zij zijn vandaag het kwaadst, het diepst gekwetst en het teleurgesteldst in Schotland.’

Cameron verzekerde daarop dat Schotland meer autonomie krijgt, zonder ‘mitsen of maren’. Zijn woordvoerder zei dat de regering bij haar beloften zou blijven.

Na de uitslag van het referendum vrijdag maakte Salmond bekend dat hij in november aftreed. Hij was initiatiefnemer van het referendum en leider van de ‘yes’-campagne. Hij bedankte de 1,6 miljoen Schotten die in het referendum afscheiding van het Verenigd Koninkrijk wel hebben gesteund.

Bron: Volkskrant

Opluchting over Schots ‘nee’ is volkomen voorbarig

Geplaatst op by 0 reacties

De zege van het No-kamp bij het Schotse referendum is niet meer dan een Pyrrus-overwinning, en levert nauwe­lijks minder complica­ties op dan een ‘yes’ zou hebben gedaan, schrijft Thomas von der Dunk.

De opluchting in de City, in Westminster en in Brussel is volkomen voorbarig, en getuigt van een tamelijk infantiel gebrek aan elementair politiek inzicht, veelzeggend voor het kortetermijndenken dat domineert. De zege van het No-kamp is niet meer dan een Pyrrus-overwinning, en levert nauwelijks minder complicaties op dan een ‘yes’ zou hebben gedaan.

Als na vierhonderd jaar politiek samenzijn (vierhonderd, niet driehonderd jaar: de Unie mag dan officieel uit 1707 dateren, sinds het Schotse koningshuis der Stuarts na het uitsterven van de Engelse Tudors in 1603 Engeland overnam en vervolgens naar Londen verkaste, delen Schotten en Engelsen dezelfde monarch en regering) bijna de helft van de Schotten voor afscheiding stemt, blijkt de basis van het Verenigd Koninkrijk zeer wankel.

Eens temeer omdat die kleine meerderheid voor handhaving van de Unie vermoedelijk geflatteerd is. De nee-campagne werd gedomineerd door bangmakerij in combinatie met enkele uit angst voor een ‘ja’ op het laatste moment gedane, onverwachts buitensporig royale beloften om de Schotten maar binnenboord te houden, die Cameron meteen op kritiek uit zijn Engelse achterban kwam te staan.

Daarnaast deed uiteraard ook Barroso weer eens een voorspelbaar stupide dreigingsduit in het zakje, door te verkondigen dat een zelfstandig Schotland natuurlijk niet op het EU-lidmaatschap kon rekenen.

Ach ja: ziet u het al voor zich? Wel toetredingsonderhandelingen met een corrupte maffiastaat als Albanië, en niet met het keurige Schotland? Als daarvoor door bijvoorbeeld een Spaans veto onoverkomelijke barrières zouden zijn opgeworpen, had dat het definitieve morele failliet van de EU als gemeenschap van democratische landen betekend.

Lees deze column van Thomas van der Dunk verder op de Volkskrant

How the media shafted the people of Scotland

Geplaatst op by 0 reacties

Journalists in their gilded circles are woefully out of touch with popular sentiment and shamefully slur any desire for change.

Perhaps the most arresting fact about the Scottish referendum is this: that there is no newspaper – local, regional or national, English or Scottish – that supports independence except the Sunday Herald. The Scots who will vote yes have been almost without representation in the media.

There is nothing unusual about this. Change in any direction, except further over the brink of market fundamentalism and planetary destruction, requires the defiance of almost the entire battery of salaried opinion. What distinguishes the independence campaign is that it has continued to prosper despite this assault.

In the coverage of the referendum we see most of the pathologies of the corporate media. Here, for instance, you will find the unfounded generalisations with which less enlightened souls are characterised. In the Spectator, Simon Heffer maintains that: “addicted to welfare … Scots embraced the something for nothing society”, objecting to the poll tax “because many of them felt that paying taxes ought to be the responsibility of someone else”.

Here is the condescension with which the dominant classes have always treated those they regard as inferior: their serfs, the poor, the Irish, Africans, anyone with whom they disagree. “What spoilt, selfish, childlike fools those Scots are … They simply don’t have a clue how lucky they are,” sneered Melanie Reid in the Times. Here is the chronic inability to distinguish between a cause and a person: the referendum is widely portrayed as a vote about Alex Salmond, who is then monstered beyond recognition (a Telegraph editorial compared him to Robert Mugabe).

Lees deze column door George Monbiot verder op The Guardian

Europa moet wakker worden

Geplaatst op by 0 reacties

Karel van Wolferen, voormalig correspondent van de Nederlandse krant NRC Handelsblad, is verontrust over de escalerende crisis in Oekraïne en de kritiekloze journalistiek in Europa, die zich volledig laat leiden door een blinde verbondenheid met de VS. De huidige escalatie door de NAVO kan volgens hem tot een oorlog leiden.

De EU wordt niet langer geleid door politici met een elementaire kennis van geschiedenis, een nuchter overzicht van de werkelijkheid in de wereld of zelfs maar gezond verstand en een gevoel van verbondenheid met de langetermijnbelangen die ze dienen. Als daar nog bewijs moest voor worden gevonden, dat is dat nu geleverd met de sancties die ze vorige week hebben overeengekomen, om Rusland te bestraffen.

Eén manier om hun waanzin te vatten begint bij de media. Welk begrip of bezorgdheid deze politici persoonlijk mogen hebben, ze willen vooral gezien worden als personen die ’the right thing’ doen. Daar zorgen tv en kranten voor.

In het overgrote deel van de EU wordt het algemeen inzicht in de werkelijkheid sinds het gruwelijk einde van de mensen aan boord van het toestel van Malaysia Airlines vorm gegeven door de mainstream kranten en tv-zenders. Die hebben de aanpak van de Anglo-Amerikaanse media gekopieerd. Zij hebben ‘nieuws’ gepresenteerd waarin insinuatie en verdachtmaking in de plaats komen van echte berichtgeving.

Gerespecteerde publicaties zoals de Britse Financial Times en het Nederlandse NRC Handelsblad, waar ik zestien jaar heb gewerkt als correspondent voor het Verre Oosten, hebben deze corrupte journalistieke aanpak niet alleen gevolgd maar ook mee begeleid naar zijn krankzinnige conclusies.

De opinies van zelfverklaarde media-experten en de editorialen die hieruit zijn ontstaan, gaan verder dan alle vroegere voorbeelden van mediahysterie voor politieke doeleinden die ik me kan herinneren. Het meest flagrante voorbeeld dat ik vond, was een anti-Poetin hoofdartikel in de Economist Magazine van 26 juli 2014. Het had de toon van Shakespeare’s Henry V, terwijl hij zijn troepen opjut voor de Slag van Agincourt wanneer hij Frankrijk binnenvalt.

Er zijn geen kranten of andere publicaties die de volledige EU bereiken, om een Europese publiek forum te vormen waar politiek geïnteresseerde Europeanen met elkaar belangrijke internationale ontwikkelingen kunnen bespreken. Wie belangstelling heeft voor internationale politiek, leest meestal de internationale editie van de New York Times of de Financial Times.

Vragen en antwoorden over geopolitieke aangelegenheden worden zo routinematig gevormd of sterk beïnvloed door wat de hoofdredacteurs in New York en Londen belangrijk vinden. Meningen die hier in belangrijke mate van afwijken vind je in Der Spiegel, de Frankfurter Allgemeine Zeitung, Die Zeit en Handelsblatt. Die blijven echter binnen de Duitse grenzen. We zien bijgevolg geen Europese publieke opinie over wereldzaken, zelfs niet als die een directe impact hebben op de belangen van de EU zelf.

De Nederlandse bevolking werd ruw wakker geschud uit zijn slaperige passiviteit tegenover wat in de wereld gebeurt en op haar toch een impact kan hebben, door de dood van 193 landgenoten (samen met 105 mensen van andere landen) in het neergehaalde vliegtuig. De Nederlandse media volgden daarbij zonder aarzelen de vingerwijzingen naar Rusland, die door de Amerikanen in gang werden gezet.

(meer…)

Trojka-onderhandelingen gaan van start

Geplaatst op by 0 reacties

Vandaag beginnen de onderhandelingen tussen de Griekse overheid en de trojka. We zijn het ondertussen al een paar jaar gewoon. Drie mannen in pak worden met een auto tot voor het ministerie van Financiën gebracht en dan snel naar binnen geleid om er uren later weer buiten te komen. En telkens blijkt weer dat Griekenland zijn deel van de overeenkomst met de trojka niet tijdig is nagekomen, waardoor het geen schijf van de noodlening krijgt (of slechts met heel wat uitstel).

Bij elk bezoek van de trojka zijn er wel protesten, of soms ook relletjes in de Griekse hoofdstad. Maar dit keer zullen de onderhandelingen plaats vinden in Parijs en niet Athene. Misschien om te vermijden dat er weer rellen uitbreken? Er moeten namelijk zware knopen worden doorgehakt dit keer. Er staan nog maar eens 6500 banen in de overheidssector op de wip, de trojka wil dat huizen van Grieken die hun leningen niet meer kunnen afbetalen (hun aantal groeit gestaag) in beslag worden genomen, er moeten dringend stukken land worden verkocht, een deel van elektriciteitsmaatschappij moet worden geprivatiseerd en zo meer. En het besparingsbeleid moet nog verder doorgaan.

Er zullen nauwelijks Griekse reporters naar de Franse hoofdstad worden gestuurd om de onderhandelingen op te volgen. Daarvoor zitten de Griekse media te veel in de schulden. Dus het zal vooral gaan om geruchten, waar het Griekse journaille zo goed in is.

Van de kant van de regering wordt gezegd dat de onderhandelingen in Parijs plaatsvinden omdat dit de laatste onderhandelingen zijn. Het gaat namelijk om de laatste horde die dient te worden genomen, om de laatste schijf van de noodlening te krijgen. En daarna is het afgelopen met de leenovereenkomst, aldus de regering. Ze vergeet er wel bij te vermelden dat Griekenland nog op zijn minst 50 jaar onder toezicht blijft van de leenheren.

Ondertussen staat de openbare schuld op 177% van het BNP. Dat BNP is nog steeds aan het dalen en in de toeristische maand juli 2014 stond het werkloosheidscijfers op 27,2% (dat terwijl premier Samaras 770.000 banen belooft tegen 2020 – hoe hij dat gaat klaarspelen is voor iedereen een raadsel). Dat daalt dus maar niet. Genoeg factoren om Wolfgang Schäuble te geloven: er is een derde leenovereenkomst nodig, want Griekenland zal het niet redden. Het land kan zijn schulden nooit afbetalen onder de gegeven omstandigheden.

Lees het hele artikel op de blog van Bruno Tersago

Kolen op het vuur van oorlog. Wordt de burgers iets gevraagd?

Geplaatst op by 0 reacties

Hoewel het opleggen van economische sancties tot de standaard trukendoos van regeringen behoort en zelfs het dreigen ermee gezien wordt als de enige geweldloze manier om andere partijen tot inzicht en inkeer te brengen, leert de geschiedenis dat economische oorlog altijd leidt tot massale verliezen aan beide zijden. In het geval van Rusland staat vast dat het land in een economische recessie zal belanden en dat geldt ook voor Europa en Nederland.

Nederland heeft de dubbele dip van recessie net van zich af kunnen schudden – we zijn met de hakken over de sloot gesprongen- om nu geconfronteerd te worden met een derde recessie. Officieel worden drie kort op elkaar volgende recessies een economische depressie genoemd en daar stevent Nederland op af. Terecht gaan er nu eindelijk politieke stemmen op om Nederland eerst zelfvoorzienend te maken om daarna weer op eigen kracht met het buitenland zaken te kunnen doen. Veel te lang is onze productiecapaciteit ten behoeve van de eigen bevolking verwaarloosd en daar betalen wij nu de prijs voor.

Het probleem met economische sancties is dat ze vallen onder de macho-politiek van allerlei soorten politici die menen dat het hun taak is om krachtig op te treden tegen de territoriale driften van anderen, in dit geval van Rusland. We trekken een lange neus naar Poetin en proberen hem en zijn vrienden over de knie te leggen en met de mattenklopper een pak slaag te geven. Gelukkig laat de Nederlandse bevolking zich niet gemakkelijk opjutten. Maar als wij bijvoorbeeld een koude winter krijgen, wordt het liedje van de vrede ook door ons anders gezongen. Het hemd is nader dan de rok.

Lees deze column van René Tissen verder op RTLZ

Douglas Carswell’s overstap naar UKIP schok voor Britse politieke systeem

Geplaatst op by 0 reacties

There are very few MPs I admire more than Douglas Carswell. He is principled, decent, and has gone into politics for all the right reasons. He believes in all the things to which ordinary politicians pay lip service, but in reality frighten them to death. Above all, Mr Carswell is an advocate of popular democracy: that is, that politics is an activity which concerns ordinary voters and not the views of the Westminster elite. He is a fountain of original ideas, many of which are to be found in his very important book The Plan: Twelve months to renew Britain. It is very interesting to note that the book was co-written with the brilliant conservative MEP (and fellow Telegraph blogger) Daniel Hannan.

But Mr Carswell cannot be dismissed as a naive or out of touch intellectual. Let us remember that it was five years ago that it was Carswell who set in motion the movement which swept Speaker Martin from office in the wake of the expenses scandal.

This is why I believe that Mr Carswell’s decision to quit the Tory party and join Nigel Farage’s Ukip is a seismic political event. He cannot be compared to the ordinary self-interested political defections, for instance Shaun Woodward or Quentin Davies’ departure from the Conservatives to New Labour, in 2001 and 2007 respectively. Mr Carswell, and this is completely terrifying for David Cameron, is acting out of conviction rather than self-interest. It is greatly to the credit of Mr Carswell that, in striking contrast to Woodward or Davies, he has called a by-election to fight his Essex constituency, where he may even stand a chance of success. If he wins, he will have broken every known rule of politics. It has always been assumed that the individual vote which an incumbent MP can attract is a fraction of that commanded by the party which he represents. If Mr Carswell carries Clacton, a political convulsion will have taken place.

Lees deze column van Peter Oborne verder op The Telegraph
Lees ook: Douglas Carswell – It’s time for change