Tag: griekenland

Hoe Jeroen Dijsselbloem het zandkasteel van zijn zoon wil redden

Geplaatst op by 0 reacties

De hele boel vertrappelen is de enige optie om het zandkasteel van zijn zoontje Greg te redden. Dat zegt Jeroen Dijsselbloem vandaag in zwembroek op het strand.

Greg Dijsselbloem kan het zandkasteel niet langer in zijn eentje aan. Het is groot en wankel en Greg heeft maar kleine handjes. De jongen heeft aan papa (Jeroen Dijsselbloem, red.) gevraagd om te helpen bouwen. Die wil echter alleen meebouwen als het zandkasteel eerst vertrappeld wordt.

‘Je kan wel proberen door te bouwen, maar eerst moet het zandkasteel flink hervormd worden,’ aldus Jeroen Dijsselbloem, ‘en dat kan alleen door er met een aanloopje op te springen en er flink je hakken in te zetten. En dan schoppen hè.’

Na het zien van de angstige blik van zijn zoon, voegt hij eraan toe: ‘Dat is beter voor het kasteel, beter voor jou en beter voor mij.’

Economen op het strand wijzen erop dat vertrappelen bij eerdere zandkastelen de groei juist ernstig vertraagde.

Economiejournalist Jesse Frederik, in iets te strakke zwembroek: ‘Er is simpelweg geen bewijs voor de theorie van Dijsselbloem dat vertrappelen helpt. Zo bouwde de achtjarige Boris Flinterman twee jaar terug een enorm zandkasteel hier verderop. Iedere keer als dat vertrappeld werd, duurde het alleen maar langer voor de torens hoger werden en de grachten dieper.’

Het is niet duidelijk wat de economen precies op het strand deden.

Lees verder op de Correspondent

Beste Guy Verhofstadt, van uw maandloon kunnen 40 Griekse families leven

Geplaatst op by 0 reacties

Peter Mertens viel van zijn stoel bij de bolwassing die Alexis Tsipras in het Europees parlement kreeg. Mertens draait de kritiek om in deze open brief aan een van de vurigste speechers: Guy Verhofstadt. ‘Van uw maandloon kunnen 40 Griekse families met kinderen en kleinkinderen (over)leven.’

Geachte heer Verhofstadt, beste Guy,

U spande gisteren de kroon. Ditmaal niet op de barricades in Oekraïne, maar in het Europees parlement. ‘De voorbije jaren slaapwandelden we naar een Grexit, nu zijn we er zelfs naartoe aan het rennen. Ik ben boos.’, zo klonk het in uw flamboyante toespraak.

Wel, daar ben ik het mee eens. Voor 2010 werd Griekenland gekenmerkt door een corrupt twee-partijen-systeem, opgezet na de val van het extreemrechtse kolonelsregime, dat gekenmerkt werd door politiek cliëntelisme, en smeergeldpolitiek. Geen haan die daar naar kraaide toen de Grieken in 1981 lid werden van de Europese Unie, en de Grieken in 2002 mee stapten in het verhaal van de Euro.

De boel ontplofte pas toen nadien bleek dat de Griekse corrupte elite, met de welwillende hulp van de bankiers van Goldman Sachs, de boeken hadden vervalst. Geen probleem, daar wist de Europese Unie wel raad mee.

De Europese Commissie en de Europese Centrale Bank riepen de hulp in van het IMF, en de drie instellingen luisterden voortaan naar de naam Trojka. Die Trojka, streek in mei 2010 in Athene neer, en ging het oplossen. Het resultaat van die Trojka-politiek is dramatisch. Geen enkel probleem werd opgelost. Integendeel. Alle, maar dan ook werkelijk alle problemen zijn groter geworden.

De ‘slaapwandeling naar de Grexit’, zoals u die periode noemt, was in werkelijkheid een catastrofe met een zeer grote menselijke kost. Dat schrijf ik niet nu. Dat schreef ik al in 2011, amper een jaar na de intrede van de Trojka, in mijn boek ‘Hoe durven ze?’.

‘Het zijn de gewone Grieken die de rekening betalen’, zei u gisteren in uw vuurspuwende toespraak. Beste mijnheer Verhofstadt, de Grieken betalen al bijna 5 jaar de crisis. Ik vraag u: hoe komt het dat u tussen mei 2010 en december 2014 nooit hebt gesproken over de vier-jaar-durende humanitaire catastrofe, opgehoest door de ‘gewone Griek’?

Lees verder op Knack

Greece is the latest battleground in the financial elite’s war on democracy

Geplaatst op by 0 reacties

From laissez-faire economics in 18th-century India to neoliberalism in today’s Europe the subordination of human welfare to power is a brutal tradition.

Greece may be financially bankrupt, but the troika is politically bankrupt. Those who persecute this nation wield illegitimate, undemocratic powers, powers of the kind now afflicting us all. Consider the International Monetary Fund. The distribution of power here was perfectly stitched up: IMF decisions require an 85% majority, and the US holds 17% of the votes.

The IMF is controlled by the rich, and governs the poor on their behalf. It’s now doing to Greece what it has done to one poor nation after another, from Argentina to Zambia. Its structural adjustment programmes have forced scores of elected governments to dismantle public spending, destroying health, education and all the means by which the wretched of the earth might improve their lives.

The same programme is imposed regardless of circumstance: every country the IMF colonises must place the control of inflation ahead of other economic objectives; immediately remove barriers to trade and the flow of capital; liberalise its banking system; reduce government spending on everything bar debt repayments; and privatise assets that can be sold to foreign investors.

Using the threat of its self-fulfilling prophecy (it warns the financial markets that countries that don’t submit to its demands are doomed), it has forced governments to abandon progressive policies. Almost single-handedly, it engineered the 1997 Asian financial crisis: by forcing governments to remove capital controls, it opened currencies to attack by financial speculators. Only countries such as Malaysia and China, which refused to cave in, escaped.

Consider the European Central Bank. Like most other central banks, it enjoys “political independence”. This does not mean that it is free from politics, only that it is free from democracy. It is ruled instead by the financial sector, whose interests it is constitutionally obliged to champion through its inflation target of around 2%. Ever mindful of where power lies, it has exceeded this mandate, inflicting deflation and epic unemployment on poorer members of the eurozone.

Lees deze fantastische column van George Monbiot verder op The Guardian

Deze column gaat niet over de vrouw van Varoufakis

Geplaatst op by 0 reacties

Terwijl de Grieken in een humanitaire crisis zijn beland, beleven anderen de mooiste weken van het jaar. Ik heb het over de Nederlandse columnisten. Want lees hun stukken en zie: wie aan de oppervlakte blijft, hoeft nergens voor te staan.

Terwijl de Grieken in een humanitaire crisis van historische proporties zijn beland, beleven anderen de mooiste weken van het jaar. Voor al die economen en andere experts met hun ‘parmantige voorspellingen, analyses en duidingen’ zijn het gouden tijden, aldus Volkskrant-columnist Sheila Sitalsing deze week.

Daar zit best wat in. Toch denk ik dat er één beroepsgroep is die zich nog meer in haar element voelt in deze donkere tijden. Ik heb het over het gilde van opiniemakers dat zich specialiseert in het beschrijven van de choreografie van de politiek. Dat wil zeggen: het spelletje, niet wat er op het spel staat.

Dan moet je denken aan stukjestikkers die liever over de betekenis hiervan schrijven:

Referendum EU Associatieverdrag Oekraïne

Weet u meteen waarom er op de website van het Burgercomité EU zoveel niet-Nederlandse artikelen staan.

Dan over dit:

Lees de onderhandelingen
Een voorbeeld in het genre – en wat mij betreft ook meteen een klassieker – is de column die Volkskrant-redacteur Kustaw Bessems voor BNR schreef, waarin hij zijn licht liet schijnen over de Griekse kwestie. Bessems had de dag ervoor een interview met de Griekse premier Alexis Tsípras bekeken. Daarin was hem iets opgevallen: Tsípras zat er ‘totaal ontspannen’ bij. Maar hoe kan dat toch als je er politiek zo beroerd voor staat? Er was maar één conclusie mogelijk: Tsípras wilde uit de euro!

Lees deze column van Jesse Frederik verder op de Correspondent

The Eurocrats are punishing Greece to scare other countries

Geplaatst op by 0 reacties

The EU evidently means to make an example of Greece. Yesterday, the European Central Bank, far from extending emergency credit to the Greek banks as had been hoped, toughened its conditions further. Thus did Brussels respond to an unwelcome referendum result.

Eurocrats, after all, could hardly have been clearer in their instructions to Greek voters. The Hellenes had been told, in no uncertain terms, to accept the EU’s offer and, indeed, to oust the Syriza-led government. The President of the European Parliament, Martin Schulz, called openly for Alexis Tsipras to be replaced by “a technocrat”.

But, not for the first time, those pesky Greeks had other ideas. They turned out in huge numbers to reject the ultimatum. Euro-enthusiasts intend to make them pay for that act of defiance.

There is more to the ECB’s behaviour than petulance – though bankers and finance ministers are as prone to that vice as anyone else. Supporters of the European project are terrified that Greece will end up making a successful go of monetary independence, and so inspiring other countries to follow.

Oh, sure, it’ll be very tough in the short term. There will be bank failures and lost deposits, lay-offs and shortages. But, frankly, after the hell of the past five years, Greeks are a lot more stoical about that prospect. The question now is whether, with a new drachma, Greece might finally edge out of its nose-dive.

It could; indeed, in theory, it should. A clean default would lift the debt burden than has been the main drag on growth; and a competitive devaluation would be a huge boost to Greece’s two largest economic sectors, shipping and tourism. The trouble is, as I argued on CapX a couple of months back, that Syriza will be temperamentally opposed to pursuing the pro-enterprise policies needed to make a success of a new currency.

Not that Brussels wants to take any risk. Iceland, after all, prospered following its devaluation and the collapse of its banking system, despite having by far the most Left-wing government in its history. Given the constraints that will follow debt repudiation – a government in default cannot borrow a penny on the bond markets – even Syriza ministers will have to find ways to live within their means. It will take longer than in Iceland, but Greece will eventually bounce back.

Lees deze column van Daniël Hannan verder op CapX

A stealthy route to Grexit

Geplaatst op by 0 reacties

In Berlin, the belief is hardening that no deal can be reached with a government led by Tsipras.

I admire Alexis Tsipras’s sense of humour. By replacing Yanis Varoufakis as finance minister with Euclid Tsakalotos, the Greek prime minister swapped a supposedly Marxist economist trained at the University of Essex for a supposedly Marxist economist trained at the University of Oxford. Surprisingly, a few people see this as a reason to be optimistic.

What we know about Mr Tsakalotos is that he is a tough negotiator who believes in debt relief just as his predecessor did. So does Mr Tsipras himself. The fundamental obstacle to a deal thus remains unresolved: Greece continues to say No to the old agreement, and Germany says No to everything else. The Germans clearly did not replace their finance minister yesterday. On the contrary, Berlin on Monday reaffirmed its position that, at present, there is no basis for a deal.

A new agreement between Greece and its creditors would require a series of political shifts to happen simultaneously over the next few days. For starters, the Greeks would need to accept an austerity programme and structural reforms very similar to the one they rejected in the referendum. And the Germans would need to accept debt relief. On the former, agreement may be easier now Mr Varoufakis is gone. When you compare the final offer of the creditors, now rejected by the Greek electorate, with Athens’ last offer, you would struggle to spot the actual differences. If everyone wanted a deal, I am sure an agreement could be fudged, and sold at home.

The trouble is I am no longer sure whether all the creditors — specifically Germany — still want a deal. In Berlin, the belief is hardening in official circles that no deal can be reached with a government led by Mr Tsipras. Some of the most aggressive comments come from the leadership of the SPD, Angela Merkel’s junior coalition partner, until recently a moderating influence in German politics. They are now a leading pro-Grexit force because they see an opportunity to mark out a populist political territory as their own.

Lees Wolfgang Münchau verder op The Financial Times

…en de winnaar heet Tsipras

Geplaatst op by 0 reacties

Hoe stoer de taal van Dijsselbloem, Rutte, Merkel, Juncker, Schaüble of Tusk ook moge klinken, de winnaar in de clash tussen Europa en Griekenland heet Alexis Tsipras. De man die hier in de politiek en media wordt afgeschilderd als een krankzinnige, linkse provocateur en landmijn onder het schijnbaar keurig aangeveegde Europese stoepje, laat al die grote leiders opzitten, pootjes geven en door een hoepel springen.

Beluister de column van Bernard Hammelburg hieronder

Of lees de column van Bernhard Hammelburg op BNR