Tag: soevereiniteit

Nationale democratie is dood, wat rest is doen alsof

Geplaatst op by 0 reacties

Als de Griekse saga iets aantoont, is het wel hoe de globalisering in Europa langzaam maar zeker de democratie aan het uithollen is. Griekse kiezers hebben op Syriza gestemd omdat zij een andere economische politiek wilden. Maar bezorgt de nieuwe regering hen nu de beloofde economische koerswijziging? Nee. Althans, als Griekenland in de eurozone wil blijven, dan zit het vast aan afspraken die eerdere regeringen gemaakt hebben.

Zo gaat het, als je met zijn allen één munt en één regelsysteem deelt. Er is maar een manier waarop de Griekse regering de kiezers kan geven wat ze hen heeft beloofd: door de eurozone te verlaten. Dan kan ze, in een godverlaten hoek van Europa, met de nek aangekeken door haar voormalige euro-partners, haar eigen bonen doppen zoveel ze wil. Of er dan nog keuzes zijn, is overigens twijfelachtig – het ‘vrije’ Griekenland zou zijn overgeleverd aan redders met dubieuze motieven.

Niemand wil zo’n Grexit, om diverse redenen. Daarom heeft iedereen weken wanhopig geprobeerd om een compromis te vinden. Maar een compromis bestaat eigenlijk niet. Economische politiek in de eurozone kan niet meer nationaal worden bepaald. Je kunt alleen nog doen alsof. Door de trojka geen trojka meer te noemen. Of door te veinzen dat je bepaalde hervormingen zelf hebt bedacht – en als het parlement ze toch dreigt te blokkeren, ram je ze er per decreet doorheen.

De Fransen weten er alles van. De regering-Hollande heeft zojuist buiten het parlement om de wet-Macron ingevoerd, over economische hervormingen, om niet in dezelfde spagaat te belanden als de regering-Tsipras. Hollande omzeilt de democratie, opdat Brussel ze niet afdwingt.

Maar deze spagaat is uiteindelijk onvermijdelijk, voor iedereen. Dat is wat het Griekse drama ons laat zien. Sinds de jaren tachtig hebben westerse, democratische landen enthousiast gewerkt aan het ‘openen’ van de wereld. We hebben handelsbarrières gesloopt, markten en media bevrijd uit de klauwen van overheden en het internet gebruikt als vehikel voor een ongebreidelde culturele, technologische en commerciële uitwisseling. Lang leek het erop dat we daarmee goedkoper én democratischer uit waren. Vliegen en telefoneren werd goedkoper. Informatie voor burgers werd steeds minder elitair. Zelfs een beetje in China en Rusland.

Waar we ons immens op hebben verkeken, is dat de globalisering uiteindelijk niet tot democratisering en transparantie leidt. Integendeel, ze is zo’n eigen leven gaan leiden dat burgers er nauwelijks invloed op hebben. We zijn vrijer dan ooit om te kopen, lief te hebben en ons aan te kleden zoals we willen. Maar economisch zijn kiezers machteloos geworden.

Lees deze column van Caroline de Gruyter verder op het NRC

OMG: nu gaat Griekenland het ook nog hebben over soevereiniteit!

Geplaatst op by 0 reacties

De nieuwe Griekse Minister van Financiën, Yanis Varoufakis (hoogleraar economie en blogger) schrijft er over op zijn website:

A question of respect (or lack thereof)… – the Greek veto over Russia that never was

On the first day in our ministries, the power of the media to distort hit me again. The world’s press was full of reports on how the SYRIZA government’s first foreign policy ‘move’ was to veto fresh sanctions on Russia. Now, I am not qualified to speak on foreign affairs but, nonetheless, I must share this with you at a personal level. Our Foreign Minister, Nikos Kotzias, briefed us that on his first day at the job he heard in the news bulletins that the EU had approved new sanctions on Russia unanimously. The problem was that he, and the new Greek government, were never asked! So, clearly, the issue was not whether our new government agrees or not with fresh sanctions on Russia. The issue is whether our view can be taken for granted without even being told of what it is! From my perspective, even though (let me state it again) I am certainly not qualified to speak on foreign affairs, this is all about a question of respect for our national sovereignty. Could journalists the world over try to draw this important distinction between protesting our being neglected from protesting the sanctions themselves? Or is this too complicated?

Zo! Bam! Het worden interessante tijden…

Hilarisch! Kamer tegen opkopen staatsleningen door ECB

Geplaatst op by 0 reacties

Een meerderheid in de Tweede Kamer wil niet dat de ECB staatsleningen gaat opkopen van eurolanden. Dat is bijzonder geestig, want dat doet helemaal niet ter zake. Allemaal mosterd na de maaltijd en slechts voor de bühne, want de politiek (niet u, u heeft in meerderheid tegen gestemd) heeft in deze onze soevereiniteit reeds lang overgedragen. U kunt slechts zwijgzaam toezien hoe de ECB probeert om op uw kosten de financiële markten, Vak Zuid en de euro overeind te houden.

Het leidt mogelijk tot een spreiding van risico’s en een herverdeling onder de negentien eurolanden die ongewenst is. “Geen verstandige zaak”, zei VVD-fractievoorzitter Halbe Zijlstra dinsdag.

Ook CDA, PVV, ChristenUnie en de SP zijn tegen een opkoopprogramma door de ECB. Overigens is nog niet duidelijk waartoe de bank donderdag precies gaat besluiten.

Als de risico’s niet bij de eurolanden zelf, maar bij de ECB in Frankfurt worden gelegd, dan is de VVD daar op tegen. Dat kan ertoe leiden dat eurolanden opdraaien voor verliezen elders. Als het risico alleen komt te liggen bij de landen waarvan de leningen worden opgekocht, speelt dat probleem niet en kan de VVD ermee leven.

Minister Jeroen Dijsselbloem van Financiën wilde dinsdag niks zeggen over het mogelijke besluit donderdag. Hij wees op de onafhankelijkheid van de ECB. Ministers moeten zich niet met het beleid bemoeien.

De VVD begrijpt die opstelling, maar vindt dat het parlement er prima een uitspraak over kan doen. In de hoop dat dat signaal wordt gehoord door de president van De Nederlandsche Bank of andere centrale bankiers.

Dijsselbloem noemde het bij RTL Z bijzonder dat de Franse president François Hollande maandag al meldde wat de ECB gaat doen. “Dat kan natuurlijk helemaal niet. Het kan niet dat hij het weet, de ECB vergadert pas donderdag.”

Bron: Nu.nl

Europees Hof van Justitie is een gevaar voor alle democratieën

Geplaatst op by 0 reacties

The European Court of Justice has this time departed a long way from the rule of the law, even by its own elastic standards.

By Ambrose Evan Pritchard

The European Court of Justice has declared legal supremacy over the sovereign state of Germany, and therefore of Britain, France, Denmark and Poland as well.

The ECJ’s advocate-general has not only brushed aside the careful findings of the German constitutional court on a matter of highest importance, he has gone so far as to claim that Germany is obliged to submit to the final decision. “We cannot possibly accept this and they know it,” said one German jurist close to the case.

The matter at hand is whether the European Central Bank broke the law with its back-stop plan for Italian and Spanish debt (OMT) in 2012. The teleological ECJ – always eager to further the cause of EU integration – did come up with the politically-correct answer as expected. The ECB is in the clear. The opinion is a green light for quantitative easing next week, legally never in doubt.

The European Court did defer to the Verfassungsgericht in Karlsruhe on a few points. The ECB must not get mixed up with the EU bail-out fund (ESM) or take part in Troika rescue operations. But these details are not the deeper import of the case.

The opinion is a vaulting assertion of EU primacy. If the Karlsruhe accepts this, the implication is that Germany will no longer be a fully self-governing sovereign state.

The advocate-general knows he is risking a showdown but views this fight as unavoidable. “It seems to me an all but impossible task to preserve this Union, as we know it today, if it is to be made subject to an absolute reservation, ill-defined and virtually at the discretion of each of the Member States,” he said.

In this he is right. “This Union” – meaning the Union to which EU integrationists aspire – is currently blocked by the German court, the last safeguard of our nation states against encroachment. This is why the battle is historic.

“His opinion is a direct affront to the German court. It asserts that the EU court has the final say in defining and creating the EU’s own powers, without any national check,” said Gunnar Beck, a German legal theorist at the University of London.

“This would be a fundamental transformation of the EU from a treaty organisation, which depends on the democratic assent of the sovereign states, into a supranational entity.”

Lees deze column van Ambrose Evan Pritchard verder op The Telegraph

Over tien jaar zeggen we: in 2014 kantelde het debat

Geplaatst op by 0 reacties

Rechtsfilosoof Thierry Baudet is bekend om zijn felle aanvallen op de EU. Sommigen noemen hem een demagogisch holprater, anderen prijzen hem als origineel denker. „Als ik mezelf teruglees, denk ik: wát een genuanceerde man.”

Hij is echt niet alleen geïnteresseerd in de Europese Unie, zegt Thierry Baudet. Op dit moment is hij ook bezig met literatuur en muziek: eind april verscheen het boek over klassieke muziek dat hij schreef met Arie Boomsma. De controversiële opiniemaker pakt een bundel essays van Rutger Kopland van de vleugel, die de helft van de kleine woonkamer beslaat: „Kijk, dit soort dingen lees ik nu. Essays over ontroering… Heel erg mooi.”

Dit is niet de Thierry Baudet die we kennen. In zijn publieke optredens komt hij over als provocatief en overtuigd van zijn gelijk. De 31-jarige rechtsfilosoof werd bekend met zijn NRC-columns, waarin hij de aanval opende op de Europese Unie. Onvermoeibaar verdedigde hij de stelling dat democratie alleen kan bestaan in een soevereine natiestaat, en dus niet in de EU. De Europese burgers vormen geen demos (een volk met een gedeelde taal en cultuur) en daarom kan de democratie op Europees niveau nooit werken.

Baudets stukken en acties (hij liet zich bijvoorbeeld in januari interviewen op de website van Vlaams Belang) zorgden voor een goedgevulde inbox op de opinieredactie. Sommige lezers ergerden zich aan Baudets „demagogische holpraterij”, andere noemden hem een „originele denker” met een „verfijnde schrijfwijze”. De laatste tijd krijgt hij vaker bijval. Bij Baudets burgerinitiatief ‘Burgerforum EU’, dat een referendum wil over de toekomst van Nederland in de Europese Unie, sloten zich verschillende publieke figuren aan, onder wie econoom Ewald Engelen, filosoof Ad Verbrugge en PvdA-ideoloog René Cuperus.

Lees dit artikel door Floor Rusman verder op NRC

Nederland betaalt een te hoge prijs voor Europa

Geplaatst op by 0 reacties

Als het serieus wordt moet je liegen. Was getekend Jean-Claude Juncker, de premier van Luxemburg die in het voorjaar van 2011 ontkende dat de Europese Unie steun aan Griekenland voorbereidde.

Nu is hij kandidaat-voorzitter voor de Europese Commissie. De euro is een serieuze zaak. Vandaar dat geen enkele Nederlandse regering de waarheid heeft verteld over de ingrijpende gevolgen van de deze munt. Vandaar dat Nederlanders nooit mochten zeggen of zij meer soevereiniteit willen afstaan dan was afgesproken toen Nederland de gulden opgaf.

Op één uitzondering na. In 2005 mochten wij in een referendum stemmen over een Europese grondwet. ‘Nee’, zei een duidelijke meerderheid. De grote politieke partijen schrokken, concludeerden dat Europa zich slecht leende voor volksraadplegingen en hebben sindsdien op Europees niveau ingestemd met een overdracht van bevoegdheden die verder gaat dan wat burgers en parlement eigenlijk goed vonden.

Elke nieuwe regering duwt Nederland een stukje verder naar een Europese eenheidsstaat. Met Europese steunfondsen voor schuldenlanden. Met een Europese bankenunie die de voorbode is van een Europese begrotingsunie. Voorstanders van Europese eenwording rechtvaardigen deze soevereiniteitsoverdracht met wat Nederland in ruil hiervoor terugkrijgt: voorspoed, vrijheid en vrede.

Was het maar waar. De Europese Unie kost welvaart en veroorzaakt scheuren in de samenleving, vooral in zuidelijke landen. Dat komt vooral doordat Europese eenheidsbouwers in 1999 een fatale vergissing begingen met de invoering van de euro.

Een gemeenschappelijke munt in landen die weinig met elkaar gemeen hebben, saboteert het coördinatiemechanisme in een markteconomie. De prijs van geld, ofwel de rente, vertelt hoeveel mensen moeten sparen voor hun oude dag. Hij vertelt ondernemers of investeren lucratief is. Wie met de rente gaat knoeien, vernielt het natuurlijke aanpassingsvermogen in een markteconomie. De schuldencrisis in perifere landen van de eurozone illustreert hoe desastreus dat geknoei uitpakt.

Om een herhaling van financiële crises te voorkomen heeft de Europese Unie besloten om beleid te centraliseren. Wie morrelt aan het coördinatiemechanisme in een markteconomie slaat onherroepelijk de weg in naar een planeconomie. In de toekomstige Europese eenheidsstaat zal steeds minder ruimte overblijven voor marktwerking.

Zo legt de euro de bijl aan de wortel van onze economische orde en betaalt Nederland de hoofdprijs voor een Europese droom. Het is pijnlijk om te zien hoe uitgerekend een liberale premier onze vrijheid en democratie opoffert voor Europa.

Lees deze column van Bruno de Haas verder op de Volkskrant

De stille machtsgreep van de Europese Commissie

Geplaatst op by 0 reacties

De Europese verkiezingen lijken nog maar weinig te leven bij de Nederlanders. Maar dat is niet terecht, want er staat veel op het spel.

Sinds de vorige verkiezingen voor het Europees Parlement in 2009 is de Europese Unie ingrijpend veranderd. In reactie op de eurocrisis zijn grote stappen gezet in de richting van een gezamenlijk Europees economisch bestuur. Daarbij krijgt de Europese Commissie steeds meer invloed over onderwerpen waar ze volgens de verdragen niets te zeggen heeft, zoals de huren of de zorg in Nederland. De Europese verkiezingen zouden volgens mij dan ook vooral moeten gaan over de vraag of wij, Nederlandse burgers, deze stille machtsoverdracht naar Brussel oké vinden of dat we deze juist afwijzen.

De eurocommissaris voor economische en monetaire zaken (momenteel is dat de Fin Olli Rehn) is de afgelopen paar jaar uitgegroeid tot een soort “supercommissaris” of “begrotings-tsaar”. Olli Rehn kan lidstaten van de EU allerlei ‘beleidsaanbevelingen’ doen, en als landen die aanbevelingen niet opvolgen kunnen daar forse boetes op volgen. Nationale parlementen staan daarbij langs de zijlijn en ook het Europees Parlement heeft geen directe invloed op de dwingende ‘aanbevelingen’!

Lees deze column van Erik Wesselius verder op de website van de SP