Juncker: Greece should avoid ‘wrong outcome’ in elections

EU commission chief Jean-Claude Juncker has warned Greece against electing “extreme forces” into power and said he would prefer “known faces” – so far the strongest intervention of the EU top brass in the Greek campaign.

“I think that the Greeks – who have a very difficult life – know very well what a wrong election result would mean for Greece and the eurozone,” Juncker said during an Austrian public tv debate with EUobserver and several other Brussels-based journalists.

He steered clear of explicit political advice ahead of presidential elections in Greece next week but said: “I wouldn’t like extreme forces to come to power.”

The presidential elections – to be held in the Greek parliament on 17 December – could trigger early parliamentary elections, if there are three failed attempts to elect a president.

The far-left Syriza, which wants Greece’s debt erased and an end to austerity measures, is topping the polls. Markets are already jittery at the prospect of Syriza leader Alexis Tsipras coming to power.

Asked if Syriza and Tsipras qualify as “extreme forces”, Juncker replied: “I would like Greece to be ruled by people who have an eye and a heart for the many little people in Greece and who also understand the necessity of European processes.”

Lees verder op EUobserver

Het kleine Brusselse potje droomt van grootse daden

Roepnaam: Efsi. Het jongste product van de beproefde Brusselse afkortingenmachine, geboren op 26 november 2014, moet een wonderkind worden, niet het zoveelste bureaucratische gedrocht.

Dat is de ambitie achter het Europese Fonds voor Strategische Investeringen (Efsi), dat de Europese Commissie gisteren met veel tamtam presenteerde in Straatsburg. Van dit plan wordt veel verwacht. Het moet het vertrouwen in de langdurig kwakkelende economie van de Europese Unie terugbrengen. “Wij bieden hoop aan miljoenen Europeanen die gedesillusioneerd zijn na jaren van stagnatie”, zei commissievoorzitter Jean-Claude Juncker.

Zijn toespraak voor het Europees Parlement was misschien wel de belangrijkste in zijn lange politieke leven. “Ik heb een visioen van schoolkinderen in Thessaloniki die een spiksplinternieuw klaslokaal binnenlopen, vol met computers. Ik heb een visioen van een Franse forens die zijn elektrische auto oplaadt langs de snelweg op dezelfde manier waarop we vandaag benzine tanken.”

Dat is de ambitie achter het Europese Fonds voor Strategische Investeringen (Efsi), dat de Europese Commissie gisteren met veel tamtam presenteerde in Straatsburg. Van dit plan wordt veel verwacht. Het moet het vertrouwen in de langdurig kwakkelende economie van de Europese Unie terugbrengen. “Wij bieden hoop aan miljoenen Europeanen die gedesillusioneerd zijn na jaren van stagnatie”, zei commissievoorzitter Jean-Claude Juncker.

Zijn toespraak voor het Europees Parlement was misschien wel de belangrijkste in zijn lange politieke leven. “Ik heb een visioen van schoolkinderen in Thessaloniki die een spiksplinternieuw klaslokaal binnenlopen, vol met computers. Ik heb een visioen van een Franse forens die zijn elektrische auto oplaadt langs de snelweg op dezelfde manier waarop we vandaag benzine tanken.”

Lees dit artikel van Christoph Schmidt verder op Trouw

Berlin takes aim at Luxembourg tax deals

Berlin has taken a swipe at the new head of the European Commission by questioning the fairness of hundreds of controversial tax deals struck while Jean-Claude Juncker was still Luxembourg’s prime minister.

The criticism from Wolfgang Schäuble, Germany’s powerful finance minister, came as Mr Juncker – who served as Luxembourg’s prime minister for 18 years until 2013 – took his first public steps to stem a rising furore that is overshadowing his early days as commission president.

Mr Juncker was met with a mixture of applause, boos and shouts of “resign” when he appeared before the European parliament on Wednesday, just two weeks into his new role. He made his first public remarks on the affair since it erupted a week ago with the leak of 28,000 pages of confidential tax documents, saying he was not responsible for Luxembourg’s tax regime despite his long tenure at the head of its government. For many of those years, Mr Juncker also served as finance minister.

He has agreed to draw up rules that would require countries including Luxembourg to share details of corporate tax deals with other EU governments – something Mr Schäuble has been seeking.

“I am not the architect of the Luxembourgish model,” he said, adding that the Grand Duchy’s tax authority had acted on an “autonomous basis” with little oversight from the government. But he conceded he was “politically” responsible for the affair.

The disclosure of arrangements in Luxembourg that saw more than 340 companies cut their tax bills to as little as 1 per cent has threatened to create a political storm, with some MEPs demanding a special committee to investigate EU tax havens and others gathering signatures for a motion to censure the commission president.

Although Mr Schäuble did not criticise the commission president by name, the German finance minister took issue with the Grand Duchy’s tax policies over decades. “Not everything that is legally possible corresponds to the need for fairness,” Mr Schäuble said.

Lees verder op de Financial Times

Luxleaks kan leiden tot coup van Brussel op belastinggebied

Een kat in het nauw maakt rare sprongen. Dat geldt ook voor Juncker. Via uitgelekte documenten (‘Luxleaks’) zijn we te weten gekomen hoe Luxemburg deals sloot met multinationals om dat land te gebruiken als doorsluisroute om belasting te ontwijken. Juncker was niet alleen lange tijd premier van Luxemburg, maar ook minister van Financiën. Hij moet hier dus van afgeweten hebben. Reden genoeg voor nogal wat Europarlementariërs om zijn vertrek als voorzitter van de Europese Commissie te eisen. Ik voorspel echter dat Juncker de aanval zal kiezen. Hij zal komen met een actieplan tegen belastingontwijking. Daarmee slaat hij twee vliegen in één klap: hij laat zien zijn leven gebeterd te hebben en hij zorgt ervoor dat de lidstaten nu ook op belastingterrein bevoegdheden gaan verliezen. De nationale democratie is dan de echte verliezer.

Veel mensen reageerden verheugd toen de Europese Commissie bekend maakte een onderzoek gestart te zijn naar de belastingdeals die Luxemburg, Nederland en Ierland hebben gesloten met multinationals. Als SP zijn we ook tegen dit soort deals, omdat die maken dat via allerlei handige trucs grote bedrijven nauwelijks belasting betalen. Als de multinationals ook eens gingen bijdragen aan de samenleving waar zij verder graag van profiteren, zou de overheid opeens heel wat extra inkomsten hebben.

De Commissie startte het onderzoek echter op basis van de mededingingsregels: de belastingdeals zouden oneerlijke concurrentie kunnen veroorzaken. Door juist die rechtsgrondslag te gebruiken, weet de Commissie dat zij de lidstaten in het hart treft: op mededingingsterrein is de Commissie namelijk exclusief bevoegd. De lidstaten hebben er niets over te zeggen. Dat betekent dat, mocht de Commissie van oordeel zijn dat bepaalde belastingdeals inderdaad oneerlijke concurrentie vormen, zij de betrokken lidstaat voor de rechter kan slepen en herziening of intrekking van de deals kan afdwingen.

Lees deze column van Dennis de Jong verder op de website van de SP

En inderdaad:
Juncker verdedigt zich tegen beschuldigingen en hoopt dat de 28 EU-lidstaten zich snel achter zijn plannen scharen

Twitter:

Junckers zwijgen wekt wrevel

Wie zal zich als eerste aan het publiek vertonen: Sinterklaas of Jean-Claude Juncker? Je zou geneigd zijn je geld te zetten op eerstgenoemde kindervriend. Juncker, de Luxemburgse voorzitter van de Europese Commissie, laat zich al bijna een week niet zien, uitgerekend de week van ‘LuxLeaks’.

De stroom berichten over grootschalige belastingontwijking via Luxemburg roept veel vragen op over de rol van Juncker, die daar lange tijd (1995-2013) premier was.

Wat wist hij? Wat deed hij? Wat liet hij na? Verdedigt hij, al dan niet overtuigend, het beleid waarmee het kleine ‘Lëtzebuerg’ uitgroeide tot een succesvolle financiële wereldspeler waar honderden bedrijven graag belastingzaken doen? Of erkent hij dat sommige praktijken ethisch niet door de beugel konden, ook al waren ze legaal?

Journalisten buitelen sinds vorige week over elkaar heen met dit soort vragen, maar Juncker is er niet. Komend weekeinde duikt hij op in de Australische havenstad Brisbane, waar hij de G20-top bijwoont. En laat belastingontwijking daar nou een van de hoofdthema’s zijn…

Lees verder op Trouw

Europese PvdA: zogenaamd kritisch over Juncker en dan toch voor stemmen

De hoorzittingen zijn toneelstukjes.

Deze week waren er in Brussel allerlei hoorzittingen van de fracties uit het Europees Parlement met de nieuw te kiezen commissievoorzitter Jean-Claude Juncker. Hij ging braaf allerlei partijen af, beantwoordde allerlei vragen en de fracties kwamen vervolgens met wat kritische persberichten. Het is een typisch gevalletje: ‘zij dronken een glas en deden een plas, en alles bleef zoals het was’.

Juncker is voorgedragen door de Europese Raad en moet door het Europees Parlement worden goedgekeurd. Het Europees Parlement heeft de verkiezing van de voorzitter van de Europese Commissie naar zich toegetrokken en wil alleen de kandidaat van de grootste partij in het Europees Parlement steunen. Zo wordt het Europees Parlement immers steeds belangrijker.

Jean-Claude Juncker is die kandidaat. Er is geen enkele kans dat het Europees Parlement Juncker alsnog afwijst. Dat zou immers betekenen dat ze van de zelf bedachte procedure afstapt en macht verliest. In de praktijk is de benoeming slechts afhankelijk van twee fracties: de christendemocraten en de sociaaldemocraten, want die hebben samen een meerderheid.

Deze twee fracties hebben een deal gesloten: de sociaaldemocraten steunen christendemocraat Juncker als voorzitter van de Europese Commissie en de christendemocraten steunen sociaaldemocraat Martin Schulz als voorzitter van het Europees Parlement. De christendemocraten hebben zich aan hun belofte gehouden. De sociaaldemocraten zullen dat ook doen.

De andere fracties in het Europees Parlement kunnen kritische vragen stellen tot ze een ons wegen: Juncker wordt de nieuwe voorzitter. Allerlei hoorzittingen moeten suggereren dat Juncker het vertrouwen van het Europees Parlement moet winnen, maar niets is minder waar. Hij heeft de steun van de andere fracties helemaal niet nodig en de deal ligt er al. De hoorzittingen zijn toneelstukjes.

Lees dit artikel door Chris Aalberts verder op The Post Online

Britain and Europe still can’t save their marriage

At the European Parliament’s behest, and over the objections of U.K. Prime Minister David Cameron, the European Union’s governments have proposed Jean-Claude Juncker – a candidate national leaders don’t much admire, who stands for the kind of EU that a growing number of citizens don’t want – as next head of the European Commission.

The parliament has scored a notable victory – one that it may come to regret.

When it votes later this month to elect its own nominee, the parliament will be putting a “federalist” – meaning a supporter of more powerful EU bodies – in charge of the EU’s already strong executive branch. In addition, it will affirm an interpretation of the EU’s constitution that increases its own weight in the EU’s system of government.

In a previous column, I said that the parliament seemed likely to get its way on Juncker even though the EU’s treaties gave it only an advisory role. This was incorrect, as one reader pointed out. Under the current rules, national governments propose a candidate, taking elections to the EU parliament into account. The parliament then votes, and if the nominee fails to get majority support, governments must put forward another. Under the treaty, the parliament not only advises, but it also has a veto.

This arrangement can be understood in two ways. According to one view, national governments nominate and the parliament decides whether to confirm – much as a U.S. president nominates top officials and the Senate says yes or no. According to the other view, national governments are essentially bystanders. The parliament chooses, and governments facilitate.

One rule, two vastly different interpretations. The parliament asserted the second when it told governments whom to present for its approval, and the governments have just endorsed that understanding. The head of the commission is no longer a bureaucrat chosen by consensus of elected national leaders. Henceforth the job is expressly political, and incumbents will claim a democratic mandate – one that most of Europe’s voters didn’t know they were granting.

Perhaps you’re wondering, how can a mandate that voters don’t know they’re granting be a mandate? That kind of question comes up a lot in the EU. The Financial Times rightly calls it “a historic shift of power.” It’s a big step from a Europe of nation-states to a European state. Why then might the winner come to regret it? Because it’s such a compelling instance of the pathology that could split the union apart.

Lees dit artikel van Clive Crook verder op Bloomberg

Na Juncker kondigen de federalisten hun volgende baby aan

Wie denkt, zoals premier Mark Rutte (VVD), dat de federalisten zich het systeem van Spitzenkandidaten nog laten afpakken, is naïef. Sterker, de federalisten hebben, na de keuze voor Jean-Claude Juncker, een nieuwe baby aangekondigd.

Feest in Brussel. De Europese federalisten, politici van allerlei kleur die voor een federaal Europa zijn, hebben de geboorte van een nieuwe democratie afgekondigd. Jean-Claude Juncker is de baby. De conceptie duurde weliswaar dertien jaar, maar in de Europese Unie duurt alles lang. De federalisten proberen de vermaledijde Unie al jaren van een nieuw en in hun ogen democratisch fundament te voorzien.

Er is wel een parlement maar geen band met een regering. De Europese stembus is dan ook mateloos onpopulair. Uiteindelijk kwam in het Verdrag van Lissabon een passage die voorzag in de aanwijzing van de voorzitter van de Europese Commissie op grond van de uitslag van de verkiezingen.

Lees dit artikel van Carla Joosten verder op Elsevier