Zendtijd Politieke Partijen, met een lekker Europese Unie voor Dummies-filmpje van drie minuten voor bij de ochtendkoffie. Gemaakt door de SP, ingesproken door coryfee Jan Marijnissen. Da’s die doodgewone man uit Oss met wie je het hartstochtelijk ideologisch oneens kunt zijn, maar waar je niet kwaad op kunt worden. Omdat hij iets vindt, en niet omdat hij iets verkoopt of opdringt, zoals ongeveer alle andere politici in Den Haag en Brussel. Daarom zal ome Jan het ook vast niet erg vinden als we aan deze drie minuten durende, omineuze duiding van een donkerblauwe Europese toekomst even toevoegen: Is dit filmpje te communistisch getint naar uw zin, maar moet Europa wel een toontje lager zingen?
Auteur: Burgercomité-EU
Vrijhandel voor de VVD is handel vrij van democratische controle
Het is zorgwekkend dat Van Baalen en de VVD geen oog hebben voor de bezwaren die kleven aan een vrijhandelsverdrag met de VS, schrijft Bastiaan Rijpkema, rechtsfilosoof en als promovendus verbonden aan de Universiteit Leiden. ‘Wij stellen hogere eisen aan voedselveiligheid dan de VS. Gaan we die regels ook harmoniseren?’
De koopman op één en de dominee op twee’, stelt VVD’er Hans van Baalen in zijn lofrede op een wereld geregeerd door vrijhandelsverdragen. Van Baalen strooit rijkelijk met economische voorspellingen en schattingen. ‘400.000 banen in Europa’ door een vrijhandelsverdrag met Japan. Vrijhandel met Canada? Eindelijk, dan kunnen onze kaasboeren hun Canadese collega’s eens goed aanpakken. Want bijna alle kaas wordt daar lokaal geproduceerd – onacceptabel natuurlijk.
Veel belangrijker is TTIP, het vrijhandelsverdrag met de Verenigde Staten. ‘4,1 miljard euro per jaar voor Nederland’, beweert Van Baalen. De Nederlandse Europarlementariërs en de Nederlandse regering moeten zich daarom ‘vierkant achter de TTIP-onderhandelingen scharen’ en ’taboeloos durven onderhandelen’.
Het is de VVD op z’n smalst. Een partij waarin enkel nog verstokte libertariërs zich herkennen. Terwijl er een ware storm van kritiek is opgestoken tegen het allesomvattende vrijhandelsverdrag met de VS, presteert Van Baalen het om alle bezwaren opzichtig links te laten liggen. Misschien is dat wat de ‘koopman op één’ betekent, maar Van Baalen had zich toch even kunnen verdiepen in de nadelen van TTIP.
Griekenland uit schulden? Een mythe
Griekenland torst nog steeds een onhoudbare schuldenlast met zich mee.
Uit koppen van recente nieuwsberichten valt af te leiden dat Griekenland haar begrotingstekort kennelijk heeft weten weg te werken.
Afgelopen jaar was sprake van een overschot van 0,8 procent op de Griekse begroting. Een opmerkelijk gegeven aangezien toen Griekenland een paar jaar eerder haar werkelijke tekorten opbiechtte ze daarmee de euro nog aan de rand van de afgrond had gebracht.
Het nieuws dat Griekenland haar tekorten in enkele jaren volledig heeft weten weg te werken lijkt haast te goed om waar te zijn. En dat is het ook. Want bij het genoemde ‘overschot’ is geen rekening gehouden met de rente die Griekenland op haar enorme staatschuld betalen moet. Eigenlijk is dat hetzelfde als iemand die amper rondkomt stelt geen probleem te hebben wanneer hij de rente op zijn hypotheek niet zou hoeven betalen.
Bij een zogeheten ‘primair’ tekort (of overschot) wordt geen rekening gehouden met rente. In het geval van Griekenland gaat het om rentebetalingen aan allerhande bezitters van Griekse schuld: individuele Grieken en Griekse bedrijven, maar ook het IMF, de Europese Centrale Bank (ECB) en andere buitenlandse eigenaren van Griekse staatsschuld.
Kunnen burgers Europa van koers laten veranderen? (7)
Slot: Hoe kunnen burgers invloed uitoefenen op de Europese Unie?
“Ik zal waarschijnlijk wel gaan stemmen, maar ik denk niet dat ik me er echt in zal gaan verdiepen. Ik heb niet echt een beeld van wat Europa nu eigenlijk voor ons doet en welke partij ik zou moeten kiezen om iets te kunnen beïnvloeden in Europa. Het is mij helemaal niet duidelijk hoe het Europees Parlement werkt.” Man (47)
Kunnen burgers de Europese politiek beïnvloeden bij de Europese verkiezingen? Dat was de vraag waarmee dit essay begon. De Europese verkiezingen lijken een uitgelezen mogelijkheid. Toch hebben we gezien dat het niet meevalt om als burger via de verkiezingen invloed uit te oefenen op het beleid uit Brussel en Straatsburg.
Europarlementariërs krijgen meer informatie van lobbyisten dan van burgers. Standpunten uit verkiezingsprogramma’s worden niet per definitie op Europees niveau uitgedragen en door de compromiscultuur is onhelder welke resultaten Europarlementariërs concreet behalen. Als ze resultaten behalen kunnen ze die nauwelijks aan een groot publiek overbrengen. Daardoor is het voor burgers moeilijk een keuze te maken bij verkiezingen.
Het beïnvloeden van beleid op nationale schaal is relatief gezien makkelijker. De Haagse politiek is overzichtelijker, burgers kunnen lid worden van een partij, meepraten over het partijprogramma en hiervoor campagne voeren. Ook kunnen burgers de media opzoeken met eigen voorstellen. Wat zijn de mogelijkheden op Europees terrein?
Lees dit artikel door Chris Aalberts verder op The Post Online
Griekenland: proefkonijn?
Waarom nemen mensen deel aan rellen?
Dat is grof gezegd de titel van een workshop, gesponsord met Europees geld, die vanaf maandag in Athene zal worden gehouden: Why People Riot? In het kader van een opvoedingsprogramma van de Europese Commissie ‘Lifelong Learning Programme’ zullen best practices worden uitgewisseld tussen politie, nooddiensten, gevangenissen, plaatselijke autoriteiten, scholen, universiteiten, jongerendiensten en media-organisaties. Britse diensten zullen raad meekrijgen van hun Griekse evenknieën wat betreft het bestrijden van rellen (en omgekeerd). Bedoeling is om de sociale dynamiek te begrijpen, de betrokkenheid van de gemeenschap, samenhang van gemeenschappen, het steunen van zwakke groepen, en het promoten van de veerkracht van de gemeenschap. Ook het engagement van de jeugd, en strategieën om informatie mee te delen en om media mee te krijgen, zullen worden bekeken.
Krijgt u het hier ook een beetje koud van? Lijkt dit ook niet op het delen van de ervaringen die zijn opgedaan bij het Griekse proefkonijn? Want hoewel Griekenland niet verder kon op de weg die het de voorbije decennia was ingeslagen, heb ik toch het gevoel dat het land ondertussen een proefproject is geworden in het kijken tot hoever je precies kunt gaan met het toepassen van een verschrikkelijk zwaar besparingsbeleid tot de mensen het niet meer uithouden en tot er een algemene opstand uitbreekt.
Van een slechte economie naar een echte economie
Ondanks aanhoudende officiële berichten dat het met de Nederlandse economie weer beter gaat merken de meeste burgers juist het tegenovergestelde. Het gaat in werkelijkheid eerder de verkeerde kant op dan de goede.
Het gaat de verkeerde kant op, in ieder geval vanuit het perspectief van gewone burgers die nog dagelijks geconfronteerd worden met een schreeuwend gebrek aan werk, met enorme inkomensdruk, met gestaag afnemend bezit en met opdrogende reserves.
Maar over welke economie hebben we het nu eigenlijk? In toenemende mate is sprake van een tweedeling tussen de officiële economie en de burgereconomie. De economie van de instituties ( banken, bedrijven en bureaucraten) is voorlopig met veel geld gered. De economie van het individu (wonen, werken en winkelen) zit vanwege geldgebrek nog steeds aan de grond en zakt zelfs steeds verder weg. Er moet dringend hervormd worden ten gunste -en dus niet ten laste- van burgers.
Het is echter een misverstand om te denken dat burgers alleen met gratis of goedkoop geld gered kunnen worden, vergelijkbaar met de redding van banken, bedrijven en zelfs complete lidstaten. Een tijdelijke geldinjectie kan helpen om de consumptie weer op gang te brengen, maar er moet meer gebeuren om mensen de controle terug te geven over hun eigen leven en werken. De economie moet weer in handen van mensen komen.
Het kernprobleem van de Europese muntunie
Wat is het leven dat ‘de Europeaan’ moet willen?
Moet de Europeaan plichtsgetrouw tot zijn 67e jaar 40 uur in de week hard werken, in de hoop een mooi huis te kunnen kopen en een fraaie nieuwe auto? Maar niet te vroeg, want hij dient toch eerst een appeltje voor de dorst op te bouwen? Dus kan hij maar beter na zijn pensionering over de wereld gaan reizen, als beloning voor 50 jaar hard werken? En zijn kinderen een paar ton nalaten, als hij die niet nodig heeft gehad tijdens zijn brave, productieve leven?
Of moet hij dagelijks een lange siësta nemen, ’s avonds op een terrasje genieten van de intredende koelte, met familie of vrienden en een glas goede wijn, terend op een staatsbaantje van een familielid dat niet echt veel om het lijf heeft, en een zeer bescheiden eigen inkomen uit zijn tomatenkasje? Moet hij bijtijds met pensioen op zijn 55e om nog ruim van zijn oude dag te kunnen genieten? Waarbij een flinke auto, een mooi huis in een goede buurt, reizen naar China, en een flinke nalatenschap niet binnen bereik komen?
Iedereen herkent hierin natuurlijk de wat aangescherpte cultuurverschillen tussen noord en zuid Europa.
De vraag wat de Europeaan moet willen is uiteraard een verkeerde. Want dat mag die Europeaan natuurlijk gewoon zelf weten, zult u zeggen. Daarbij: er is veel te zeggen voor beide levenswijzen, maar de tweede lijkt toch meer met “leven” te maken hebben dan de eerste. Wie zijn wij om die keuze voor anderen te maken?!
Maar dat idee over een vrije keuze is een grote misvatting. Binnen de Eurozone leggen de Noord-Europese landen op dit moment dwingend hun levenswijze op aan de zuidelijke landen. Met voorspelbaar dramatische gevolgen.
70% van de Noren wil niet bij de EU
More Norwegians are against seeking European Union (EU) membership today than several decades ago, making the prospect of Norway joining the 28-member bloc look even dimmer.
A new opinion poll, the Norwegian news agency NTB reported Monday, shows that 70 percent of Norwegians opposes joining the EU. Only 20.2 percent of respondents in the poll, which was carried out by the agency Sentio for Norwegian-language newspapers Klassekampen” and “Nationen,” were in favor of Norway joining the EU.
“The Norwegian resistance to (joining) the EU is strong and ongoing,” said Heming Olaussen, leader of “Nei til EU”, a 26,000-strong Norwegian political group spearheading a “Say no to EU” movement. “The idea that we would give up Norway to a United States of Europe? I think that idea is completely inedible to 90 percent of the Norwegian population,” said Olaussen.
Norway has said no to joining the EU in two close-fought referendums, the first in 1972 and the last in 1994. The result in 1994 was close with 52.2 percent of no votes and 47.8 percent of yes votes when the turnout was a massive 89 percent. Since 1994, Norway has steadily aligned itself with the EU in economic and political matters, mainly through its membership in the European Economic Area (EEA). The EEA is an agreement that facilitates trade between EU member countries and the four non-EU countries — namely Norway, Switzerland, Liechtenstein and Iceland.