Opmerkelijke euro-uitspraken van Roemer

Roemer legde heel duidelijk de link tussen de hoge werkloosheid in de eurozone en de muntunie. Het leverde van mijn kant een juich-tweet op voor de SP, iets wat mij al in jaren niet is overkomen! Het was jammer dat Roemer later in het debat weer de gebruikelijke riedel afstak van nergens op willen bezuinigen, waardoor mijn liberale enthousiasme alweer enigszins temperde.

Wat zei Roemer precies over de euro? De SP-leider stelde dat er met de introductie van de one-size-fits-all euro niet alleen een weeffout was begaan, maar zelfs een kapitale blunder. Eén munt invoeren in een aantal landen zonder voorafgaand integratieproces, was vragen om grote problemen, aldus Roemer.

Vervolgens ging Roemer in op de verschillen tussen de landen in de eurozone. Hij ging daarin zo ver dat ik me begon af te vragen of Roemer misschien een vaste lezer is van de columns van Alex Sassen van Elsloo. Roemer stelde namelijk onomwonden dat de verschillen met tussen Zuid-Europese en Noord-Europese landen nog steeds veel te groot zijn, bijvoorbeeld als het gaat om hun export positie of om hun staatsschulden. Dit zal volgens Roemer leiden tot een transferunie waarbij het noorden het zuiden subsidieert, een situatie die volgens hem nog zeker 20 tot 30 jaar zal aanhouden.

Lees deze column van Jan Gajentaan verder op de Dagelijkse Standaard

EU kan zijn parlement beter kwijt dan rijk zijn

Als zij niet bestond, zou de EU morgen uitgevonden moeten worden. Maar zonder parlement, graag.

Europagezinden voeren het Europees Parlement steevast aan als bewijs voor het democratisch gehalte van de Unie. In feite voegt het daar echter niets aan toe, maar maakt het de democratische controle moeilijker. Het laat de politieke verantwoordelijkheden verdwijnen in een dichte procedurele mist en het vertraagt de besluitvorming. Daarnaast is het een bron van publieke ergernis door berichten over afwezigheid, gesjouw met archiefkasten tussen Brussel en Straatsburg, verspilling, declaratiegedrag en te hoge beloningen. De Europese Unie zou heel goed zonder het parlement verder kunnen gaan met de besluitvormingsstructuur die er voor 1979 was. Die zou aan kiezers en nationale parlementen helderheid verschaffen én de mogelijkheid om de verantwoordelijken aan te spreken.

In de eerste twintig jaar van de Europese Gemeenschap was er geen gekozen parlement. De ontwerpers hadden het niet nodig of nuttig gevonden. Er waren en zijn immers al soevereine nationale parlementen die hun regeringen controleren op wat ze in Brussel afspreken en kunnen wegsturen als ze dat niet goed doen. In de Europese hoofdstad is het de taak van de Europese Commissie om voorstellen te doen en van de Raad van ministers om die al of niet aan te nemen. Dat laatste gebeurt alleen als de ministers dat in eigen land kunnen uitleggen. De kiezers en parlementen weten wie ze moeten aanspreken, onder welke samenwerkingsdruk diegene heeft gehandeld en wat het resultaat daarvan was. Een heldere beslissingslijn die recht doet aan de bestaande democratieën in de lidstaten.

Die lijn bestaat nog steeds, alleen is hij niet meer helder, omdat aan de besluitvormingsstructuur in 1979 een gekozen Europees Parlement is toegevoegd. Dat zou de betrokkenheid van de burgers vergroten, maar is nooit meer geworden dan een vijfde wiel aan de wagen. Er kunnen nu eenmaal geen twee soevereine machten tegelijk bestaan.

Lees deze column van Martijn de Groot verder op de Volkskrant

Eén op de vijf Europarlementariërs heeft betaalde bijbaan

151 leden van het Europees Parlement hebben naast hun reguliere werk nog een betaalde bijbaan bij een ander bedrijf of organisatie. Gemiddeld verdienen zij meer dan 25.000 euro per jaar bij, blijkt uit onderzoek van de researchredactie van RTL Nieuws.

Leden van het Europees Parlement zijn verplicht het op te geven als zij financiële belangen hebben tijdens hun periode in het EP. Het gaat dan om bestuursfuncties, adviseurschappen of belangen in de vorm van aandelen. Zij moeten ook aangeven hoeveel geld zij hiervoor ontvangen. RTL Nieuws bekeek alle 765 verklaringen.

Verreweg de meeste Europarlementariërs geven op het formulier aan geen enkel belang van meer dan 6000 euro per jaar te hebben. 151 leden doen dat wel. Samen hebben zij 236 betaalde functies of aandelenposities. Dat levert hen gemiddeld tussen de 25.000 en 70.000 euro per jaar op.

De parlementariërs die een belang hebben, stellen gemiddeld 78 vragen in het Europees Parlement. Bij andere parlementariërs is dat gemiddelde 94. Ook amenderen zij minder vaak EP-rapporten: een gemiddelde van 65, tegen 72 bij parlementsleden zonder betaalde bijbaan.

Gemiddeld verdienen de Italiaanse Europarlementsleden het meeste bij: meer dan 15.000 euro per jaar. De rest van de top-5 bestaat uit Denemarken (meer dan 8700 euro per jaar), Portugal (meer dan 8400 euro per jaar), België (meer dan 8100 euro per jaar) en Frankrijk (meer dan 6900 euro per jaar). In deze cijfers zijn de leden zonder betaalde bijbanen ook meegerekend.

Van de Europese fracties verdienen vooral de leden van de liberalen (meer dan 9000 euro per jaar) en de christendemocraten (meer dan 7000 euro per jaar) het meest bij. In deze cijfers zijn de leden zonder betaalde bijbanen ook meegerekend.

Lees verder op RTL Nieuws

Rutte tikt brief over Europa-uitspraken

De Kamer eist dat premier Mark Rutte vanavond alsnog een brief stuurt over zijn uitspraken eerder op de dag over de prioriteiten voor Europa. Volgens de oppositie spraken Rutte en minister Frans Timmermans van Buitenlandse Zaken elkaar tegen over de kwestie.

Het kabinet hoort altijd met één mond te spreken. Rutte heeft aan de Kamervoorzitter laten weten dat zijn brief zo snel mogelijk komt.

De coalitiepartijen VVD en PvdA blokkeerden opnieuw dat er vanavond nog een debat wordt gehouden met Rutte. Maar VVD-fractievoorzitter Halbe Zijlstra stelde uiteindelijk voor om de impasse op te lossen door het kabinet nogmaals om een brief te vragen.

Dat gebeurde nadat SP-leider Emile Roemer had gesuggereerd dat het kabinet zijn vertrouwen dreigt te verliezen. Ook ChristenUnie-leider Arie Slob eiste duidelijkheid van het kabinet. “Anders loopt het hier gierend uit de hand en daar is niemand bij gebaat.”

Bron: RTL Nieuws
Lees ook: Kamer eist opheldering Rutte over taken EU
Lees ook: Rutte: EU moet banenmachine zijn

Stemmen pro Europa

Als echte Europeaan wordt het mij zeer lastig gemaakt een goede keuze te maken voor de Europese verkiezingen. Het interview met voormalig baas van het Centraal Plan Bureau (CPB), Coen Teulings, dat het CPB de voordelen van de euro overdreef, laat zien hoe complex een goede keuze is.

Rond de afgelopen jaarwisseling heb ik in een reeks van vijf artikelen de eurocrisis beschreven. In het laatste artikel, getiteld ‘Systeem in gevaar’ wordt beschreven hoe ondemocratisch de besluitvorming rond de euro is geweest en nog altijd is. In een drieluik in de Financial Times van vorige week is uit de doeken gedaan dat de aanpak van de eurocrisis niet is geredigeerd door de nationale regeringsleiders in de eurozone maar door nota bene de VS en grote zakenbanken als Goldman Sachs.

Het enige dat de Europese politiek in de landen van de eurozone nu doet is de euro verdedigen, tegen wil en dank en koste wat het kost. De euro is verworden van een middel tot grotere economische groei en volledige werkgelegenheid tot een politiek doel, waarbij het economisch nut ondergeschikt wordt gemaakt en ook niet valt aan te tonen.

Sterker, zoals afgelopen zondag betoogd door een groep van onafhankelijke wetenschappers en experts, heeft de euro aantoonbaar meer economische nadelen dan voordelen. Het enig valide argument dat, vooral door ondernemers, naar voren wordt gebracht is de niet meer noodzakelijke omwisseling van munten. Kom op zeg, we drijven handel in de hele wereld en daar zijn vreemde valuta’s ook geen belemmering. Wat een triest wapenfeit voor de voorstanders van de euro!

De eurofiele partijen (VVD, PvdA, CDA, GroenLinks en vooral D66) doen aan onvervalste europropaganda. Het CPB moest daar destijds ook een steentje aan bijdragen door ‘flexibel uit te rekenen’ dat de euro iedere burger een weeksalaris aan voordeel zou opleveren, om tegenwicht te bieden aan het toen op stapel staande euro/guldenrapport van de PVV. Die CPB-berekening was altijd al met veel mystiek omkleden. Afgelopen zaterdag kwam de aap uit de mouw: ‘Het CBP overdreef het voordeel van de euro’.

Lees deze column van Harry Geels verder op De Financiële Telegraaf

Europese zorgen om GeenStijl

Eurocommissaris Reding blijkt GeenStijl in de gaten te houden. De politica wil opheldering van minister Plasterk (Binnenlandse Zaken) over een actie van de site om de uitslag van de Europese verkiezingen openbaar te krijgen.

GeenStijl heeft een maas in de wet gevonden. Van Brussel mag de uitslag van de Nederlandse stembusgang pas zondag openbaar worden. Met veel ’Stijlloze Stemmentellers’ die verkiezingsbureau’s nalopen, denkt het blog donderdagavond een representatieve uitslag te kunnen geven.

Reding heeft Plasterk om opheldering gevraagd. Die zal haar vertellen dat GeenStijl zich keurig aan de wet houdt.

Bron: De Telegraaf
Lees ook hierover op Geen Stijl
Meldt u aan als Stemmenteller

NEXIT is enige optie

De voorstanders van de EU vallen uiteen in twee categoriën. Aan de ene kant heb je de ‘federalisten’, aan de andere kant heb je de ‘realisten’ of ‘gematigden’.

Aan de kant van de ‘federalisten’ heb je mensen als Guy Verhofstadt, Jean Claude Juncker en Martin Schulz. Zij willen toe naar een ‘United States of Europe’; een Europese staat, compleet met ministers die een regering vormen, een president en een leger. Aan de kant van de ‘realisten’ of ‘gematigden’ staan de mensen die niet willen aanvaarden dat er gekozen zou moeten worden tussen ontmanteling of grote sprong voorwaarts. We vinden hen terug bij VVD, PvdA en CDA, op de universiteit, in de toplagen van ministeries, in de hoofdredacties van kranten en discussieprogramma’s. Pragmatisch te werk gaan, zonder ‘vergezichten’, zoals Mark Rutte het zegt. Hoe breed de groep van ‘gematigde voorstanders’ ook is: hun standpunt is onmogelijk. Ze dromen van iets dat in de werkelijkheid niet kan bestaan.

Je kunt geen monetaire unie hebben zonder politieke unie, omdat door de gedeelde munt wanbeleid centraal moet worden bijgestuurd. De euro dwingt tot Europese begrotingsdiscipline, en daarmee tot een Europese minister van Financiën die alle plannen moet kunnen afkeuren waar grote bedragen mee zijn gemoeid – bijvoorbeeld rondom hypotheekrenteaftrek, zorgstelsel, pensioenen of participatie in een vredesmissie. De bankenunie waarover gesproken wordt dwingt tot Europese depositogaranties – dus tot collectief risico dragen – en op termijn tot harmonisatie van de verschillende nationale faillissementswetten.

Ondertussen maakt het verschil in rentes waarmee landen moeten lenen op de kapitaalmarkt euro-obligaties wenselijk. Dat betekent dat Brussel een eigen begroting kan gaan maken. En geld, opgehaald via de uitgifte van die obligaties, kan gaan spenderen, zonder dat nationale parlementen daar nog iets over te zeggen hebben. Een Europese federale staat is dan een feit.

Lees verder op RTLZ