Spanje is diep de afgrond ingedoken

Zeven jaar na het begin van de huizencrisis zijn huisuitzettingen in Spanje nog aan de orde van de dag. De nieuwe linkse burgemeesters mengen zich persoonlijk in de strijd, maar vaak tevergeefs.

‘Tien jaar heb ik trouw afgelost; als ik nu mijn huis inlever, moet ik nog een ton aan de bank bijpassen’, stelt een man bedremmeld vast. Het inloopspreekuur voor de lokale afdeling van het Platform van Hypotheekslachtoffers is volgestroomd. Op een kale bovenverdieping van het schamel ingerichte buurthuis Pumarejo, in de centraal gelegen volkswijk van Sevilla, vertellen twaalf kandidaten voor een huisontruiming van hun gevecht met de banken. ‘Iedere dag werden we gebeld door de bank, verschrikkelijk’, zegt een vrouw.

‘Voor de meesten van ons geldt: eerst eten, dan de hypotheek betalen’, vat Mariluz Perujo (45) de verhalen samen. ‘De banken willen precies het omgekeerde, zelfs als je niets meer hebt.’ Maar, zo houdt zij haar publiek voor, ‘als wij gezamenlijk de onderhandelingen over jullie schuld organiseren, zal je zien dat er vaak toch een oplossing valt te regelen’. Zo blijken banken onder druk toch meer bereid tot mildere betalingsregelingen. ‘Het doel is: ontruiming voorkomen en als het niet anders kan, geen restschuld.’ Aan de tafel wordt verwachtingsvol geknikt.
Grove schending

Zeven jaar na het knappen van de bubbel zit Spanje nog altijd middenin de ravage die de huizencrisis heeft veroorzaakt. Sinds de crisis in 2008 toesloeg, vonden rond de 600.000 ontruimingen plaats, vooral van gezinnen die de hypotheek niet konden betalen, zo meldde Amnesty International deze week. Volgens de mensenrechtenorganisatie, die de ontruiming een grove schending van het recht op goed onderdak noemt, liggen nog eens 215 duizend zaken bij de rechter te wachten op een ontruimingsbevel.

Het platform, dat huisuitzettingen probeert te voorkomen, geldt als het meest succesvolle initiatief van de straatbeweging waar de nieuwe Podemospartij uit voortgekomen is. Je kunt er terecht voor een tiendelige stoomcursus in hypotheekrecht, aflossingssystemen en sociale huur, vertelt Perujo. Nadat zij en haar man hun baan verloren, dreigde ze twee jaar terug uit haar huis gezet te worden. Door de onderhandelingen met de bank samen met lotgenoten via het platform te doen, wist ze een oplossing af te dwingen. Nu helpt ze anderen op weg.

Lees dit artikel van Steven Adolf verder op de Volkskrant >>>

Greece’s recession is over, but its depression will be the worst in history

It only took six years, but Greece’s recession is finally over. Just don’t call it a recovery just yet.

Indeed, according to the latest gross domestic product numbers, Greece’s economy actually stopped shrinking at the start of the year. We didn’t realize that before, because it just switched over from reporting GDP on a year-on-year to a quarter-on-quarter basis. So it turns out that it grew at a 3.2 percent annual pace in the first quarter, 1.2 percent in the second, and 2.8 percent in the most recent one. It’s been enough to send unemployment all the way down to … 25.9 percent.

Greece’s depression, in other words, is still nowhere near done. You can see that easily enough in the chart above, which I’ve modified from The Economist. It compares Greece the past few years with what used to be the gold standard of economic catastrophe: the U.S. during the Great Depression. Now, Greece’s economy fell marginally less than America’s did back then — around 27 percent at its worst — but the biggest difference between the two is the slope of the recovery.

Lees Deze column van Matt O’Brien verder op The Washington Post

Kaartenhuis gebouwd op schulden

De centrale banken lijken langzaam grip te verliezen op de financiële markten. Vrijwel alle activa dalen in waarde. Grondstoffen zoals olie, koper staan op het laagste punt in 4 jaar. Om te voorkomen dat beleggers vluchten in edelmetalen wordt stelselmatig beleggingen in goud en zilver ontmoedigd. De wereld economie dreigt steeds verder weg te zakken in het deflatiemoeras. Papieren geld via de geldmachines komt nog steeds in grote hoeveelheden op de markten om inflatie aan te wakkeren echter zonder veel succes. De enige winnaars zijn vooralsnog de blue chips in de S&P 500.

Het vertrouwen in de centrale banken neemt af. Niet alleen ruiken beleggers onraad maar ook intern bij de centrale banken zijn signalen waarneembaar dat de verdeeldheid groeit. De recente kamikaze actie van Kuroda in Japan werd met een nipte 5/4 goedgekeurd en bij de ECB dreigt muiterij. De solistische acties van Draghi zetten kwaad bloed intern bij de ECB.

Uiteraard beweert Draghi dat alles intern koek en ei is maar er heerst zondermeer intern verdeeldheid over het te voeren beleid. De acties en peptalks van de centrale banken lijken vrijwel uitgeput. Na 6 jaar van gratis geld en 0% rente zitten Japan en Europa nog steeds op de rand van een nieuwe recessie.

De Yen en Euro verliezen in snel trein vaart waarde t.o.v. de US Dollar. Door de steeds sterkere US Dollar importeert de VS deflatie en lijkt Amerika ook meegesleurd te worden in de deflatiespiraal die Europa en Japan teisteren.

Deflatie impliceert dalende prijzen door gebrek aan vraag. Uiteindelijk kan dit leiden tot faillissementen van bedrijven en insolvabiliteit van banken door afnemende kredieten. Het is voor de centrale banken dus van levensbelang om het consumentenvertrouwen hoog te houden.

Geen vertrouwen van de consument creëert afnemende vraag en dus automatisch dalende prijzen. Dat is dan ook de reden dat de centrale banken wanhopig alles in het werk stellen om de aandelenmarkten op peil te houden. Hoge koersen creëren een gevoel van welvaart. Probleem is echter dat slechts een beperkt aantal consumenten aandelen bezit met als gevolg dat het verschil tussen rijk en arm steeds groter wordt.

We zien vooral in Europa de laatste tijd dat dit tot sociale onrust leidt. De centrale banken en de mondiale economie lijken op een dood spoor te zitten en de regeringen lijken alleen maar bezig te zijn om nog meer macht naar Brussel te verhuizen. De historie leert ons dat dit uiteindelijk uitmond in sociale onrust en zelfs oorlog. De roep om onafhankelijkheid van landen en regio’s wordt steeds sterker.

Lees deze column van Jan van Gemeren verder op De Financiële Telegraaf

Crisis is voorbij? Er staat u een catastrofe te wachten

Allerwege hoor je van EU-bewonderaars dat de crisis voorbij is. Misschien voor henzelf, maar niet voor doorsnee burgers en bedrijven.

Bent u oud en geniet u van uw laatste levensepisode, samen met lotgenoten, in een leuk verzorgingstehuis? Dan heeft u pech: u kunt verkassen, terug naar huis. Bent u nog jong, net van school en nog vol idealen? Dan heeft u ook pech: er zijn geen banen voor u en straks ook geen aow of ander pensioen. Bent u in de kracht van uw leven en lekker aan het werk? Dan wordt het tijd om u voor te bereiden op zware tijden: de EU wil uw rechten als werknemer sterk beperken, zodat u makkelijker ontslagen kan worden. Bent u de vijftig al gepasseerd en al jarenlang werkzaam in een mooi middelgroot bedrijf? Dan kunt u ook vrezen voor uw baan, want onder druk van de EU moet alles groot, groter, grootst. Grote kans dat uw bedrijf wordt opgeslokt door een grote multinational. En als u er dán uitvliegt, op uw leeftijd, dan heeft u het ‘prettige’ vooruitzicht om werkloos te blijven tot aan uw dood.

Vindt u dat ik overdrijf met deze voorbeelden? Het is de realiteit van vandaag. Enfin, maar waarom zo zwartgallig? Simpelweg, omdat ik -in tegenstelling tot de Brusselse eurosterren- geen enkel lichtpuntje zie voor de toekomst van de eurozone, waar Nederland momenteel helaas deel van uitmaakt. Ik zal dat in deze column iets meer toelichten.

Allereerst de sterkste schakel van de eurozone, Duitsland. Hoewel de voorzitter van de Europese Raad, de federale Belg Herman van Rompuy, van mening is dat de eurozone zo sterk is als haar zwakste schakel (God bewaar ons, want dat is Griekenland), leek het mij aardig om eens te kijken naar de sterkste schakel van de eurozone. Hoe sterk is die eigenlijk?

Lees dit artikel door Jean Wanningen verder op De Dagelijkse Standaard

Politici hebben van de crisis weinig geleerd

Onlangs verkondigde minister van Financiën Jeroen Dijsselbloem dat de crisis voorbij is.

Gelukkig vertelde hij erbij dat dit natuurlijk niet geldt voor mensen die in de problemen zijn geraakt. Je zult maar werkeloos zijn en de waarde van je huis is minder dan de hypotheekschuld. Misschien is het een onterecht verwijt aan politici, maar feit is wel dat voor hen de crisis voorbij is zo gauw de economische signalen weer op groen staan, terwijl voor de individuele burger die crisis nog jaren kan voortduren. Het kenmerkt het opportunisme van politici.

Als de crisis al voorbij is, wat hebben we er dan eigenlijk van geleerd? Betrekkelijk weinig. Begrotingscommissaris Olli Rehn heeft de teugels wat strakker aangetrokken, maar werkelijke sancties voor begrotingszondaars blijven achterwege en toekomstige overschrijdingen van de 3-procentsnorm zijn opnieuw niet te vermijden. Het economische ijs waarop we met z’n allen schaatsen is namelijk bijzonder dun. Een half procentje meer of minder groei is in feite het verschil tussen wel of geen ‘crisis’.

Lees verder op Citareg

ECB: crisis is helemaal niet voorbij

De crisis in Europa is nog helemaal niet voorbij. Sterker nog, Europese politici zijn veel te blij met het kleine beetje economische herstel dat we nu in de eurozone zien.

Dat zei vice-president Vitor Constancio van de Europese Centrale Bank vandaag op een congres in Wenen. Hij leek daarmee rechtstreeks te reageren op eurogroepvoorzitter Jeroen Dijsselbloem die vorige week nog stelde dat de crisis achter de rug is.

‘De crisis is nog niet voorbij’, aldus Constancio. ‘Sommige beleidsmakers lijken te zelfgenoegzaam in hun uitingen van opluchting omdat de situatie in Europa gestabiliseerd is en een omslag heeft gemaakt.’ Hij erkent dat de econmie herstelt maar slechts ‘op een beginnend niveau’. Premier Mark Rutte was vrijdag iets voorzichtiger toen hij zei dat ‘de directe schuldencrisis’ voorbij is.

Volgens de VVD is de muntunie na alle beslissingen over begrotingsregels en een bankenunie nu wel af, zo zei lijsttrekker Hans van Baalen onlangs in het DFT Debat. Maar met die zienswijze veegt de ECB-topman de vloer aan. Hij steunt volmondig het plan van EU-voorzitter Herman van Rompuy om tot een begrotingsunie, een economische unie en een politieke unie in Europa te komen.

Lees deze column door Martin Visser verder op De Telegraaf

ECB lost crisis niet op, maar verergert die

De Franse econoom Thomas Piketty is de laatste tijd nogal in de mode. Hij schreef een dikke pil over (inkomens-)ongelijkheid en wordt momenteel door linkse economen bijkans heilig verklaard.

Nu heb ik dat boek van Piketty, vertaald in het Engels als ‘Capital in the Twenty First Century‘, niet gelezen en kan er dus geen oordeel over uitspreken, maar gelet op wat ik erover gelezen heb, lijkt het er verdacht veel op dat hij pleit voor verkleining van de inkomensverschillen. Een heikel politiek onderwerp, waar ik mijn vingers niet aan ga branden. In een manifest, dat hij samen met enkele anderen schreef, lijkt het er op dat Piketty voorstander is om de EU te hervormen. Maar wie goed tussen de regels doorleest concludeert dat Piketty bezig is om de EU verder te modelleren naar het desastreuze Franse sociaal-democratische staatsmodel. Een nogal doorzichtige poging om het economisch brakke Frankrijk in de Europese kopgroep te willen handhaven. Een plek waar het land in mijn ogen absoluut niet thuishoort, maar het komt Hollande natuurlijk buitengewoon goed uit dat de populaire Piketty daarvoor pleit, uiteraard samen met een trits andere Fransen. De timing is perfect en perfect georkestreerd. De geesten worden rijp gemaakt voor een -toch onafwendbare- Verdragswijziging onder het mom dat verdere Europese integratie noodzakelijk is in het belang is van ‘Europa’. Dat laatste is natuurlijk de grootst mogelijke onzin; het is vooral goed voor de Fransen, handhaving van de Franse politieke invloed op het Europese beleid en goed voor de positie van het Franse grote bedrijfsleven. En Piketty c.s. doen dat heel slim. Hij verwijst zelfs naar zijn Duitse buren, de Glienicke group, die ook voorstander zijn van een verder geïntegreerd Europa. Zo lijkt het naar de buitenwereld toe alsof het geen Frans ‘onderonsje’ is.

Lees dit artikel van Jean Wanningen verder op De Dagelijkse Standaard