Auteur: Burgercomité-EU
Zin en onzin in het ‘Europa’ debat
Er wordt veel onzin gezegd en geschreven over de euro en de Europese Unie. Ook worden er veel zinnige zaken aangekaart, maar in Nederland halen die zinnige zaken zelden tot nooit de voorpagina. Laat ik een aantal zinnige en onzinnige zaken in het ‘Europa’ debat voor u samenvatten.
Om te beginnen deze: heel vaak wordt gesproken over ‘Europa’, waar bedoeld wordt de Europese Unie. Geen weldenkend mens is anti-Europa, maar wèl anti-EU. De euro-gelovigen doen net alsof we een supranationaal (of erger: een federaal) verband nodig hebben om op Europees vlak als soevereine staten samen te werken. Dat is een misvatting. En voor een land als Nederland een hele dure misvatting. Daarom begrijp ik niet, waarom veel landgenoten deze simpele economische waarheid niet onder ogen durven zien. Alleen zotskappen en mensen met destructieve neigingen benadelen zich moedwillig zelf.
Dan het ‘argument’, dat ‘Europa’ voor vrede heeft gezorgd. Het komt mij voor, en dat mag toch algemeen bekend worden verondersteld, dat vooral de afspraken in NAVO-verband voor vrede hebben gezorgd, daar hebben we een instituut als de Europese Unie niet voor nodig. Bovendien ontpopt de euro zich meer en meer als splijtzwam in plaats van bindmiddel tussen de volkeren van Europa. In de sociaaleconomisch totaal afgebroken samenlevingen van Portugal en Griekenland krijgt de Duitse bondskanselier de schuld van alle ellende, terwijl de ware schuldige de monetaire misgeboorte van de euro is. Ik zou weleens willen weten hoe de meeste Nederlandse burgers zouden reageren als van de ene dag op de andere hun salaris met dertig procent gekort wordt of nog erger, dat er in Nederland een werkloosheid zou zijn van 25 procent en onder jongeren meer dan 50 procent. Maar de technocraten uit Brussel interesseert dat allemaal niks, zij laten toe, dat hele samenlevingen economisch én sociaal ontwricht raken. Ik noemde dat ooit ‘een misdaad jegens de menselijkheid’.
Lees dit artikel van Jean Wanningen verder op De Dagelijkse Standaard
Raad hoeveel Maurice de Hond ernaast zit
Dit is de prognose van Maurice de Hond inzake de uitslag van de komende EP-verkiezingen van donderdag. Geen zetels voor Artikel 50, de shooting star party die het zo goed doet in onze eigen GeenPeil. Hoe Maurice aan bovenstaande cijfers komt is onbekend. Want Maurice weigert al jaren zijn wegingsmethode openbaar te maken. Het zou zo maar kunnen dat het onderzoekspanel en algoritme van De Hond bestaat uit dronken aardbeien dan wel twaalf oude medicijnvrouwtjes uit Zalk die koffiedik en kippebotjes in een glazen bol gooien en er dan conclusies uit trekken.
Europa
Weinig onderwerpen leiden de laatste jaren tot zulke heftige debatten als Europa. In een land dat tientallen jaren als zeer pro-Europees bekendstond, zijn de scepsis en de argwaan over de EU sinds de eeuwwisseling ieder jaar verder toegenomen. Wat is er fout gegaan?
Organisaties hebben de natuurlijke neiging te groeien en steeds verder uit te dijen. Dat geldt voor de Hema, dat maar winkels blijft openen terwijl de omzet per winkel voortdurend daalt, dat gold ooit voor Philips, dat inmiddels zijn lessen heeft geleerd, dat geldt voor instituties en dus ook voor de EU. Wie in het centrum van de macht zit, wil altijd meer. Meer landen bij de EU, meer regels, meer economische integratie. Het eind is een politieke unie, die buiten het Europese establishment verder niemand wil. Terwijl Schotten uit het Verenigd Koninkrijk willen treden, Catalonië een referendum over onafhankelijkheid van Spanje wil, het voormalige Zuid-Tirol niets meer met Rome te maken wil hebben en de Vlamingen en Walen elkaar allang niet meer velen, dromen eurofielen over een federaal Europa. Hoe langer je in Brussel zit, hoe verder je kennelijk van de realiteit af komt.
De EU heeft zich overtild. De eerste fout was de introductie van de euro en dan vooral de beslissing over de landen die tot de eurozone mochten toetreden. De Europa-econoom Barry Eichengreen noemt de euro ‘een historische vergissing.’ Ja, en ook een kostbare vergissing. Terwijl de wereldeconomie na de crisis van 2009 herstelde en snel de eerdere verliezen weer had ingelopen, belandde Europa in de eurocrisis van 2011, die met reden zo heette. De werkloosheid in de eurozone is nu 11,9%, de hoogste van enig economisch blok in de ontwikkelde wereld. Wie nu nog wil beweren dat de euro ons economisch voordeel heeft gebracht, moet wel blind zijn voor de feiten. Landen die zo verschillend zijn als de noordelijke en zuidelijke landen van de EU, horen niet in één muntunie. De zwakke landen zitten permanent met een te dure valuta opgescheept. In feite hebben de zuidelijke landen nu de Duitse mark als munt. Dat is op termijn onhoudbaar.
De tweede fout was de uitbreiding van de EU in 2004 en 2007 met twaalf nieuwe lidstaten, waaronder negen voormalige Oostbloklanden. Die beslissing was, zoals zovele in Europa, politiek gedreven, maar economisch buitengewoon onverstandig. Wie economisch sterke en economisch heel zwakke (en bovendien vaak corrupte) landen bij elkaar stopt, vraagt om problemen. Arme landen willen zich altijd graag bij rijke landen aansluiten, want de subsidiestromen komen hun kant op en ze mogen meepraten over ’nog meer Europa’.
De claim dat de EU Nederland ‘honderden miljarden’ bracht, zoals onlangs twee vooraanstaande Nederlanders in een krant beweerden, is grotesk. Eurofilie is kennelijk een ziekte die het gebruik van het gezonde verstand in de weg staat. De juiste claim is dat Nederland, net als ieder land in de wereld, geprofiteerd heeft van het klimaat van vrijhandel na de Tweede Wereldoorlog. De Europese zaak zou er sterk bij gebaat zijn als we nou eens ophouden met overdrijven.
Deze column van Jaap van Duijn was te lezen in De Telegraaf van 17 mei 2014
Nederland betaalt een te hoge prijs voor Europa
Als het serieus wordt moet je liegen. Was getekend Jean-Claude Juncker, de premier van Luxemburg die in het voorjaar van 2011 ontkende dat de Europese Unie steun aan Griekenland voorbereidde.
Nu is hij kandidaat-voorzitter voor de Europese Commissie. De euro is een serieuze zaak. Vandaar dat geen enkele Nederlandse regering de waarheid heeft verteld over de ingrijpende gevolgen van de deze munt. Vandaar dat Nederlanders nooit mochten zeggen of zij meer soevereiniteit willen afstaan dan was afgesproken toen Nederland de gulden opgaf.
Op één uitzondering na. In 2005 mochten wij in een referendum stemmen over een Europese grondwet. ‘Nee’, zei een duidelijke meerderheid. De grote politieke partijen schrokken, concludeerden dat Europa zich slecht leende voor volksraadplegingen en hebben sindsdien op Europees niveau ingestemd met een overdracht van bevoegdheden die verder gaat dan wat burgers en parlement eigenlijk goed vonden.
Elke nieuwe regering duwt Nederland een stukje verder naar een Europese eenheidsstaat. Met Europese steunfondsen voor schuldenlanden. Met een Europese bankenunie die de voorbode is van een Europese begrotingsunie. Voorstanders van Europese eenwording rechtvaardigen deze soevereiniteitsoverdracht met wat Nederland in ruil hiervoor terugkrijgt: voorspoed, vrijheid en vrede.
Was het maar waar. De Europese Unie kost welvaart en veroorzaakt scheuren in de samenleving, vooral in zuidelijke landen. Dat komt vooral doordat Europese eenheidsbouwers in 1999 een fatale vergissing begingen met de invoering van de euro.
Een gemeenschappelijke munt in landen die weinig met elkaar gemeen hebben, saboteert het coördinatiemechanisme in een markteconomie. De prijs van geld, ofwel de rente, vertelt hoeveel mensen moeten sparen voor hun oude dag. Hij vertelt ondernemers of investeren lucratief is. Wie met de rente gaat knoeien, vernielt het natuurlijke aanpassingsvermogen in een markteconomie. De schuldencrisis in perifere landen van de eurozone illustreert hoe desastreus dat geknoei uitpakt.
Om een herhaling van financiële crises te voorkomen heeft de Europese Unie besloten om beleid te centraliseren. Wie morrelt aan het coördinatiemechanisme in een markteconomie slaat onherroepelijk de weg in naar een planeconomie. In de toekomstige Europese eenheidsstaat zal steeds minder ruimte overblijven voor marktwerking.
Zo legt de euro de bijl aan de wortel van onze economische orde en betaalt Nederland de hoofdprijs voor een Europese droom. Het is pijnlijk om te zien hoe uitgerekend een liberale premier onze vrijheid en democratie opoffert voor Europa.