Laatste Nieuws

Een Europese grenswacht in ruil voor soevereiniteit

De Europese Commissie presenteert dinsdag een plan voor eigen grensbewaking. Dat zal voor de EU-landen betekenen dat ze zeggenschap over hun grenzen deels moeten overhevelen naar een Europese autoriteit.

De Commissie wil Frontex, de huidige dienst die de Europese grenzen bewaakt, vervangen door een nieuwe dienst met meer bevoegdheden. De ‘European Border and Coast Guard’ krijgt eigen middelen en personeel om informatie te verzamelen, analyses te maken en moet ook preventief gaan werken om grensproblemen te voorkomen.

“En er komt een soort snelle-interventie-macht, een soort mobiele en flexibele pool met 1500 grenswachten”, zegt correspondent Gwen ter Horst in Brussel. “Dat is een groot verschil met nu. Frontex moet nu steeds bedelen om grenswachten bij de lidstaten als er ergens een probleem is. Over deze nieuwe mobiele macht kunnen ze direct beschikken. De buitengrenzen bleken zo lek als een mandje. Maar wil je Schengen behouden, en dat wil iedereen, dan heeft dat een hoge prijs. Met zo’n nieuwe, flexibele macht staan de landen weer een klein beetje soevereiniteit af, al zal er nog wel even over onderhandeld moeten worden voordat een en ander is geregeld.”

Volgende week donderdag is er een top van de regeringsleiders waar het onderwerp aan de orde zal komen.

Bron: NOS

Frankrijk naar een politiestaat?

Ik schrijf een proefschrift over noodrecht en financieel toezicht. Terwijl ik me de afgelopen jaren voornamelijk druk heb gemaakt over het gebrek aan zinnige noodwetgeving voor de financiële sector, nu komt daar een andere zorg bij: het noodrecht zelf. Ik zal uitleggen waarom.

Noodrecht is het rechtsgebied dat het handelen van de overheid in tijden van nood regelt en begrenst. Noodrecht is nodig omdat mensen in tijden van nood en angst nu eenmaal vatbaar zijn voor nagenoeg alles dat hen lijkt te beschermen, ook als die bescherming betekent dat regels die bedoeld zijn om de burger te vrijwaren van overheidsinmenging, worden afgekalfd. Met andere woorden: een noodsituatie is de ideale situatie voor een overheid om meer macht naar zich toe te trekken en werkt machtsmisbruik van de overheid dus vrij eenvoudig in de hand.

Noodrecht is bedoeld om dergelijk machtsmisbruik tegen te gaan, om de rechtsstaat door een crisis heen te loodsen en heeft als belangrijkste opdracht hem in stand te houden. Noodrecht is er om er voor te zorgen dat grondrechten gewaarborgd blijven en dat het politieke besluitvormingsproces, in normale omstandigheden gekenmerkt door transparantie en parlementaire inspraak, zoveel mogelijk intact blijft. Dat is de ene kant van het noodrecht.

De andere kant is dat het noodrecht, dat op grond van de noodtoestand in werking treedt, de overheid ruimere bevoegdheden geeft dan het recht in normale omstandigheden doet. De overheid kan de bewegingsvrijheid van mensen beperken door bijvoorbeeld een avondklok in te stellen en demonstraties te verbieden.

De overheid kan in de privésfeer van burgers treden door het briefgeheim op te heffen, zonder rechtelijk bevel huiszoekingen te verrichten en mensen langdurig te arresteren en te detineren op grond van een niet bewezen verklaarde verdenking. Daarnaast leidt de noodtoestand doorgaans tot het er snel doorheen drukken van wet- en regelgeving die in normale omstandigheden op veel weerstand zou stuiten, zoals een Grondwetswijziging of de uitsluiting van parlementaire inspraak in bepaalde noodsituaties.

Academische prietpraat? Nee. Hollande riep onlangs de noodtoestand uit en eiste direct een verlenging daarvan met drie maanden alsmede een Grondwetswijziging. Het Franse parlement, murw geslagen door angst en radeloosheid, zal instemmen, zoals nagenoeg alle parlementen van vergelijkbare rechtsstaten in dit soort situaties hebben gedaan. Intussen is de noodtoestand verlengd.

Lees verder op de Volkskrant

QE en overheidsinvesteringen

Sinds het begin van het jaar doet de Europese Centrale Bank (ECB) aan ‘kwantitatieve verruiming’, bekend als QE (‘quantitative easing’). Daardoor worden grote hoeveelheden geld in de economie gepompt. Iedere maand koopt de ECB voor 60 miljard euro aan staatsobligaties, en injecteert een even groot bedrag in de economie. Vandaag bedraagt de totale geïnjecteerde liquiditeit bijna 700 miljard euro.

Het lijdt geen twijfel dat deze massale liquiditeitsinjectie door de ECB een positief effect gehad heeft op de export. Het leidde tot een ontwaarding van de euro tegenover de belangrijkste valuta (dollar, pond sterling) en verhoogde de competitiviteit van de export uit de eurozone naar de rest van de wereld.

Maar het wordt steeds duidelijker dat QE alleen niet genoeg is om de economieën van de eurozone uit hun slappe groei te halen. In het tweede kwartaal van dit jaar vertraagde de groei opnieuw. Men vreest dat er slechts een matige economische groei zal zijn in de komende jaren. Ook een uitgebreidere versie van het QE-programma zal dit probleem niet oplossen.

Eigenlijk hoeft dat niemand te verbazen. Economen hebben er al langer voor gewaarschuwd dat kwantitatieve verruiming alleen niet in staat is om de economie te stimuleren wanneer de rentevoet dicht bij nul staat. De reden is dat bij zo lage rente de liquiditeit die de centrale bank voortbrengt niet gemakkelijk doorstroomt naar de reële economie. Het grootste deel ervan wordt opgepot, omdat er niet veel investeringsmogelijkheden zijn met een aantrekkelijke return. Heel wat financiële instellingen verkiezen in dergelijke omstandigheden het extra geld gecreëerd door de ECB bij te houden en er niets productiefs mee te doen. Dit is de welbekende ‘liquiditeitsvalkuil’.

Lees deze column van Paul de Grauwe verder op Ander Europa

Er ist wieder da

De Griekse premier Alexis Tsipras is weer eens hoog spel aan het spelen. Tsipras wil namelijk dat het Internationaal Monetair Fonds (IMF) zijn biezen pakt en zich niet langer bemoeit met de bailout.

Dat is opvallend. Afgelopen zomer was het namelijk het IMF die de kant van Tsipras koos door de eurozone op het hart te drukken dat er een grootschalige herstructurering van de Griekse staatsschuld nodig is en dat dat eigenlijk een gedeeltelijke kwijtschelding van de noodleningen moet bevatten.

Tsipras zegt nu dat wat het IMF eist politiek onhaalbaar is voor Griekenlands geldschieters, de landen van de eurozone. Dat onhaalbare zit hem in de kwijtschelding, want de eurozone wil niet verder gaan dan het blijven verstrekken van nog goedkopere quasi-perpetuele noodleningen.

Met zijn politieke hinkstapsprong zet Tsipras niet alleen het IMF maar vooral Duitsland voor het blok. De Duitse minister van Financiën Wolfgang Schäuble heeft steeds volgehouden dat Duitsland alleen meedoet aan de bailout zolang het IMF aan boord blijft. Tsipras lijkt te gokken dat Schäuble bluft. Duitsland heeft Griekenland nu namelijk nodig om de instroom van vluchtelingen in te dammen.

Tsipras denkt daarbij vooral aan zijn eigen hachje. Vanwege vertraging met de bailout en uitbetaling van noodleningen raakt de bodem van de schatkist weer in zicht. En om in aanmerkingen te komen voor de volgende tranche noodleningen moet Tsipras politiek zeer impopulaire maatregelen nemen die hem de kop kunnen kosten.

Bron: Z24

U dacht dat de QE van de ECB al erg genoeg was?

Als u dacht dat het omvangrijke QE-programma van de ECB al erg genoeg was, dan heeft de Frankfurter Algemeine Zeitung slecht nieuws voor u. De krant ontdekte op basis van een proefschrift van onderzoeker Daniel Hoffmann dat verscheidene centrale banken in de EU al jaren op enorme schaal staatsobligaties hebben ingekocht: eind 2014 stond de teller op € 720 miljard.

Dat dit nu pas naar buiten komt is het gevolg van het feit dat de betrokken centrale banken zich bediend hebben van een groot aantal schimmige boekhoudtrucs om de obligaties zoveel mogelijk uit de boeken te houden. Zo werden staatsobligaties weggeschreven onder “overig waardepapier”, maar de meest toegepaste maatregel is het wegschrijven van de aankopen onder vertrouwelijke ANFA-overeenkomsten.

Deze Agreements on Net Financial Assets zijn afspraken tussen de centrale banken en de ECB over wat een bank allemaal op zijn balans heeft aan staatspapier, maar dat niet volgens de openbare opkoopprogramma’s zoals het SMP (QE)-programma is geregeld. De Anfa-regelingen zijn pas recent aan het licht gekomen, toen bleek dat een groot deel van het Griekse schuldpapier via dergelijke regelingen verdeeld was.

Slechts enkele bankiers uit de hogere echelons van de banken hebben toegang tot de gegevens; verder vindt deze verkapte vorm van staatssteun dus volstrekt zonder democratische controle plaats.Uiteraard zijn het de landen met stagnerende economiën en grote begrotingstekorten die het enthousiast aan het opkopen geslagen zijn, met name Frankrijk en Italië.

Lees verder op 925.nl

Net als burgers heeft afvalmaffia vrij reizen in EU

De Gifcirkel is een documentaire over illegale vuilstort in Napels en omgeving. De handel in zwaar chemisch afval is voor de maffia veel winstgevender dan drugshandel.

Italianen in Calabrië krijgen steeds jonger ongewone soorten van kanker. Meisjes van 17 krijgen borstkanker en sterven op hun 22e. ‘De kans dat je betrapt wordt bij smokkel van illegaal afval is heel gering’, zegt René van Boxel van de Havenpolitie Rotterdam. Miljoenen containers per jaar komen de Europese Unie in. Net als de burgers heeft afval min of meer vrij reizen, als de eerste horde is genomen.

De provincie Calabrië is de put van alle illegale afval van Europa en zelfs van buiten Europa. Milieuactivisten laten het zien: hoe dichter bij Napels, hoe meer vervuiling. Beter gezegd: er bestaat rond Napels geen normale, schone grond meer. Noch schone lucht, noch schoon water. Broccoli en bloemkool bevatten er tot 23.000 keer de toegestane hoeveelheid ijzer. Andere zware metalen komen duizend keer meer voor dan gezond is. Daarom ook kreeg Ricardo als baby acute lymfatische leukemie, denkt zijn moeder Anna. Hoe is anders te verklaren dat op de kinderafdeling in het ziekenhuis alle ouders uit hetzelfde dorpje komen? Een oncoloog zag in tien jaar zijn patiënten steeds jonger worden.

Een milieudeskundige toonde onnatuurlijke loodsoorten aan in de haren van de klanten van kappers. Hij krijgt geen geld meer voor onderzoek omdat politici zijn conclusies vervelend vinden. Gelukkig doen de kappers voor hem het haar van de klanten in zakjes, en registreren ze de herkomst. De maffia-spijtoptant Schavione liep in 1993 over naar de politie. Hij legt voor de camera zelf uit wat er onder een ogenschijnlijk normaal veldje met akkerbouw is begraven: ‘Vaten kernafval uit Duitsland.’

Lees verder op het Nederlands Dagblad (betaalmuur)

Orbán: Een land, niet de EU, bepaalt wie er binnenkomt

Het is niet aan de Europese Unie (EU) of aan andere landen om te bepalen met wie een volk in een soevereine staat wenst samen te leven. Alleen het eigen volk mag over die kwestie oordelen.

Dat heeft de Hongaarse premier Viktor Orbán gezegd in een toespraak aan Hongaarse bestuurders. ‘De principiële vraag luidt als volgt: “Heeft iemand in de wereld het recht om ons te vertellen met wie wij, in ons land, wensen samen te leven?” zei Orban. ‘Het antwoord,’ zo vervolgde de Hongaarse premier, ‘is dat niemand het recht heeft om dat te bepalen. Het kan alleen door ons, Hongaren, worden bepaald wie hier mogen leven en van wie dit land is.’

De Hongaarse premier reageerde op een uitgelekt plan van de EU om tussen de 400.000 en 500.000 Syrische asielzoekers van Turkije over te nemen. Dit plan maakt officieel geen onderdeel uit van de deal tussen Turkije en de EU, maar Orbán vreest dat dit wel degelijk in de achterkamertjes met Turkije is afgesproken. ‘Ik denk dit omdat ze er tijdens de Europese top in Malta ook al mee kwamen. Toen hebben we dat plan gevetood.’

Orbán verwacht dat Hongarije en de andere Visegrad-landen de komende tijd flink ‘onder druk’ zullen worden gezet om verplicht migranten op te nemen. Maar Hongarije zal zich, zoals eerder aangegeven, samen met andere landen tegen dit plan blijven verzetten.

Lees verder op Elsevier

Verrassing: Toppolitici Oekraïne zijn criminelen

De in januari 2005 geroofde schilderijen uit het Westfries Museum in Hoorn zijn opgedoken op het bloedige strijdtoneel in Oekraïne. De Hollandse meesterwerken vormen er de inzet van een duister politiek steekspel op het allerhoogste niveau.

De 24 schilderijen die sindsdien vermist worden, bevinden zich bij een ultranationalistische gevechtsmilitie in Oekraïne. Op de achtergrond figureren volgens Nederlandse roofkunstonderzoekers Arthur Brand en Alex Omhoff leden van de Oekraïense geheime dienst en extreemrechtse toppolitici.

Het politieke schandaal wordt in Kiev angstvallig binnenskamers gehouden, maar het gemeentemuseum doorbreekt het stilzwijgen. „Onze collectie is in handen van corrupte personen, tot diep in de Oekraïense politieke top”, zegt museumdirecteur Ad Geerdink in een exclusief interview met De Telegraaf. „Zij weigeren de doeken terug te geven en willen maar één ding: grof geld verdienen ten koste van ons cultureel erfgoed.”

Het uitgebreide verhaal op de Telegraaf moet u absoluut lezen (na gratis registratie)