Tsipras is nog niet van de oligarchen af

Het zijn altijd korte, krachtige namen, de namen van Griekse banken. Meestal vernoemd naar de plaats van vestiging, Athene, Piraeus of Kreta. Neutrale namen zijn het, die een begin of juist een eind suggereren, zoals Alpha Bank en Omega Bank.

Ook Proton Bank riep ooit een beeld op van soliditeit, van een bank waar je geld prudent wordt beheerd. Maar schijn bedriegt. Laten we eens inzoomen op Proton Bank, tot de nationalisatie in 2011 eigendom van de illustere magnaat Lavrentis Lavrentiadis.

Deze oligarch deed precies waar Griekse bankiers om bekendstaan: slinks boekhouden. Hij leende 900 miljoen euro van ‘zijn’ bank om zijn slecht lopende privébedrijven mee overeind te houden. Begin 2011 werd Lavrentiadis aangeklaagd voor fraude, verduistering, witwassen en contractbreuk.

De oudere Grieken geven Lavrentiadis de bijnaam ‘de nieuwe Koskotás’. Misschien was de als kind naar Amerika geëmigreerde George Koskotás (1954) wel het prototype van de tycoon die genadeloos gebruikmaakte van de zwakte van de Griekse instituties. Toen de slimme zakenman in 1979 terugkeerde naar zijn geboorteland ging het razendsnel met zijn carrière. Op het hoogtepunt was Koskotás eigenaar van de Bank van Kreta, van het mediabedrijf Grammi en van voetbalclub Olypiakos. ‘K’ zoals de schrijver Vassilikos hem noemt in het gelijknamige boek, bleek een financieel wonderkind, een goochelaar met rekeningen en renteverschillen.

Koskotás creëerde een machtsstructuur die Oxford-professor Pavlos Eleftheriadis in zijn boek Misrule of the Few diaploki noemt: een web van relaties tussen steenrijke families, media, bedrijven en politiek. Griekenland, zo zegt hij, wordt in feite geregeerd door oligarchen (letterlijk: weinigen heersen) met directe banden met de politiek.

Lees verder op de Volkskrant >>>

A spectre is haunting Europe — the spectre of Grexit

And, as Marx would have noted with a smile if he were still alive, Europe’s leaders are now, unusually, openly worrying about whether the high cost of the Greece bailout might lead to “violence” or “revolution.”

German Chancellor Angela Merkel on Friday urged the Bundestag to pass the bailout and keep Greece in, using these words, the Financial Times said: She emphatically rejected the alternatives of stretching further the EU laws until they lost their meaning, and a sudden Grexit which could bring “chaos and violence” to Greece.

Late Thursday night, European Council leader Donald Tusk told the Financial Times: “I am really afraid of this ideological or political contagion, not financial contagion, of this Greek crisis,” said Mr Tusk. … “For me, the atmosphere is a little similar to the time after 1968 in Europe,” he said.
“I can feel, maybe not a revolutionary mood, but something like widespread impatience. When impatience becomes not an individual but a social experience of feeling, this is the introduction for revolutions.”

That is extraordinary.

It was one thing when the Greeks, internally, began wondering aloud whether the fight over staying in the European Union would lead to a second Greek civil war. The Greeks have always had a strong leftist side to their internal politics, a flank Britain and Germany discarded 15 or 20 years ago.

But now politicians are starting to worry that the anti-EU threat comes not from the right — where nationalist parties such as the UK’s UKIP get their votes — but from the left.

Lees deze column van Jim Edwards verder op Business Insider >>>

Grexit remains the likely outcome of this sorry process

Unless the economy behaves very differently than in the past, it will be trapped in a vicious circle.

Alexis Tsipras should never have hired Yanis Varoufakis as his finance minister. Or he should have listened to him, and kept him on. But instead the Greek prime minister chose the worst of all options. He followed Mr Varoufakis’ advice of rejecting the offer of the creditors — until last week. But having done this, Mr Tsipras committed a critical error by rejecting Mr Varoufakis’ plan B for the moment when the country’s banks closed down: the immediate introduction of a parallel currency — IOUs issues by the Greek state but denominated in euros. A parallel currency would have allowed the Greeks to pay for their daily transactions when cash withdrawals were limited to €60 a day. A total economic collapse would have been avoided.

But Mr Tsipras did not go for this, or indeed any other plan B. Instead he capitulated. At that point, he was no longer even in a position to choose a Grexit — a Greek exit from the eurozone. The economic precondition for a smooth departure would have been a primary surplus — before debt service — and an equivalent surplus in the private sector. Greece has no foreign exchange reserves. If the Greeks were to reintroduce the drachma, they would have had to pay for all of their imports with the foreign exchange earnings of their exports. These minimum preconditions were in place in March but not in July.

So, like his predecessors, Mr Tsipras ended up with another very lousy bailout deal. And this one suffers from the same fundamental flaws as its predecessors. This leads me to conclude that Grexit remains the most likely ultimate outcome after all. There are three principal ways in which this can happen.

Lees deze column van Wolfgang Münchau verder op The Financial Times >>>

Griekenland raakt zijn tafelzilver kwijt en is daarmee pas echt een kolonie geworden

Goed, de Grieken krijgen dus geld van Europa om hun schulden af te lossen bij… Europa. Het circus van de afgelopen weken is dus niets anders een schaamlap: om te verhullen dat Griekenland failliet is en praktisch gezien uitstel heeft gekregen. Als we de deal uitpluizen zien we dat de armere Griek nogal hard wordt gepakt, terwijl de echte oorzaak van de problemen – rijke belastingontduikers – onaangeroerd blijft. Daarmee zouden we geconfronteerd worden met een kolossale blunder van de vorige generatie politici, hebben we kennelijk niet zo’n zin in.

Dé kans die Europa heeft laten lopen, was een gecontroleerd faillissement van het Griekse bankwezen geweest. In 2010 stond een bijzonder groot deel van het Griekse overheidspapier uit bij Griekse en Cypriotische banken. Kwalitatief mindere media, zoals NRC, De Volkskrant en De Correspondent doen liever aan factfree-journalism en geven de bankiers uit eigen land de schuld van alles. Maar goed, jaarrekeningen van banken lezen, dat is niemands favoriete bezigheid. Deden Nederlandse journalisten dat maar meer.

In het geval van Griekenland mogen we grofweg zeggen dat de banken belastingontduiking faciliteerden door zwarte vermogens naar Zwitserland te brengen. Dat helpt niet echt bij het op orde krijgen van de Griekse begroting. Vervolgens leenden ze het verstopte belastinggeld weer terug uit aan diezelfde overheid, tegen rente. Het spaargeld binnen deze banken was in de regel van de redelijke boefjes, terwijl de echte master minds in het creatief zakendoen en ritselen weer het aandelenkapitaal in bezit hadden of nog steeds hebben.

Lees dit financieel graafwerk van Arno Wellens verder op 925 >>>

Griekenland krijgt geen € 87 maar slechts € 12 miljard

Luie Grieken die weer centjes krijgen van gulle Duitsers et al.? Het is een prettige versimpeling van de werkelijkheid maar toch lijkt wat nuance op zijn plaats * zucht *. Ten eerste is die € 87 miljard een sigaar uit eigen doos. Ten tweede moeten de Grieken een niet te onderschatten offer brengen; voor een sigaar uit eigen doos dus. Laten we eens kijken wie er na het rondje ‘playing chicken’ van dit weekend pas echt als Kissenbeißer uit de bus komt. En nee Alexander, niet alle Europeanen hebben gewonnen en nee Geert, er gaat niet wéér heel veel geld naar de Grieken. Begrijpend lezen is het toverwoord, heren.

Volgens de laatste berichten krijgen de Grieken € 50 miljard, in ruil voor het opgeven van het bezit in een reeks staatsbedrijven. Als die verkocht worden (van eilanden tot lappen grond tot het waterbedrijf) dan kan daar het genoemde bedrag mee afgelost worden; nu maar hopen dat dat lukt. Er wordt € 25 miljard vrijgemaakt om die banken te redden, wat neerkomt op noodkredieten om de kapitaalvlucht een beetje op te vangen.

Een bedrag precies zo groot als de helft daarvan (waarom?) wordt gebruikt om te investeren. Kortom, € 12,5 miljard wordt daadwerkelijk in de Griekse economie gepompt, geen € 87. Dat scheelt nogal wat. Verder is er € 7 miljard beschikbaar om het lopende financieringstekort te dekken, over een maand volgt er nog eens € 5 miljard. Opgeteld een miljard of 87 dus, over afrondingsverschillen moeten we even niet moeilijk doen.

Van de € 280 miljard aan Grieks schuldpapier staat het overgrote deel uit bij Europese instituten en overheden. Omdat Griekenland maar begrotingstekorten blijft draaien (vorig jaar voor maar liefst 12,2 procent) moet er meer geld in terwijl de markt daar geen zin in heeft. Het doorrollen, kwijtschelden en vernieuwen van Griekse leningen – zoals vandaag – heeft daarom enkel en alleen tot gevolg dat de groeiende Griekse schuldenberg niet meer bij de markt, maar bij andere Europese overheden uitstaat. Ergo, een nieuwe lening uit Europa om oude leningen af te lossen gaat naar…. Europa. Het is niet anders. Niks solidariteit dus.

Laten we met dat in het achterhoofd naar de reactie van de polletiek kijken.

Lees het graafwerk van Arno Wellens verder op 925

Greece should seize Germany’s botched offer of a velvet Grexit

The Versailles terms imposed on Germany in 1919 were vindictive and narrow-minded, but not beyond reach. Greece is being told to do the impossible.

One day we will learn the full story of what went on at the top levels of the German government before the villenage of Greece last weekend.

We already know that the EMU accord – if that is the right word – is an economic and diplomatic fiasco of the first order. It does serious damage to the moral credibility of the EU but resolves nothing.

There is not the slightest chance that Greece will be able to stabilize its debt and return to viability under the Carthaginian settlement imposed on Alexis Tsipras – after 17 hours of psychological “water-boarding”, as one EU official put it.

The latest paper by the International Monetary Fund has torn away the fig-leaf. The country needs a 30-year moratorium on debt payments and probably outright subsidies to recover from the devastation of the past six years.

Instead it gets pro-cyclical fiscal contraction of 2pc of GDP by next year.

Some are already comparing the terms to the Versailles Treaty but this does not quite capture the depravity of it. The demands imposed on Germany in 1919 were certainly vindictive and narrow-minded – as Keynes rightly alleged – but they were not, on the face of it, beyond reach.

France was forced to pay reparations after the Franco-Prussian War in 1871 that were roughly equivalent to Versailles, albeit in very different circumstances. It dutifully did so, while plotting revenge.

What Greece is being asked to do is scientifically impossible. Almost everybody involved in the talks knows this. Yet the lie goes on because the dysfunctional nature of EMU politics and governance makes it impossible to come clean. The country is dishonestly kept in a permanent state of crisis.

Lees deze column van Ambrose Evans-Pritchard verder op The Telegraph

Blame the Banks

Why is Greece chastised for reckless borrowing while the financial institutions that profited for years seem to get off scot-free?

One of the first lessons I was taught on Wall Street was, “Know who the fool is.” That was the gist of it. The more detailed description, yelled at me repeatedly was, “Know who the fucking idiot with the money is and cram as much toxic shit down their throat as they can take. But be nice to them first.”

When I joined in Salomon Brothers in ‘93, Japanese customers (mostly smaller banks and large industrial companies) were considered the fool. My first five years were spent constructing complex financial products, ones with huge profit margins for us—“toxic waste” in Wall Street lingo—to sell to them. By the turn of the century many of those customers had collapsed, partly from the toxic waste we sold them, partly from all the other crazy things they were buying.

The launch of the common European currency, the euro, ushered in a period of European financial confidence, and we on Wall Street started to take advantage of another willing fool: European banks. More precisely northern European banks.

From ‘02 until the financial crisis in ‘08, Wall Street shoved as much toxic waste down those banks’ throats as they could handle. It wasn’t hard. Like the Japanese customers before them, the European banks were hell bent on indiscriminately buying assets from all over the globe.

They were so willing, and had such an appetite, that Wall Street helped hedge funds construct specially engineered products to sell to them, made of the most broken and risky subprime mortgages. These products—the banks called them “monstrosities” and later the media dubbed them as “rigged to fail”—only would have been created if they had reckless buyers, and the European banks were often those buyers.

When a bank buys an asset it is lending money; the seller is the borrower.In buying various assets European banks were doing what banks are supposed to do: lending. But by doing so without caution they were doing exactly what banks are not supposed to do: lending recklessly.

The European banks weren’t lending recklessly to only the U.S. They were also aggressively lending within Europe, including to the governments of Spain, Portugal, and Greece.

Lees verder op The Atlantic